← Κύπρος

AC Travel Planners College of Tourism and Hotel Management Ltd ν. Ecclesiastical Insurance Office plc, Αρ. Αγωγής: 8908/02, 20/7/07

AC Travel Planners College of Tourism and Hotel Management Ltd ν. Ecclesiastical Insurance Office plc, Αρ. Αγωγής: 8908/02, 20/7/07 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2007:A67 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Γιαπανάς, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 8908/02 Μεταξύ A.C. Travel Planners, College of Tourism and Hotel Management Ltd Ενάγουσα Και Ecclesiastical Insurance Office plc από το Ηνωμένο Βασίλειο και η οποία Εγκαθίσταται αφού κατέχει άδεια να ασκεί ασφαλιστικές εργασίες στην Κύπρο Εναγομένων ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 20/7/07 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την ενάγουσα: κ. Θεοδώρου Για τους εναγομένους: κ. Ντ. Παπαδόπουλος Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι ενάγοντες είναι ιδιοκτήτες κολεγίου τουρισμού. Την 16.2.01 και 27.3.01 το κολλέγιο παραβιάστηκε και διαρρήχθηκε και ως αποτέλεσμα προκλήθηκαν διάφορες ζημιές και έγιναν διάφορες κλοπές. Η θέση των εναγόντων είναι ότι υπήρχαν ασφαλιστικά συμβόλαια σε ισχύ μεταξύ τους και της εναγόμενης εταιρείας και στη βάση των όρων των συμβολαίων αυτών ήγειραν την παρούσα αγωγή για την πληρωμή από την εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία του συνολικού ποσού των Λ.Κ.22,060 αξία διάφορων αντικειμένων και μετρητών που κλάπηκαν συμπεριλαμβανομένου και ενός χρηματοκιβωτίου. Η εναγόμενη αμφισβητεί τόσο τη διάρρηξη και την κλοπή, όσο και το σύνολο των ζημιών και των άλλων απαιτήσεων που προβάλλουν οι ενάγοντες. Είναι επίσης η θέση τους ότι οι ζημιές δεν καλύπτονταν από τους όρους των συμβολαίων και ότι περαιτέρω τερματίστηκαν. Τέλος τίθεται θέμα ότι δυνάμει των όρων των συμβολαίων η εναγόμενη δεν είναι υπόλογη για οποιαδήποτε ζημιά μετά την πάροδο 12 μηνών από την ημερομηνία της απώλειας. Ουσιαστικός μάρτυρας από την πλευρά των εναγόντων ήταν η Κούλλα Μηλιδώνη (Μ.Ε.1), υπεύθυνη του λογιστηρίου των εναγόντων που αποτελούν σύμφωνα με τη μάρτυρα κολλέγιο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Αναφέρθη στις διαρρήξεις που διαπράχθηκαν στο κολλέγιο καθώς και στις διάφορες ζημιές και κλοπές που έγιναν ως αποτέλεσμα των διαρρήξεων. Ουσιαστικά απαιτούν διάφορα χρηματικά ποσά που βρίσκονταν μέσα στα χρηματοκιβώτια, το ένα κλάπηκε μαζί με το περιεχόμενο του, βιβλία, έντυπα εξετάσεων, καθαριστές πατάτων και σετ από μαχαίρια. Προτού αναφερθώ στη μαρτυρία κρίνω ότι η αναφορά στους όρους των ασφαλιστικών συμβολαίων θα είναι διαφωτιστική αφού θα διαφανεί ποιοι ήταν σε τελική ανάλυση οι ασφαλιστικοί κίνδυνοι που κάλυπτε η εναγόμενη εταιρεία, αφού το θέμα τίθεται τόσο στην υπεράσπιση όσο και στις γραπτές αγορεύσεις των μερών. ΄Εχουν κατατεθεί ως τεκμήρια τα ασφαλιστικά συμβόλαια όσο και οι όροι τους. (τεκμ. 1, 2 και 3). Να παρεμβάλω πως η εναγόμενη εταιρεία ακύρωσε τα ασφαλιστικά έγγραφα, αλλά αυτό δεν επηρεάζει την ισχύ τους τουλάχιστον για τις ισχυριζόμενες απώλειες της πρώτης διάρρηξης, αφού κατά τον επίδικο χρόνο της διάρρηξης και της κλοπής την 16.2.01 τα συμβόλαια βρίσκονταν σε ισχύ. Σύμφωνα με το τεκμ. 1 η ασφαλιστική κάλυψη ήταν για κλοπή. Στην ασφαλισμένη περιουσία (property insured) καλύπτονται χρηματικά ποσά μέχρι του ποσού των Λ.Κ.5,000.- εν διαμετακομίσει. (money in transit). Επεξηγήσεις ως προς την ερμηνεία του όρου δίνονται κάτω από τον τίτλο definitions, αλλά και χρήσιμα συμπεράσματα μπορούν να εξαχθούν και από τις εξαιρέσεις (exclusions) ως προς τον όρο in transit. Επιπλέον σύμφωνα με όρο του εγγράφου τα χρήματα εν διαμετακομίσει, θα πρέπει να βρίσκονται στον επαγγελματικό χώρο των ασφαλισμένων κατά τις εργάσιμες ώρες, (during working hours) όπως αυτές επεξηγούνται στον όρο 2 υπό τον τίτλο business hours. Συγκεκριμένα είναι οποιαδήποτε ώρα που οποιοσδήποτε που έχει την ευθύνη των χρημάτων (with responsibility for money) βρίσκεται στα κτίρια για τους σκοπούς των εργασιών της επιχείρησης. (is in attendance at the premises for the purpose of your business). ΄Ηταν η μαρτυρία της Μηλιδώνη, που να σημειωθεί δεν αμφισβητήθηκε καθόλου ως προς το θέμα αυτό, ότι η διάρρηξη της 16.2.01 έγινε μετά που έκλεισε το κολλέγιο αφού τις 6.00 - 6.30 σχόλασε και προηγουμένως κλείδωσε. Σημειώνω πως σύμφωνα με τη μαρτυρία της ήταν η υπεύθυνη του λογιστηρίου. Σχετική είναι και η έκθεση της αστυνομίας (τεκμ. 4). Της τηλεφώνησε στο σπίτι για τη διάρρηξη ο υπεύθυνος της εταιρείας ασφαλείας γύρω στις 10-11 το βράδυ και ακολούθως ειδοποίησε το διευθυντή και την αστυνομία. Πήγε στη σκηνή για να διαπιστώσει τι κλάπηκε. Για δε τη δεύτερη διάρρηξη σύμφωνα και πάλι με την Μ.Ε.1 αυτή έγινε γύρω στις 2.00 το πρωί. Στη βάση των πιο πάνω όρων του ασφαλιστικού συμβολαίου είναι σαφές ότι τα χρήματα που απαιτούν οι ενάγοντες δεν καλύπτονται από το συμβόλαιο, τόσο γιατί δεν ήταν εν διαμετακομίσει, σύμφωνα με την έννοια του όρου που αποδίδεται στο συμβόλαιο, όσο και γιατί η κατ' ισχυρισμό κλοπή έγινε εκτός ωρών εργασίας του κολλεγίου, αφού η Μ.Ε.1 που ήταν η υπεύθυνη κλείδωσε και σχόλασε και την ώρα της διάρρηξης βρισκόταν στο σπίτι της. Το δεύτερο συμβόλαιο αφορά και πάλι κλοπή (τεκ. 2) και καλύπτει α. έπιπλα (on furniture, fixtures and fittings and all office accessories), β. ηλεκτρονικούς υπολογιστές, γ. τη βιβλιοθήκη (on library/study hall) και τέλος γ. βιβλία που βρίσκονται ως απόθεμα (stock) σε αποθήκη (warehouse) των εναγόντων αξίας Λ.Κ.15,000.- συμπεριλαμβανομένου εξοπλισμού κουζίνας. Και τίθεται το ερώτημα αν βέβαια γίνει αποδεκτή η μαρτυρία της Μ.Ε.1 κατά πόσο τα έντυπα των εξετάσεων που κατ' ισχυρισμό κλάπηκαν την 16.2.01 αξίας Λ.Κ. 17,000.- καλύπτονται από τους όρους των ασφαλιστικών συμβολαίων. Και τούτο βεβαίως ανεξαρτήτως της αξίας τους. Είναι η εισήγηση του κ. Θεοδώρου ότι τα έντυπα αυτά καλύπτονται ασφαλιστικά, σε αντίθεση με την εισήγηση του κ. Παπαδόπουλλου ότι δεν υπήρξε ξεχωριστή ασφαλιστική κάλυψη γι' αυτά. Τίθενται διάφορα θέματα που χρήζουν εξέτασης. Πολλά αφορούν την αξιολόγηση της μαρτυρίας, ενώ άλλα αν θεωρηθούν ως δεδομένα από τη μαρτυρία της Μ.Ε.1 ανεξάρτητα από την αξιολόγηση της, μπορούν από τώρα να δώσουν το υπόβαθρο για την εξέταση του ζητήματος. Η μαρτυρία της επί του θέματος, χωρίς να αξιολογείται ήταν ότι κλάπηκαν 500 έντυπα εξετάσεων και βρίσκονταν μέσα στο χρηματοκιβώτιο το οποίο κλάπηκε. Αναφέρθη και σε μεταλλικό ερμάρι. Το πρώτο συνεπώς ερώτημα που τίθεται είναι αν τα έντυπα των εξετάσεων καλύπτονται από το ασφαλιστικό συμβόλαιο και δεύτερο, αν ο χώρος φύλαξης τους, δηλαδή το χρηματοκιβώτιο, ή έστω το μεταλλικό ερμάρι εμπίπτει στον όρο warehouse που προνοείται στο ασφαλιστικό έγγραφο. Ή έστω ακόμα στην βιβλιοθήκη. Αντιπαρέρχομαι εντελώς στο παρόν βέβαια στάδιο όσα κατέθεσε η μάρτυρας για την κλοπή και την αξία των εντύπων αυτών, αλλά και για τη χρησιμότητα τους ανεξάρτητα από τα βιβλία. Να προσθέσω πως κατατέθηκε ως τεκμήριο τόσο ένα βιβλίο όσο και ένα έντυπο εξετάσεων. Ο όρος του συμβολαίου για τα βιβλία (books), έχω την άποψη ότι δεν επιδέχεται καμιάς άλλης ερμηνείας πέραν της γνωστής και κατανοητής στον καθένα έννοιας που αποδίδεται στη λέξη. (Συγκρότημα χειρογράφων ή έντυπων φύλλων χάρτου συρράμενων στη μια αυτών πλευρά. Σύγγραμμα. Βλπ Λεξικόν Νέας Ελληνικής Γλώσσας). Και το τεκμήριο 10 που είναι ένα εκ των επιδίκων βιβλίων επιβεβαιώνει του λόγου το ασφαλές. Το έντυπο εξετάσεων, τεκ. 10 (α) που βρίσκεται μέσα στα βιβλία έστω και αν αποδεκτώ αυτά που κατέθεσε η Μ.Ε.1, ότι δηλαδή έχει τη δική του ξεχωριστή αξία τόσο πραγματική όσο και χρηματική, δεν μπορεί να ενταχθεί στην έννοια του όρου βιβλίο. Αν οι ενάγοντες ήθελαν να ασφαλίσουν ξεχωριστά τα επίδικα έντυπα εξετάσεων είτε από μόνα τους είτε ως συναρτώμενα ή και συνημμένα με τα βιβλία όφειλαν να το πράξουν. Ο ασφαλιστικός όρος είναι σαφής και συγκεκριμένος και δεν καλύπτει, ούτε μπορεί να θεωρηθεί ότι καλύπτει πέραν των βιβλίων και τα συνημμένα έντυπα εξετάσεων, με διαφορετική και ενσωματωμένη μάλιστα αξία, στην ενιαία τιμή του βιβλίου. Ούτε και αντίστροφα διαχωρίζονται τα συνημμένα έντυπα από τα βιβλία, ως αντικείμενα ξεχωριστής ασφαλιστικής κάλυψης. Θα επανέλθω βέβαια στο θέμα εξετάζοντας και αξιολογώντας τη μαρτυρία. ΄Εχω όμως την άποψη και αυτή είναι η τελική μου κρίση ότι τα έντυπα αυτά δεν καλύπτονται και δεν αποτελούν ξεχωριστό ασφαλιστικό κίνδυνο. Δεν καλύπτονται επίσης και για τον επιπρόσθετο λόγο ότι το χρηματοκιβώτιο, αν όντως εκεί φυλάσσονταν τον επίδικο χρόνο, δεν αποτελεί και δεν είναι η αποθήκη των εναγόντων, ούτε και είναι βιβλιοθήκη, αν δεκτώ ότι κάλυπτε και τον χώρο της βιβλιοθήκης, ούτε και υπάρχει τέτοια προς τούτο μαρτυρία. Αντίθετα η Μ.Ε.1 σε διάφορα μέρη της μαρτυρίας της αναφέρθηκε στην αποθήκη των εναγόντων που είχε μέσα φυλαγμένα τα βιβλία, σε σαφή μάλιστα διαχωρισμό ως προς τα χρηματοκιβώτια. Και αν οι ενάγοντες ήθελαν να βγάζουν για τους λόγους τους δικούς τους τα έντυπα εξετάσεων από τα βιβλία και να τα μεταφέρουν μαζί με ορισμένα βιβλία μέσα στο χρηματοκιβώτιο ή και τα χρηματοκιβώτια τους, ή σε μεταλλικά ερμάρια, όφειλαν να καλύψουν ασφαλιστικά και αυτό το ενδεχόμενο ως ξεχωριστό κίνδυνο. Θεωρώ ότι ο ασφαλιστικός όρος είναι σαφής και δεν επιδέχεται άλλων ερμηνειών. Η ασφαλιστική κάλυψη αφορούσε μόνο βιβλία ευρισκόμενα μέσα στην αποθήκη των εναγόντων μαζί μάλιστα με τον εξοπλισμό της κουζίνας. Θα επανέλθω όμως στο θέμα εξετάζοντας και το υπό το φως της μαρτυρίας της Μ.Ε.1. ΄Εχω την άποψη ότι το σύνολο σχεδόν των απαιτήσεων των εναγόντων δεν καλύπτεται από τα ασφαλιστικά συμβόλαια. Προβάλλεται επίσης στη γραπτή αγόρευση του κ. Παπαδόπουλου ότι η απαίτηση των εναγόντων έχει παραγραφεί. ΄Ερεισμα στην εισήγηση αποτελεί ο όρος 11 του συμβολαίου (τεκμ. 3) σύμφωνα με τον οποίο σε καμιά περίπτωση η εταιρεία δεν θα είναι υπόλογη για οποιαδήποτε απώλεια ή ζημιά, μετά την παρέλευση δώδεκα μηνών αφότου έλαβεν χώρα η εν λόγω απώλεια ή ζημιά, εκτός αν η απαίτηση αποτελεί αντικείμενο εκκρεμούς δικαστικής αγωγής ή διαιτησίας. Σχετική είναι η παράγραφος 8(β) της υπεράσπισης. Δεδομένου ότι οι διαρρήξεις και οι κλοπές έγιναν σύμφωνα με τη μαρτυρία και την έκθεση απαιτήσεως την 16.2.01 και 27.3.01 αντίστοιχα και η αγωγή καταχωρήθηκε την 22.8.02 είναι η εισήγηση του κ. Παπαδόπουλου ότι στη βάση του πιο πάνω όρου οι ενάγοντες δεν δικαιούνται θεραπείας. Από πλευράς εναγόντων, το μόνο που υπάρχει στο βαθμό που είναι σχετικό με το υπό εξέτασιν ζήτημα είναι μια χειρόγραφη επιστολή της Μ.Ε.1 (τεκμ. 18) χωρίς ημερομηνία, με την οποία πληροφορούσε τους εναγόμενους ότι το Σάββατο 17.2.01 έγινε σοβαρή διάρρηξη στο κολλέγιο και έχουν δοκιμάσει σε διάφορους υπαλλήλους για ενημέρωση χωρίς καμιά ανταπόκριση, και ότι ήταν επείγον να επικοινωνήσουν μαζί με τους ενάγοντες. Είναι βέβαια σαφές πως η επιστολή αυτή είναι πληροφοριακού χαρακτήρα προς τους εναγόμενους και τίποτε περισσότερο. Στήριξε την εισήγηση του ο κ. Παπαδόπουλος στην υπόθεση Aries Tanker Corporation v. Total Transport Ltd

(1977)1 All E.R.
  1. Εκείνο που εξετάστηκε στην υπόθεση αυτή ήταν το άρθρο ΙΙΙ καν.6 των παραρτημάτων IV και VIII του άρθρου 30 των Κανονισμών της Χάγης. Ο Κανονισμός προέβλεπε τα ακόλουθα « In any event the carrier and the ship shall be discharged from all liability in respect of loss or damage unless suit is brought within one year after delivery of the goods or the date when the goods should have been delivered.» Ως εξηγήθηκε ο όρος αυτός : « This amount a time-bar created by contract...it is a time-bar of a special kind, viz one which extinguishes the claim.« Εξηγείται ότι μετά την πάροδο της προθεσμίας του ενός χρόνου οποιαδήποτε απαίτηση προβληθεί είναι ανεφάρμοστη με αγωγή (unenforceable by action) γιατί απλά έχει παύσει να υπάρχει χωρίς να έχει ύπαρξη στο νόμο. (ceased to exist and had no existence in law). Και το θέμα τίθεται ως εξής : « By failing to commence a suit before May 1974 a necessary condition to the survival of their claim, they contractually agreed to discharged it.» Είναι συνεπώς φανερό από τα πιο πάνω, ότι η εισήγηση του κ .Παπαδόπουλλου είναι ορθή. Η προώθηση απαίτησης μετά την πάροδο του ενός χρόνου αφότου δημιουργήθηκε η ζημιογόνος πράξη, στερεί το δικαίωμα στους ενάγοντες να εγείρουν αγωγή για ανάκτηση των ισχυριζόμενων ζημιών. Εν όψει των πιο πάνω αγωγή είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Όμως το ορθό είναι να προχωρήσω σε αξιολόγηση της μαρτυρίας και στην εξαγωγή ευρημάτων, χάριν ορθής απονομής της δικαιοσύνης, στην περίπτωση που τόσο οι πιο πάνω ερμηνείες των ασφαλιστικών εγγράφων όσο και η κατάληξη του δικαστηρίου επι του θέματος της προθεσμίας, ήθελαν κριθεί εσφαλμένες. Θα ξεκινήσω από το γεγονός ότι η εναγόμενη με επιστολή της ημερομηνίας 21.2.2001 τερμάτισε μεταξύ άλλων και τα επίδικα ασφαλιστικά συμβόλαια. Σχετική είναι η μαρτυρία του Μ.Υ.1 Κώστα Λεοντίου τότε γενικού διευθυντή της εναγόμενης που κατέθεσε την επιστολή τερματισμού που αποστάληκε διπλοσυστημένη. (τεκμ. 15 και 16). Ανέφερε αντεξεταζόμενος ότι κατά τη γνώμη του τα ασφαλιστικά συμβόλαια δεν κάλυπταν τη ζημιά της 16ης Φεβρουαρίου γι' αυτό και δεν πλήρωσαν. Εξήγησε ακόμα ότι η εναγόμενη εταιρεία δεν ήταν εγγεγραμμένη στην Κύπρο αλλά λειτουργούσε μέσω αντιπροσώπου, της GAP Vasilopoullos και έχει φύγει από την Κύπρο το
  2. Παρεμβάλλω πως η μαρτυρία του μάρτυρα γίνεται αποδεκτή αφού άφησε άριστες εντυπώσεις στο δικαστήριο. Οι απόψεις του καθ' όσον αφορά νομικά ζητήματα δεν θα ληφθούν βέβαια υπόψη. Ό,τι ενδιαφέρει εδώ και εξάγεται ανάλογο εύρημα, είναι ότι η εναγόμενη εταιρεία την 21.2.01 τερμάτισε τα ασφαλιστικά συμβόλαια. Κατ' επέκταση η όποια κλοπή και άλλη ζημιά που έγινε ως αποτέλεσμα της διάρρηξης ημερ. 27.3.01 δεν καλυπτόταν από τα ασφαλιστικά συμβόλαια αφού δεν βρισκόταν σε ισχύ. Η μαρτυρία της Μ.Ε.1 ήταν ενιαία και αφορούσε και τις δύο διαρρήξεις και ως τέτοια θα αντιμετωπιστεί κατά την αξιολόγηση της. Δεν θα παραθέσω τη μαρτυρία της ξεχωριστά, θα πρέπει να πω ότι η αντεξέταση της πήρε μάκρος, αλλά θα την εξετάζω αξιολογώντας την σε συνάρτηση με τα διάφορα τεκμήρια που κατατέθηκαν. Να παρεμβάλω ότι κατατέθηκε, πέραν της αστυνομικής έκθεσης και έκθεση του ερευνητή Ανδρέα Βασιλείου που διόρισε η εναγόμενη εταιρεία, σχετική προς τούτο ήταν η μαρτυρία του Μ.Υ.2, για να διερευνήσει τις διαρρήξεις και κλοπές που έγιναν στα υποστατικά των εναγόντων, μεταξύ των οποίων και τις επίδικες. Να προσθέσω ακόμα ότι και οι δύο εκθέσεις κατατέθηκαν με πρωτοβουλία των εναγόντων, παρόλο που κανένας από τους συντάκτες των εκθέσεων δεν έδωσε μαρτυρία στο δικαστήριο. Δεν παραγνωρίζω ακόμα, αντίθετα σημειώνω ότι ο κ. Θεοδώρου με την γραπτή του αγόρευση περιόρισε την απαίτηση στις παραγράφους 6(δ) και (ε) της έκθεσης απαιτήσεως, πλήν όμως ως προς την αξιολόγηση της μαρτυρίας της Μ.Ε.1 κρίνω πως δεν μπορεί να γίνει διαχωρισμός και να αξιολογηθεί αποσπασματικά σε επι μέρους μόνο θέματα. Άλλωστε τα πλείστα θέματα της μαρτυρίας της ήταν συμπλεκόμενα και αλληλένδετα. Θα επανέλθω επ' αυτού και πιο κάτω. Οι δικηγόροι να σημειώσω ότι στις γραπτές τους αγορεύσεις αναφέρονται στη μαρτυρία και στους λόγους για τους οποίους υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να γίνει αποδεκτή η μαρτυρία της κάθε πλευράς. Θεωρώ πως παρά την άρνηση των εναγομένων στην υπεράσπιση τους για τις ισχυριζόμενες διαρρήξεις κατά την αντεξέταση της Μ.Ε.1 δεν αμφισβητήθηκαν. Αμφισβητηθήκαν όμως όλες οι ισχυριζόμενες κλοπές όσο και οι αξίες των διαφόρων αντικειμένων και κυρίως τα έντυπα εξετάσεων όπως τα αποκαλούσε η μάρτυρας, ή καλύτερα answer sheet, προτιμώ τον όρο αυτό, τόσο γιατί έτσι αποκαλούνται στο ίδιο το έντυπο (τεκμ. 10 (α)) όσο και γιατί θεωρώ πως ανταποκρίνεται επακριβώς στη φύση τους στην οποία θα αναφερθώ στη συνέχεια. Με δεδομένα συνεπώς τα πιο πάνω αποδέχομαι ότι γύρω στις 10 - 11 το βράδυ της 16ης Φεβρουαρίου έγινε διάρρηξη στα υποστατικά των εναγόντων. Αποτελεί γεγονός ότι υπήρξε σωρεία αντιφάσεων της μάρτυρος ως προς το ποιος ειδοποίησε ποιον για τη διάρρηξη και κατ' ακολουθίαν την αστυνομία. Να προσθέσω εδώ το αυτονόητο, ότι κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας λήφθηκαν υπόψη όλοι οι σχετικοί παράγοντες και παραμέτροι που η νομολογία αναγνωρίζει ως τα συνιστώντα στοιχεία για το μέτρο κρίσης και αξιολόγησης ενός μάρτυρα. Ήταν η θέση της ότι την ειδοποίησε ο υπεύθυνος ασφαλείας και ακολούθως αυτή ειδοποίησε το διευθυντή, σε αντίθεση με την έκθεση της αστυνομίας (τεκ. 4) σύμφωνα με την οποία ειδοποιήθηκε ο διευθυντής ο οποίος ακολούθως ειδοποίησε την αστυνομία για τη διάρρηξη. Ανάλογη είναι και η έκθεση του ερευνητή της εναγόμενης. (τεκμ. 17). Και θεωρώ πως η μόνη λογική ενέργεια ήταν να ειδοποιηθεί ο διευθυντής του κολλεγίου. Σημειώνω ακόμα πως σύμφωνα με τις εκθέσεις εκείνος που ειδοποίησε την αστυνομία ήταν ο διευθυντής και όχι ως κατέθεσε η ίδια. Σύμφωνα δε με τον ερευνητή ο διευθυντής παρακάλεσε τη μάρτυρα να πάει στο κολλέγιο να δει τι κλάπηκε και όχι γιατί ως κατέθεσε η Μ.Ε.1 πήγε στο χώρο μαζί με το διευθυντή γιατί φοβόταν να μπει μόνη της. Θα μπορούσαν βέβαια οι αντιφάσεις αυτές να θεωρηθούν επουσιώδεις και χωρίς ιδιαίτερη σημασία, αφού άλλο είναι το ζητούμενο, δεδομένου μάλιστα ότι οι διαρρήξεις ως λέχθηκε δεν αμφισβητήθηκαν. Όμως, όπως θα διαφανεί και στη συνέχεια η μαρτυρία της ήταν πλήρης αντιφάσεων, ασταθειών και ανακριβειών ώστε ακόμα και στοιχεία μαρτυρίας ή αντιφάσεις που ενώ υπό άλλες περιστάσεις θα μπορούσαν να κριθούν ως επουσιώδης και χωρίς ιδιαίτερη σημασία, αποκτούν πλέον αξία, με την έννοια ότι εντάσσονται στη συνολική και ενιαία εικόνα ενός μάρτυρα αλλά και των ευρύτερων εντυπώσεων που αφήνει το δικαστήριο. Οπότε και δεν μπορούν να παραγνωριστούν. Να παρεμβάλω εδώ ότι ο σύζυγος της μάρτυρος, και δε έχει αμφισβητηθεί, εργαζόταν τουλάχιστον τον επίδικο χρόνο στην εναγόμενη εταιρεία. Ακόμα και αυτό το στοιχείο όπως θα διαφανεί στη συνέχεια έχει τη δική του αξία και δυναμική, εντασσόμενο στην αξιολόγηση της μαρτυρίας της. Όταν η μάρτυρας κατά την κυρίως εξέταση της κατέθεσε ότι κατά την διάρρηξη της 16ης Φεβρουαρίου το μικρό χρηματοκιβώτιο το πήραν σηκωτό και σε σχετική ερώτηση τι είχε μέσα, αναφέρθηκε σε κάποια χρηματικά ποσά και επιταγές. Ήταν κατηγορηματική ότι δεν είχε τίποτε άλλο μέσα προσθέτοντας μάλιστα ότι δεν υπήρχαν έγγραφα, διευκρινίζοντας ακόμα ότι υπήρχαν πράξεις χρηματικές που δεν είχε διεκπεραιώσει. Ήταν όπως το έθεσε χρήματα και αποδείξεις. Εξιστορώντας τα της δεύτερης διάρρηξης κατέθεσε για ένα χρηματοκιβώτιο φιξαρισμένο σε τοίχο στον οποίο άνοιξαν τρύπα από πίσω με οξυγονοκόλληση. Μέσα είχε τις εξετάσεις. Πρόκειται για τα υπό στοιχείο 6(δ) 500 έντυπα εξετάσεων συνολικής αξίας Λ.Κ.17,000.- που περιγράφονται στην έκθεση απαιτήσεως ως κλαπέντα κατά τη διάρρηξη της 16ης Φεβρουαρίου. Ζητήθηκε αναβολή στο σημείο αυτό, εν όψει της μαρτυρίας της, για να εξεταστεί το ενδεχόμενο τροποποίησης των δικογράφων. Δεν έγινε τελικά η τροποποίηση και η μάρτυρας προσπάθησε στη συνέχεια να δώσει κάποιες εξηγήσεις. Ότι όσα κατέθεσε αφορούσαν και τις δύο ληστείες που ήταν μεταξύ τους πολύ κοντά, ενώ αντεξεταζόμενη ανάφερε ότι η αρχική της μαρτυρία ήταν γενικά για τις κλοπές, και μετά σκέφτηκε ότι έπρεπε να ξεχωρίσει τις δύο περιπτώσεις κάτι που δεν έκαμε την πρώτη φορά που κατέθετε. Μελέτησε στο μεσοδιάστημα την έκθεση της αστυνομίας και είδε ότι όντως ήταν δύο οι ημερομηνίες. «Κανονικά» όπως το έθεσε, έπρεπε να μιλούσε ότι τα τεστ των εξετάσεων χάθηκαν την πρώτη φορά και όχι τη δεύτερη και συγχύστηκε. ΄Εδωσε ακόμα διάφορες άλλες εξηγήσεις, ότι μέχρι να εξιχνιαστεί η πρώτη έγινε η δεύτερη διάρρηξη και ξέχασε τις ημερομηνίες και αρνήθη τέλος επί σχετικής υποβολής ότι είπε ψέματα. Το γεγονός παραμένει όμως ότι η μάρτυρας ήταν κάτι περισσότερο από σαφής και ξεκάθαρη όταν απαντούσε για το περιεχόμενο των δύο χρηματοκιβωτίων κατά τις δύο διαρρήξεις. Ότι βέβαια ήταν δραματικά αντιφατική και αυτοανατρεπόμενη, ακόμα και με τις εκθέσεις της αστυνομίας και του ερευνητή δεν τίθεται θέμα. Οι εξηγήσεις που δόθηκαν μόνο αφελείς μπορούν να χαρακτηριστούν. Γιατί ακόμα και να ξέχασε τις ημερομηνίες, που μπορεί σε κάποιο βαθμό να γίνει κατανοητό, το τι κλάπηκε όμως κάθε φορά δεν επιδέχεται παρερμηνειών και συγχύσεων. Έτσι δεν μπορεί εύκολα να γίνει αποδεκτό ότι συγχύστηκε και κανονικά θα έπρεπε να πει ότι τα τεστ χάθηκαν την πρώτη φορά. Ακόμα και ο τρόπος που κατέθεσε επι του συγκεκριμμένου θέματος δεν ήταν καθόλου πειστικός. Γι΄ αυτό και έχω χαρακτηρίσει τις εξηγήσεις αφελείς. Ούτε βέβαια μπορεί να γίνει αποδεκτό ότι έδινε μαρτυρία και για τις δύο κλοπές, αφού απαντούσε συγκεκριμένα επί των κλαπέντων αντικειμένων της πρώτης διάρρηξης. Το ερώτημα είναι πόση σημασία μπορεί να έχει το στοιχείο αυτό στο ευρύτερο φάσμα της αξιολόγησης της σε συνάρτηση με την απαίτηση των εναγόντων. Το θέμα κρίνω πως είναι καίριο και κεφαλαιώδες. Εν όψει ακριβώς του τερματισμού των ασφαλιστικών συμβολαίων αμέσως μετά τη διάρρηξη της 16ης Φεβρουαρίου, οπότε ότι και να συνέβηκε και ότι και να κλάπηκε στις 27 Μαρτίου δεν καλυπτόταν από ασφαλιστική κάλυψη. Και αν τα κατ' ισχυρισμό κλαπέντα answer sheet κλάπηκαν στις 27 Μαρτίου, και υπενθυμίζω εδώ ότι η απαίτηση γι αυτά είναι Λ.Κ.17,000.- το θέμα είναι όχι μόνο καίριο αλλά και ζωτικό. Υπενθυμίζω πάντως πως η κάλυψη του ασφαλιστικού συμβολαίου είναι μέχρι Λ.Κ.15.000.- ΄Απτεται της ουσίας του μεγαλύτερου αξιούμενου κονδυλίου. Με δεδομένη συνεπώς τη μαρτυρία της τίθεται το ερώτημα ως προς το ποιο θα πρέπει να είναι το συμπέρασμα του δικαστηρίου. Επί ποιας μαρτυρίας να στηριχθεί. Επί της σαφούς μαρτυρίας της στο δικαστήριο ως προς το τι κλάπηκε στις 16.2.01 που είναι όμως σε άμεση αντίφαση με τις εκθέσεις, ή στις μετέπειτα απέλπιδες προσπάθειες της να διορθώσει τη μαρτυρία της για να συνάδει με τις εκθέσεις, αλλά και την έκθεση απαιτήσεως. Ποιο σε τελική ανάλυση είναι το ορθό, αφού οι συντάκτες των εκθέσεων δεν έδωσαν μαρτυρία ώστε να τους τεθούν οι αρχικές θέσεις της μάρτυρος. Και δεν έχω βρει κάποιο λόγο ή άλλη εξήγηση, και θα πρέπει να πω ότι έχω αναλογιστεί το ζήτημα με ιδιαίτερη προσοχή και προβληματισμό και έχω καταλήξει ότι αναμφίβολα προσμετρά με ιδιαίτερη μάλιστα βαρύτητα η μαρτυρία της στο δικαστήριο παρά οι εκθέσεις των ερευνητών. Και το ερώτημα παραμένει ποιο από όλα αυτά ανταποκρίνεται στην αλήθεια και την πραγματικότητα. Αναπόφευκτα βέβαια, το ερώτημα θα πρέπει να απαντηθεί στην πορεία, εξαγόμενη αβίαστα η απάντηση από το σύνολο της αξιολόγησης της μαρτυρίας της. Κάθε στοιχείο μαρτυρίας της αλληλένδετο με το σύνολο και το ενιαίο, θα δώσει τις καίριες απαντήσεις. Έχει καταθέσει η μάρτυρας, και όσα θα αναφέρω στο κεφάλαιο αυτό αφορούν τη διάρρηξη της 16ης Φεβρουαρίου, ότι κλάπηκε σηκωτό ένα μικρό χρηματοκιβώτιο. Μέσα σε αυτό βρίσκονταν τα 500 answer sheet. Έχει αναφερθεί όμως τόσο σε χρηματοκιβώτιο όσο και σε ένα μεταλλικό ερμάρι. Κοστολόγησαν από μόνοι τους ως κατέθεσε το ερμάρι σε Λ.Κ.150.- ενώ αντεξεταζόμενη επανέλαβε την ίδια τιμή γιατί αγοράστηκε πριν από χρόνια. Η διαφορά όμως και το πρόβλημα που δημιουργείται είναι πως το ποσό αυτό αντεξεταζόμενη το καθόρισε ως την αξία του χρηματοκιβωτίου που κλάπηκε. Σημειώνω πως ερμάρι εν πάση περιπτώσει δεν απαιτείται στην έκθεση απαίτησης. Καταθέτοντας στην κυρίως εξέταση δικαιολόγησε τη γνώση της για το περιεχόμενο του ερμαριού γιατί ήταν η υπεύθυνη και συνεπώς γνώριζε τι υπήρχε. Κατέθεσε επ' αυτού ακριβώς του θέματος επί λέξει, ότι μέσα στο ερμάρι ήταν τα 500 έντυπα και το γνώριζε αυτό γιατί είχε κάμει stock taking με τη βοηθό της την 31.1.
  3. Με λίγα λόγια ήταν και πάλι σαφής και ξεκάθαρη ότι τα έντυπα βρίσκονταν μέσα στο ερμάρι. Αντεξεταζόμενη όμως το σκηνικό μεταβάλλεται. Ήταν η θέση της ότι βγάζει από τα βιβλία τα έντυπα και τα φυλάει στο χρηματοκιβώτιο. Ως κατέθεσε το χρηματοκιβώτιο ήταν επί του εδάφους και το πήραν σηκωτό και υπήρχε και ένα μεταλλικό ερμάρι μέσα στο οποίο ήταν τα βιβλία, ενώ μέσα στο χρηματοκιβώτιο ήταν τα έντυπα. Σε σχετική υποβολή ότι άλλως αναφέρεται στην έκθεση απαίτησης, απάντησε ότι η μαρτυρία της είναι ότι το χρηματοκιβώτιο και το μεταλλικό ερμάρι τα σήκωσαν και τα βιβλία ήταν μέσα στο ερμάρι. Το θέμα όμως δεν έμεινε εδώ. Επανήλθε εξηγώντας το λόγο που είχε ορισμένα βιβλία στο γραφείο της για να καταλήξει ότι «εκείνα που κλάπηκαν ήταν 20 βιβλία με τα answer sheet μέσα στο ερμάρι». Είναι περισσότερο από σαφές ότι και πάλι υπάρχει ένα πλήρες μωσαϊκό αντιφατικών ισχυρισμών. Όχι μόνο πού βρίσκονταν τα έντυπα αλλά και αν κλάπηκε πέραν του χρηματοκιβωτίου και το ερμάρι. Δεν μπορεί βέβαια τα answer sheet να βρίσκονταν την ίδια στιγμή και ταυτόχρονα μέσα στο ερμάρι και μέσα στο χρηματοκιβώτιο. Ούτε και είναι δυνατόν να προβάλλει κάποιος μια απαίτηση για κλοπή αντικειμένων της τάξης των Λ.Κ.17,000.- και να μην μπορεί με καθαρότητα, σαφήνεια και ακρίβεια να καθορίσει πού βρίσκονταν τα αντικείμενα που κατ' ισχυρισμό κλάπηκαν. Είναι γεγονός ότι δήλωσε στην αστυνομία και την κλοπή του μεταλλικού ερμαριού πλην όμως σύμφωνα με την έκθεση της αστυνομίας η μάρτυρας τους δήλωσε ότι μέσα βρίσκονταν τα 500 έντυπα. Και πάλι η αντίφαση της μάρτυρος είναι έκδηλη. Στην δε έκθεση του Βασιλείου (τεκ. 17, δες σελ. 5-6) η μάρτυρας δήλωσε ότι τα έντυπα εξετάσεων βρίσκονταν μέσα στο μεγάλο χρηματοκιβώτιο, το οποίο να υπενθυμίσω ότι η 16ην Φεβρουαρίου δεν παραβιάστηκε. Τουλάχιστον η μάρτυρας δεν ανέφερε κάτι τέτοιο, ούτε και στην αστυνομία (δες τεκμ.4), σε αντίθεση όμως και αντίφαση με όσα ανέφερε στον ερευνητή Βασιλείου. Και να αναφέρω εδώ το εξής σημαντικό, ότι η έκθεση του ερευνητή δεν αφορούσε τη διάρρηξη της 27ης Μαρτίου, αφού διερεύνησε το ζήτημα και ετοίμασε την έκθεση στις 15.3.01, δηλαδή πριν τη διάρρηξη της 27.3.
  4. Τελικά πέραν των εκθέσεων αυτών, στις οποίες ακόμα και περιορισμένη σημασία να τους αποδοθεί, παραμένει η μαρτυρία της που δεν οδηγεί πουθενά, εκτός από μια εικόνα πλήρους σύγχυσης και ασαφειών, ανακριβειών και αντιφάσεων. Πού τελικά βρίσκονταν τα περί ου ο λόγος έντυπα παρέμεινε εντελώς άγνωστο, ασαφές και ιδιαίτερα προβληματικό σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που να δημιουργεί πλέον σοβαρές ρωγμές και έντονους τριγμούς ως προς την ακρίβεια ακόμα και του βασικού ισχυρισμού. Δηλαδή αν όντως υπήρχαν και κλάπηκαν τέτοια έντυπα. Δημιουργούνται τόσες έντονες αμφιβολίες και ερωτηματικά που αναπόφευκτα και μοιραία αγγίζουν την ουσία περί της αληθείας του ίδιου του ισχυρισμού. Και όταν η μαρτυρία της επι του σοβαρότερου ισχυρισμού της απαίτησης είναι τραγικά αντιφατική και αυτονόητα αναξιόπιστη και απορριπτέα, τίθεται το ερώτημα αν χρειάζεται η περαιτέρω αξιολόγηση της. Η μάρτυρας χρησιμοποιούσε κατά το δοκούν και αναλόγως της βολικότητας και κατά περίπτωση, διάφορες εκφράσεις για τα έντυπα και τα βιβλία. ΄Αλλοτε χρησιμοποιούσε την έκφραση course και άλλοτε βιβλία και τέλος τεστ, answer sheet ή έντυπα εξετάσεων. Έτσι για παράδειγμα για τις εισαγωγές τους έκρινε βολικό να χρησιμοποιεί την έκφραση course, παρόλο που σε όλες τις εισαγωγές που κατέθεσε ως τεκμήρια καταγράφεται η λέξη edition, ( δες για παράδειγμα και το τεκμ.10 που αναγράφει second edition) όρος σαφώς διαφορετικός, που αβίαστα παραπέμπει σε βιβλία. Θεωρώ ότι η χρήση του όρου course δεν είναι τυχαία που χρησιμοποιείτο από τη μάρτυρα. Και ο λόγος γιατί ήταν έντονη η προσπάθεια της και αντεξετάστηκε σε μάκρος επ' αυτού, για τη διαφορά που κατά την αντίληψη της υπάρχει μεταξύ των βιβλίων και των εντύπων των εξετάσεων. Έτσι για παράδειγμα, επίμονα επαναλάμβανε ότι στους μαθητές πωλούν την εξέταση, το course, και ο μαθητής πληρώνει Λ.Κ.45.- για το βιβλίο, αλλά δεν του δίνουν την εξέταση την οποία παρουσιάζουν στις εξετάσεις. ΄Αλλωστε ως ήταν η θέση της γι' αυτό και βγάζουν από τα βιβλία τις εξετάσεις. Τα βιβλία παραμένουν στην αποθήκη, ενώ τις εξετάσεις τις φυλάει στο χρηματοκιβώτιο. Εδώ θα πρέπει να παρεμβάλω σε μεγάλη συντομία, ότι οι ενάγοντες αποτελούν κολλέγιο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στον κλάδο τουριστικών και ξενοδοχειακών επαγγελμάτων. Είναι συμβλημένοι με το American Hotel & Lodging Educational Institute από το οποίο εισάγουν τα βιβλία. Σύμφωνα με τον Μ.Ε.2 Σάββα Αδαμίδη διευθυντή των εναγόντων, το Αμερικανικό Ινστιτούτο προσφέρει μαθήματα και διάφορα διπλώματα. Βάση συμφωνίας που έχουν μαζί του μπορούν να τα λειτουργήσουν και να τα προσφέρουν στην αγορά, ως μέρος των προγραμμάτων του κολλεγίου. Μέσα σε κάθε βιβλίο υπάρχει το επίδικο έντυπο, answer sheet. Πρόκειται για τα τεκμ. 10 και 10(α). Ως ρητώς αναγράφεται πάνω στο έντυπο αυτό - answer sheet - εισάγονται περιτυλιγμένα μαζί με το βιβλίο με ειδικό πλαστικό κάλυμμα. Αν το κάλυμμα σπάσει δεν μπορεί να επιστραφεί. Αναγράφονται επίσης τα εξής τα οποία και μεταφέρω αυτούσια: «In order to earn a course completion certificate from the Educational Institute of the American Hotel & Lodging Association, you must use this sheet to record your final exam answers. This answer sheet cannot be replaced ..... The textbook and final examination sheet are intended to be sold as a unit.» Υπάρχει πάνω από αυτά σε μεγάλα γράμματα το εξής: «Keep the attached final examination answer sheet. Read other side before detaching from answer sheet.» Να αναφέρω ότι στην άλλη όψη αναγράφονται οδηγίες ως προς τον τρόπο συμπλήρωσης του. Διαβάζοντας το έγγραφο αυτό ως ενιαίο σύνολο αλλά και από τις σχετικές οδηγίες, εκείνο που συνάγεται και είναι αντιληπτό είναι πως απευθύνεται στους φοιτητές και όχι στο κολλέγιο ή τους καθηγητές. Η άποψη μου αυτή ενισχύεται και από το γεγονός του τρόπου που είναι πακεταρισμένα όταν εισάγονται και ότι πωλούνται από το Αμερικάνικο Ινστιτούτο μαζί με το βιβλίο ως μια μονάδα. (as a unit). Παρεμβάλλω πως ανοίγοντας οι ενάγοντες όλα τα βιβλία και αφαιρώντας τα έντυπα αυτά, στερούνται του δικαιώματος να διεκδικήσουν την επιστροφή τους, αφού αυτό αποτελεί όρο αναγραφόμενο επί του εντύπου αυτού. Και τούτο γιατί επι του εντύπου αναγράφεται το εξής σημαντικό στοιχείο, το οποίο και μεταφέρω αυτούσιο ως καθοριστικό της εκδοχής και των ισχυρισμών των εναγόντων : « Returns will not be accepted if the original plastic shrink wrap is broken» Και ως λέχθηκε εισάγονται πακεταρισμένα και περιτυλιγμένα μαζί. Και ναι μεν δεν μπορούν να πωλούνται ξεχωριστά ως ορθά αναφέρει ο κ. Θεοδώρου στην αγόρευση του, το οποίο όμως οι ενάγοντες στην ουσία αυτό έκαμναν, τηρουμένου όμως του πιο πάνω σαφούς όρου. Η δεύτερη διαπίστωση είναι πως το έντυπο αυτό δεν έχει απολύτως καμιά αξία αν δεν συνοδεύεται με τον αριθμό εξετάσεων. Στο υπό στοιχείο 5 του εντύπου, αναγράφεται ότι πρέπει να συμπληρωθεί το όνομα του course και ο αριθμός του, ο οποίος ανευρίσκεται στην κορυφή των εντύπων των εξετάσεων. Μεταφέρω αυτούσιο τι αναγράφεται: «Course name and number are found at the top of your exam. The EXAM CONTROL NUMBER must be filled in for the exam to be grated.» Με άλλα λόγια πρόκειται για έντυπο απαντήσεων που χωρίς την εξέταση (exam) που δίνεται την ημέρα των εξετάσεων και φέρει τους σχετικούς αριθμούς εξετάσεων είναι άνευ καμιάς αξίας. Παρόλο που δεν δόθηκε μαρτυρία τι ακριβώς είναι το έντυπο αυτό, συνάγεται στην όψη του και από όσα αναγράφονται σε αυτό, ότι πρόκειται για εκατόν απαντήσεις με 5 επιλογές η κάθε απάντηση. Ο φοιτητής επιλέγει ποια είναι η ορθή απάντηση από τις 5 και μαυρίζει ανάλογα εκείνη που επιλέγει ως ορθή απάντηση. (completely blacken). Αυτά αναγράφονται στο ίδιο το έντυπο και δίνονται μάλιστα οδηγίες για το είδος του μολυβιού που πρέπει να χρησιμοποιήσουν κατά την απάντηση. Πρόκειται με άλλα λόγια για τις γνωστές εξετάσεις πολλαπλών απαντήσεων με επιλογή. Τα έντυπα αυτά τότε μόνο έχουν σημασία και αξία όταν συμπληρωθούν από τον εξεταζόμενο και αφού καταχωρηθεί ο αριθμός ελέγχου εξετάσεων που ανευρίσκεται στην ίδια την εξέταση. Ενίσχυση στην άποψη μου αυτή αποτελεί το γεγονός ότι πρέπει να πωλείται στους φοιτητές μαζί με το βιβλίο. ΄Αλλως δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να πωλείται ως ένα ενιαίο σύνολο, αλλά θα έπρεπε να αποστέλλεται ξεχωριστά, όχι μάλιστα με τα βιβλία, αλλά κατά το χρόνο των εξετάσεων. Ακόμα και τα τιμολόγια εισαγωγής που κατατέθηκαν ενισχύουν την άποψη αυτή και αποδεικνύουν την πώληση τους στους ενάγοντες ως ένα ενιαίο σύνολο. Οι ενάγοντες για τους λόγους τους δικούς τους, σύμφωνα με την Μ.Ε.1 αφού τοποθετήσουν τα βιβλία στην αποθήκη, στη συνέχεια βγάζουν τα έντυπα εξετάσεων και τα φυλάγουν αλλού. Είναι πάντως σαφές ότι δεν πρόκειται για έντυπα εξετάσεων με τη στενή έννοια του όρου, αφού πρόκειται για έντυπα απαντήσεων με τον τρόπο που έχει εξηγηθεί. Χωρίς τις ερωτήσεις των εξετάσεων δεν έχουν απολύτως καμιά χρησιμότητα. Και δεν νομίζω πως το Αμερικανικό Ινστιτούτο θα πωλούσε περιτυλιγμένο με το βιβλίο το έντυπο αυτό, αν υπήρχε ο παραμικρός κίνδυνος παραβίασης των εξετάσεων. Και να προσθέσω ότι ο τελικός αγοραστής τόσο του βιβλίου όσο και του εντύπου είναι οι φοιτητές. Η πρόθεση δηλαδή του Ινστιτούτου με τον τρόπο πακεταρίσματος, ήταν να πωλείται στους φοιτητές ως έχει. Και αυτό αναγράφεται στο ίδιο το έντυπο. Η μάρτυρας έκαμε επίμονη και πραγματικά έντονη προσπάθεια να πείσει ότι το έντυπο αυτό δεν το παραδίνουν στο μαθητή όταν αγοράζει το βιβλίο, αλλά το κρατούν και το παρουσιάζουν την ημέρα των εξετάσεων. Και τούτο παρόλο που το πωλούν μαζί με το βιβλίο στην τιμή των Λ.Κ.45.- Εν τούτοις ως ήταν η θέση της αφαιρούν το έντυπο και το παρουσιάζουν την ημέρα των εξετάσεων, παρόλο που ανήκει στο φοιτητή. Και ο λόγος είναι γιατί δεν επιτρέπεται να του δοθεί. Και ακριβώς επ' αυτού ο κ. Παπαδόπουλος εισηγείται ότι ιδιοκτήτης των εντύπων είναι πλέον οι φοιτητές που το προπλήρωσαν και όχι οι ενάγοντες. Οπότε στην απουσία εναλλακτικής βάσης της αγωγής, ως για παράδειγμα παρακαταθήκης, οι ενάγοντες δεν νομιμοποιούνται να απαιτήσουν αποζημιώσεις για κλοπή. Θεωρώ πως η εισήγηση έχει έρεισμα, εν όψει όμως της πλήρους αοριστίας της μαρτυρίας της Μ.Ε.1, ως προς το ποια εκ των αξιουμένων δια της αγωγής εντύπων ήταν ήδη προπληρωμένα, διαχωρισμός προπληρωμένων answer sheet και βιβλίων σε σχέση με τα κατ' ισχυρισμόν κλαπέντα καθίσταται αδύνατος. Και κρίνω και πως από αυτή την άποψη οι ενάγοντες απέτυχαν να θεμελιώσουν την απαίτηση τους. Για να δικαιολογήσει την απώλεια των 500 εντύπων κατέθεσε ότι όσοι φοιτητές αγοράσουν το βιβλίο σε κάποια στιγμή θα δώσουν και εξετάσεις. Ακόμα και εκείνος που δεν ενδιαφέρεται να κάτσει εξετάσεις και πληρώσει τις Λ.Κ.45 θα δώσει τις εσωτερικές εξετάσεις του κολλεγίου. Ήταν όμως κατηγορηματική ότι δεν υπήρχε περίπτωση μαθητή που αγόρασε το βιβλίο και να μην έκατσε εξετάσεις. Εξήγησε για την παρουσία των 20 βιβλίων στο γραφείο της, που απαιτούνται ως κλαπέντα, ότι τα έχει εκεί για να αποδεικνύει στο μαθητή ότι δεν μπορεί να πωλήσει μόνο το βιβλίο. Τι ακριβώς εννοούσε και πως το αποδεικνύει δεν έχω αντιληφθεί. Πάντως εκείνο που συμπεραίνω είναι πως αφού βγάλει το έντυπο από το βιβλίο, τα δείχνει πλέον ξεχωριστά στους φοιτητές και έτσι, κατα την δική της αντίληψη, τους αποδεικνύει ότι πρόκειται για δύο διαφορετικά αντικείμενα με ξεχωριστή μεν τιμή, αλλά πωλούνται ως ένα και κατακρατεί το έντυπο. Τώρα αν οι φοιτητές πείθονται αυτό είναι άλλο θέμα. Απο την μαρτυρία της φαίνεται πάντως πως κάποιοι δεν πείθονταν. Πληρώνει ο φοιτητής Λ.Κ.45.- και παρόλο που η εξέταση του ανήκει την κρατεί η ίδια. Ήταν επίσης η θέση της ότι πολλοί μαθητές επιμένουν ότι θέλουν μόνο το βιβλίο και δεν θέλουν να κάτσουν την εξέταση, αλλά παρόλα αυτά δίνει μόνο το βιβλίο και αν ο φοιτητής δεν θέλει να κάτσει εξέταση είναι θέμα δικό του. Από όσα έχουν παρατεθεί εξάγεται πως κάποιοι φοιτητές δεν παρακάθονται τις εξετάσεις και έτσι η θέση της ότι δεν έτυχε να πωλήσει βιβλίο και ο φοιτητής να μην δώσει εξετάσεις δεν είναι ορθή. Περισσότερο κρίνω πως είναι για να ενισχύσει την απώλεια των 500 εντύπων παρά ότι ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Η ίδια κατέθεσε ότι πολλοί επιμένουν και δεν θέλουν να κάτσουν εξετάσεις. Ακόμα ότι δεν επιτρέπεται να δοθεί το έντυπο στο φοιτητή, δεν υποστηρίζεται από καμιά άλλη μαρτυρία, κάποιου για παράδειγμα εξεταστή ή άλλου προς τούτο ειδικού ή καθηγητή, αφού η μάρτυρας εργάζεται στο λογιστήριο και δεν είναι ειδική επί θεμάτων εξετάσεων. Άλλωστε η πώληση τους απο το Αμεριικάνικο Ινστιτούτο ως ένα σύνολο ανατρέπει τον ισχυρισμό της. Όταν μάλιστα ρωτήθηκε αν τα έντυπα αποστέλλονται για έλεγχο στο εξωτερικό παρέπεμψε σε άλλους ειδικούς για το θέμα. Και δεν είναι τυχαίο ότι σε άλλο μέρος της μαρτυρίας της κατέθεσε αντιφατικώς ως προς τα προηγούμενα, ότι αν αποτύχει ένας μαθητής στην εξέταση δικαιούται να παρακαθήσει ακόμα μια φορά δωρεάν και η εξέταση γίνεται από τα δικά τους έντυπα εξετάσεων του stock. Προσπάθησε να δικαιολογήσει ότι δεν τους περισσεύουν, αλλά γιατί κάποιοι μπορεί να αγοράσουν βιβλία και να μην παρακαθήσουν εξετάσεις, ή τα χρησιμοποιούν άλλα κολλέγια για τη βιβλιοθήκη τους και έτσι τους μένουν τα έντυπα. Αναφορικά τώρα με την τιμή πώλησης τους στους φοιτητές η μάρτυρας κατέθεσε ότι πωλούν το βιβλίο Λ.Κ.45.- Αντεξετάστηκε επί του ζητήματος αυτού. Προέκυψε από την αντεξέταση ότι εισπράττουν Λ.Κ.35.- και αν ο φοιτητής παρακαθήσει εξετάσεις τον έχει ήδη χρεωμένο ακόμα Λ.Κ.10.- και θα πρέπει να πληρώσει το υπόλοιπο διαφορετικά δεν τον αφήνει να κάτσει εξετάσεις. Σε σχετική ερώτηση γιατί όταν ο φοιτητής πληρώσει Λ.Κ.35.- γράφουν στην απόδειξη exams και όταν πληρώσει Λ.Κ.45.- γράφουν course, η απάντηση της ήταν ότι μπορεί να γράψουν οτιδήποτε. Είναι φανερό ότι απόφυγε να απαντήσει αφήνοντας το θέμα μετέωρο και νεφελώδες. Εκείνο που μπορεί να εξαχθεί ως συμπέρασμα επί του θέματος των answer sheet, και δεδομένου ότι το Αμερικανικό Ινστιτούτο τα πωλεί ως ένα ενιαίο και αδιαχώριστο σύνολο, είναι πως οι ενάγοντες τα διαχωρίζουν κατόπιν δικής τους επιλογής και για τους λόγους τους δικούς τους. Πωλούν τα βιβλία στην τιμή των Λ.Κ.45.- σε εκείνους που θα παρακαθήσουν εξετάσεις και στην τιμή των Λ.Κ.35.- σε εκείνους που δεν θα δώσουν εξετάσεις. Αυτούς τους φοιτητές τους έχουν χρεωμένους ακόμα Λ.Κ.10.- οπότε αν τελικά αποφασίσουν να δώσουν εξετάσεις, εισπράττουν το ήδη χρεωμένο ποσό των Λ.Κ.10.- Επίσης όσοι δεν δώσουν εξετάσεις τα σχετικά έντυπα παραμένουν στους ενάγοντες, τα οποία και μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως δωρεάν δεύτερη εξέταση στους αποτυχόντες των εξετάσεων. Ή και στο τέλος της ημέρας κάποια ως συνάγεται, θα πρέπει να αχρηστεύονται. Σε κάθε περίπτωση όμως κατακρατούν τα έντυπα. Είναι χαρακτηριστικό ότι απαιτούν 500 έντυπα αξίας Λ.Κ.35.- το ένα ενώ ως φάνηκε από τη μαρτυρία στην καλύτερη περίπτωση, και αν ακόμα αποδεκτώ ότι κλάπηκαν 500 έντυπα, η αξία που οι ίδιοι χρεώνουν είναι Λ.Κ.10.-. Και τούτο γιατί αν δεκτώ τη συλλογιστική αλλά τον τρόπο που οι ενάγοντες ενεργούν και τον τρόπο που χρησιμοποιούν τα έντυπα αυτά, αφού τα βγάζουν από τα βιβλία, σημαίνει ότι τα βιβλία, εντός των οποίων ήταν πακεταρισμένα, είτε υπήρχαν στην αποθήκη τους είτε πωλήθηκαν. Επ' αυτού η μάρτυρας κατέθεσε ότι τα βιβλία χωρίς τα έντυπα είναι άνευ αξίας γιατί οι εξετάσεις δεν αντικαθίστανται. Έτσι ανάφερε ότι της είπαν από την Αμερική. Παρεμβάλλω πως δεν χρειαζόταν να της το πούν απο την Αμερική, αφου αυτό ρητώς ως λέχθηκε αναγράφεται πάνω στα answer sheet. Προφανώς γιατί αφαιρούν τα έντυπα από τα βιβλία οπότε και σύμφωνα με τον σαφή όρο του εντύπου, αν σπάσει η ενιαία περιτύλιξη βιβλίου και εντύπου τότε δεν αντικαθίστανται. Αυτό βέβαια αποδεικνύει και το ενιαίο της πώλησης βιβλίου και εντύπου. Πόσα όμως βιβλία έμειναν και πόσα πωλήθηκαν δεν δόθηκε καθαρή μαρτυρία. Επικαλέστηκε όμως η μάρτυρας το stock taking για να αποδείξει την απώλεια των 500 αυτών εντύπων. Την καταγραφή των βιβλίων και των εντύπων ημερ. 31.1.01 (τεκμ. 14). Πέραν της μειωμένης αποδεικτικής αξίας του εγγράφου αυτού, αφού μόνο αυτοενίσχυση μπορεί να επιφέρει στην ήδη δοθείσα μαρτυρία της, κρίνω πως δεν την επιβεβαιώνει. Η διαπίστωση βλέποντας το έγγραφο αυτό είναι πως ουσιαστικά αφορά βιβλία. Αφού καταγράφονται τα βιβλία ανά τίτλο, κωδικό και αριθμό στο τέλος της 2ης σελίδας και μετά τον ολικό αριθμό βιβλίων που είναι 376, προστίθεται και καταγράφεται answer sheet 500, χωρίς καμιά άλλη διευκρίνιση ή άλλη επεξήγηση, όπως για παράδειγμα σε ποια βιβλία αντιστοιχούν, αφού ως λέχθηκε είναι συνημμένα και πακεταρισμένα μέσα στα βιβλία. Παρεμβάλλω πως στα έγγραφα εισαγωγών των βιβλίων που κατατέθηκαν αναφέρονται ως edition μαζί με τον αριθμό της κάθε έκδοσης. Η διαφορά του αριθμού των βιβλίων με τον αριθμό των εντύπων, και αν ακόμα αποδεκτώ το τεκμ. 14 οδηγεί αβίαστα και ενισχύει το πιο πάνω συμπέρασμα ότι πολλοί φοιτητές ενώ αγοράζουν το βιβλίο δεν λαμβάνουν μέρος στις εξετάσεις. Και τα έντυπα παραμένουν στην κατοχή των εναγόντων. Γι' αυτό και έχουν απόθεμα όταν παρέχουν δωρεάν τη δεύτερη εξέταση. Σημειώνω πως δεν δόθηκε μαρτυρία για ποια βιβλία του τεκ. 14 κλάπηκαν τα αντιστοιχούντα έντυπα. Ούτε δόθηκε μαρτυρία και το τονίζω αυτό, αν ήταν έντυπα παρελθόντων εξετάσεων ή μελλοντικών. Ούτε ακόμα υπάρχει μαρτυρία ότι τα έντυπα αυτά απαιτούνταν για επόμενες εξετάσεις. Δεν μπορεί δηλαδή με άλλα λογια να αποκλειστεί ότι τα κατ' ισχυρισμόν κλαπέντα answer sheet δεν είχαν κάποια χρησιμότητα. Για το stock taking θα αναφερθώ και στην συνέχεια. Η αόριστη αναφορά της μάρτυρος σε semesters και οι διάφορες ασαφείς εξηγήσεις της δεν οδηγούν πουθενά. Κυρίως σε κανένα ασφαλές συμπέρασμα. Ο μόνος συλλογισμός που μπορεί να γίνει με την υπάρχουσα συγχυσμένη εν πάση περιπτώσει μαρτυρία, είναι ότι δεν μπορεί να υπέστηκαν τέτοια απώλεια οι ενάγοντες. Ή για να το θέσω αλλιώς, τα answer sheet, ή μέρος αυτών, θα πρέπει να αντιστοιχούσαν σε βιβλία που ήδη πωλήθηκαν. ΄Ετσι δεν μπορώ να αποδεκτώ τη θέση της ότι αχρηστεύτηκαν τα 376 βιβλία. Αν πάλι δεκτώ τον ισχυρισμό της ότι αφού κλάπηκαν 500 answer sheet, οπότε σε κάθε περίπτωση και ως αποτέλεσμα ισόποσα βιβλία έμειναν χωρίς τα answer sheet, και συνεπώς δεν είναι εμπορεύσιμα και θα έπρεπε να αντικατασταθούν, στην καλύτερη τότε περίπτωση, αφου υπήρχαν 376 βιβλία και χάθηκαν 500 έντυπα θα έπρεπε να απαιτούν την διαφορά τους, δηλαδή 124 βιβλία. Εν πάση όμως περιπτώσει η ευθύνη και ο κίνδυνος αλλά και η επιλογή του διαχωρισμού των εντύπων από τα βιβλία, κατά παράβαση του ρητού περί αντιθέτου όρου που αναγράφεται στα έντυπα ότι δεν αντικαθίστανται αν γίνει τέτοια ενέργεια, ήταν και είναι δικός τους και δεν μπορεί να μεταφερθεί σε τρίτους και κυρίως στην εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία. Έρχομαι τώρα στον αριθμό των answer sheet. Σε σχετικές υποβολές ότι τα αντικατέστησε με άλλα απάντησε ότι μπορεί να μην αγόρασε και τα 500 αλλά ένας άλφα αριθμός ξαναγοράστηκε. Μπορεί και να παράγγειλε 150 αλλά δεν θυμόταν τον ακριβή αριθμό. Η ασάφεια των απαντήσεων της μάρτυρος αφαιρεί κάθε στέρεη υποδομή και βάση για εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Ο ακριβής αριθμός των βιβλίων που αγοράστηκαν, αν όντως αγοράστηκαν γιατί και αυτός ο ισχυρισμός παρέμεινε αναπόδεικτος, σε αντικατάσταση ουσιαστικά των κατ' ισχυρισμό κλαπέντων answer sheet παραμένει άγνωστος. Που σε τελευταία ανάλυση αποτελεί και την πραγματική ζημιά των εναγόντων. Στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και η μαρτυρία της επί των βιβλίων. Δέκτηκε ότι μπορεί να πώλησε μετά το stock taking και 15 βιβλία. Στήριξε την βεβαιότητα της για τον αριθμό των εντύπων σε 500 από το γεγονός ότι η ίδια τα μέτρησε και τα αρίθμησε σε δέσμες των 100 χάριν ευκολίας και είχε το stock taking. Σε άλλο μέρος της μαρτυρίας της κατέθεσε ότι δεν θυμόταν αν ήταν σε δέσμες των 20, 50 ή των
  5. Επίσης δέκτηκε ότι πώλησε και ένα αριθμό βιβλίων μετά την καταγραφή χωρίς όμως να ήταν σε θέση να διευκρινίσει τον ακριβή αριθμό. Με άλλα λόγια δήλωσε στην αστυνομία ένα αριθμό περίπου 500 αλλά ο πραγματικός τους αριθμός με όσα έχω παραθέσει παραμένει άγνωστος. Εξ' άλλου αφού κλάπηκαν ως δέσμες και κρατούσε όπως κατέθεσε σημειώσεις πάνω στις δέσμες για να ξέρει κάθε φορά πόσα έντυπα είχε, εξυπακούεται ότι κλάπηκαν και οι σημειώσεις της, οπότε και το stock taking που είχε προηγηθεί της κλοπής δεν μπορεί με ασφάλεια και βεβαιότητα να επιβεβαιωθεί αν είναι ορθό, αφού είναι προγενέστερο της κλοπής τουλάχιστον κατά δύο εβδομάδες. Συμπεράσματα και υποθέσεις δεν μπορούν να γίνουν. Η μαρτυρία από όποια σκοπιά και οπτική γωνιά εξεταστεί με κανένα τρόπο δεν είναι ικανοποιητική. Πέραν των εγγενών και ανυπέρβλητων αντιφάσεων είναι ελλειμματική με κενά, αόριστη, σε πολλά σημεία εντελώς αναπόδεικτη και άκρως ανασφαλής. Ελλείπει η σαφήνεια και η καθαρότητα που θα έπρεπε να υπήρχε. Η μάρτυρας προσπαθούσε με κάθε τρόπο να πείσει το δικαστήριο επαναλαμβάνοντας πολλές φορές τα ίδια, ένδειξη της έμμονης προσήλωσης της στην προσπάθεια της να πείσει και τίποτε περισσότερο. Οι ίδιοι οι προβαλλόμενοι ισχυρισμοί για τους λόγους που έχω παραθέσει όχι μόνο δεν είναι καθόλου πειστικοί, αλλά αντίθετα είναι τόσο αντιφατικοί και αναξιόπιστοι που δημιουργούν σωρεία ερωτηματικών και αμφιβολιών. Ακόμα ένα παράδειγμα αποτελεί το γεγονός ότι ενώ της υπεβλήθη ότι τα ασφαλιστικά συμβόλαια ακυρώθηκαν, δήλωσε πλήρη άγνοια για το θέμα προσθέτοντας ότι κανένας δεν την ενημέρωσε γι' αυτό. Όμως ο σύζυγος της ως διεφάνη από τη μαρτυρία εργαζόταν στην εναγόμενη εταιρεία. Και εκφράζω αμφιβολίες, ακόμα και να μην ενημερώθηκε από την ενάγουσα εταιρεία για την ακύρωση των συμβολαίων, να μην το γνώριζε τουλάχιστον από το σύζυγο της. Ανεξάρτητα από το τι κατέθεσε η μάρτυρας, η επιστολή στάληκε διπλοσυστημένη στο ταχυδρομικό κιβώτιο που αναγράφεται στα ασφαλιστήρια συμβόλαια. (βλπ τεκμ. 1, 2 και 15) και ελλείψει περί της αντιθέτου μαρτυρίας τεκμαίρεται πως παραλήφθηκε. Σχετικό προς τούτο είναι το άρθρο 2 του περί Ερμηνείας Νόμου Κεφ. 1 σύμφωνα με το οποίο εκτός αν αποδειχθεί το αντίθετο, η επιστολή διά της ταχυδρομήσεως της θεωρείται ότι παρεδόθη. Σχετική προς τούτο είναι η υπόθεση Theodotou v. The Abbot of Kykko Monastery and others
(1965)1 CLR 9 στην οποία εξηγήθηκε ότι υπάρχει τεκμήριο (presumption) ότι μια επιστολή που αποδεικνύεται ότι αποστάληκε και δεν επιστράφηκε αποτελεί εκ πρώτης όψεως απόδειξη ότι παρεδόθη στον παραλήπτη της. Και μια τελική παρατήρηση υπό μορφή επανάληψης. Τα βιβλία εισάγονται πακεταρισμένα μαζί με τα answer sheet και έτσι θα έπρεπε να πωλούνται στους φοιτητές. Η επιλογή των εναγόντων να σχίζουν το πλαστικό περιτύλιγμα (plastic shrink) και να αφαιρούν από μέσα τα answer sheet είναι θέμα καθαρά δικό τους. Και επειδή ακριβώς το Ινστιτούτο ως λέχθηκε, δεν τα αντικαθιστά άμα παραβιαστούν, η ευθύνη τέτοιας ενέργειας βαρύνει αποκλειστικά τους ενάγοντες. Τα βιβλία ούτως ή άλλως ως κατέδειξε η μαρτυρία βρίσκονταν στην αποθήκη. Και εκεί στην αποθήκη και περιτυλιγμένα μέσα στα βιβλία έπρεπε να ήταν και τα επίδικα answer sheet. Τόσο γιατί αυτός ήταν ο όρος του ασφαλιστηρίου εγγράφου, όσο και γιατί αυτός ήταν και ο όρος πώλησης τους στους ενάγοντες από το Αμερικανικό Ινστιτούτο. Η μαρτυρία του Μ.Ε.2 ότι το μάθημα αγοράζεται σαν ένα ενιαίο σύνολο και αποτελείται απο το βιβλίο και την εξέταση και είναι υποχρεωμένοι να τα διαθέτουν μαζί, είτε επιβεβαιώνει όσα έχω ήδη αναφέρει, ανατρέποντας στην ουσία όσα ανέφερε η Μ.Ε.1, είτε και πάλι δεν μπορεί να στηρίξει την απαίτηση των εναγόντων, αφου αποτελεί ένα μέρος απο την όλη εικόνα, παραγνωρίζοντας ότι εν τοιαύτη περιπτώσει θα πρέπει να πωλούνται αλλά και να παραδίνονται στους φοιτητές ως ένα ενιαίο σύνολο. Αόριστη ως λέχθηκε και ανασφαλής ήταν η μαρτυρία της και για τα βιβλία. Η απαίτηση είναι για 20 βιβλία, στην αστυνομία και στον ερευνητή ανάφερε για 28 βιβλία. ΄Εκαμε όπως εξήγησε καλύτερες έρευνες και κατέληξε στον αριθμό 20. Θεωρώ πως με κανένα τρόπο δεν μπορώ να στηριχτώ αλλά ούτε και να αποδεχτώ την μαρτυρία της επί του θέματος αυτού. Οι αξιώσεις για τα χρηματικά ποσά και τα άλλα αντικείμενα έχουν εγκαταλειφθεί. Έχω ήδη αναφέρει ότι η μαρτυρία της Μ.Ε.1 δεν μπορεί παρά να αξιολογηθεί ως ένα ενιαίο σύνολο. Θεωρώ πως δεν παρέχεται δυνατότητα αποσπασματικής αξιολόγησης της, για τον απλό λόγο ότι η μάρτυρας κατέθεσε επί του συνόλου των απαιτήσεων της αγωγής και εκ των υστέρων περιορίστηκε η απαίτηση. Οπότε οι εντυπώσεις που άφησε η μάρτυρας στο δικαστήριο, είτε απο την άποψη των αντιδράσεων της, είτε απο την άποψη της ποιότητας των απαντήσεων, της αξιολογούνται και κρίνονται ως ενιαίο σύνολο. Αναπόφευκτα και μοιραία θα έλεγα, κάποιες κρίσεις σε συνάρτηση με τις υπόλοιπες απαιτήσεις, έστω και αν έχουν περιοριστεί, δεν μπορούν να αποφευκτούν. Ως λέχθηκε στην υπόθεση Sayed v. Πλοίου Μ/V Mary John κ.α.
(2002)1 Α.Α.Δ. 661 η ανάλυση των στοιχείων που οδηγούν στην αξιολόγηση της φιλαλήθειας ενός μάρτυρα έχει δύο επάλληλα στοιχεία. Το πρώτο αφορά στο περιεχόμενο της ίδιας της μαρτυρίας. Τα αναφερόμενα σε αυτή υποβάλλονται στη βάσανο της εύλογα αναμενόμενης ανθρώπινης λειτουργίας και βεβαίως συγκρίνονται και με το υπόλοιπο μαρτυρικό υλικό στην υπόθεση. Το άλλο ανάγεται στην έμφυτη ικανότητα του ανθρώπου να διακρίνει από το σύνολο της προσωπικότητας αυτού που εξιστορεί κάτι, αν λέγει την αλήθεια. Και ακριβώς μέσα σε αυτά τα πλαίσια, και σε συνάρτηση με άλλους παράγοντες και παραμέτρους που αναγνωρίζει η νομολογία αξιολογείται η μαρτυρια της Μ.Ε.1 ως ένα και αδιαίρετο σύνολο. Έτσι για παράδειγμα δεν μπορώ να παραγνωρίσω ότι ενώ έκθεση απαίτησης αναφέρεται ότι στις 27.3.01 κλάπηκε το ποσό των Λ.Κ.1,675.-, το ίδιο αναφέρει και η έκθεση της αστυνομίας, η μάρτυρας κατέθεσε ότι κλάπηκε το ποσό των Λ.Κ.2.675.- Εδώ να παρεμβάλλω πως όσα αναφέρονται στις δύο εκθέσεις τους τα δήλωσε η μάρτυρας, όπως παραδέκτηκε και στη μαρτυρία της στο δικαστήριο. Ότι υπάρχει πληθώρα αντιφάσεων με το τι τους δήλωσε τότε και το τι κατέθεσε στο δικαστήριο το έχω ήδη παραθέσει. Το ίδιο ισχύει και για το κατ΄ ισχυρισμό κλαπέν ποσό την 27.3.
  1. Άλλο ποσό δήλωσε τότε στην αστυνομία, άλλο κατέθεσε στο δικαστήριο. Η μαρτυρία είναι ανακριβής και πλήρως αντιφατική και ως εκ τούτου απορριπτέα. Απορρίπτω χωρίς κανένα δισταγμό τον ισχυρισμό της ότι κλάπηκε οποιοδήποτε ποσό την 17.2.
  2. Θεωρώ εντελώς παράλογο αν όχι και ανεξήγητο, να υπήρχαν μέσα στο χρηματοκιβώτιο δύο φάκελοι εκ των οποίων ο ένας να έχει μέσα Λ.Κ.22,000.- και ο άλλος το επίδικο ποσό των Λ.Κ.4,300.- και να πάρει σπίτι της μόνο τον ένα φάκελο με το μεγάλο όπως το αποκάλεσε ποσό. Όλα όσα κατέθεσε περί του συγκεκριμένου αυτού θέματος αποτελούν ένα συνονθύλευμα αντιφάσεων, ασαφειών αλλά και παράλογων και ανεξήγητων δεδομένων. Κυρίως όμως εντελώς ανυποστήρικτων ισχυρισμών. Ήταν η θέση της ότι το ποσό των Λ.Κ.4,300.- αποτελούσε είσπραξη που έγινε μετά την κατάθεση της ημέρας από διάφορες πράξεις και έτσι δεν πρόλαβαν να κατατεθούν στην τράπεζα. Ήταν σε ξεχωριστό φάκελο μαζί με τις αποδείξεις. Ήταν Παρασκευή και ήταν πράξεις της Πέμπτης απόγευμα που είσπραξε σε ξένο συνάλλαγμα και έβγαζαν αποδείξεις στο χέρι. Ακολούθως ανέφερε ότι καταχωρούνται στον ηλεκτρονικό υπολογιστή γι' αυτό και δεν ξεκαθάρισε η πράξη. Προφανώς αναφερόταν στα δολάρια, γιατί αν εννοούσε τις Λ.Κ.4,300.- θα έπρεπε να τις είχε καταθέσει την επόμενη το πρωί μαζί με την άλλη κατ' ισχυρισμό κατάθεση που έκαμε. Υπήρχε όμως ακόμα ένας φάκελος με ένα μεγάλο ποσό μέσα που προέκυψε από διάφορες άλλες πράξεις. Επέμενε όμως ότι έκαμε κατάθεση στην τράπεζα την ημέρα εκείνη. Το πρώτο ερώτημα που τίθεται είναι γιατί δεν έκαμε κατάθεση το μεγάλο ποσό που παρέμεινε και αυτό μέσα στο χρηματοκιβώτιο, αφού ούτως ή άλλως επέμενε ότι έκαμε κατάθεση την ημέρα εκείνη. Τι κατέθεσε δηλαδή την ημέρα εκείνη. Το ποσό των Λ.Κ.22,000.- που ήταν μέσα στο φάκελο κατατέθηκε στην τράπεζα σύμφωνα με τη σχετική απόδειξη που παρέδωσε στον ερευνητή (τεκμ. 17) στις 19.2.
  3. Προσθέτω ακόμα πως καμιά από τις αποδείξεις καταθέσεων που έδωσε στον ερευνητή δεν τη βεβαιώνει ότι είτε στις 16 είτε στις 17.2.01 έκαμε όπως επέμενε κατάθεση χρημάτων. Ανακρίβειες στην καλύτερη περίπτωση και αναλήθειες στη χειρότερη. Απλώς το σχολιάζω χωρίς άλλη περαιτέρω κρίση. Το κρίσιμο ερώτημα είναι πως αξιολόγησε ότι οι Λ.Κ.4,300.- είναι μικρό ποσό και δεν ένιωσε την ίδια ανάγκη να πάρει το φάκελο μαζί της, ενώ το φάκελο με τις Λ.Κ.22,000.- ένιωσε ότι έπρεπε να τον απομακρύνει. Καμιά λογική εξήγηση δεν δόθηκε ούτε και νομίζω ότι εύκολα μπορούσε να δοθεί. Ότι το ποσό των Λ.Κ.4,300.- εξ αντικειμένου δεν είναι μικρό δεν νομίζω ότι χρειάζεται να το αναλύσω. Ότι όμως άφησε τον ένα φάκελο μέσα στο χρηματοκιβώτιο παίρνοντας τον άλλο μαζί της χωρίς καμιά εξήγηση, ξεφεύγει από τα όρια της απλής λογικής και θα ήταν ακραίο και παράλογο να γίνει αποδεκτός τέτοιος ισχυρισμός. Στην καλύτερη περίπτωση δημιουργεί εύλογες αμφιβολίες και σοβαρά ερωτηματικά, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που αφήνει εντελώς έκθετο τον ισχυρισμό και ως εκ τούτο απορριπτέο. Επαναλαμβάνω πως δεν παραγνωρίζω ότι οι πιο πάνω απαιτήσεις έχουν εγκαταλειφθεί. Η μάρτυρας όμως έπρεπε καθηκόντως να αξιολογηθεί επι του συνόλου της μαρτυρίας της. Συνοψίζοντας, η Μ.Ε.1 σε κανένα σημείο της μαρτυρίας της δεν μπορεί να κριθεί αξιόπιστη. Είτε σε επί μέρους θέματα, είτε σε σημαντικά ζητήματα, ήταν προς αποφυγή επαναλήψεων, άκρως αντιφατική και η μαρτυρία της αναπόδεικτη. Σοβαρά ερωτηματικά και μεγάλα κενά έχουν δημιουργηθεί για την αλήθεια αλλά και την ακρίβεια των ισχυρισμών της. Συνάδει με την ευρύτερη εικόνα που άφησε στο δικαστήριο. Οι εντυπώσεις και η εικόνα που έδωσε καταθέτοντας στο δικαστήριο ήταν παντελώς αρνητικές. Για τους μάρτυρες υπεράσπισης έχω ήδη αναφερθεί στον Μ.Υ.
  4. Από τη μαρτυρία του Μ.Υ.2 σημειώνω απλώς την επιβεβαίωση αποστολής τερματισμού των ασφαλιστικών συμβολαίων και το διορισμό του ερευνητή Βασιλείου. Η απόρριψη της μαρτυρίας της Μ.Ε.1 οδηγεί στην απόρριψη της απαίτησης. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η αγωγή των εναγόντων δεν μπορεί να επιτύχει. Ως αποτέλεσμα η αγωγή απορρίπτεται. Τα έξοδα ως η πάγια τακτική ακολουθούν το αποτέλεσμα και επιδικάζονται προς όφελος των εναγομένων και σε βάρος των εναγόντων. Θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) Ν. Γιαπανάς, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Α.Λ.Ο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.