← Κύπρος

Αντωνάκη Γρηγορίου ν. Αντρέα Γεωργίου Μαλλούρη κ.α., Αρ. Αγωγής: 495/06, 20 Νοεμβρίου, 2006

Αντωνάκη Γρηγορίου ν. Αντρέα Γεωργίου Μαλλούρη κ.α., Αρ. Αγωγής: 495/06, 20 Νοεμβρίου, 2006 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2006:A42 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 495/06 Μεταξύ: Αντωνάκη Γρηγορίου, Ενάγοντα, και

  1. Αντρέα Γεωργίου Μαλλούρη,
  2. Γεώργιου Αντωνίου Κρεμαστού, Εναγόμενων. ------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 8.9.06 για έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 20 Νοεμβρίου,
  3. ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Αιτητή-Ενάγοντα: κος Δ. Χριστοδούλου για Παπαχαραλάμπους & Αγγελίδη. Για τον Καθ΄ ου η Αίτηση-Εναγόμενο 1 : κ. Γ. Κ. Γεωργίου. Για τον Καθ΄ ου η Αίτηση-Εναγόμενο 2: κ. Α. Ιντιάνος. Α Π Ο Φ Α Σ Η Στις 17.8.06 ο Ενάγοντας καταχώρισε εναντίον των Εναγομένων την Αγωγή Αρ. 495/06 με την οποία αξιώνει, με Ειδικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα, την έκδοση διατάγματος με το οποίο να απαγορεύεται η χρήση της αποβάθρας, στην θαλάσσια περιοχή πλησίον του εστιατορίου «Νησιώτης» στο Παραλίμνι, από τους Εναγόμενους. Παράλληλα, ζητά δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι Εναγόμενοι παρανομούν χρησιμοποιώντας την πιο πάνω αποβάθρα. Επίσης, αξιώνει την επιδίκαση γενικών αποζημιώσεων για παράνομη επέμβαση, για την διάρρηξη των νομίμων καθηκόντων του και για τον αθέμιτο ανταγωνισμό. Την ίδια μέρα καταχωρήθηκε και μονομερής αίτηση, από τον Ενάγοντα, με την οποία ζητούσε προσωρινό διάταγμα του Δικαστηρίου που να απαγορεύει στους Εναγόμενους-Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 να χρησιμοποιούν την αποβάθρα στη θαλάσσια περιοχή του εστιατορίου «Νησιώτης» στο Παραλίμνι για επαγγελματικούς σκοπούς ή και για την επιβίβαση ή και την αποβίβαση προσώπων σε σκάφη αναψυχής. Το διάταγμα εκδόθηκε μονομερώς και ορίστηκε για επίδοση στις 28.8.2006, ημέρα κατά την οποία οι Εναγόμενοι - Καθ΄ ων η Αίτηση εμφανίστηκαν με δικηγόρους στο Δικαστήριο και ζήτησαν χρόνο για να καταχωρήσουν τις ενστάσεις τους. Η αίτηση ορίστηκε για ακρόαση στις 6.9.2006, ημέρα κατά την οποία δεν υπήρξε οποιαδήποτε εμφάνιση εκ μέρους του Ενάγοντα-Αιτητή και η αίτηση απορρίφθηκε ενώ το εκδοθέν διάταγμα ακυρώθηκε. Ο Ενάγοντας επανήλθε με δεύτερη αίτηση την οποία καταχώρησε στις 8.9.2006, την υπό εξέταση αίτηση. Εκδόθηκε μονομερώς το ζητηθέν διάταγμα στις 13.9.06, όπως και την προηγούμενη φορά, και ορίστηκε για επίδοση στις 20.9.
  4. Στις 20.9.06 και ενώ είχαν καταχωριστεί ενστάσεις από τους δικηγόρους των Εναγομένων -Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2, η αίτηση ορίστηκε για ακρόαση στις 4.10.
  5. Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται στην Δ.48 θ.1,2 και 8 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών και το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60). Την Αίτηση συνοδεύει η Ένορκη Δήλωση του Αντωνάκη Γρηγορίου, Ενάγοντα και γνώστη των γεγονότων της υπόθεσης. Σύμφωνα με τον ομνύοντα ο ίδιος κατασκεύασε περί το έτος 1999 ιδιωτική αποβάθρα, με την συγκατάθεση των αρμοδίων αρχών, στη θαλάσσια περιοχή του εστιατορίου «Νησιώτης» στο Παραλίμνι, η οποία του στοίχισε γύρω στις £20.000, ενώ η συντήρησή της του στοιχίζει £1.000 ετησίως. Υποχρεώθηκε να κατασκευάσει την αποβάθρα, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του για να εξυπηρετεί καλύτερα τους πελάτες του, με περισσότερη ασφάλεια και για να μην προκαλεί οχληρία στους λουόμενους. Ήταν η θέση του ότι τη συγκεκριμένη αποβάθρα τη χρησιμοποιεί δυνάμει ετησίων αδειών που του εκδίδουν οι αρμόδιες αρχές για να επιβιβάζει και αποβιβάζει πελάτες επ΄ αμοιβής από το σκάφος αναψυχής. Κατά καιρούς όμως ο Έπαρχος επέτρεπε και σε τρίτα πρόσωπα να χρησιμοποιούν την αποβάθρα με αντάλλαγμα κάποια συνεισφορά στα έξοδα. Ενώ, για την περίοδο 2.6.2006 μέχρι 31.12.2006 ο Έπαρχος παραχώρησε στον ίδιον και σε δύο άλλα πρόσωπα άδεια χρήσης της συγκεκριμένης αποβάθρας. Σύμφωνα με τους όρους της άδειας η αποβάθρα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από άλλα σκάφη μόνο στην περίπτωση εκτάκτου ανάγκης. Ισχυρίστηκε ότι οι Εναγόμενοι-Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2, οι οποίοι είναι κάτοχοι σκαφών αναψυχής, χρησιμοποιούν την συγκεκριμένη αποβάθρα χωρίς να έχουν πάρει άδεια παράνομα και αυθαίρετα και του προκαλούν ζημιές οι οποίες είναι απροσδιόριστες αφού ουσιαστικά του «παίρνουν» τους πελάτες. Επιβιβάζουν και αποβιβάζουν πελάτες και τον εμποδίζουν στην χρήση της αποβάθρας την ώρα που τα σκάφη του την προσεγγίζουν. Διαμαρτυρήθηκε στις αρμόδιες αρχές χωρίς όμως οποιοδήποτε αποτέλεσμα. Είναι η θέση του ότι η πράξη αυτή των Εναγομένων-Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 του προκαλεί απροσδιόριστες ζημιές. Είναι δύσκολο να υπολογίσει την χρηματική του απώλεια αφού δεν γνωρίζει πόσους πελάτες την ημέρα του παίρνουν. Το μόνο που γνωρίζει είναι ότι χρεώνουν £5 το άτομο. Καταλήγοντας, ανέφερε ότι αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα ουσιαστικά θα επιτραπεί στους Εναγόμενους-Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 να επεμβαίνουν παράνομα και αυθαίρετα στην συγκεκριμένη αποβάθρα και να τον ανταγωνίζονται προκαλώντας του ανυπολόγιστες ζημιές. Ενώ ήταν η θέση του ότι αν εκδοθεί το διάταγμα τότε απλώς θα εμποδίζονται οι Εναγόμενοι-Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 από το να κάμνουν καθαρές και τεκμηριωμένες παρανομίες. Όσον αφορά τη αμέλειά του ν΄ εμφανιστεί ενώπιον του Δικαστηρίου κατά την ημερομηνία ακρόασης, της πρώτης αίτησης που καταχώρησε, εξήγησε ότι ο κος Σκορδής επειδή δεν την είχε καταχωρημένη στο αρχείο του, όταν έλαβε την ειδοποίηση των δικηγόρων να εμφανιστεί, θεώρησε ότι εκ παραδρομής του στάληκε και δεν εμφανίστηκε. Οι Εναγόμενοι-Καθ΄ ων η Αίτηση είχαν αντίθετη άποψη και καταχώρησαν ένσταση στην αίτηση καθένας ξεχωριστά δια του δικηγόρου του. Ο Εναγόμενος-Καθ΄ ου η Αίτηση 1 κατέγραψε τέσσερεις λόγους ένστασης, οι οποίοι είναι σε συντομία οι ακόλουθοι: ότι τα γεγονότα που παρέθεσε ο Ενάγοντας-Αιτητής είναι αναληθή ή/και απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα και στοιχεία για να πετύχει την έκδοση του διατάγματος, ότι η υπό εξέταση αίτηση καταχωρίστηκε εκδικητικά και με σκοπό να στερήσει στον Εναγόμενο-Καθ΄ ου η Αίτηση 1 το συνταγματικό δικαίωμά του για τη χρήση της αποβάθρας, ότι ο Ενάγοντας-Αιτητής δεν ήρθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και ότι η αίτησή του δεν βασίζεται στον ορθό Νόμο και τους κανονισμούς και δεν είναι περίπτωση επείγουσας φύσεως για να μπορεί να εκδοθεί μονομερώς. Η Ένσταση του Εναγόμενου-Καθ΄ ου η Αίτηση 1 βασίστηκε στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς, Δ.48 θ.4-8, το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60), στα άρθρα 6 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6 και στις συμφυείς εξουσίες και δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Υποστηρίχθηκε, η Ένσταση, από την Ένορκη Δήλωση του ίδιου του Ενάγοντα-Καθ΄ ου η Αίτηση 1 ο οποίος ισχυρίστηκε ότι η συγκεκριμένη αποβάθρα κατασκευάστηκε από την εταιρεία GENESIS TRAVEL & TOURS LTD σύμφωνα και με την επιστολή του Επάρχου Αμμοχώστου ημερομηνίας 29.06.1998 με τον όρο ότι η χρήση της θα είναι δημόσια και κανένα δικαίωμα δεν δημιουργείται σ΄ οποιονδήποτε. Επεσύναψε ως Τεκμήριο Α την συγκεκριμένη επιστολή. Παράλληλα, ο Ενόρκως Δηλών διερωτάται πώς παραχωρήθηκε η άδεια ημερομηνίας 2.6.06 σε άλλα τρία

(3)συγκεκριμένα πρόσωπα την στιγμή που υφίστατο άλλη άδεια, του 1998, κατά παραβίαση του όρου (δ) αυτής. Ιδιαίτερα, ενόψει του γεγονότος ότι υπάρχουν πολλοί άλλοι οι οποίοι είναι ιδιοκτήτες επαγγελματικών σκαφών και ασκούν το ίδιο επάγγελμα με τον Ενάγοντα-Αιτητή στη συγκεκριμένη περιοχή. Αρνείται, ότι ο ίδιος χρησιμοποίησε την συγκεκριμένη αποβάθρα και ισχυρίζεται ότι δεν υπήρχε οτιδήποτε που να δικαιολογούσε την μονομερή καταχώρηση αίτησης, η οποία εν πάση περιπτώσει δεν βασίζεται στους ορθούς θεσμούς και Νόμο. Ο Εναγόμενος-Καθ΄ ου η Αίτηση 2 καταχώρησε τη δική του ένσταση προβάλλοντας ακριβώς τους ίδιους λόγους ενστάσεως με τον Εναγόμενο-Καθ΄ ου η Αίτηση 1 καθώς και την ίδια νομική βάση. Υποστηρίζεται δε από την Ένορκη Δήλωση του ίδιου του Ενάγοντα-Καθ΄ ου η Αίτηση
  1. Στην Ένορκη Δήλωσή του ο Εναγόμενος-Καθ΄ ου η Αίτηση 2 προβάλει τους ίδιους ισχυρισμούς με τον Εναγόμενο-Καθ΄ ου η Αίτηση
  2. Επιπρόσθετα, ισχυρίζεται ότι αν ήθελε να χρησιμοποιήσει την συγκεκριμένη αποβάθρα θα μπορούσε να το πράξει γιατί ένας εκ των «δικαιούχων» της δυνάμει της εκδοθείσας άδειας είναι μέτοχος και διευθυντής στην εταιρεία Neptus Travel & Tours Ltd στην οποία είναι και ο ίδιος μέτοχος και διευθυντής και η οποία εταιρεία έχει αριθμό σκαφών επί ονόματί της. Όλοι οι δικηγόροι υποστήριξαν με αγορεύσεις ενώπιον του Δικαστηρίου τις εκατέρωθεν θέσεις και αναφέρθηκαν στις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται, σύμφωνα με την νομολογία, για την έκδοση τέτοιου απαγορευτικού διατάγματος. Ο κος Χριστοδούλου ισχυρίστηκε ότι θεμελιώνονται οι απαιτούμενες προϋποθέσεις αφού από τα γεγονότα αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση, γιατί ουσιαστικά ζητά θεραπεία γιατί δεν χρησιμοποιεί αυτό που του παραχωρήθηκε δυνάμει της άδειας γιατί παρεμβαίνουν οι Καθ΄ ων η Αίτηση, με εμφανή την πιθανότητα επιτυχίας. Ήταν η θέση του ότι ο Ενάγοντας-Αιτητής ζητά από το Δικαστήριο τρίμηνη προστασία, να χρησιμοποιεί την άδεια που του εδόθη, αφού αυτή λήγει στις 31.12.
  3. Τελειώνοντας, ανέφερε ότι δεν μπορεί να καθοριστεί η ζημιά που θα υποστεί αυτούς τους τρεις
(3)μήνες. Ο κος Γεωργίου και ο κος Ιντιάνος είχαν αντίθετη άποψη και ισχυρίστηκαν ότι το «επείγον» καταρρίφθηκε ενόψει της στάσης του Ενάγοντα-Αιτητή στην πρώτη αίτηση που καταχώρησε. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Εναγόμενου-Καθ΄ ου η Αίτηση 1 ισχυρίστηκε ότι ο Ενάγοντας απέκρυψε ή/και δεν αποκάλυψε το γεγονός ότι η αποβάθρα κατασκευάστηκε από την εταιρεία Genesis Travel & Tours κατόπιν σχετικής άδειας του Επάρχου η οποία κατέγραφε ότι η χρήση της αποβάθρας είναι δημόσια. Ήταν περαιτέρω η θέση του ότι η Ένορκη Δήλωση του Ενάγοντα-Αιτητή είναι γενική και αόριστη αφού δεν συγκεκριμενοποιεί το χρονικό διάστημα το οποίο αφορούσαν οι άδειες στις οποίες αναφέρεται καθώς και τα πρόσωπα που χρησιμοποιούσαν την αποβάθρα δυνάμει των αδειών αυτών. Επιπρόσθετα, ο κος Ιντιάνος επέσυρε την προσοχή του Δικαστηρίου στο γεγονός ότι η Ένορκη Δήλωση του Αιτητή δεν υποστηρίχθηκε από τα τεκμήρια, στα οποία ο ίδιος κάμνει αναφορά. Λόγω του ότι η διαδικασία έκδοσης ενός προσωρινού διατάγματος έχει την ιστορική καταβολή της στο δίκαιο της επιείκειας, το Δικαστήριο δύναται, χωρίς να υπεισέλθει και να εξετάσει την ουσία αυτού, να το ακυρώσει αν διαφανεί ότι έχει γίνει τέτοια απόκρυψη γεγονότων κατά το στάδιο της μονομερούς έκδοσής του, που έχει επηρεάσει το Δικαστήριο το οποίο άλλως θα ηδύνατο να μην το έχει εκδώσει. Το αξίωμα αυτό έχει τεθεί επανελλημένα μέσα από τη νομολογία η σχετική δε απόφαση του Αγγλικού Δικαστηρίου Brink΄s Mat Ltd v. Elcombe
(1988)1 WLR 1350 έχει πλήρως υιοθετηθεί από τα Κυπριακά Δικαστήρια όπως υποδεικνύουν οι αποφάσεις Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248 και Zein κ.ά ν. Π.Κ. Καμπανελλά
(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 606 στη σελ. 610-611. Πρόσφατη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει δείξει ότι και ο παράγων του χρόνου μπορεί να είναι σημαντικός από την άποψη ότι ο Αιτητής θα πρέπει να δείξει στο μονομερές στάδιο το κατεπείγον του θέματος το οποίο να δικαιολογεί την παράκαμψη της συνήθους διαδικασίας της ακρόασης και του έτερου μέρους στη διαφορά, το δε Δικαστήριο δύναται ν΄ ακυρώσει το διάταγμα γι΄ αυτό το λόγο διότι το στοιχείο του κατεπείγοντος αποτελεί το βάθρο της εξουσίας του Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα πάνω σε μονομερή βάση. Βλ. Stavros Hotel Apartments Ltd (No. 2)
(1994)1 Α.Α.Δ. 836 στη σελ. 841, Βαβέλ Μπουτίκ Λτδ
(1995)1 Α.Α.Δ. 947 στη σελ. 954 και Resola v. Χρίστου
(1998)1 (Β) Α.Α.Δ.
  1. Εξετάζοντας την επίδικη Αίτηση πρέπει πρώτα να αποφασιστεί κατά πόσο υπήρξε τέτοια απόκρυψη γεγονότων κατά το μονομερές στάδιο ώστε το Δικαστήριο να ακυρώσει το διάταγμα χωρίς να προχωρήσει καν στην εξέταση της ουσίας του. Έχουν τεθεί συγκεκριμένες εισηγήσεις από τους συνηγόρους των Εναγομένων- Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 σε σχέση με το ζήτημα με ιδιαίτερη έμφαση στο γεγονός ότι ο Ενάγοντας-Αιτητής δεν ανέφερε την αλήθεια αναφορικά με το ποιος κατασκεύασε την αποβάθρα καθώς και το γεγονός ότι ένας εκ των αδειούχων για χρήση της είναι μέτοχος στην ίδια εταιρεία που είναι μέτοχος και ο Εναγόμενος-Καθ΄ ου η Αίτηση
  2. Ο Δικαστής Ralf Gibson L.J. στην υπόθεση Brink´s (ανωτέρω) ανέφερε ότι η υποχρέωση της πλήρους αποκάλυψης δεν καλύπτει μόνο γεγονότα που είναι γνωστά στον αιτητή αλλά επεκτείνεται και σε εκείνα που θα ηδύνατο να ανακαλύψει με εύλογη έρευνα. Επί λέξει ανέφερε τ΄ ακόλουθα: «
(3)The applicant must make proper inquiries before making the application .. The duty of disclosure therefore applies not only to material facts known to the applicant but to any material facts which he could have known if he had made such inquiries.
(4)The extent of the inquiries which will be held to be proper, and therefore necessary, must depend on all the circumstances of the case including (
  1. a)the nature of the case which the applicant is making when he makes the application (
  2. b)the order for which the application is made and the probable effect of the order on the defendant .... and (
  3. c)the degree of legitimate urgency and the time available for the making of inquiries. » Στην Ένορκη Δήλωση του Αντωνάκη Γρηγορίου ημερομηνίας 8.9.06, η οποία λήφθηκε υπόψη κατά την έκδοση του αρχικού διατάγματος, αναφέρεται ότι ο ίδιος κατασκεύασε την αποβάθρα χωρίς οποιοδήποτε αποδεικτικό στοιχείο, ενώ οι Εναγόμενοι-Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 κατέθεσαν ως Τεκμήριο την έγκριση της αίτησής τους για κατασκευή της αποβάθρας ημερ. 29.6.1998. Η αποκάλυψη του γεγονότος ότι η επίδικη αποβάθρα κατασκευάστηκε με συμμετοχή ενός εκ των Εναγόμενων -Καθ΄ ων η Αίτηση ή και των δύο και το γεγονός ότι ένας εκ των δύο είναι μέτοχος στην εταιρεία που είναι μέτοχος και ένας εκ των αδειούχων σίγουρα θα επιδρούσε στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την χορήγηση ή όχι του διατάγματος μονομερώς. Ο Ενάγοντας-Αιτητής εν πάση περιπτώσει έπρεπε και όφειλε και μπορούσε με εύλογη επιμέλεια να μάθει τα πιο πάνω γεγονότα. Επομένως, για την απόκρυψη αυτών των γεγονότων, που εξ αντικειμένου κρινόμενα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την ευχέρεια του Δικαστηρίου, το Δικαστήριο δύναται ν΄ ακυρώσει το επίδικο διάταγμα και το ακυρώνει. Πρόσθετα από τα πιο πάνω το Δικαστήριο θα πρέπει στην συνέχεια να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται σωρευτικά οι προϋποθέσεις που θέτει η επιφύλαξη του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60προκειμένου το Δικαστήριο, να εξασκήσει την διακριτική του ευχέρεια, και να παρατείνει την ισχύει του διατάγματος μέχρι την εκδίκαση της αγωγής. Οι αποφάσεις των Κυπριακών Δικαστηρίων που έχουν αναλύσει τις προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων βάσει του άρθρου 32 του Ν.14/60 είναι πολλές. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρω τις υποθέσεις Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, Jonitexo Ltd v. Addidas
(1984)1 C.L.R. 263, A.B.P. Holdings Ltd ν. Κιταλίδη κ.ά (Αρ. 2)
(1994)1 Α.Α.Δ. 694. Στην τελευταία απόφαση τονίζεται ότι το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στα Δικαστήρια ευρύτατες εξουσίες για έκδοση οποιονδήποτε διαταγμάτων, όταν κάτι τέτοιο κρίνεται δίκαιο ή πρόσφορο χωρίς να τίθεται κανένας περιορισμός. Τα ίδια επαναλήφθηκαν και στην υπόθεση Παντελίδη ν. Πιερή
(1998)1(Δ) Α.Α.Δ.
  1. Δεν θα παραθέσω τις γνωστές προϋποθέσεις, θα αρκεστώ ν΄ αναφέρω πως αν το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις που τάσσει το άρθρο 32 του Ν.14/60, θα πρέπει στο τέλος να εξετάσει και να σταθμίσει όλα τα γεγονότα για ν΄ αποφασίσει αν είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο προσωρινό διάταγμα. Ο Αιτητής είναι αυτός που πρέπει να πείσει το Δικαστήριο ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ως επίσης και για το δίκαιο και εύλογο της έκδοσής του. Μετά την καταχώριση της ένστασης από τους Καθ΄ ων η Αίτηση, το Δικαστήριο έχει ενώπιόν του τόσο τις θέσεις και τη μαρτυρία του Ενάγοντα-Αιτητή καθώς και την μαρτυρία των Εναγομένων-Καθ΄ ων η Αίτηση. Είναι με βάση αυτές που εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν ή όχι οι προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινού διατάγματος. Αν ικανοποιηθεί ότι συντρέχουν εκδίδει το διάταγμα αν όχι τότε απορρίπτει την αίτηση. Η Ένορκη Δήλωση που στηρίζει την υπό εξέταση αίτηση δεν παραθέτει οποιαδήποτε γεγονότα που να μπορούν να υποστηρίξουν τις πρώτες δύο προϋποθέσεις-σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και πιθανότητα ο Ενάγοντας να δικαιούται σε θεραπεία. Παρόλο που ο Ενάγοντας-Αιτητής στην παράγραφο 9 της Ενόρκου Δηλώσεως δηλώνει ότι επισυνάπτει αντίγραφο της άδειας, ως τεκμήριο, που του παραχώρησε ο Έπαρχος για χρήση της εν λόγω αποβάθρας, στην πραγματικότητα τέτοιο τεκμήριο δεν έχει επισυναφθεί. Συνεπακόλουθα, δεν υπάρχει οποιαδήποτε ένδειξη ενώπιον του Δικαστηρίου ότι έχει παραχωρηθεί τέτοια άδεια. Αυτό από μόνο του εισηγείται ότι την αποβάθρα μπορούσε να την χρησιμοποιήσει οποιοσδήποτε, ιδιαίτερα λαμβανομένου υπόψη του περιεχομένου του Τεκμηρίου Α, ημερομηνίας 29 Ιουνίου 1998 το οποίο επισυνάφθηκε στην Ένσταση του Εναγόμενου
  2. Επίσης, ο Ενάγοντας-Αιτητής δεν καθορίζει τη ζημιά που θα προκληθεί στον ίδιον από τη χρήση της συγκεκριμένης αποβάθρας από τους Εναγόμενους-Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και
  3. Ενώ στην Ένορκη Δήλωσή του καταγράφει την τιμή που χρεώνουν οι Εναγόμενοι - Καθ΄ ων η Αίτηση (£5) για κάθε πελάτη και λίγο πιο κάτω δέχεται ότι η τουριστική περίοδος λήγει μέσα Οκτωβρίου, στην παράγραφο 8 της Ένορκης Δήλωσης αναφέρει ότι η άδειά του λήγει τον Δεκέμβριο 2006 και επίσης αναφέρει - παράγραφος 12 της Ένορκης Δήλωσης - ότι οι Εναγόμενοι - Καθ΄ ων η Αίτηση είχαν αρχίσει να χρησιμοποιούν την αποβάθρα προ μερικών ημερών, δηλαδή προς της 8.9.
  4. Τα πιο πάνω αναφερθέντα γεγονότα συνηγορούν υπέρ της άποψης ότι ο Ενάγοντας -Αιτητής μπορεί να αποζημιωθεί με την επιδίκαση αποζημιώσεων, τις οποίες αξιώνει ως θεραπεία στο Κλητήριο Ένταλμα. Εν πάση περιπτώσει η Ένορκη Δήλωση του Ενάγοντα-Αιτητή είναι γενική και σύμφωνα με την απόφαση Κυτάλα κ.ά ν. Χρυσάνθου κ.ά
(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 258, δεν μπορεί να παρέχει οποιοδήποτε έρεισμα για την έκδοση απαγορευτικού διατάγματος. Ο Δικαστής Νικολάου στην προαναφερθείσα απόφαση είπε τ΄ ακόλουθα: «Στην προκειμένη περίπτωση η γενικότητα του περιεχομένου της ένορκης δήλωσης των εφεσειόντων μοιάζει με ισχυρισμό που εκφράζει θέση και μάλιστα υπό τύπο κατάληξης. Ως εκ τούτου στερείται αξίας από άποψης αποδεικτικού υλικού εφόσον δεν εκτίθενται γεγονότα με την αναγκαία λεπτομέρεια που να παρέχει έρεισμα το οποίο να δικαιολογεί τη θέση. Η κατάληξη πρωτόδικα ότι δεν καταδείχθηκε πιθανότητα επιτυχίας ήταν απόλυτα ορθή. Το προσωρινό διάταγμα δεν εδικαιολογείτο με βάση το Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 1960.» Στην υπό εξέταση αίτηση δεν παρατίθενται οποιαδήποτε γεγονότα που να υποστηρίζουν τη θέση του Ενάγοντα-Αιτητή ότι οι Εναγόμενοι -Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 χρησιμοποιούν τη συγκεκριμένη αποβάθρα και του προκαλούν απροσδιόριστες ζημιές με αποτέλεσμα η παρούσα αίτηση να μην μπορεί να πετύχει. Η γενικότητα της Ενόρκου Δηλώσεως του Ενάγοντα-Αιτητή οδηγεί στη μη στοιχειοθέτηση και της δεύτερης προϋπόθεσης της πιθανότητας επιτυχίας, αφού σύμφωνα με την νομολογία επιβάλλεται στον Αιτητή να δείξει ότι υπάρχει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας που σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα αλλά κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Σ΄ αυτό το σημείο θα πρέπει ν΄ αναφέρω ότι σύμφωνα με το Τεκμήριο Β της Ένορκης Δήλωσης του Εναγόμενου-Καθ΄ ου η Αίτηση 2, ο ίδιος είναι μέτοχος στην εταιρεία Neptus Travel & Tours Limited στην οποία είναι επίσης μέτοχος και ένας εκ των προσώπων στα οποία είχε παρασχεθεί άδεια να χρησιμοποιούν την συγκεκριμένη αποβάθρα. Ο Ενάγοντας-Αιτητής, φέρει το βάρος να προσκομίσει μαρτυρία η οποία θα πρέπει ν΄ αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας. Αυτό, δεν το έπραξε για να καταδείξει στο Δικαστήριο ότι όντως οι Εναγόμενοι-Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 χρησιμοποιούσαν την αποβάθρα και ότι την χρησιμοποιούσαν παράνομα. Οπόταν, ούτε η δεύτερη προϋπόθεση ικανοποιείται. Παρά την απόφασή μου για τις πρώτες δύο προϋποθέσεις προχωρώ να εξετάσω την Αίτηση αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση υποθέτοντας ότι οι πρώτες δύο ικανοποιούνται. Η αγωγή αφορά ουσιαστικά απώλεια εισοδημάτων λόγω του ότι οι Εναγόμενοι -Καθ΄ ων η Αίτηση παίρνουν επιβάτες από τον Ενάγοντα-Αιτητή, επιβάτες που θεωρητικά θα επιβιβάζοντο στο δικό του σκάφος και με αυτόν τον τρόπο τον συναγωνίζονται αθέμιτα. Δεν υπάρχει οτιδήποτε μέσα στην Ένορκη Δήλωση ούτε και λέχθηκε οτιδήποτε ουσιαστικό από πλευράς του δικηγόρου του Ενάγοντα-Αιτητή ότι η παρούσα υπόθεση είναι τέτοια που αν το εκδοθέν διάταγμα δεν γίνει απόλυτο δεν θα μπορεί να αποδοθεί πλήρης δικαιοσύνη σε τελικό στάδιο είτε διότι οι αποζημιώσεις δεν μπορούν να αποτελέσουν ικανοποιητική αποζημίωση για τον Αιτητή ή διότι οι Εναγόμενοι-Καθ΄ ων η Αίτηση δεν είναι σε θέση, από οικονομικής άποψης να τον αποζημιώσουν. Με όσα ανέφερα πιο πάνω οι τρεις προϋποθέσεις, οι οποίες πρέπει να συνυπάρχουν, δεν πληρούνται στην υπό εξέταση αίτηση. Όμως, και εκεί ακόμα που συνυπάρχουν το Δικαστήριο προχωρεί και εξετάζει το κριτήριο του ισοζυγίου ευκολίας των διαδίκων. Εξετάζει δηλαδή ποιός από τους διαδίκους θα υποστεί περισσότερη ζημιά ή δυσκολία στην όλη υπόθεση. Ουσιαστικά το Δικαστήριο αν αποφασίσει την συνέχιση του διατάγματος με την έλλειψη πληροφόρησης που υπάρχει, αναφορικά με το κατά πόσο όντως ο Εναγόμενος-Καθ΄ ου η Αίτηση 2 ως μέτοχος της Εταιρείας στην οποία είναι μέτοχος και ένας εκ των δικαιούχων χρήσης της αποβάθρας, θα προκληθεί ζημιά στον Εναγόμενο-Καθ΄ ου η Αίτηση 2. Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων είναι ευρεία βλ. Καλογήρου ν. C.C.F Credit Capital Finance Ltd, Πολ. Έφ. 11895, ημερ. 28.9.05 όπου στην σελ. 9 της απόφασης αναφέρονται: «Προτού ασχοληθούμε με τους λόγους έφεσης, σημειώνουμε ότι δεν υπάρχουν αυστηρά οριοθετημένα πλαίσια, μέσα στα οποία ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Η κάθε περίπτωση κρίνεται υπό το φως των δικών της γεγονότων και περιστατικών, με γνώμονα πάντοτε το κατά πόσο η έκδοση του διατάγματος είναι αναγκαία, για να καταστεί δυνατή η απονομή της δικαιοσύνης σε κάθε στάδιο, περιλαμβανομένου και αυτού της ικανοποίησης της απόφασης, που τυχόν ήθελε εκδοθεί. Ακολουθεί, ότι το Εφετείο δεν επεμβαίνει, παρά μόνο εάν διαπιστώσει ότι η διακριτική αυτή ευχέρεια ασκήθηκε έξω από κάθε πλαίσιο αρχών, που η νομολογία αναγνωρίζει. Τα όσα αναφέρονται στις αποφάσεις, στις οποίες οι συνήγοροι μας παρέπεμψαν, δεν μπορεί παρά να ιδωθούν μέσα στο σύνολο των δικών τους γεγονότων και περιστάσεων.» Έχοντας αναφέρει όλα τα πιο πάνω και καθοδηγούμενη από τις νομικές αρχές που διέπουν το θέμα κρίνω για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω ότι το διάταγμα ημερομηνίας 13.9.06 θα πρέπει ν΄ ακυρωθεί και γι΄ αυτό ακυρώνεται και παύει να ισχύει. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των Εναγομένων -Καθ΄ ων η Αίτηση όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα καταβληθούν στο τέλος της δίκης. (Υπ.) ........................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.