ΕΛΕΝΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ν. ΣΤΕΛΛΑΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ, Αρ.Αγωγής: 11223/02, 9 Φεβρουαρίου, 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2007:A14 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: ΣΤ. ΣΤΑΥΡΟΥ, Ε.Δ. Αρ.Αγωγής: 11223/02 Μεταξύ: ΕΛΕΝΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ Ενάγουσας και ΣΤΕΛΛΑΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Εναγομένης ------------------- 9 Φεβρουαρίου, 2007 Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα: κ. Στ. Ρήγας (στην εκφώνηση της απόφασης ο κ. Πιερίδης). Για την Εναγόμενη: κα Ν. Παρτασίδου για Άντη Τριανταφυλλίδη & Υιοί. Α Π Ο Φ Α Σ Η Η κα Έλενα Νικολάου, Ενάγουσα στην παρούσα υπόθεση, διαμένει μαζί με την οικογένεια της στην οδό Αιγαίου 4 στην Ανθούπολη. Ως προκύπτει από τη μαρτυρία της, δεν διατηρεί ιδιαίτερες σχέσεις με τους γείτονες, προτιμώντας να ασχολείται με τα του οίκου της. Μάλιστα σε κάποιες περιπτώσεις, όχι εξ υπαιτιότητας της ιδίας ως ανέφερε, υπήρξαν προστριβές και παρεξηγήσεις. Στο Δικαστήριο προσέφυγε, καθ' ότι, ως ισχυρίζεται, δέχθηκε αναίτια επίθεση από την γειτόνισσα της, Στέλλα Κυπριανού (Εναγόμενη) με αποτέλεσμα να υποστεί σωματικές βλάβες και ιατρικά έξοδα. Η εκδοχή της είναι πως στις 17.9.2002 και περί ώρα 7.30πμ μετέφερε με το αυτοκίνητο τα παιδιά της στο σχολείο. Κατά την επιστροφή της και συγκεκριμένα την ώρα που σταμάτησε το αυτοκίνητο έξω από το σπίτι της, την πλησίασε η Εναγόμενη, με την οποία εδώ και δέκα χρόνια δεν ανταλλάσσει κουβέντα, την εξύβρισε και από το μισάνοικτο παράθυρο του οδηγού της επιτέθηκε, τραβώντας την από τα μαλλιά και κτυπώντας το δεξί μέρος του προσώπου της (σιαγόνα) στο γυαλί. Αποτέλεσμα της επίθεσης ήταν να ζαλιστεί και να υποστεί μωλωπισμό και γδαρσίματα. Επισκέφθηκε για περίθαλψη την ιατρό Μαρία Παναγίδου (Μ.Ε.2), πληρώνοντας £30 για την επίσκεψη. Το δε συμβάν το κατήγγειλε και στην αστυνομία. Η ιατρός (Μ.Ε.2) επιβεβαίωσε ότι την επισκέφθηκε η Ενάγουσα, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι η επίσκεψη έλαβε χώρα στις 18.9.2002 και ότι είναι £10 που εισέπραξε για την επίσκεψη και όχι £30. Ομοίως, αν και δεν ήταν σε θέση να ενθυμηθεί λεπτομέρειες, δια της ιατρικής βεβαίωσης που είχε ετοιμάσει αυθημερόν (τεκμήριο 1) επιβεβαίωσε και τα τραύματα της Ενάγουσας. Συγκεκριμένα σύμφωνα με την εν λόγω ιατρική βεβαίωση, η Ενάγουσα παραπονείτο για ζάλη και έντονο πονοκέφαλο και παρουσίαζε οίδημα και μώλωπες στη δεξιά πλευρά του προσώπου (σιαγόνα). Η εκδοχή της Εναγόμενης, η οποία υποστηρίχθηκε όχι μόνο από την ίδια αλλά και από δύο άλλες γειτόνισσες, ήτοι τις Ιωάννα Χριστοφόρου (Μ.Υ.2) και Ανδρούλλα Κοιλιάρη (Μ.Υ.3) είναι ουσιωδώς διαφορετική. Συγκεκριμένα κατά τους δικούς της ισχυρισμούς, ουδέποτε επιτέθηκε και κτύπησε την Ενάγουσα. Το τι συνέβη στις 17.9.02 είναι ότι η Ενάγουσα, πριν να πάρει τα παιδιά της στο σχολείο, εξύβρισε την κα Χριστοφόρου με ακατονόμαστες φράσεις που σχετίζονται με την καταγωγή της (γεννήθηκε στην Αίγυπτο από Ελληνοκύπριους γονείς). Η ίδια ακούγοντας τις βρισιές, ένεκα και της φιλικής σχέσης που διατηρεί με την κα Χριστοφόρου προσέτρεξε στο μέρος για να δει τι συμβαίνει. Εκεί συνάντησε και την κουνιάδα της κας Χριστοφόρου, την κα Κοιλιάρη. Τότε η Ενάγουσα αναχώρησε με το αυτοκίνητο της ενώ οι ίδιες παρέμειναν στο μέρος (στέκονταν στο πεζοδρόμιο) και συζητούσαν το όλο περιστατικό. Σε κάποια στιγμή η Ενάγουσα επέστρεψε, ελάττωσε ταχύτητα και κοιτάζοντας προς το μέρος της Εναγόμενης εκστόμισε μια ακατονόμαστη φράση (είσαι κι εσύ ρε πουτάνα δαμέ [sic]"). Τη ρώτησε αν απευθυνόταν στην ίδια αλλά δεν πήρε καμιά απάντηση. Αν και θύμωσε, δεν αντέδρασε και θεώρησε το όλο περιστατικό λήξαν. Οι άλλες δύο βέβαια αποφάσισαν να καταγγείλουν τις προηγηθείσες ύβρεις στην αστυνομία. Αυτές βασικά ήταν οι συγκρουόμενες εκδοχές των διαδίκων που παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο. Η συνήγορος της Εναγομένης κα Παρτασίδου, στην τελική της αγόρευση, μετά από εκτενή ανασκόπηση της μαρτυρίας κάλεσε το Δικαστήριο να απορρίψει τη μαρτυρία της Ενάγουσας ως αντιφατική και αναξιόπιστη και κατ' επέκταση να απορρίψει την αγωγή που καταχώρησε. Τη θέση αυτή την πλαισίωσε με αναφορά σε συγκεκριμένα μέρη της μαρτυρίας της Ενάγουσας, όπου κατά τη συνήγορο, υπέπεσε σε αντιφάσεις. Στον αντίποδα ο συνήγορος της Ενάγουσας κ. Ρήγας υποστήριξε πως την αλήθεια την είπε η Ενάγουσα και όχι η Εναγόμενη και οι μάρτυρες της, που βασικά υποστήριξαν, αν είναι δυνατό, πως όλα είναι αποκύημα της φαντασίας της Ενάγουσας. Κάλεσε το Δικαστήριο να καταλήξει σε ανάλογο συμπέρασμα και να αποδώσει στην Ενάγουσα τις θεραπείες που υπό τις περιστάσεις θα κρίνει εύλογες. Η υπό εξέταση υπόθεση είναι εξ εκείνων που κρίνονται στη βάση της αξιολόγησης της μαρτυρίας. Η αξιολόγηση είναι εγχείρημα λεπτό και δύσκολο. Δεν υπάρχουν εκ προοιμίου ειλικρινείς και ανειλικρινείς μάρτυρες έτσι ώστε να διαχωριστούν οι μεν από τους δε και εύκολα να εξαχθούν συμπεράσματα. Ούτε και η αλήθεια είναι αποκλειστικό προνόμιο του οποιουδήποτε. Όλοι, επί ίσοις όροις, κρίνονται από τη συμπεριφορά και το λόγο που εκφέρουν από το εδώλιο του μάρτυρα. Για επιτέλεση του προαναφερθέντος έργου, το Δικαστήριο επιστρατεύει τις εμπειρίες και την πείρα του και εφαρμόζει καθιερωμένες από τη νομολογία αρχές αξιολόγησης. Στην προκειμένη περίπτωση αναλογιζόμενος τη σπουδαιότητα του εγχειρήματος για την έκβαση της υπόθεσης έχω εγκύψει με ιδιαίτερη προσοχή και σχολαστικότητα σ' αυτό. Κατόπιν τούτου κατέληξα στο συμπέρασμα πως επί του κεντρικού ζητήματος της υπόθεσης, το κατά πόσον δηλαδή η Εναγόμενη επιτέθηκε ή όχι στην Ενάγουσα, την αλήθεια την είπε η Ενάγουσα. Η από μέρους της αφήγηση του συμβάντος ήταν πηγαία και αυθόρμητη και δεν έχω καμία αμφιβολία πως ήταν αυθεντική. Δεν αποκλείω, κάποια περιφερειακά γεγονότα, όπως για παράδειγμα το κατά πόσον υπήρξε ή όχι πρόκληση, να τα αποσιώπησε ή και να τα αλλοίωσε ακόμα. Περαιτέρω, ως υπέδειξε και η κα Παρτασίδου, είναι γεγονός ότι υπάρχουν και κάποιες ανακολουθίες στους κόλπους της μαρτυρίας της. Ωστόσο αναλογιζόμενος το κεντρικό θέμα της υπόθεσης, έχω τη γνώμη πως πρόκειται απλώς για επουσιώδη ζητήματα που δεν επηρεάζουν την αξιοπιστία της (βλ. Ομήρου v. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ 98). Αλίμονο αν κριτήριο για την αξιοπιστία της Ενάγουσας στο κατά πόσον της επιτέθηκε ή όχι η Εναγόμενη αποτελούσε (μαζί με ένα-δύο άλλα παρόμοιας σημασίας ζητήματα) το ότι ισχυρίστηκε πως πλήρωσε £30 στην ιατρό ενώ η ίδια η ιατρός ανέφερε ότι εισέπραξε μόνο £
- Η ανακολουθία αυτή δικαιολογεί απλώς την απόρριψη της αξίωσης για £30 και τίποτε πέραν τούτου. Ως εκ των ανωτέρω επί του ουσιώδους ζητήματος της υπόθεσης, της διάπραξης επίθεσης δηλαδή και τη μορφή που αυτή προσέλαβε, αποδέχομαι τη μαρτυρία της Ενάγουσας την οποία αναγάγω σε εύρημα του Δικαστηρίου. Ομοίως αποδέχομαι τη μαρτυρία της σ' ότι αφορά τις σωματικές βλάβες που υπέστη που συνάδουν πλήρως με το περιεχόμενο του τεκμηρίου 1 και τα λεγόμενα της Μ.Ε.
- Αυτά επίσης αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου. Από την άλλη η Εναγόμενη και οι μάρτυρες υπεράσπισης δεν με έπεισαν με την εκδοχή τους. Δεν έχω αμφιβολία ότι και οι τρεις εψεύδοντο όταν ισχυρίστηκαν πως η Εναγόμενη δεν επιτέθηκε στην Ενάγουσα. Η αλήθεια ενός ισχυρισμού κρίνεται με βάση ποιοτικά και όχι ποσοτικά κριτήρια και επομένως το ότι υποστήριξαν την ίδια αναλήθεια τρία πρόσωπα, δεν της προσδίδει βαρύτητα και πολύ περισσότερο δεν τη μετατρέπει σε αλήθεια. Αν και τα προσωπικά κίνητρα της κάθε μάρτυρος δεν ενδιαφέρουν, είναι πρόδηλο πως η μεν Εναγόμενη ήθελε να αποποιηθεί ευθύνης και οι δε άλλες δύο μάρτυρες ήθελαν να συμβάλουν στη προσπάθεια της. Δεν αποκλείω ότι σε κάποια περιφερειακά ζητήματα, όπως αυτό που προσδιόρισα προηγουμένως, να είναι αυτές που είπαν την αλήθεια και όχι η Ενάγουσα. Ωστόσο δεν μπορεί να διασωθεί κανένας τους ισχυρισμός, αφού η ουσία της μαρτυρίας τους είναι μολυσμένη με ψέμα, κάτι που αναπόδραστα οδηγεί σε συλλήβδην απόρριψη της μαρτυρίας τους. Σε σχέση με το κεντρικό συμβάν της υπόθεσης επέλεξαν να προβάλουν μια πλαστή εκδοχή που δεν έπεισε. Επομένως δεν μπορεί το Δικαστήριο να αλιεύσει και να διασώσει δευτερεύοντα μέρη της απορριφθείσας εκδοχής. Έχοντας καταλήξει επί των γεγονότων, προχωρώ στη νομική πτυχή της υπόθεσης. Η βάση της αγωγής είναι το αστικό αδίκημα της επίθεσης. Στην Κύπρο το εν λόγω αστικό αδίκημα κωδικοποιείται στο άρθρο 26
(1)του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148 που αναφέρει τα εξής: "Επίθεση συνίσταται στην εκ προθέσεως χρήση κάθε είδους βίας κατά του προσώπου άλλου, είτε με κτύπημα, επαφή, μετακίνηση, είτε άλλως πως, είτε άμεσα είτε έμμεσα, χωρίς την συναίνεση του, ή με την συναίνεση του αν η συναίνεση γι' αυτό λήφθηκε με απάτη, ή κατόπιν απόπειρας ή απειλής με πράξη ή χειρονομία χρήσης τέτοιας βίας κατά του προσώπου άλλου αν το πρόσωπο που αποπειράται ή απειλεί την χρήση βίας προκαλεί στον άλλο πεποίθηση η οποία εδραιώνεται σε εύλογη αιτία, ότι αυτός έχει κατά τον εν λόγο χρόνο την πρόθεση και την ικανότητα για πραγμάτωση του σκοπού του." Στην υπόθεση Letang v. Cooper [1964] 2 All E.R.929 λέχθηκαν τα ακόλουθα από τον Lord Denning. "If one man intentionally applies force directly to another, the plaintiff has a cause of action in assault and battery, or, if you so please to describe it, trespass to the person. The least touching of another in anger is a battery. If he does not inflict injury intentionally, but only unintentionally, the plaintiff has no cause of action today in trespass. His only cause of action is in negligence, and then only on proof of want of reasonable care." Από τα προαναφερθέντα προκύπτει πως για να διαπραχθεί το ομώνυμο αστικό αδίκημα, η επίθεση θα πρέπει να είναι σκόπιμη υπό την έννοια ότι απαιτείται πρόθεση χρήσης βίας, ανεξαρτήτως του κατά πόσον τελικώς χρησιμοποιείται ή όχι. Εκεί που δεν απαιτείται πρόθεση είναι εις την πρόκληση ζημιάς στο θύμα (βλ. σύγγραμμα Halsbury´s Laws of England, 3η έκδοση, τόμος 38, σελ. 760, παρ.1251 και Wilson v. Pringle [1986] 2 All E.R. 440). Στο ίδιο σύγγραμμα στη σελ.761, παρ. 1255 αναφέρεται περαιτέρω ότι: "Assault is an intentional offer of force or violence to the person of another. To constitute an assault there must be a menace of violence, with a present ability to commit it. The menace must either be accompanied by an intention to commit the violence or must raise an actual fear or violence in the mind of the person threatened." Στην υπόθεση Savvides v Antoniou
(1979)2 J.S.C. 537, το Δικαστήριο μετά από εκτενή ανάλυση της σχετικής νομολογίας, τόνισε ότι η πρόθεση είναι αναγκαίο συστατικό στοιχείο του αστικού αδικήματος και όπως στην ποινική του απόδοση, η ένοχη πράξη (actus reus) και ένοχη διάνοια (mens rea) πρέπει να συνυπάρχουν. Στην υπόθεση Λειβαδιώτη ν. Μιχαήλ
(1999)1 Α.Α.Δ. 1778 που αφορούσε το επίπεδο απόδειξης, λέχθηκε πως υπάρχει ανάγκη αυξημένου βαθμού πιθανότητας στα πλαίσια του συνήθους επιπέδου του ισοζυγίου των πιθανοτήτων στις υποθέσεις που απαιτούν την απόδειξη γεγονότων αναγομένων σε ποινικό αδίκημα. Αξίζει να σημειωθεί πως ακόμα και στην περίπτωση που δεν υποστεί σωματικές βλάβες το θύμα, πάλι μπορεί να του επιδικασθούν ουσιαστικές αποζημιώσεις, κυρίως για τον τραυματισμό της υπόληψης και αξιοπρέπειας του και για τη δυσφορία ή ταλαιπωρία που έχει υποστεί. Στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ενέργειες της Εναγομένης συνιστούν πέρα για πέρα επίθεση υπό την πιο πάνω περιγραφείσα έννοια. Κινήθηκε με απειλητικές διαθέσεις κατά της Ενάγουσας, την τράβηξε από τα μαλλιά και κτύπησε το κεφάλι της στο γυαλί, προκαλώντας της σωματικές βλάβες. Συνεπώς εκείνο που απομένει είναι να καθοριστεί το ύψος της αποζημίωσης. Ξεκινώ από τις γενικές αποζημιώσεις. Πρόσφατα στην υπόθεση Αζοφ v. Προδρόμου κ.α, Πολ. Έφεση 11691, ημερ. 19.4.2006, αναφέρθηκαν σχετικά τα εξής: (σελ.9), "Έχει νομολογηθεί ότι οι αποζημιώσεις είναι το μέσο, με το οποίο εκτιμάται ο πόνος και η ταλαιπωρία του θύματος, χωρίς να αποσκοπούν στην τιμωρία του αδικοπραγήσαντος. Το ύψος των αποζημιώσεων πρέπει να αντανακλά στη φύση και την έκταση των τραυμάτων, καθώς και στον πόνο του θύματος. Τα δικαστήρια, κατά την επιδίκαση των αποζημιώσεων για τραύματα, παρά την ανοδική πορεία που ακολουθείται, ώστε ο ανθρώπινος πόνος και η ταλαιπωρία να αντιμετωπίζονται με μεγαλύτερη ευαισθησία, δεν πρέπει να εκφεύγουν από τα λογικά πλαίσια - (βλ. Μαυροπετρή ν. Λουκά
(1995)1 Α.Α.Δ.66)." Στο σύγγραμμα Clerk and Lindsell on Torts, σελ. 1009, ειδικά σε σχέση με αποζημιώσεις για επίθεση, αναφέρονται τα εξής: "Damages in Trespass. Any trespass to the person, however slight gives a right of action to recover at any rate nominal damages. The defendant may still be liable in trespass for all the consequences flowing from the tort whether or not those consequences are foreseeable. Even where there has been no physical injury, substantial damages may be awarded for the injury to a mans dignity or for the discomfort or inconvenience." Οι επιδικασθείσες αποζημιώσεις συναρτώνται σύμφωνα με το πιο πάνω σύγγραμμα με το χρόνο, το χώρο και τον τρόπο του εκτυλίχθηκε το συμβάν. Συγκεκριμένα αναφέρονται τα ακόλουθα: "The time, place and manner of the trespass and the contact of the defendant maybe taken into account and the Court may award aggravated the damages on these grounds". Ενδιαφέρουσα ανάλυση του όλου ζητήματος γίνεται στην υπόθεση Rookes v Barnard [1964] 1 All ER 367. Στην περίπτωση της Ενάγουσας, ευτυχώς τα σωματικά της τραύματα ήταν μάλλον ελαφριάς μορφής. Δεν μπορεί όμως να λεχθεί το ίδιο για το τραύμα που αναμφίβολα υπέστη η υπόληψη και αξιοπρέπεια της. Το να δέχεται κάποιος και δη μια ενήλικη γυναίκα, επίθεση στη μέση του δρόμου και μάλιστα στην παρουσία τρίτων δεν μπορεί παρά να αποτελεί μια εξευτελιστική εμπειρία που αφήνει ανεξίτηλα τραυματικά σημάδια στη ψυχή του θύματος. Ο εσωστρεφής χαρακτήρας και η όποια προηγούμενη συμπεριφορά του θύματος δεν μπορεί να αποτελέσουν δικαιολογία. Ούτε και η φραστική πρόκληση μπορεί να αποτελέσει ισχυρό μετριαστικό. Έτσι κι αλλιώς στη δοσμένη περίπτωση, για του λόγους που εξήγησα νωρίτερα, δεν δικαιολογείται τέτοιο εύρημα. Σταθμίζοντας τα πιο πάνω και προσδίδοντας και μια επιπλέον επιβαρυντική (aggravated) νότα για να εκφράσω έτσι την αποδοκιμασία και απόρριψη από μέρους του Δικαστηρίου της όλης στάσης και συμπεριφοράς της Εναγόμενης (βλ. Eliades v Lyssarides
(1979)1 C.L.R. 254, Παπακόκκινου ν Κάνθερ
(1982)1 C.L.R. 65 και Γιάλλουρου ν Νικολάου
(2001)1(Α) Α.Α.Δ 558) κρίνω πως είναι δίκαιο να επιδικαστεί στην Ενάγουσα υπό μορφή γενικών αποζημιώσεων πόσο £700,00 σεντ. Ως ειδικές ζημιές θα της επιδικασθεί το ποσό των £10,00 σεντ, που ως ανέφερε η Μ.Ε.2 και ως αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου, της κατέβαλε για ιατρικά έξοδα. Η Ενάγουσα στο παρακλητικό της Έκθεσης Απαιτήσεως αξιώνει και τιμωρητικές αποζημιώσεις. Στην υπόθεση Παπακόκκινου (ανωτέρω) το Ανώτατο Δικαστήριο επικρότησε την επιδίκαση παραδειγματικών αποζημιώσεων για συμπεριφορά που αποτελεί αστικό αδίκημα όταν αυτή η συμπεριφορά είναι τόσον αξιόμεμπτη και αξιοκατάκριτη, πολύ δε περισσότερο όταν στοχεύει να γελοιοποιήσει το θύμα. Στην υπόθεση Γρηγοριάδης ν Κυριακίδης
(1970)1 C.L.R 120, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι η απρόκλητη επίθεση πρώην πεθερού εναντίον του γαμπρού του στο χώρο του Δικαστηρίου ήταν περίπτωση στην οποία θα έπρεπε να επιδικασθούν παραδειγματικές αποζημιώσεις (βλ. Παρασκευάς ν Μούζουρα
(1973)1 C.L.R. 88). Καθ' ότι το ποσό που θα επιδικαστεί για γενικές αποζημιώσεις ήδη περιλαμβάνει μια επιβαρυντική νότα, το θεωρώ αχρείαστο να καταφύγω στην επιδίκαση τιμωρητικών αποζημιώσεων, που αναμφίβολα αποτελεί εξαιρετικό μέτρο. Εξάλλου αν και η συμπεριφορά της Εναγόμενης είναι έντονα καταδικαστέα, δεν νομίζω η περίπτωση να είναι τόσο κραυγαλέα που να υπάρχει επιτακτική ανάγκη επιβολής τιμωρίας από Πολιτικό Δικαστήριο, πράξη που είναι, κατά κανόνα, ξένη προς την όλη δικαιοδοσία που ασκεί. Στη βάση λοιπόν των όσων έχω αναφέρει πιο πάνω, εκδίδεται απόφαση υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον της Εναγομένης για το ποσό των £710,00 σεντ (ήτοι £700,00 σεντ γενικές αποζημιώσεις και £10,00 σεντ ειδικές αποζημιώσεις) πλέον νόμιμο τόκο (ως ζητείται) πλέον έξοδα στην κλίμακα επιτυχίας ως θα υπολογισθούν από τον πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ) .............................. Στ. Σταύρου, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο