Πέτρου Καλλένου ν. Maurizio Gressone, Αρ. Αγωγής: 353/06, 21 Δεκεμβρίου 2006

(3)του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113. Ο ενάγοντας - καθ΄ ου η αίτηση καταχώρησε ένσταση θέτοντας ως λόγους ότι η αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη, παράτυπη και αντικανονική, αδικαιολόγητη, καταχρηστική και εκδικητική, ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις και δεν παρατίθενται οποιαδήποτε στοιχεία που να δικαιολογούν την έκδοση του διατάγματος και ότι ο ενόρκως δηλών δεν παραθέτει την πηγή της γνώσης του. Η ένσταση στηρίζεται στους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.16, θ. 9, Δ.5, Δ.48, θ. 1 - 9, στο άρθρο 19

(1)-

(4)του περί Εταιρειών Νόμου, στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, στο Σύνταγμα και τις αρχές της επιείκειας. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της Κατερίνας Βουρή, δικηγορικής υπαλλήλου, η οποία αναφέρει ότι γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης και είναι δεόντως εξουσιοδοτημένη να προβεί στην ένορκη δήλωση. Αναφέρει επίσης ότι η επίδοση της ειδοποίησης προς την ασφαλιστική εταιρεία η οποία αναμφίβολα έλαβε γνώση, και αυτό φαίνεται και από το γεγονός της καταχώρησης της παρούσας αίτησης, είναι καθόλα νόμιμη και κανονική και ότι κανένα πρόβλημα δεν δημιουργεί στη διαδικασία η οποιαδήποτε αλλαγή ονόματος έγινε. Για τον ίδιο λόγο ούτε και το διάταγμα που εκδόθηκε πάσχει. Αναφέρεται δε ότι η εταιρεία δεν μπορεί να προβεί σε οποιοδήποτε δικονομικό διάβημα στα πλαίσια της παρούσας αγωγής αφού δεν είναι διάδικος και ότι η ένορκη δήλωση της αιτήτριας είναι παράτυπη επειδή δεν αποκαλύπτει την πηγή της γνώσης του ενόρκως δηλούντα. Όπως προκύπτει από το φάκελο της υπόθεσης ο ενάγοντας μπροστά στην αδυναμία επίδοσης του κλητηρίου εντάλματος στον εναγόμενο στις 6.6.2006 καταχώρησε αίτηση στο Δικαστήριο ζητώντας διάταγμα για υποκατάστατη επίδοση στην ΜΙΝΕΡΒΑ Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ, Λεωφ. Αθαλάσσης 165, Στρόβολος, Λευκωσία, διάταγμα δια του οποίου να καθοριστεί ο χρόνος εντός του οποίου ο εναγόμενος θα καταχωρήσει εμφάνιση και οδηγίες σε περίπτωση μη καταχώρησης εμφάνισης και διάταγμα όπως πάσα γνωστοποίηση αιτήσεως γίνεται δι΄ αναρτήσεως αντιγράφου αυτής στον πίνακα του Δικαστηρίου. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που υποστήριζε την αίτηση ο εναγόμενος ο οποίος βρίσκεται σε άγνωστη διεύθυνση στο εξωτερικό, καλύπτεται από τη ΜΙΝΕΡΒΑ Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ. Στις 14.6.2006 το Δικαστήριο με σύνθεση άλλη από την παρούσα, προχώρησε στην έκδοση διατάγματος που να επιτρέπει την υποκατάστατο επίδοση του κλητηρίου εντάλματος και του διατάγματος προς τον εναγόμενο στη Μινέρβα Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ, στην πιο πάνω διεύθυνση και διέταξε όπως η εμφάνιση καταχωρηθεί 25 μέρες από την επίδοση του κλητηρίου. Ακολούθως καταχωρήθηκε η παρούσα υπό εξέταση αίτηση. Αγορεύοντας προς υποστήριξη της αίτησης η κα Αριστείδου εισηγήθηκε ότι η εταιρεία στην οποία επιδόθηκε το κλητήριο δεν είναι "υπαρκτό πρόσωπο" και νομική οντότητα και ότι θα υπάρξουν μελλοντικές επιπλοκές. Με αναφορά δε στην υπόθεση Lion Insurance Agency v. Τάγιας Κωνσταντίνου

(2002)1 Α.Α.Δ. 265 υποστήριξε ότι οι αιτητές νομιμοποιούνται να υποβάλουν την παρούσα αίτηση. Η κα Ζαχαρίου υποστήριξε ότι από το Τεκμήριο Α που οι αιτητές έχουν καταθέσει προκύπτει ότι η εταιρεία έχει απλώς μεταβάλει το όνομα της και ότι με τη μεταβολή του ονόματος η Εταιρεία δεν καθίσταται ανύπαρκτο πρόσωπο. Παρέπεμψε σχετικά στο άρθρο 19 του Κεφ. 113. Ανέφερε, περαιτέρω, ότι η εταιρεία έχει λάβει γνώση μέσω της επίδοσης. Ήταν δε η θέση της κας Ζαχαρίου ότι η αιτήτρια δεν νομιμοποιείται να υποβάλει την αίτηση και ότι η βάση της αίτησης είναι λανθασμένη αφού δεν αναφέρει το άρθρο 15 Β του Νόμου 16

(1)/ 2000. Θα εξετάσω πρώτα το θέμα της νομιμοποίησης ή μη της αιτήτριας ασφαλιστικής εταιρίας να υποβάλει την παρούσα αίτηση. Η Δ.48 θ. 8

(4)παρέχει τη δυνατότητα υποβολής αίτησης από μη διάδικο: "Any person (other than the applicant) affected by an order made ex parte may apply by summons to have it set aside or varied and the Court or Judge may set aside or vary such order on such terms as may seem just". Παρόμοια διάταξη δεν υπάρχει στην Αγγλική Δικονομία. Στην παρούσα περίπτωση εμπλέκεται το άρθρο 15 (Β) του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Ασφάλεια υπέρ τρίτου) Νόμου, όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο 16

(1)/ 2000, αφού προφανώς το διάταγμα ημερομηνίας 14.6.2006 εκδόθηκε με βάση τον πιο πάνω Νόμο. Το θέμα πραγματεύτηκε η υπόθεση Lion Insurance Agency Ltd v. Τάγιας Κωνσταντίνου (ανωτέρω), στην οποία αποφασίστηκε ότι οι ασφαλιστές ως άμεσα επηρεαζόμενο πρόσωπο - με βάση το άρθρο 15 (Β) - είχαν το δικαίωμα καταχώρησης αίτησης παραμερισμού του κλητηρίου εντάλματος κ. ά. (locus standi) δυνάμει της Δ.48 θ. 8

(4). (Βλ. επίσης Windsor v. Chalcraft

(1938)2 All E.R. 751). Τα πιο πάνω απαντούν και τη θέση της κας Ζαχαρίου σε σχέση με τη βάση της αίτησης. Καταλήγω ότι δεν χωρεί αμφιβολία ότι και στην παρούσα η ασφαλιστική εταιρεία ως επηρεαζόμενο από τη διαταγή πρόσωπο νομιμοποιείται να υποβάλει την παρούσα. Θα προχωρήσω, στη συνέχεια, να εξετάσω το μοναδικό λόγο που έχει προβληθεί προς υποστήριξη της αίτησης, ότι δηλαδή η Μινέρβα Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ έχει αλλάξει το όνομα της σε Μινέρβα Ασφαλιστική Εταιρεία Δημόσια Λτδ, γεγονός που όπως εξειδικεύτηκε κατά την αγόρευση της κας Αριστείδου, καθιστά την πρώτη μη υπαρκτή νομική οντότητα. Στην υπόθεση Williams & Glyn´s Bank Ltd v. The Ship "Maria"

(1983)1 Α.Α.Δ. 106, εξετάστηκε αίτημα για τροποποίηση των δικογράφων. Ο εναγόμενος αναγραφόταν ως Williams and Glyn´s Bank Limited of London. Λόγω της αλλαγής στο Αγγλικό Companies Act 1980 η εταιρεία επανεγράφη ως δημόσια εταιρεία περιορισμένης ευθύνης και εκδόθηκε πιστοποιητικό εγγραφής που την περιέγραφε ως "Williams and Glyn´s Bank Public Limited Company". Υπεβλήθη το αίτημα τροποποίησης ούτως ώστε το όνομα της Εταιρείας στο κλητήριο να συνάδει με αυτό του πιστοποιητικού εγγραφής. Στη σελίδα 118 της απόφασης λέχθηκαν τα ακόλουθα: "On the material before me I am satisfied that the plaintiff company has never ceased to exist and that by operation of law, the, plaintiff, being "an old company as defined in the law" had to be re- registered under the 1980 Act, as a result of which its original description had to be amended to correspond with its description according to the certificate of re-registration such description being, "Williams and Glyn´s Bank plc". The change of such name does not affect or render defective the present legal proceedings which were instituted in the original name of the plaintiff. (See section 19

(4)of our Companies Act, Cap. 113 and section 18

(4)of the English Companies Act, 1948 (supra)." Το άρθρο 19

(4)του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113 προνοεί τα ακόλουθα: "Αλλαγή ονόματος από εταιρεία που έγινε βάσει του άρθρου αυτού δεν επηρεάζει οποιαδήποτε δικαιώματα ή υποχρεώσεις της εταιρείας ή καθιστά ελαττωματική οποιαδήποτε νομική διαδικασία από ή εναντίον της και οποιαδήποτε νομική διαδικασία που δυνατό να συνεχίζεται ή άρχισε εναντίον της με το προηγούμενο της όνομα, δύναται να συνεχίζεται ή αρχίζει εναντίον της με το νέο της όνομα." Στην υπόθεση Davies v. Elsby Brothers Ltd

(1960)3 All E.R. 672 στην οποία επιχειρήθηκε η τροποποίηση του κλητηρίου με την αλλαγή του ονόματος των εναγομένων από Elsby Brothers (a firm) σε Elsby Brothers Ltd, αποφασίστηκε ότι η προσθήκη της λέξης "Ltd" συνεπάγετο την προσθήκη διαδίκου και όχι την απλή διόρθωση εσφαλμένου ονόματος (misnomer) αφού υπήρξαν δύο διαφορετικές οντότητες ο συνεταιρισμός (the firm) και η εταιρεία. Σύμφωνα με τον Devlin J, το κριτήριο πρέπει να είναι το πως ο λογικός άνθρωπος αντιλαμβάνεται το έγγραφο που λαμβάνει. Στη σελίδα 676 αναφέρονται τα ακόλουθα: "The test must be: How would a reasonable person receiving the document take it? If, in all the circumstances of the case and looking at the document as a whole he would say to himself: "Of course it must mean me, but they have got my name wrong", then there is a case of mere misnomer. If, on the other hand, he would say: "I cannot tell from the document itself whether they mean me or not and I shall have to make inquiries", then it seems to me that one is getting beyond the realm of misnomer. One of the factors which must operate on the mind of the recipient of a document, and which operates in this case, is whether there is or is not another entity to whom the description on the writ might refer". Με βάση τα πιο πάνω δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η αιτήτρια και η Μινέρβα Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ, η οποία αναφέρεται στο διάταγμα αφορούν την ίδια νομική οντότητα. Το επιχείρημα ότι το διάταγμα απευθύνεται σε ανύπαρκτο πρόσωπο δεν ευσταθεί. Η περιγραφή στο διάταγμα δεν μπορούσε να εκληφθεί από ένα λογικό πρόσωπο να αναφέρεται σε οποιαδήποτε άλλη οντότητα από την ασφαλιστική εταιρεία. Έχοντας ενώπιον μου το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε στα πλαίσια της παρούσας αίτησης καταλήγω ότι η αιτήτρια ασφαλιστική εταιρεία λαμβάνοντας το αντίγραφο του διατάγματος και του κλητηρίου εντάλματος αντιλήφθηκε ότι αναφερόταν σ΄ αυτήν και όχι οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο. Εξάλλου δεν έχει τεθεί ενώπιον μου ίχνος μαρτυρίας περί του αντιθέτου. Ο δε ισχυρισμός της κας Αριστείδου περί επιπλοκών στη διαδικασία τέθηκε αόριστα αφού δεν εξειδικεύτηκε ή τεκμηριώθηκε καθ΄ οιονδήποτε τρόπο. Ούτε και τέθηκε οποιοσδήποτε ισχυρισμός περί δυσμενούς επηρεασμού της αιτήτριας. Για τους πιο πάνω λόγους η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του ενάγοντα - καθ΄ ου η αίτηση και εναντίον της αιτήτριας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος. (Υπ.) ........................................ Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ. /Λ.Σ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο