ΖΗΣΗΣ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΛΤΔ ν. Βάσος Μανώλη Γεωργίου, Αρ. Αγωγής: 559/06, 6 Νοεμβρίου 2006

(1)και 9, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρο 29

(1)(γ) και άρθρο 32 και στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48 Θ. 1, 2, 3, 4, 8, 9, 11, 12 και

1. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Ζήση Θειακού, διευθυντή των εναγόντων. Στην ένορκη δήλωση του ο πιο πάνω αναφέρει, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: Οι ενάγοντες είναι οι ενοικιαστές και νόμιμοι κάτοχοι του καταστήματος με αρ. 6 και 7 στη Λεωφ. Μακαρίου Γ΄ 45, στο συγκρότημα καταστημάτων "ΚΑΝΙΚΑ" κοντά στο Λιμανάκι της Αγίας Νάπας, στο οποίο λειτουργούν το καφεστιατόριο "ZISSIS CAPUCCINO INN". Ο εναγόμενος είναι ο κάτοχος του καταστήματος με αρ. 8 και 9 που βρίσκεται παραπλεύρως στη βόρεια πλευρά του καταστήματος των εναγόντων, στο οποίο λειτουργεί επιχείρηση τουριστικών ειδών, ειδών θαλάσσης και ρουχισμού. Πριν από λίγες μέρες άρχισε να τοποθετεί καθημερινά από τις 9 περίπου το πρωί μέχρι τις 10.00 περίπου το βράδυ διάφορα εμπορεύματα του, όπως πετσέτες θαλάσσης, λαστιχένια παιχνίδια θαλάσσης και τουριστικά είδη, μπροστά από το κατάστημα του και κάτω από μια κόκκινη τέντα με τέτοιο τρόπο και σε τέτοιο ύψος που να αποκόπτει τη "θέαση" της επιχείρησης των εναγόντων από τη βόρεια πλευρά και να αποκόπτει και απομονώνει πλήρως την επιχείρηση των εναγόντων από τους θαμώνες της πλατείας του συγκροτήματος "ΚΑΝΙΚΑ". Μόνο εάν κάποιος βρίσκεται στην ευθεία νοητή γραμμή από το κατάστημα των εναγόντων προς την πλατεία μπορεί να έχει θέα προς αυτό, με αποτέλεσμα αισθητά μειωμένη κίνηση πελατών προς το κατάστημα σε σχέση με την κατάσταση που επικρατούσε προηγουμένως. Ο εναγόμενος δεν εξασφάλισε οποιανδήποτε άδεια από το Δήμο για την τοποθέτηση των εμπορευμάτων του μπροστά από το κατάστημα του σε αντίθεση με τους ενάγοντες. Περαιτέρω, ο εναγόμενος πριν από λίγο χρόνο τοποθέτησε κατά μήκος του κοινού συνόρου των καταστημάτων ψυγεία, με αποτέλεσμα να δημιουργείται οχληρία, θόρυβος και αφόρητη ζέστη και/ή ψηλή θερμοκρασία και/ή ζεστός αέρας που επηρεάζει δυσμενώς τους θαμώνες της επιχείρησης των εναγόντων που κάθονται κοντά στο σύνορο. Ως αποτέλεσμα οι θαμώνες που επιλέγουν να καθίσουν κοντά στο κοινό σύνορο αναγκάζονται να φύγουν λόγω της αφόρητης κατάστασης που δημιουργείται. Η κατάσταση όπως είναι σήμερα δημιουργεί σοβαρά προβλήματα και ζημιές στη λειτουργία της επιχείρησης των εναγόντων και δυσμενές περιβάλλον για την απρόσκοπτη άσκηση των επιχειρηματικών τους δραστηριοτήτων. Η τραγικότητα της κατάστασης φαίνεται και στις τέσσερις φωτογραφίες που επισυνάπτονται ως ΤΕΚΜΗΡΙΑ Α - Δ, όπου καθίσταται πρόδηλο ότι υπάρχει εξόφθαλμη παρεμπόδιση της "θέασης" της επιχείρησης των εναγόντων και/ή τοποθέτηση εμπορευμάτων του εναγόμενου μπροστά από το κατάστημα τους, ως και οχληρία από τη λειτουργία ψυγείων κατά μήκος του κοινού συνόρου των δύο επιχειρήσεων. Εάν η κατάσταση συνεχιστεί οι ενάγοντες θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά ύψους χιλιάδων λιρών και θα στερηθούν της απόλαυσης της επιχείρησης τους γι΄ αυτό η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων είναι επείγουσα. Ο εναγόμενος και/ή αντιπρόσωποι του και/ή υπάλληλοι του απειλούν ότι θα συνεχίσουν τη σε βάρος των εναγόντων συμπεριφορά και/ή οχληρία, εκτός αν εμποδιστούν με διατάγματα. Αν τα αιτούμενα διατάγματα εκδοθούν ο εναγόμενος ουδεμία ταλαιπωρία θα υποστεί, ενώ εάν δεν εκδοθούν, οι ενάγοντες υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να υποστούν μεγάλες ζημιές. Ο εναγόμενος στις 16.10.2006 καταχώρησε ένσταση στην αίτηση. Η ένσταση βασίζεται στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, άρθρα 4, 5, 7 και 9 στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14 / 60 άρθρο 31 και 32 στους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, Θεσμοί 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 και 9 στις αρχές του Δικαίου της επιείκειας, στη συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου και στο Σύνταγμα. Οι βασικοί λόγοι ένστασης τους οποίους έχει εγείρει ο εναγόμενος στηρίζονται στο ότι η αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη, άνευ αντικειμένου, παράτυπη, αντικανονική καθώς και στο ότι έχει υποβληθεί καθυστερημένα. Περαιτέρω, σύμφωνα με τον εναγόμενο, δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος οι δε ενάγοντες δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του εναγόμενου, στην οποία ο εναγόμενος αναφέρει, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: Είναι ενοικιαστής των καταστημάτων 8 και 9 στο συγκρότημα καταστημάτων "ΚΑΝΙΚΑ", στα οποία λειτουργεί επιχείρηση υπεραγοράς, τουριστικών ειδών, ειδών θαλάσσης κ.λ.π. από το Μάιο του
2. Ο εξωτερικός χώρος που χρησιμοποιεί επεκτείνεται σε ακτίνα 6 μέτρων. Για την πιο πάνω χρήση έχει εξασφαλίσει άδεια από το Δήμο Αγίας Νάπας. Καμιά ενέργεια του δεν προκαλεί οχληρία ή παρεμποδίζει τους ενάγοντες να ασκούν την εμπορική τους δραστηριότητα, σε περίπτωση δε έκδοσης του διατάγματος θα παρεμποδιστεί καθοριστικά η χρήση του υποστατικού του. Ισχυρίζεται δε ότι η ίδια χρήση του χώρου γίνεται και από τους ενάγοντες. Επιπρόσθετα, ο εναγόμενος αναφέρει ότι όπως πληροφορείται από το δικηγόρο του δεν προωθείται ούτε δικαιολογείται ο ισχυρισμός των εναγόντων ότι σε περίπτωση έκδοσης του διατάγματος θα είναι αδύνατη η απονομή της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο δεδομένου και του γεγονότος ότι πλησιάζει η λήξη της τουριστικής περιόδου και τα υποστατικά τόσο των εναγόντων όσο και του εναγόμενου θα κλείσουν για τη χειμερινή περίοδο. Κατά την ακρόαση της παρούσας αίτησης οι δύο πλευρές προχώρησαν σε αγορεύσεις χωρίς να προχωρήσουν σε αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων τόσο στην αίτηση όσο και στην ένσταση. Υπάρχει πλούσια νομολογία αναφορικά με την εξουσία έκδοσης προσωρινού διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/
3. Το εν λόγω άρθρο έχει αναλυθεί με σαφήνεια στην υπόθεση Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd and another

(1982)1 CLR 557, ικανοποίηση δε των τριών κριτηρίων που τίθενται ως προϋποθέσεις αποτελεί το πρωταρχικό μέλημα του Δικαστηρίου προτού εξετάσει τους υπόλοιπους παράγοντες που θα πρέπει να συνεκτιμηθούν κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας (Jonitexo v. Adidas

(1984)1 CLR 263). Η προϋπόθεση για ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη ικανοποιείται με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα που θα καταδείξουν την ύπαρξη συζητήσιμης υπόθεσης. Η δεύτερη προϋπόθεση της ύπαρξης πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγοντας σε θεραπεία, ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης που αφορά την παρουσίαση μιας ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Αυτή η δεύτερη προϋπόθεση συσχετίζει στην ουσία τη νομική θεμελίωση που απορρέει από το καταχωρημένο δικόγραφο με την πραγματική διαθέσιμη μαρτυρία όπως αυτή καταγράφεται στις ένορκες δηλώσεις για να θεμελιώσει την αγωγή. Αν ο αιτητής μπορεί να δείξει κάτι περισσότερο από την απλή πιθανολόγηση αλλά λιγότερο από το βαθμό του ισοζυγίου των πιθανοτήτων, τότε το δεύτερο κριτήριο ικανοποιείται. Η τρίτη προϋπόθεση ικανοποιείται εφόσον καταδειχθεί ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο - όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Αν αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα, τότε η έκδοση του ή η διατήρηση του σε ισχύ, αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν δικαιολογεί κατ΄ αναγκήν την έκδοση διατάγματος. (Βλ. ΚΟΤ v. Θεωρή

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255). Εφόσον ληφθούν υπόψη οι πιο πάνω παράγοντες το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή πρόσφορο να εκδώσει το διάταγμα. Το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό, δεν προχωρεί στην κατάληξη συμπερασμάτων αναφορικά με την πλήρη εξέταση είτε του πραγματικού είτε του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης, δεδομένου ότι, όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas (ανωτέρω), αυτό εμπίπτει στη σφαίρα εξέτασης του Δικαστηρίου που εκδικάζει την ουσία της ίδιας της αγωγής. (Βλ. επίσης Γρηγορίου v. Χριστοφόρου

(1995)1 Α.Α.Δ. 248, 269 - 70). Έχει πάγια νομολογηθεί ότι το Δικαστήριο μπορεί, χωρίς να υπεισέλθει και να εξετάσει την ουσία του προσωρινού διατάγματος, να το ακυρώσει αν διαφανεί ότι έχει γίνει τέτοια απόκρυψη γεγονότων κατά το στάδιο της μονομερούς έκδοσής του, που έχει επηρεάσει το Δικαστήριο το οποίο άλλως θα μπορούσε να μην το είχε εκδώσει. Σύμφωνα με την υπόθεση Γρηγορίου v. Χριστοφόρου (ανωτέρω), η μη αποκάλυψη γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου ανατρέπει τη βάση του διατάγματος. Στη σελίδα 264 της πιο πάνω υπόθεσης λέχθηκαν τα ακόλουθα: "Η διαδικασία με μονομερή αίτηση επιβάλλει στον αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι ύψιστης πίστεως (uberrima fides). Ο αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο και μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά: "δεν σας ακούω πλέον" και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε, χωρίς να εξετάσει την ουσία. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση." (Βλέπε επίσης: Resola Cyprus Ltd v. Χρίστου

(1998)1 Α.Α.Δ. 598) Τέλος, πρόσφατη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει δείξει ότι και ο παράγων του χρόνου μπορεί να είναι σημαντικός από την άποψη ότι ο αιτητής θα πρέπει να δείξει στο μονομερές στάδιο το επείγον του θέματος, παρακάμπτοντας έτσι τη συνήθη διαδικασία της ακρόασης και του άλλου μέρους στη διαφορά, το δε Δικαστήριο δύναται να ακυρώσει το διάταγμα γι΄ αυτό το λόγο, διότι το στοιχείο του κατεπείγοντος αποτελεί το βάθρο της εξουσίας του Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα πάνω σε μονομερή βάση (Stavros Hotel Apartments Ltd (No. 2)

(1994)1 A.A.Δ. 836, 841 και Βαβέλ Μπουτίκ Λτδ

(1995)1 Α.Α.Δ. 949, 954). Μέσα στο ίδιο πλέγμα, ο διάδικος που έχει εξασφαλίσει το προσωρινό διάταγμα δεν μπορεί να το χρησιμοποιεί ως αυτοσκοπό, έχοντας κατοχυρώσει μονομερώς κάποια δικαιώματα και το Δικαστήριο και πάλιν μπορεί να ακυρώσει το διάταγμα αν φανεί ότι σκόπιμα δεν προωθείται η ίδια η αγωγή ώστε να διακριβωθούν το συντομότερο δυνατό, τα εκατέρωθεν δικαιώματα και υποχρεώσεις των διαδίκων τελεσίδικα (Goody´s Evagorou Ltd v. Lani Restaurants Ltd.,

(1998)1 Α.Α.Δ. 1572). Όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32

(1)του περί Δικαστηρίων Νόμου κρίνω ότι αυτή εδώ ικανοποιείται. Από το περιεχόμενο της οπισθογράφησης της απαίτησης και της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση προκύπτει θέμα ισχυριζόμενης οχληρίας. Εκεί όπου έκδηλα παρουσιάζεται πρόβλημα στην υπόθεση των αιτητών είναι στην ικανοποίηση της δεύτερης προϋπόθεσης του άρθρου 32. Με βάση τις αρχές που θέτει η νομολογία, έχω υπόψη μου πως στο αρχικό αυτό στάδιο δεν είναι επιθυμητό να αποφασίζονται αμφισβητούμενα θέματα που θα πρέπει να κριθούν στο τελικό στάδιο της υπόθεσης. Μέσα στα πλαίσια της αίτησης σημασία έχει η γενική εικόνα της μαρτυρίας όπως προκύπτει από το όλο υλικό που βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου. Κρίνω ότι οι ενάγοντες - αιτητές δεν έχουν καταφέρει να αποσείσουν το βάρος απόδειξης προς ικανοποίηση της δεύτερης προϋπόθεσης αφού η μαρτυρία που έχουν προσκομίσει είναι ασαφής και αόριστη, σε κάποια δε σημεία είναι αντιφατική. Από την Απαίτηση των εναγόντων προκύπτει ότι η ισχυριζόμενη παρέμβαση του εναγόμενου συνίσταται (α) στην τοποθέτηση εμπορευμάτων μπροστά από το κατάστημα του εμποδίζοντας την απρόσκοπτη θέα του καταστήματος των εναγόντων από τη βόρεια πλάγια του πλευρά και (β) στην λειτουργία ψυγείων στο σύνορο των δύο καταστημάτων με τρόπο που να δημιουργείται θόρυβος και θερμότητα από τους κομπρεσσόρους προς τους θαμώνες του καταστήματος των εναγόντων. Σε σχέση με το (α) πιο πάνω αναφέρω ότι τα όσα αναφέρονται στην παράγραφο 4 της ένορκης δήλωσης των εναγόντων περί πλήρους αποκοπής και απομόνωσης της επιχείρησης τους δεν βρίσκουν έρεισμα στην υπόλοιπη μαρτυρία, από την οποία φαίνεται ότι μόνο η θέα από τη βόρεια πλευρά του καταστήματος τους επηρεάζεται ενώ ουδόλως επηρεάζεται η θέα της πρόσοψης του καταστήματος τους. Επιπλέον, από την ένορκη δήλωση των εναγόντων δεν προκύπτει με ποιο τρόπο η αποκοπή της θέας από τη βόρεια πλευρά θα μπορούσε να αποτελέσει οχληρία. Όσον αφορά το θέμα (β), πιο πάνω, πρωτίστως αναφέρω ότι ο αριθμός των ψυγείων του εναγόμενου που κατ΄ ισχυρισμόν προκαλούν οχληρία στους ενάγοντες δεν έχει καθοριστεί. Η δε παράγραφος 10 της ένορκης δήλωσης τους κάνει αναφορά και σε ένα ψυγείο. Ασάφεια και αοριστία διέπει και το ποιοι θαμώνες των εναγόντων επηρεάζονται και με ποιο τρόπο. Η παράγραφος 7 της ένορκης δήλωσης φαίνεται να κάνει αναφορά σε επηρεασμό πελατών που κάθονται πλησίον των ψυγείων, ενώ η παράγραφος 8 σε πελάτες που φεύγουν. Πέραν όμως όλων των πιο πάνω, είναι και το θέμα των ζημιών. Οι ενάγοντες θα πρέπει να αποδείξουν έστω και με το αποδεικτικό κριτήριο του ενδιάμεσου αυτού σταδίου ότι έχουν υποστεί ζημιές ως αποτέλεσμα της παρέμβασης. Προκύπτει από την επιφύλαξη του άρθρου 46 του Κεφ. 148 ότι ο ενάγοντας δεν τυγχάνει αποζημίωσης σε σχέση με ιδιωτική οχληρία εκτός αν εξαιτίας αυτής υπέστη ζημιά. Στο σύγγραμμα "Kerr on Injunctions", 6η έκδοση στη σελίδα 131 αναφέρονται τα ακόλουθα: "The jurisdiction of the Court by way of injunction in cases of nuisance is in aid of the legal right and has for its object the protection of property from irreparable or at least from substantial and material damage pending the trial of the right. If the injury is of so material a nature that it cannot be well or fully compensated by the recovery of damages, or be such as from its continuance and permanent mischief might occasion a constantly recurring grievance, a foundation is laid for the interference of the Court by way of injunction." Τα στοιχεία που οι ενάγοντες παραθέτουν στην ένορκη δήλωση τους προς υποστήριξη της αίτησης τους είναι αόριστα σε σχέση τόσο με τη φύση όσο και με την έκταση της ισχυριζόμενης ζημιάς. Θα έλεγε κανείς πως αφού η κατάσταση είναι τραγική, όπως την περιγράφουν οι αιτητές στην ένορκη δήλωση τους, δεν θα ήταν δύσκολο να παραθέσουν θετικά στοιχεία προς υποστήριξη της αίτησης τους. Κάθε άλλο. Οι ισχυρισμοί των εναγόντων περί αισθητά μειωμένης κίνησης πελατών, περί σοβαρών προβλημάτων και ζημιών στη λειτουργία της επιχείρησης τους καθώς και τα περί στέρησης της απόλαυσης της επιχείρησης, όπως στεγνά έχουν τεθεί, στερούνται οιασδήποτε τεκμηρίωσης. Σε αυτό το σημείο κρίνω δε ότι χρήζει ιδιαίτερης μνείας το γεγονός ότι η θέση του εναγόμενου ότι τόσο το δικό του υποστατικό όσο και το υποστατικό των εναγόντων θα κλείσουν ενόψει του ότι πλησιάζει η λήξη της τουριστικής περιόδου, δεν έχει αμφισβητηθεί από τους ενάγοντες είτε αντεξετάζοντας τον ενόρκως δηλούντα - εναγόμενο είτε με την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Το πιο πάνω στοιχείο καταδεικνύει από μόνο του την ανυπαρξία άμεσης μελλοντικής ζημιάς. Για τους λόγους που έχω εξηγήσει και αναλύσει δεν μπορώ να καταλήξω ότι οι ενάγοντες έχουν ικανοποιήσει το βάρος που είχαν να δείξουν ότι έχουν μια ορατή πιθανότητα επιτυχίας στην αγωγή. Παρά την πιο πάνω κατάληξη μου, που είναι βέβαια μοιραία για την τύχη της αίτησης; θα προχωρήσω στην εξέταση της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Πέραν των όσων έχω ήδη πιο πάνω αναφέρει σε σχέση με το κατά πόσο καταδεικνύεται η ύπαρξη δικαιώματος αποζημιώσεων και το ύψος των οποιωνδήποτε αποζημιώσεων οι ενάγοντες δεν αναφέρουν απολύτως τίποτε στην αίτηση και την ένορκη δήλωση που καταχωρήθηκαν που να καταδεικνύουν οποιανδήποτε οικονομική αφερεγγυότητα του εναγόμενου να πληρώσει, ενδεχόμενα, οποιεσδήποτε αποζημιώσεις. Πέραν του απλού ισχυρισμού των εναγόντων ότι θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά δεν έχουν παραθέσει οποιεσδήποτε λεπτομέρειες σχετικά με οποιαδήποτε αδυναμία ή άλλα στοιχεία που να δείχνουν ότι ο εναγόμενος δεν θα μπορούσε να ικανοποιήσει μια απόφαση εναντίον του. Αντίθετα, παρά το ότι ο εναγόμενος ισχυρίζεται στη δική του ένορκη δήλωση ότι ο ισχυρισμός των εναγόντων περί αδύνατης απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο δεδομένου και του γεγονότος του επικείμενου κλεισίματος των υποστατικών για τη χειμερινή περίοδο δεν προωθείται, οι ενάγοντες δεν αμφισβήτησαν τα πιο πάνω ούτε μέσω αντεξέτασης ούτε με συμπληρωματική μαρτυρία. Ενόψει των πιο πάνω, κρίνεται ότι ούτε και αυτή η προϋπόθεση ικανοποιείται. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της αίτησης ακολουθώντας το αποτέλεσμα επιδικάζονται υπέρ του εναγόμενου - καθ΄ ου η αίτηση όπως θα υπολογιστούν στο τέλος της δίκης από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ......................................... Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ. /Λ.Σ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο