CONVERSE INC ν. D E NATIOTIS LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 4844/05, 29 Ιουνίου, 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2007:A56 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Χ. Σολομωνίδη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4844/05 Μεταξύ: CONVERSE INC, από την Αμερική Εναγόντων και
- D & E NATIOTIS LIMITED
- ΔΗΜΗΤΡΗ ΝΑΤΙΩΤΗ Εναγομένων _ _ _ _ _ _ Αίτηση ημ. 4.10.06 για ασφάλεια εξόδων Ημερομηνία: 29 Ιουνίου, 2007 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Αιτητές-Εναγόμενους: κ. Α. Παφίτης. Για τους Καθ΄ων η Αίτηση-Ενάγοντες: κ. Χ¨Λοϊζου για κ.κ. Γιάννος Γ. Γεωργιάδης & Σία. _ _ _ _ _ _ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την πιο πάνω αίτηση τους οι Εναγόμενοι επιζητούν όπως οι Ενάγοντες, οι οποίοι στο γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα περιγράφονται σαν αλλοδαπή εταιρεία από την Αμερική, διαταχθούν να παράσχουν ασφάλεια για τα έξοδα των Εναγομένων ύψους Λ.Κ.3.564,
- Περαιτέρω, οι Εναγόμενοι αιτούνται διατάγματος όπως η περαιτέρω διαδικασία ανασταλεί μέχρις ότου δοθεί τέτοια ασφάλεια και, σε περίπτωση που δεν δοθεί τέτοια ασφάλεια εντός του χρόνου που θα εγκρίνει το Δικαστήριο, η αγωγή να θεωρείται ως εγκαταλειφθείσα και οι Εναγόμενοι-Αιτητές να δικαιούνται να διεκδικήσουν τα έξοδα τους σε βάρος των Εναγόντων. Η αίτηση στηρίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς, Δ.60 θ.θ.1, 2 και 5, Δ.48 θ.θ. 1-4, στη γενική πρακτική, στις συμφυείς εξουσίες και στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση εμφαίνονται στην ένορκη δήλωση του Εναγομένου 2 στην οποία, αφού επισημαίνει ότι οι Ενάγοντες είναι, σύμφωνα με το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα, αλλοδαπή εταιρεία «εξ Αμερικής», ισχυρίζεται ότι αυτοί στερούνται οποιασδήποτε κινητής ή ακίνητης περιουσίας στην Κύπρο, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατό, σε περίπτωση επιτυχίας της υπεράσπισης, οι Εναγόμενοι να αποζημιωθούν για τα έξοδα τους. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι οι Εναγόμενοι έχουν καλή υπεράσπιση με καλές πιθανότητες να επιτύχουν την απόρριψη της αγωγής εναντίον τους. Τέλος, αναφέρει ότι ο κατάλογος εξόδων τον οποίο επισυνάπτει στην ένορκη δήλωση του έχει υπολογιστεί στη βάση της απαίτησης των Εναγόντων εναντίον των Εναγομένων που είναι στην κλίμακα ΛΚ5.000.--ΛΚ25.000.- και όχι στη βάση της ανταπαίτησης που είναι στην κλίμακα ΛΚ50.000.--ΛΚ250.000.-. Η αίτηση αντιμετώπισε την ένσταση της άλλης πλευράς. Οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι:
- Τα γεγονότα ενώπιον του Σεβαστού Δικαστηρίου δεν συνηγορούν υπέρ της έκδοσης των ζητούμενων διαταγμάτων και/ή δεν τίθενται ενώπιον του σεβαστού Δικαστηρίου όλα τα αναγκαία γεγονότα και/ή στοιχεία για την εξέταση του ζητήματος της έκδοσης των ζητούμενων Διαταγμάτων.
- Δεν πληρούνται οι απαραίτητες προϋποθέσεις για την έκδοση των ζητούμενων Διαταγμάτων.
- Η Ενάγουσα έχει καλή υπόθεση εναντίον των Εναγομένων 1 & 2 οι οποίοι στερούνται βάσιμης και/ή σοβαρής και/ή επαρκούς Υπεράσπισης.
- Η Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την αίτηση των Εναγομένων 1 & 2 είναι παράτυπη και/ή αντικανονική και/ή δεν πληρεί τις απαιτούμενες προϋποθέσεις.
- Η παρούσα αίτηση γίνεται χωρίς καμιά δικαιολογία σε καθυστερημένο και/ή σε προχωρημένο στάδιο και/ή σε τέτοιο στάδιο της παρούσας υπόθεσης που δεν ενδείκνυται η έκδοση των ζητούμενων Διαταγμάτων.
- Η παρούσα διαδικασία ευρίσκεται ήδη σε προχωρημένο χρονικά σημείο έτσι ώστε η παρούσα αίτηση να προκαλεί αχρείαστη καθυστέρηση και/ή ταλαιπωρία στους Ενάγοντες.
- Εν πάση περιπτώσει και/ή άνευ βλάβης των ανωτέρω λόγων, το αιτούμενο και/ή ισχυριζόμενο ποσό της ασφάλειας εξόδων είναι υπερβολικό.
- Η παρούσα αίτηση δεν συνάδει με την ισχύουσα Νομολογία και/ή συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Περαιτέρω, στην εν λόγω ένορκη δήλωση αναφέρεται ότι οι Ενάγοντες «είναι εταιρεία οικονομικά εύρωστη με τεράστιες οικονομικές δυνατότητες, φερέγγυα, αξιόπιστη και απολαμβάνει διεθνούς φήμης, γεγονός που καταδεικνύει ότι σε περίπτωση απόρριψης της παρούσας αγωγής, θα καταβάλει πλήρως τα έξοδα των Εναγομένων». Προς απόδειξη των πιο πάνω ισχυρισμών της η ομνύουσα επισυνάπτει στην ένορκη δήλωση της ως Τεκμ.1 δελτίο τύπου που εκτύπωσε στις 18.5.07 από την επίσημη διαδικτυακή ιστοσελίδα της ανά το παγκόσμιο γνωστής φίρμας αθλητικών ειδών NIKE και στο οποίο εμφαίνεται η οικονομική ευρωστία, το παγκόσμιο κύρος και οι τεράστιες οικονομικές δυνατότητες της ΝΙΚΕ στην οποία ανήκουν οι Ενάγοντες και της οποίας τα κέρδη (revenues) ανέρχονται σε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια Αμερικής ετησίως. Η ακρόαση της αίτησης περιορίστηκε απλώς σε γραπτές αγορεύσεις στις οποίες γίνεται εκτεταμένη αναφορά τόσο στα πραγματικά περιστατικά που συνθέτουν την αίτηση και την ένσταση, όσο και σε σχετική επί του θέματος νομολογία. Δεν θα αναφερθώ λεπτομερώς στις εκατέρωθεν θέσεις. Όπου χρειαστεί θα γίνει ιδιαίτερη αναφορά στις διάφορες εισηγήσεις των δύο πλευρών κατωτέρω. Το κείμενο της Δ.60 θ.1 όπως έχει τροποποιηθεί, έχει ως ακολούθως: « A plaintiff (and, in respect of a counter-claim which is not merely in the nature of a set-off, a defendant)) ordinarily resident out of Cyprus ή Κράτους-Μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης may, at any stage of the action, be ordered to give security for costs, though he may be temporarily resident in Cyprus ή σε Κράτος-Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Νοείται ότι αλλοδαποί εργαζόμενοι με χαμηλό εισόδημα εξαιρούνται οποιασδήποτε διαταγής για παροχή ασφάλειας εξόδων. » Σε μετάφραση: « Ενάγων (και σε σχέση με ανταπαίτηση η οποία δεν είναι απλά υπό μορφή συμψηφισμού, εναγόμενος) ο οποίος συνήθως διαμένει εκτός Κύπρου ή σε Κράτος-Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης δύναται, σε οποιοδήποτε στάδιο της αγωγής, να διαταχθεί όπως καταβάλει ασφάλεια για έξοδα, έστω και αν διαμένει προσωρινά στην Κύπρο ή σε Κράτος-Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. .............................. » Η πιο πάνω διάταξη αν και όχι ταυτόσημη, παρομοιάζει με τον Κανονισμό 185 των Διαδικαστικών Κανονισμών του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Δικαιοδοσία Ναυτοδικείου), με τη Δ.65 θ.6Α των παλαιών Αγγλικών θεσμών που ίσχυαν μέχρι το 1962 και με τη Δ.23 θ.1 των νέων Αγγλικών θεσμών (βλ. Supreme Court Practice 1982, σελ. 430). Έτσι τόσο οι Αγγλικές αποφάσεις επί του θέματος όσο και οι αποφάσεις του δικού μας Ναυτοδικείου είναι βοηθητικές στην ανάλυση των σχετικών αρχών. Όπως εξάγεται τόσο από το λεκτικό του θ.1 της Δ.60, όσο και από τη νομολογία στην οποία θα αναφερθώ πιο κάτω, η διακρίβωση του θέματος της συνήθους διαμονής του ενάγοντα είναι το θεμέλιο και η βασική προκείμενη ώστε να μπορεί το Δικαστήριο να ασκήσει δικαιοδοσία στη βάση της Διαταγής αυτής. Όπως προκύπτει από το ίδιο το λεκτικό της Δ.60 θ.1, διαταγή παροχής ασφάλειας εξόδων μπορεί μόνο να εκδοθεί εναντίον ενάγοντα ο οποίος συνήθως διαμένει εκτός Κύπρου (ordinarily resident out of Cyprus). Η εξουσία του Δικαστηρίου να διατάσσει παροχή ασφάλειας εξόδων δικαιολογείται ως ακολούθως στην Αγγλική υπόθεση Pray v. Edie
(1786)IT R 267: « . if a verdict is given against the plaintiff he is not within reach of our law so as to have process served upon him for the costs. » Στην Alahmari v. Alia Airline,
(1990)1 ΑΑΔ 434, λέχθηκαν τα ακόλουθα στη σελίδα 436 της απόφασης: « Όταν τεθεί το θεμέλιο για την άσκηση της δικαιοδοσίας, με τη διαπίστωση ότι ο ενάγων έχει τη συνήθη κατοικία του στο εξωτερικό, οι παράγοντες οι οποίοι λαμβάνονται υπόψη στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του . Δικαστηρίου είναι κατεξοχήν δυο, η κατοχή εκ μέρους του ενάγοντα περιουσίας και ιδίως ακίνητης (που δεν μετακινείται εύκολα) στην Κύπρο, και η ισχύς της υπόθεσης του.» Χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει επίσης σε μια πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Sanka Manjula Kankani Gamage v. Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρ. Υποθ. 822/06 Αναθεωρητική Δικαιοδοσία, ημ. 19.1.07. Η περιουσία αυτή του Ενάγοντα πρέπει τουλάχιστο να είναι τέτοια που η κοινή λογική θα μπορούσε να την θεωρήσει ως διαθέσιμη προς εκτέλεση και όχι υποκείμενη σε εξαμενισμό σε οποιοδήποτε χρόνο (βλ. In re Apollinaris Company's Trade Marks
(1891)1 Ch. 1). Το γεγονός όμως και μόνο ότι ο ενάγων είναι κάτοικος εξωτερικού δεν δικαιολογεί αυτόματα την έκδοση διατάγματος για ασφάλεια εξόδων. Το θέμα, όπως υποδηλώνει ο όρος «may» («δύναται») που απαντάται στο πλαίσιο της Δ.60 θ.1, ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία ασκείται δικαστικά. Το ίδιο υποστηρίζεται και από την αγγλική πρακτική όπως συνοψίζεται στους Halsbury΄s Laws of England, 4th Edition, Vol.37, pp. 384-385 (βλ. Alahmari v. Alia (πιο πάνω) Union de Cooperatives v. Apak Agro (Αρ.2)
(1992)1(Β) ΑΑΔ 1170, Ashour v. Claudia Maritime Co Ltd
(1980)1 CLR 64, Dagher and Others v. Morace and Others
(1985)1 CLR 656, Hesham Enterprises v. The Ship "Rami" and Others
(1978)1 CLR 195). Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου είναι ευρύτατη για το λόγο ότι οι θεσμοί δεν καθορίζουν τα κριτήρια για την άσκηση της. Ο Λόρδος Wright στην υπόθεση Evans v. Bartlam
(1937)2 All E.R. 646 ανέφερε τα ακόλουθα (στη σελ. 655): « I see no reason to interfere with the judge's order. The respondent's counsel in my judgment has entirely failed to satisfy the onus of showing that the judge was wrong. Order 27, r.15, gives a discretion untrammeled in terms: it does not even require an affidavit as a condition and the discretion may be exercised on any proper material, though in practice an affidavit is generally required. To quote again from Bowen L.J. in Gardner v. Jay
(1885)29 Ch. C. 50 at 58: ´When a tribunal is invested by Act of Parliament or by rules with a discretion, without any indication in the Act or rules of the grounds upon which the discretion is to be exercised, it is a mistake to lay down any rules with a view of indicating the particular grooves in which the discretion should run, for if the Act or the rules did not fetter the discretion of the judge why should the court do so; Similarly it has been held by the Court of Appeal in Hope v. Great Western Railway Co.
(1937)1 All E.R. 625, that the discretion to grant or refuse a jury in King΄s Bench cases is in truth, as it is in terms, unfettered. It is, however, often convenient in practice to lay down, not rules of law, but some general indications, to help the court in exercising the discretion, though in matters of discretion no one case can be an authority for another. As Kay, L.J., said in Jenkins v. Bushby
(1891)1 Ch. 484 at 495, ΄the court cannot be bound by a previous decision, to exercise its discretion in a particular way, because that would be in effect putting an end to the discretion΄. A discretion necessarily involves a latitude of individual choice according to the particular circumstances, and differs from a case where the decision follows ex debito justitiae once the facts are ascertained. » Χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει σε ακόμη δύο αγγλικές αποφάσεις. Στην Kohn v. Rinson & Stafford Ltd
(1947)2 All ER 839 ο δικαστής Denning είπε σχετικά: « The law on the matter is plain, that it is in the discretion of the court to order security for costs, but it does so as a matter of course when a plaintiff is out of the jurisdiction and there are no assets of the plaintiff which can be reached within the jurisdiction, the reason being that if a judgment is thereafter obtained by the defendant against the plaintiff for costs such an order cannot be enforced by the direct process of the English court. » Στην Porzelack (KG) v. Porzelack (U.K.) Ltd
(1987)1 All ER 1074 λέχθηκαν τα ακόλουθα (στη σελ. 1077): « . it seems to me that I have an entirely general discretion either to award or refuse security, having regard to all the circumstances of the case. However, it is clear on the authorities that, if other matters are equal, it is normally just to exercise that discretion by ordering security against a non-resident plaintiff. The question is what, in all the circumstances of the case, is the just answer. » Ο σκοπός της παροχής ασφάλειας εξόδων και η φύση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου συνοψίσθηκαν ως ακολούθως από τον Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Στυλιανίδη στην υπόθεση Standard Ltd κ.α. ν. Gold Seal Ship. Co. Ltd
(1993)1 ΑΑΔ σελ. 121, στις σελ. 124-125 της απόφασης: «Η πρόνοια για ασφάλεια εξόδων σκοπό έχει να διασφαλίσει στον εναγόμενο την είσπραξη των εξόδων που θα δοθούν υπέρ του, στις περιπτώσεις που ο ενάγων είναι κάτοικος εξωτερικού και δεν έχει περιουσία στην Κύπρο. Διασφαλίζεται, έτσι, η εκτέλεση της δικαστικής απόφασης για έξοδα - τα έξοδα του εναγομένου εναντίον του ενάγοντος, ή του ενάγοντος εναντίον ανταπαιτητή, αναλόγως της περίπτωσης. Η εξουσία που απονέμεται στο Δικαστήριο με τον Κανονισμό αυτό δεν είναι δεσμία, αλλά διακριτικής φύσεως. Η διακριτική αυτή εξουσία ασκείται από το Δικαστήριο δικαστικά, ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Είναι γεγονός ότι στο παρελθόν η συνήθης πρακτική ήταν να εκδίδεται διαταγή ασφάλειας εξόδων όταν ο ενάγων ήταν κάτοικος εξωτερικού. Η άκαμπτος αυτή πρακτική, όμως, δεν είναι σύμφωνη ούτε με το γράμμα, ούτε με το πνεύμα του Κανονισμού. ............................. Όταν ο ενάγων είναι κάτοικος εξωτερικού και δεν έχει περιουσία στην Κύπρο, το Δικαστήριο αποκλίνει στην έκδοση του Διατάγματος, εκτός εάν τα περιστατικά της υπόθεσης υποστηρίζουν ότι είναι δίκαιο να μην εκδοθεί τέτοιο διάταγμα. » Παραπέμπω επίσης στις υποθέσεις Sally Line Ltd v. Greenmar Nav. Ltd κ.α.
(1993)1 ΑΑΔ 633 και Aeronave Spa v. Westland Charter Ltd
(1971)3 All ER 531. Με οδηγό τις πιο πάνω αρχές επανέρχομαι στα γεγονότα της παρούσας αίτησης για να εξετάσω τις συγκεκριμένες περιστάσεις αυτής. Είμαι της γνώμης ότι το θέμα της διαμονής των Εναγόντων πρέπει να απασχολήσει το Δικαστήριο κατά προτεραιότητα. Κατ΄αρχήν, όπως ανέφερα και πιο πάνω, δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφισβήτηση ότι οι Ενάγοντες είναι αλλοδαπή εταιρεία έχουσα το εγγεγραμμένο γραφείο της στην Αμερική και συνεπώς έχουν τη συνήθη διαμονή τους στο εξωτερικό. Αυτό είναι φανερό από τον τίτλο της αγωγής και την Έκθεση Απαίτησης. Εξάλλου στην ένορκη δήλωση της Μαριάννας Αλεξάνδρου δεν υπάρχει άρνηση ή αμφισβήτηση του ισχυρισμού ότι οι Ενάγοντες είναι αλλοδαπή εταιρεία εξ Αμερικής και επομένως ότι έχουν τη συνήθη διαμονή τους εκτός Κύπρου. Συνεπώς το θεμέλιο για την άσκηση της δικαιοδοσίας δυνάμει της Δ.60 θ.1 έχει τεθεί. Ενόψει των πιο πάνω ο 1ος λόγος ένστασης είναι αβάσιμος και απορρίπτεται. Έχοντας διαπιστώσει ότι οι Ενάγοντες έχουν τη συνήθη διαμονή τους εκτός Κύπρου προχωρώ να εξετάσω τους άλλους παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου:
(1)Την κατοχή εκ μέρους των Εναγόντων περιουσίας και ιδίως ακίνητης (που δεν μετακινείται εύκολα) στην Κύπρο, και
(2)Την ισχύ της υπόθεσης τους (βλ. Alahmari v. Alia Airline [πιο πάνω]) σε συνάρτηση με την υπεράσπιση των Εναγομένων (βλ. Sanka Manjula Kankani Gamage [πιο πάνω]). Τα πιο πάνω είναι βέβαια τα γενικά κριτήρια που λαμβάνονται υπόψη όταν το Δικαστήριο αντιμετωπίζει τη συνήθη περίπτωση αλλοδαπού, που από το ίδιο το κλητήριο φαίνεται ότι έχει τη μόνιμη ή συνήθη διαμονή του στο εξωτερικό. Όσον αφορά στην ύπαρξη περιουσίας και ιδίως ακίνητης στην Κύπρο στην ένορκη δήλωση του ημ. 4.10.06 ο Δημήτρης Νατιώτης ισχυρίζεται ότι εξ όσων γνωρίζει και πιστεύει οι Ενάγοντες στερούνται οποιασδήποτε κινητής ή ακίνητης περιουσίας στη Δημοκρατία. Ισχυρισμός που σε καμιά περίπτωση δεν αμφισβητείται από τους Ενάγοντες. Στην ένορκη δήλωση της Μαριάννας Αλεξάνδρου δεν τίθεται οποιοδήποτε στοιχείο ή ισχυρισμός που να δείχνει ότι οι Ενάγοντες έχουν περιουσία στην Κύπρο. Συνεπώς το αναπόφευκτο συμπέρασμα είναι ότι οι Ενάγοντες στερούνται οποιασδήποτε περιουσίας στην Κύπρο. Επομένως και ο 2ος λόγος ένστασης είναι ανυπόστατος και απορρίπτεται. Στρέφομαι τώρα να εξετάσω τον άλλο παράγοντα που λαμβάνεται υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου: την ισχύ της υπόθεσης των Εναγόντων σε συνάρτηση με την υπεράσπιση των Εναγομένων. Σχετικά με τη δύναμη της υπόθεσης των διαδίκων έχει νομολογηθεί ότι το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε λεπτομερή εξέταση του θέματος. Χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει στην υπόθεση Porzelack KG v. Porzelack (UK) Ltd (ανωτέρω) στην οποία ο Δικαστής Browne - Wilkinson V-C υπέδειξε τα εξής: « The matters urged before me have spread over a fairly wide field. First there have been attempts to go into the likelihood of the plaintiff winning the case or the defendant winning the case, presumably following the note in The Supreme Court Practice 1985 vol.1, para 23/1-3/2 which says: . A major matter for consideration is the likelihood of the plaintiff succeeding . This is the second occasion recently on which I have had a major hearing on security for costs and in which the parties have sought to investigate in considerable detail the likelihood or otherwise of success in the action. I do not think that is a right course to adopt on an application for security for costs. The decision is necessarily made at an interlocutory stage on inadequate material and without any hearing of the evidence. A detailed examination of the possibilities of success or failure merely blows the case up into a large interlocutory hearing involving great expenditure of both money and time. Undoubtedly, if it can clearly be demonstrated that the plaintiff is likely to succeed, in the sense that there is a very high probability of success, then that is a matter that can properly be weighed in the balance. Similarly, if it can be shown that there is a very high probability that the defendant will succeed, that is a matter that can be weighed. But for myself I deplore the attempt to go into the merits of the case unless it can be clearly demonstrated one way or another that there is a high degree of probability of success or failure. » Όσον αφορά την ισχύ της υπεράσπισης του Εναγομένου αναφέρεται στην υπόθεση Crozat v. Brodgen
(1894)2 QB 30, σελ. 33:- « If there is a strong prima facie presumption that the defendant will fail in his defence to the action the Court may refuse him any security for costs. » Στην υπό κρίση υπόθεση η αγωγή αφορά στην εισαγωγή εμπορευμάτων (αθλητικών ενδυμάτων) που κατά τον ισχυρισμό των Εναγόντων αποτελούν παραβίαση των εμπορικών σημάτων CONVERSE. Η Υπεράσπιση όμως που προβάλλεται από τους Ενάγοντες είναι ότι τα επίδικα εμπορεύματα είναι γνήσια, κατασκευασμένα και πιστοποιημένα με πιστοποιητικό έγγραφο αυθεντικότητας από το αδειούχο και εξουσιοδοτημένο από τους Ενάγοντες εργοστάσιο COOPERSHOES της Βραζιλίας. Πέραν της πιο πάνω υπεράσπισης τους οι Εναγόμενοι εγείρουν και ανταπαίτηση εναντίον των Εναγόντων αξιώνοντας ποσό πέραν των ΛΚ65.000.-. Στο παρόν στάδιο είναι πρόωρο, δύσκολο και παρακινδυνευμένο να αποφασιστεί κατά πόσο οι Ενάγοντες θα επιτύχουν ή όχι στην αγωγή τους ενόψει και της παντελούς άρνησης στην Υπεράσπιση των ισχυρισμών που προβάλλονται στην Έκθεση Απαίτησης. Στο στάδιο αυτό δεν μπορούν να εξαχθούν οποιαδήποτε συμπεράσματα αναφορικά με την ισχύ της υπόθεσης των Εναγόντων σε συνάρτηση με την υπεράσπιση των Εναγομένων με αποτέλεσμα ο παράγοντας αυτός να είναι ουδέτερος και για τις δύο πλευρές. Η πιο πάνω κατάληξη μου καταρρίπτει και τον 3ο λόγο ένστασης. Ο 4ος λόγος ένστασης είναι εντελώς ανυπόστατος, το νόημα του δεν είναι αντιληπτό και απορρίπτεται. Το ίδιο ισχύει και για τον 8ο λόγο ένστασης. Με τους λόγους ένστασης υπ΄αρ. 5 και 6 προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι η αίτηση για ασφάλεια εξόδων υποβλήθηκε σε καθυστερημένο στάδιο της υπόθεσης. Δεν αποκλείεται να υπάρχουν περιπτώσεις που η καθυστέρηση του διαδίκου να αποταθεί για ασφάλεια εξόδων σε συνδυασμό με άλλους ενισχυτικούς παράγοντες δυνατό να προσανατολίσει ένα Δικαστήριο να απορρίψει ένα τέτοιο αίτημα (βλ. Lindsay Parkinson Ltd v. Triplan Ltd
(1973)2 All ER 273). Αναγνωρίζω ότι στην παρούσα υπόθεση όντως υπήρξε κάποια καθυστέρηση στην υποβολή της αίτησης. Κρίνω όμως ότι, σε συνδυασμό με άλλα στοιχεία που σχετίζονται με τη βασιμότητα της υπεράσπισης και την πορεία που πήρε η υπόθεση, η όποια βραδύτητα με την οποία ενήργησαν οι Εναγόμενοι δεν είναι αρκετή για να τους αρνηθώ θεραπεία. Εξάλλου με τη ρητή διάταξη της Δ.60 θ.1 η εγγύηση μπορεί να δοθεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας (βλ. Union des Cooperatives v. Apak Agro (Αρ.2) [ανωτέρω]). Ο ισχυρισμός των Εναγόντων περί πρόκλησης ταλαιπωρίας σε αυτούς παρέμεινε εντελώς ατεκμηρίωτος. Με βάση τα πιο πάνω οι λόγοι ένστασης υπ΄αρ. 5 και 6 απορρίπτονται. Πέραν των λόγων ένστασης των Εναγόντων στην ένορκη δήλωση της Μαριάννας Αλεξάνδρου, ημ. 21.5.07, η ομνύουσα αναφέρεται και σε ισχυρισμούς ότι οι Ενάγοντες είναι εταιρεία «οικονομικά εύρωστη» κ.λ.π. και προς απόδειξη των ισχυρισμών της επισυνάπτει σχετικό έντυπο εκτυπωμένο από την ιστοσελίδα της ΝΙΚΕ. Εκτός του ότι ο πιο πάνω ισχυρισμός δεν περιλαμβάνεται στους λόγους ένστασης των Εναγόντων και ως εκ τούτου οφείλει να απορριφθεί ως λόγος ένστασης, η ομνύουσα δεν αναφέρεται σε νομολογιακή ή άλλη πηγή που να δικαιολογεί με οποιοδήποτε τρόπο τον σχετικό ισχυρισμό ως λόγο που να μπορεί να χρησιμοποιηθεί για απόρριψη της αίτησης των Εναγομένων. Αντιθέτως, κατά την άποψη μου, αυτό αποτελεί επιπρόσθετο λόγο που να επιτρέπει στο Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια προς έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, τη στιγμή που για μια φερέγγυα και με τεράστιες οικονομικές δυνατότητες εταιρεία όπως τους Ενάγοντες, η καταβολή κάποιου ποσού για ασφάλεια εξόδων δεν θα αποτελέσει εμπόδιο στην πρόσβαση τους στο Δικαστήριο (βλ. Continental Ins. Co. of Hampshire v. O΄Regan
(1998)1(B) ΑΑΔ 1085 και Michiels v. The Empire Palace Ltd
(1892)66 LTR 132) ενώ σε περίπτωση απόρριψης έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων, ενδέχεται, κατά την απόρριψη της αγωγής με έξοδα υπέρ των Εναγομένων, να αποτελέσει εμπόδιο και δυσκολία η εκτέλεση οποιωνδήποτε μέτρων από μέρους των Εναγομένων προς πληρωμή των εξόδων τους (βλ. Kohn v. Rinson & Stafford Ltd [ανωτέρω]). Με βάση τα όσα ανέφερα πιο πάνω κρίνω ότι οι Εναγόμενοι δικαιούνται σε κάποιο ποσό για την ασφάλεια των εξόδων τους. Με τον 7ο λόγο ένστασης οι Ενάγοντες παραπονούνται ότι το αιτούμενο ποσό είναι υπερβολικό. Όσον αφορά τον καθορισμό του ποσού, διάφοροι παράγοντες μπορούν να ληφθούν υπόψη πέραν των όσων έχουν αναφερθεί πιο πάνω. Στο σύγγραμμα The Annual Practice 1966, Vol.1 αναφέρονται τα ακόλουθα στη σελ. 510: «Amount of Security. - The amount of security awarded is in the discretion of the Court, which will fix such sum as it thinks just, having regard to all the circumstances of the case. It is not the practice to order security on a full indemnity basis. The more conventional approach is to fix the sum at about two-thirds of the estimated party and party costs up to the stage of the proceedings for which security is ordered, but there is no hard-and-fast rule. It is a great convenience to the Court to be informed what are the estimated costs, and for this purpose a skeleton bill of costs usually affords a ready guide. Security for costs is not necessarily confined to future costs, but may, when applied for promptly, be extended to costs already incurred in the suit (Brocklebank v. King΄s Lynn Steamship Co.
(1878), 3 C.P.D. 365), and see also Massey v. Allen
(1879)12 Ch. D. 807. The amount of security awarded may be increased, see Sturla v. Freccia,
(1877)W.N. 166, 188,
(1878)W.N. 161, Republic of Costa Rica v. Erlanger
(1876)3 Ch. D. 62, Northampton Coal, etc., Co v. Midland Waggon Co.
(1878), 7 Ch. D. 500, Massey v. Allen
(1879), 12 Ch. D. 807, and in Re Feld΄s Will Trusts, Feld v. Feld, Law Journal, Vol.CX p.2, where the defendants sought security for costs as the costs likely to be incurred were increased, Wynn-Parry, J., directed that an additional amount to that already in the defendant΄s hands be lodged in Court. There is no rule that the Court will not grant more than two applications for security (Merton v. The Times Publishing Co.
(1931), 48 T.L.R. 34). In that case however, the Court made a final order of £1.000, but without prejudice to and further application for a commission. » Στην υπόθεση Dagher (πιο πάνω), αναφέρθηκαν ως τέτοιοι παράγοντες και η κλίμακα της αγωγής, η προοπτική συμβιβασμού της υπόθεσης, τα έξοδα που τυχόν έχουν ήδη δημιουργηθεί, η αναγκαιότητα μετάβασης αλλοδαπών μαρτύρων στην Κύπρο, η τυχόν πολυπλοκότητα της υπόθεσης και η διάρκεια της δίκης. Το ποσό της ασφάλειας είναι κατά κανόνα εκείνο το οποίο υπό κανονικές συνθήκες θα υποστεί ο διάδικος ο οποίος εξαιτείται την ασφάλεια (βλ. Alahmari v. Alia (πιο πάνω) και Senior Service Ltd and Others v. Chrysanthi Shipping Co. Ltd and Another
(1975)1 CLR 316). Θα ήθελα επίσης να επισημάνω ότι (α) το ύψος του ποσού ασφάλειας εξόδων είναι στην κρίση του Δικαστηρίου, (β) υπάρχει ευχέρεια έκδοσης από το Δικαστήριο σε μελλοντικό στάδιο νέας διαταγής παροχής ασφάλειας για πρόσθετο ποσό εξόδων οποτεδήποτε οι περιστάσεις το απαιτούν, και (γ) το ύψος του ποσού ασφάλειας εξόδων δεν πρέπει να είναι καταπιεστικό με την έννοια ότι απαγορεύει ουσιαστικά την προσφυγή στη δικαιοσύνη. Στην Αγγλία ακολουθείται η πρακτική να μη δίνεται ασφάλεια εξόδων πέραν των 2/3 των αναμενόμενων εξόδων. Πρέπει να προσθέσω όμως ότι δεν υπάρχει κανένας απόλυτος κανόνας για το θέμα, που εμπίπτει πάντοτε στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, ανάλογα με τις πραγματικές συνθήκες και γεγονότα της κάθε υπόθεσης (βλ. The Annual Practice 1970, Vol.1, σελ. 365 κάτω από τα σχόλια της αντίστοιχης Δ.23). Στην αγγλική υπόθεση Procon Ltd v. Provincial Building Ltd
(1984)1 WLR 557 (C.A.) αποφασίστηκε ότι με βάση την ορθή ερμηνεία της αντίστοιχης αγγλικής Δ.23 θ.1, η ασφάλεια των εξόδων που θα διατάξει το Δικαστήριο πρέπει να είναι τέτοια που το Δικαστήριο θα θεωρήσει δίκαιη κάτω από τις περιστάσεις της υπόθεσης και ότι οποιαδήποτε πρακτική αυθαίρετης αφαίρεσης 1/3 των υπολογιζομένων εξόδων δεν βρίσκει στήριγμα είτε σε νομοθετική πρόνοια ή σε νομολογία. Επίσης αποφασίστηκε ότι δεν υπήρχαν λόγοι για παρέμβαση με το διάταγμα του πρωτόδικου Δικαστού δεδομένου ότι το μέγιστο μέρος των υπολογισθέντων εξόδων είχε ήδη δημιουργηθεί (incurred) και ο Δικαστής είχε αποδεχθεί τα υπολογισθέντα έξοδα ως εύλογα και είχε προβεί στην κατάλληλη έκπτωση λαμβάνοντας υπόψη την πιθανότητα μείωσης κατά την ψήφιση τους. Σχετικά με το θέμα αυτό, ο Cumming-Bruce L.J. ανέφερε τα ακόλουθα στις σελ. 566 και 567 της πιο πάνω απόφασης: « I am satisfied that, having regard to the provisions of R.S.C. Ord. 23, r.1
(1), which on their face confer an unfettered discretion upon the Court, there is no solid reason for a general and arbitrary practice whereby, after estimating party and party costs up to the date of the proceedings for which security is ordered, an arbitrary fraction of one-third is knocked off before the order for security is made. There is nothing, in my view, in the authorities that have been cited to this court to justify the validity of what the editors of The Supreme Court Practice 1982 describe as the more conventional approach of fixing the sum of two-thirds of the estimated party costs. On the contrary, in the cases which I have cited, the principle is this: the security should be such as the court thinks in all the circumstances of the case is just. » Σχετικές είναι επίσης οι υποθέσεις Lindsay Parkinson Ltd v. Triplan Ltd (ανωτέρω) και Dominion Brewery Ltd v. Foster, 77 LT 507, 508. Στην Lindsay (πιο πάνω) ο Mars-Jones J. ανέφερε τα ακόλουθα στη σελ. 282: « I gather it has become the practice to order something in the region of two-thirds of the best estimate the court can make of the probable costs in the normal run of cases. If that is so, then I would point out that building arbitrations of this kind are not the normal run of cases. The discount of two-thirds, or whatever proportion the court may decide, is made to cover the possibility that the whole of the probable costs would not be incurred because the case was settled or not proceeded with for some reason at some stage. » Το Δικαστήριο στον υπολογισμό του ποσού βοηθείται από ένα κατάλογο εξόδων (skeleton bill of costs) που ο αιτητής θα πρέπει, ως θέμα ορθής πρακτικής, να προσκομίσει μαζί με την αίτηση του, αναφέροντας μεταξύ άλλων τον πιθανό αριθμό μαρτύρων, την πιθανή διάρκεια της δίκης, τον αριθμό των ενδιάμεσων αιτήσεων που τυχόν θα καταχωρηθούν και την πιθανότητα συμβιβασμού (βλ. Dagher v. Morace
(1985)1 CLR 656 και T. Sloyan & Sons (Builders) Ltd v. Brothers of Christian Instruction
(1974)3 All ER 715). Η μη προσαγωγή όμως τέτοιου καταλόγου δεν είναι μοιραία για την αίτηση (βλ. Στρίντζη Ναυτ. Εταιρεία ν. Always Travel
(1992)1ΑΑΔ 795). Οι Εναγόμενοι-Αιτητές έχουν ήδη επισυνάψει τον κατάλογο εξόδων ως Τεκμ.1 στην ένορκη δήλωση του Δημήτρη Νατιώτη ημ. 4.10.
- Ο σχετικός κατάλογος εξόδων συντάχθηκε στην κλίμακα Λ.Κ.5.000-Λ.Κ.25.000 σύμφωνα με τους καταλόγους εξόδων για δικηγορική αμοιβή σε σχέση με την απαίτηση που έγειραν αρχικά οι Ενάγοντες (και όχι στην κλίμακα Λ.Κ.50.000-Λ.Κ.250.000 όπως την αύξησαν οι Εναγόμενοι με την Ανταπαίτηση τους). Σύμφωνα με τον κατάλογο που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της αίτησης τα έξοδα που έχουν ήδη δημιουργηθεί είναι ΛΚ.379,05 και τα μελλοντικά έξοδα είναι Λ.Κ.3.185,
- Στα τελευταία έχουν υπολογιστεί, μεταξύ άλλων, πέντε εμφανίσεις για ακρόαση που θεωρούνται λογικές λόγω της πολυπλοκότητας της υπόθεσης αναφορικά με την ανάγκη επαγγελματικής εξακρίβωσης ως προς την αυθεντικότητα των εμπορευμάτων. Έχω εξετάσει με μεγάλη προσοχή τα γεγονότα και τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης όπως έχουν τεθεί ενώπιον μου. Συνεκτιμώντας όλα τα σχετικά θέματα, μεταξύ των οποίων τη φύση της αξίωσης, την κλίμακα της αγωγής, τα έξοδα τα οποία έχουν δημιουργηθεί μέχρι σήμερα, τα μελλοντικά έξοδα και ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια, κρίνω ότι οι περιστάσεις απαιτούν παροχή ασφάλειας εξόδων και καθορίζω το ποσό το οποίο θα διατάξω να παρασχεθεί ως ασφάλεια εξόδων σε ΛΚ2.500.-. Η ασφάλεια να παρασχεθεί είτε με την κατάθεση του ποσού στον Πρωτοκολλητή ή με την παροχή τραπεζικής εγγύησης για το ίδιο ποσό στον Πρωτοκολλητή μέσα σε 45 ημέρες από σήμερα. Μέχρι την καταβολή του ποσού, σύμφωνα με τα πιο πάνω, ή την εκπνοή του χρόνου που έχει ορισθεί, η διαδικασία της αγωγής αναστέλλεται. Αν οι Ενάγοντες παραλείψουν να παράσχουν την ορισθείσα ασφάλεια εντός της προθεσμίας που έχει τεθεί, η υπόθεση θα θεωρηθεί εγκαταλειφθείσα και απορριφθείσα. Σε περίπτωση συμμόρφωσης με τη διαταγή ως προς την ασφάλεια των εξόδων, ο Πρωτοκολλητής να θέσει την αγωγή ενώπιον μου για ορισμό. Τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα και συνεπώς, ενόψει της επιτυχίας της αίτησης, τα έξοδα της παρούσας αίτησης, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των Εναγομένων-Αιτητών και εναντίον των Εναγόντων-Καθ΄ων η αίτηση, θα καταβληθούν δε στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.)............... Χ. Σολομωνίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΜΝ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο