Αλέξανδρου Κινάνη ν. Αθλητικού Ποδοσφαιρικού Ομίλου Λευκωσίας Α.Π.Ο.Ε.Λ, Αρ. Αγωγής: 2988/05, 23.3.07 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2007:A24 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Γιαπανά, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2988/05 Μεταξύ :- Αλέξανδρου Κινάνη Ενάγοντα και Αθλητικού Ποδοσφαιρικού Ομίλου Λευκωσίας Α.Π.Ο.Ε.Λ Εναγομένων ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 23.3.07 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον ενάγοντα - αιτητή : κα Ανδρέου Για τους εναγόμενους καθ' ων η αίτηση: Καμία εμφάνιση Για Μεσεγγυούχο : Καμία Εμφάνιση Για επηρεαζόμενο πρόσωπο : κος Ιωαννίδης Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο ενάγων - αιτητής υπέβαλε αίτηση για έκδοση εντάλματος κατάσχεσης κινητής περιουσίας εις χείρας τρίτου (writ of attachment) για να διαταχθεί ο Φίλιππος Ιακωβίδης, μεσεγγυούχος, να κρατήσει υπό την ασφαλή του φύλαξη τα ενοίκια που πληρώνει ανά τριμηνία στους εναγόμενους από την διαχείριση του κυλικείου των εναγομένων. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση του αιτητή, στις 6.6.05 εκδόθηκε απόφαση υπέρ του και εναντίον των εναγομένων για το ποσό των Λ.Κ.11.000.- πλέον τόκους και έξοδα και οι εναγόμενοι δεν τον πλήρωσαν κανένα ποσό. Επειδή διετέλεσε έφορος του εντευκτηρίου των εναγομένων, γνωρίζει ότι οι εναγόμενοι την 1.7.04 υπέγραψαν συμφωνία με τον μεσεγγυούχο για την παραχώρηση της άδειας εκμετάλλευσης του για 2 χρόνια. Η συμφωνία ανανεώθηκε για δύο ακόμα χρόνια και το ενοίκιο καταβάλλεται από τον μεσεγγυούχο στους εναγόμενους. Να προσθέσω ότι το συμφωνητικό έγγραφο επισυνάφθηκε στην αίτηση, όπως και αντίγραφο της απόφασης του Δικαστηρίου στην εν τίτλω αγωγή. Το αίτημα αφού εγκρίθηκε, το διάταγμα επιδόθηκε και οι εναγόμενοι δεν παρουσιάστηκαν. Παρουσιάστηκε όμως ο μεσεγγυούχος που βεβαίωσε την ύπαρξη του συμφωνητικού εγγράφου και δήλωσε ότι είναι έτοιμος να καταβάλει το ενοίκιο σε οποιοδήποτε πρόσωπο τον διατάξει το δικαστήριο. Εκ μέρους του ενδιαφερόμενου προσώπου παρουσιάστηκε ο κος Ιωαννίδης που καταχώρισε ένσταση. Στην ακρόαση της αίτησης δεν αντεξετάστηκε κανένας από τους ομνύοντες και οι δικηγόροι τόσο του αιτητή όσο και του επηρεαζόμενου προσώπου παρέδωσαν γραπτές αγορεύσεις. Θα παραθέσω την θέση του ενδιαφερομένου προσώπου, όπως αυτή αναδύεται μέσα από την ένορκη του δήλωση, ώστε να διαφανούν καλύτερα οι εκατέρωθεν θέσεις. Το ενδιαφερόμενο πρόσωπο, Χάρης Φωτίου, διετέλεσε αντιπρόεδρος του διοικητικού Συμβουλίου του σωματείου ΑΠΟΕΛ και από τον Ιούνιο του 2006 ανέλαβε τη θέση του γενικού αρχηγού του καλαθοσφαιρικού τμήματος. Λόγω αυξημένων εξόδων αφ' ενός και μειωμένων εσόδων από την άλλη, κατά τους καλοκαιρινούς μήνες αναγκάστηκε να χρηματοδοτεί εξ ιδίων του την πληρωμή διαφόρων υποχρεώσεων της καλοκαιρινής περιόδου. Το σκεπτικό ήταν ότι το εναγόμενο σωματείο θα του επέστρεφε τα χρήματα όταν θα είχε εισοδήματα. Διατηρούσαν για το σκοπό αυτό μερίδα στο όνομα του. Στις 27.10.06 το οφειλόμενο χρεωστικό υπόλοιπο προς όφελος του ήταν Λ.Κ.61.000.- Λόγω του αυξανόμενου υπολοίπου συζήτησε με τον πρόεδρο και τα μέλη του συμβουλίου και τους δήλωσε ότι αν με κάποιο τρόπο δεν εξασφαλιζόταν δεν θα συνέχιζε να καταβάλλει άλλα χρήματα. Κατέληξαν τελικά την 1.11.06 σε συμφωνία, προ της έκδοσης του επιδίκου διατάγματος, την οποία και επισυνάπτει. Σε συντομία η συμφωνία που τιτλοφορείται «Συμφωνία εκχώρησης δικαιωμάτων άδειας εκμετάλλευσης κυλικείου», το ΑΠΟΕΛ σε αντάλλαγμα δανείου ύψους Λ.Κ.30.000.- που παραχώρησε το ενδιαφερόμενο πρόσωπο για σκοπούς κάλυψης των άμεσων οικονομικών αναγκών της καλαθοσφαιρικής ομάδας περιλαμβανομένων μισθών, το σωματείο εκχώρησε στο ενδιαφερόμενο πρόσωπο που αποδέχτηκε απόλυτα και ανέκκλητα όλα τα δικαιώματα και ενοίκια για το έτος 2007 μέχρι του ποσού των Λ.Κ.30.000.- που πηγάζουν από την συμφωνία άδειας εκμετάλλευσης του κυλικείου μεταξύ του σωματείου και του μεσεγγυούχου. Ο μεσεγγυούχος ειδοποιήθηκε για την εξέλιξη αυτή με επιστολή του σωματείου ημερομηνίας 23.11.06. Σύμφωνα με κατάσταση λογαριασμού που επισυνάπτει, η οφειλή του σωματείου προς τον ίδιο μέχρι και την 2.1.07 ανήλθε στο ποσό των Λ.Κ.116.000.- Ως αποτέλεσμα την 29.1.07 παραιτήθηκε από τις διοικητικές θέσεις που κατείχε στο ΑΠΟΕΛ. Οι λόγοι παραίτησης του αρκούντως καταγράφονται στην επιστολή που επισύναψε. Πρόκειται για οικονομικούς λόγους. Ως λέχθηκε ο μεσεγγυούχος παρουσιάστηκε στο δικαστήριο και όπως φαίνεται και από την σχετική επιστολή τεκμ.Χ1.2 υπέγραψε ότι έλαβε γνώση του περιεχομένου της. Έτσι ορθά, κατά την αντίληψη μου, δήλωσε ότι θα καταβάλει το ενοίκιο στο πρόσωπο που θα διατάξει το Δικαστήριο. Η κα Ανδρέου χωρίς ουσιαστικά να αμφισβητεί όσα το ενδιαφερόμενο πρόσωπο αναφέρει, εισηγείται ότι η εκχώρηση που έγινε δεν ήταν καλόπιστη. Εδράζει την θέση της σε προηγηθείσα διαδικασία κατάσχεσης στα χέρια τρίτου, η οποία επιδόθηκε στους εναγόμενους την 6.10.06, η οποία όμως απεσύρθη την 19.10.06 γιατί ο μεσεγγυούχος είχε ήδη καταβάλει τα ενοίκια μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2006. Τα στοιχεία αυτά σύμφωνα με την εισήγηση, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η εκχώρηση έγινε για να αποφύγουν οι εναγόμενοι την πληρωμή του ενάγοντα. Αντίθετα ο κος Ιωαννίδης εκφράζει την θέση ότι δεδομένου ότι το ενδιαφερόμενο πρόσωπο δεν αντεξετάστηκε δεν μπορεί με τις αγορεύσεις να τεθεί θέμα καλής πίστης. Με αναφορά σε νομολογία εισηγείται ότι κατά τον χρόνο της εκχώρησης το ποσό δεν ήταν δεσμευμένο και ακόμα ότι τα επίδικα ποσά κατά τον ουσιώδη χρόνο δεν αποτελούσαν περιουσία του εναγόμενου σωματείου, λόγω της προγενέστερης επιβάρυνσης υπέρ του ενδιαφερομένου προσώπου. Όπου χρειαστεί πιο κάτω θα γίνει ιδιαίτερη αναφορά σε επί μέρους εισηγήσεις των δύο πλευρών. Η νομική πλευρά του θέματος ρυθμίζεται από τις πρόνοιες των άρθρων 73 - 81 του Περί Πολιτικής Νόμου Κεφ. 6 και της Δ.43 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στην υπόθεση Christou v. Hadjipandela
(1981)2 J.S.C 283, εξηγείται η πλατιά εξουσία του δικαστηρίου κάτω από τις πιο πάνω πρόνοιες ακριβώς για να μπορεί να απονεμηθεί στο τέλος δικαιοσύνη. Έγινε αναφορά από τον κ. Ιωαννίδη στην αντίστοιχη Αγγλική Δικονομική Διάταξη O.45 r.1 του Annual Practice 1958 σελ.1096 και ιδίως στο μέρος εκείνο που κάτω από τον τίτλο »debts already assigned», εξηγείται ότι : « A bona fide assignment of the debt before the judgment, or after it, but before service of the order nisi upon the garnishee defeats the attachment, even though the garnishee has no notice of such assignment.» Ανάλογη προσέγγιση γίνεται και στο σύγγραμμα Halsbury´s Laws of England 3η έκδοση Τόμος 16 σελ.83. Εξηγείται ότι : « If the debtor has parted with the debt by assigning it, it cannot be attached.» Απαραίτητη προυπόθεση που θα πρέπει να ικανοποιηθεί, είναι το συμφέρον του εξ' αποφάσεως χρεώστη στο αντικείμενο της μεσεγγύησης. Ως υπεδείχθη στην υπόθεση Carna Plants ltd v. Masalcha & Others
(1990)1 Α.Α.Δ. 27, ο νόμος ορίζει (αρ.73) ότι πρέπει να είναι, ο χρεώστης, δικαιούχος του αντικειμένου - « beneficially interested». Ο αγγλικός όρος είναι ευρύτερος από τον αντίστοιχο ελληνικό δικαιούχος. Εξηγήθηκε ότι ανεξάρτητα από την επακριβή σημασία στο πλαίσιο του άρθρου 73 του όρου «beneficially interested» και τη φύση των δικαιωμάτων και συμφερόντων τα οποία περιλαμβάνει, το συμφέρον του εξ΄αποφάσεως χρεώστη πρέπει να είναι άμεσο και όχι έμμεσο ή η άσκησή του να τελεί υπό όρους. Και ακριβώς, ο ισχυρισμός του ενδιαφερόμενου προσώπου, είναι ότι με την εκχώρηση των δικαιωμάτων προς όφελος του, ο εξ αποφάσεως χρεώστης, το Α.Π.Ο.Ε.Λ. δεν είναι, ούτε και ήταν κατά τον χρόνο έκδοσης του εντάλματος « δικαιούχος», εντός της εννοίας του άρθρου 73 του Κεφ.6. Στήριξε την θέση του στην απόφαση Glegg n. Bromley [1912] 3 K.B. 475, στην οποία, σε συντομία, αποφασίστηκε ότι η εκχώρηση πρέπει να έχει καλό αντάλλαγμα (good consideration) και ότι δεν υπάρχει οτιδήποτε που να εμποδίζει ένα χρεώστη από του να επιλέγει μεταξύ των πιστωτών του, και εκτός από την περίπτωση πτώχευσης, ένα πρόσωπο μπορεί να πληρώσει τα χρέη του με όποια σειρά θέλει. Ακόμα αποφασίστηκε ότι ο χρεώστης μπορεί να επιβαρύνει την περιουσία του όπως ο ίδιος θέλει προς εξασφάλιση των χρεών του. Η κατάληξη, στην υπόθεση αυτή, ήταν ότι το χρέος που κατασχέθηκε λόγω της υπάρξης προγενέστερης εκχώρησης δεν μπορούσε να κατασχεθεί. Είναι βέβαια ορθό ότι ως υπεδείχθη και στην Christou ανωτέρω κάτω απο τις πρόνοιες του αρθρου 73 του Κεφ.6 θα πρέπει κατά τον χρόνο ενεργοποίησης της μεσεγγύησης, που ως υποδεικνύεται στον Odgers On Pleading and Practice, 20η έκδ. σελ.390, είναι η ημέρα της επίδοσης του διατάγματος στον μεσεγγυούχο, να υπάρχει αναγνωρίσιμο από το νόμο, χρέος ή οφειλή. Με άλλα λόγια δεν μπορεί να δεσμευτεί χρέος ή οφειλή που δεν υπάρχει κατά την στιγμή της έκδοσης και επίδοσης του διατάγματος. (βλπ. Pickering & another v. The Ilfracomhe Railway company
(1868)L.R. 3 C.P. 235) Τέθηκε όμως θέμα από την κα Ανδρέου κατά πόσο η εκχώρηση είναι καλόπιστη, αντικρούοντας την θέση αυτή ο κ.Ιωαννίδης, ότι ο ενδιαφερόμενος δεν αντεξετάστηκε και έτσι δεν μπορεί να τεθεί τέτοιο θέμα. Έχω την άποψη ότι τα θέματα που τέθηκαν πραγματεύεται σε έκταση η υπόθεση Curran v. Newpark Cinemas Ltd and others [1951] 1 All.E.R.
- Τα γεγονότα της υπόθεσης ήταν τα ακόλουθα. Οι εξ' αποφάσεως χρέωστες ήλθαν σε συμφωνία με τους μεσεγγυούχους και τους έδωσαν άδεια (license agreement) να διανέμουν μία κινηματογραφική ταινια παραγωγής των χρεωστών. Τα καθαρά έσοδα, αφαιρουμένων των εξόδων κόστων και προμήθειας των μεσεγγυούχων θα πληρώνονταν στους εξ' αποφάσεως πιστωτές. Μετά από δύο περίπου χρόνια οι ενάγοντες πέτυχαν απόφαση εναντίον των χρεωστών. Λίγες ημέρες μετά την έκδοση της απόφασης, οι εξ' αποφάσεως χρεώστες απέστειλαν επιστολή στους μεσεγγυούχους με ανέκκλητες οδηγίες και τους εξουσιοδοτούσαν να πληρώσουν τα ποσά από την μεταξύ τους συμφωνία στην τράπεζα, εν όψει διευθετήσεων που έκαμαν μαζί της. Η υπόθεση κατέληξε στο Εφετείο. Όπως και στην παρούσα υπόθεση, έτσι και στην Curran δεν προσκομίστηκε απαντητική μαρτυρία, ούτε αντεξετάστηκε κανένας από τους ομνύοντες, ούτε και δόθηκε προφορική μαρτυρία. Να προστεθεί ακόμα, πως η τράπεζα δεν έδωσε ειδοποίηση στον μεσεγγυούχο για την διευθέτηση που έγινε με τον εξ΄αποφάσεως χρεώστη. Κρίθηκε πως τα γεγονότα δεν στοιχειοθετούσαν εκχώρηση δικαιωμάτων. Δεν θα επεκταθώ όμως επί του συγκεκριμένου θέματος, αφού αυτό δεν ενδιαφέρει για τους σκοπούς της παρούσας υπόθεσης. Λέχθηκε ότι οι οδηγίες του εξ' αποφάσεως πιστωτή προς τον μεσεγγυούχο μπορει να ήταν απλώς φαινομενικές (sham) και ότι η συμφωνία με την τράπεζα να ήταν απλά φανταστική. (fiction). Και φαίνεται πως έτσι τα θεώρησε το πρωτόδικο δικαστήριο και οριστικοποίησε το διάταγμα κατάσχεσης. Το Εφετείο έκρινε ότι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έγιναν οι πιο πάνω ενέργειες, έδιναν μόνο λόγους για υποψίες και τίποτε περισσότερο. Στην απουσία δόλου ή απάτης (fraud), η οποία δεν μπορεί να συναχθεί χωρίς απόδεικτικά στοιχεία (proof), θεώρησε ότι το έγγραφο εκ πρώτης όψεως παρείχε απόδειξη εκχώρησης, ή ότι παρείχε ουσιαστικούς λόγους για να υποτεθεί ότι υπήρχε εκχώρηση. Τονίστηκε ότι δεν πρέπει να παραγνωρίζεται ότι ο μεσεγγυούχος βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Θα πρέπει να υπακούσει στο διάταγμα, ακόμα και αν έχει ειδοποίηση για την προηγηθείσα εκχώρηση, και το διάταγμα δεν τον προστατεύει. Αν από την μιά πληρώσει συμμορφούμενος στο διάταγμα, εξακολουθεί και παραμένει υπόλογος στον εκδοχέα να ξαναπληρώσει το χρέος από την άλλη. Έπεται πως, κατ΄εφαρμογή των πιο πάνω αρχών στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, και στην απουσία αντεξέτασης του ενδιαφερομένου προσώπου, ότι υπάρχει ενώπιον του δικαστηρίου ως στοιχεία μαρτυρίας είναι όσα το ενδιαφερόμενο πρόσωπο αναφέρει καθώς και τα έγγραφα που επισυνάπτει στην ένορκη του δήλωση. Στην όψη του το έγγραφο που τιτλοφορείται « Συμφωνία εκχώρησης δικαιωμάτων. « παρουσιάζει καλό και αναγνωρίσιμο στον νόμο αντάλλαγμα. Αφορά δάνειο Λ.Κ.30.000.-. Στο σύνολο των περιστάσεων όπως αναδεικνύονται μεσα από τα γεγονότα που αναφέρει ο ενδιαφερόμενος και από τα συνημμένα έγγραφα, έχω την άποψη ότι εκ πρώτης όψεως και στην απουσία άλλης μαρτυρίας περί του αντιθέτου, δημιουργούν και παρέχουν ουσιαστικους λόγους για να υποθέσω την ύπαρξη εκχώρησης των δικαιωμάτων του εναγομένου Σωματείου απο την άδεια εκμετάλλευσης του κυλικείου προς όφελος του τρίτου προσώπου. Δεν παραγνωρίζω βέβαια ότι η κα Ανδρέου αναφέρθηκε στην απουσία καλόπιστης εκχώρησης, πλήν όμως η ουσία παραμένει. Το βάρος απόδειξης του δόλου ή της απάτης το φέρει εκείνος που το επικαλείται και πρέπει να το αποδείξει με επαρκή και πειστική μαρτυρία. Ούτε και πρέπει να θεωρείται ή και να συνάγεται με εύκολο τρόπο, γιατί ως εξηγείται στο σύγγραμμα των Pollock & Mulla, Indian Contract and Specific Relief Acts 12η έκδ. 2ος τόμος, σελ. 499-480, η κατηγορία της απάτης, ακόμα και σε πολιτική διαδικασία, θα πρέπει να αποδεικνύεται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και σε κάθε περίπτωση το απαιτούμενο επίπεδο απόδειξης είναι εξαιρετικά ψηλό (extremely high) κατ΄αναλογία με ποινικές υποθέσεις. Η κατάληξη του δικαστηρίου είναι η αίτηση θα πρέπει να αποριφθεί και το εκδοθέν διατάγμα να ακυρωθεί. Παραμένει το θέμα των εξόδων. Σύμφωνα με την Δ.
- Θ.2 το δικαστήριο έχει διακριτική εξουσία να αποφασίσει το θέμα των εξόδων όπως νομίζει δίκαιο και λογικό. Η πάγια νομολογιακή αρχή είναι ότι άνευ αποχρώντος λόγου δεν πρέπει ο επιτυχόν διάδικος να αποστερείται των εξόδων του. Δεν πρέπει όμως να παραγνωρίζεται ότι η διαδικασία κατάσχεσης περιουσίας στα χέρια τρίτου αποτελέι ένα τρόπο εκτέλεσης μιάς δικαστικής απόφασης. (Halsbury's Laws of England ανωτέρω σελ.79). Πρόκειται για μια μέθοδο εκτέλεσης, διαφορετική από τους συνήθεις τρόπους, οι οποίοι δεν μπορούν να τύχουν εφαρμογής. Λαμβάνω ακόμα υπόψη μου ότι ο ενάγων αιτητής δεν έλαβε ποτέ γνώση της εκχώρησης των πιο πάνω δικαιωμάτων από τους εναγομένους πρός το ενδιαφερόμενο πρόσωπο και ότι για πρώτη φορά έλαβε γνώση με την παρούσα διαδικασία. Θεωρώ ότι οι πιο πάνω λόγοι δικαιολογούν απόκλιση από την πιο πάνω αρχή. Κρίνω στην βάση όλων των σχετικών στοιχείων και παραγόντων, οτι θα ηταν και δίκαιο και λογικό να μην εκδοθεί καμιά διαταγή για έξοδα. Ως εκ τούτου η αίτηση απορρίπτεται και το εκδοθέν διάταγμα ακυρώνεται. Δεν εκδίδεται καμιά διαταγή για τα έξοδα. (Υπ.) Ν. Γιαπανάς, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Α.Λ.Ο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο