EVENMORE INVESTMENTS LTD ν. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, Αρ. Αγωγής: 2894/05, 7 Αυγούστου, 2007

(1)Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου ακυρώνον και/ή παραμερίζον το κλητήριο ένταλμα και/ή που να απορρίπτει την παρούσα αγωγή, για το λόγο μεταξύ άλλων ότι το Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να εκδικάσει αυτήν και/ή η παρούσα αγωγή αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου λόγω προγενέστερης και/ή υφιστάμενης εκκρεμοδικίας των διαδίκων στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών που αφορά στα γεγονότα κα/ή συναφή γεγονότα της παρούσας αγωγής (lis alibi pendens) και/ή άλλως πως.

(2)Διαζευκτικά, εάν το Σεβαστό Δικαστήριο αποφασίσει ότι υπέχει δικαιοδοσία, Διάταγμα απορρίπτον και/ή αναστέλλον (stay) την παρούσα αγωγή και/ή την περαιτέρω διαδικασία στην παρούσα αγωγή, λόγω ακαταλληλότητας και/ή μη βολικότητας (forum non conveniens) των Κυπριακών Δικαστηρίων να εκδικάσουν αυτή και/ή άλλως πως.

(3)Διάταγμα του Δικαστηρίου παραμερίζον και/ή ακυρώνον το μονομερώς εκδοθέν Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 24.1.2005 με το οποίο διετάσσετο και επιτρέπετο η επίδοση της ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος με διπλοσυστημένη επιστολή στον Εναγόμενο στο εξωτερικό, καθότι μεταξύ άλλων οι Ενάγοντες δεν αποκάλυψαν όλα τα ουσιώδη για το Δικαστήριο γεγονότα, ως επίσης και γιατί δεν επέδωσαν την μονομερή Γενική Αίτηση 17/05 στον Εναγόμενο/Αιτητή μαζί με το διάταγμα ημερ. 24.1.2005 κατά σαφή παράβαση των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας.

(4)Διάταγμα του Δικαστηρίου παραμερίζον και/ή ακυρώνον την επίδοση της ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος στον Εναγόμενο/Αιτητή στην παρούσα.

(5)Διάταγμα του Δικαστηρίου παραμερίζον και/ή ακυρώνον τη σφράγιση του κλητηρίου εντάλματος και/ή το Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 24.1.2005 που χορηγούσε άδεια για καταχώριση και σφράγιση του κλητηρίου εντάλματος. Η αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.2, Δ.6, Δ.16, Δ.19, Δ.27, θ.3, Δ.48, θθ.1-9 και 13, Δ.64, θθ.1 και 2, στον περί Δικαστηρίων Νόμο (Ν.14/60)΄Αρθρα 29-32 και 43, στον Κανονισμό Ευρωπαϊκής Ένωσης (European Union Regulation) αρ. 44/2001, στη νομολογία και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση εμφαίνονται στο φάκελο του Δικαστηρίου και εκτίθενται στις επισυνημμένες στην αίτηση ένορκες δηλώσεις των Γεωργίου Ξένου, Δημητρίου Δημητρακόπουλου, Θεόδωρου Ρογκόπουλου και Αθανάσιου Θανόπουλου, όλων από την Ελλάδα, καθώς και του Αλέξανδρου Γ. Ιωαννίδη από την Κύπρο, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που χειρίζεται την υπόθεση του Εναγομένου. Παραθέτω αυτούσιο τα περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του Αλέξανδρου Γ. Ιωαννίδη:

1. «Είμαι εκ των δικηγόρων του ως άνω Εναγομένου/Αιτητή και είμαι δεόντως εξουσιοδοτημένος για να προβώ στην παρούσα ένορκο δήλωση.
2. Άπαντα τα οποία ορκίζομαι ως ορθά και αληθή, εξ'όσων κάλλιο γνωρίζω και πιστεύω, εμπίπτουν στην προσωπική μου γνώση, από τη μελέτη του σχετικού φακέλου της υπόθεσης, ως επίσης και από πληροφορίες που μου έχουν δώσει απευθείας ο ως άνω Εναγόμενος / Αιτητής, ο δικηγόρος του στην Ελλάδα κος. Αθανάσιος Θανόπουλος και ο Εναγόμενος στην υπ'αρ. αγωγή 2893/05 του Ε.Δ. Λευκωσίας, κος. Θεόδωρος Ρογκόπουλος, αγωγή η οποία είναι παρόμοια με την παρούσα αγωγή.
3. Έχω αναγνώσει με προσοχή την ένορκο δήλωση του κου. Παπαδόπουλου ημερ. 20/10/04 που υποστηρίζει την Γενική Αίτηση υπ'αρ. 17/05, ημερ. 12/01/05 αντίγραφο της οποίας επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Α, με της οποίας το περιεχόμενο διαφωνώ πλήρως, εκτός όπου ρητά πιο κάτω προβαίνω σε αποδοχή ισχυρισμών του. 4.Την 24ην Ιανουαρίου 2005 το Δικαστήριο, κατόπιν μονομερούς γενικής αιτήσεως με αριθμό 17/05, από τους άνω Ενάγοντες / Καθ΄ων η Αίτηση χορήγησε άδεια για καταχώρηση και σφράγιση του ειδικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος στην παρούσα αγωγή ως επίσης και διέταξε την επίδοση της ειδοποίησης του εν λόγω κλητηρίου εντάλματος με διπλοσυστημένη επιστολή στην διεύθυνση του ως άνω Εναγομένου Αιτητή. Το σχετικό διάταγμα επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Β στην παρούσα. 5.Το ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα (2.6) στην παρούσα υπόθεση καταχωρήθηκε την 13/04/05 και η ειδοποίηση του αποστάληκε στον Εναγόμενο / Αιτητή περί την 05/12/05, ο οποίος και καταχώρησε σημείωμα εμφανίσεως στις 16/01/
5. Εξ'όσων κάλλιο γνωρίζω και πιστεύω η μονομερής γενική αίτηση υπ'αρ. 17/05 των ως άνω Εναγόντων / Καθ'ών η Αίτηση πάσχει ουσιωδώς, καθ'ότι μεταξύ άλλων η ένορκος δήλωση του κου. Παπαδόπουλου ημερ. 20/10/04 έγινε κατά 3 σχεδόν μήνες προ της καταχωρήσεως της Γενικής Αίτησης αρ. 17/05 η οποία και καταχωρήθηκε στις 12/01/
6. Περαιτέρω ως εμφαίνεται στην εν λόγω ένορκο δήλωση, αυτή βρύθει από διαζευκτικούς ισχυρισμούς κατά σαφή παραβίαση των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας και της Νομολογίας και κατ'ακολουθία η εν λόγω ένορκος δήλωση συνιστά ανεπίτρεπτη μαρτυρία, με αποτέλεσμα να μην έπρεπε να ληφθεί υπ'όψιν από το Δικαστήριο. Περαιτέρω και ουσιωδώς, οι Ενάγοντες παρέλειψαν να επιδώσουν μαζί με το διάταγμα ημερ. 24/01/2005 την μονομερή Γενική Αίτηση 17/05 κατά σαφή παραβίαση των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας.
7. Περαιτέρω των προαναφερθέντων, εξ'όσων με πληροφορεί απευθείας ο ως άνω Εναγόμενος / Αιτητής ως επίσης και ο δικηγόρος του στην Ελλάδα κος. Αθανάσιος Θανόπουλος ο οποίος ασκεί δικηγορίαν πέραν των 30 ετών στην Ελληνική Δημοκρατία και είναι δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω και είναι γνώστης εις βάθος του Ελληνικού Δικαίου, οι ισχυρισμοί του κου. Παπαδόπουλου στην ένορκο δήλωση του ημερ. 20/10/04 ουδόλως ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, καθ'ότι τα πραγματικά και αληθή γεγονότα έχουν ως αναφέρω κατωτέρω βάσει της ρηθείσας πληροφόρησής μου.
8. Την 08/06/00 υπεγράφη στην Αθήνα μεταξύ αφενός μεν της Αικατερίνης - Δωροθέας, συζύγου του ως άνω Εναγομένου / Αιτητή (εφεξής ΑΙ) του κου. Δημητρακόπουλου (εφεξής Α2), της Σοφίας συζύγου κου. Θεόδωρου Ρογκόπουλου (εφεξής Β1), του κου. Θεόδωρου Ρογκόπουλου (εφεξής 2) και Γεώργιου Κασίμη (εφεξής Γ) κατοίκων Αθηνών και αφετέρου των ως άνω Εναγόντων / Καθ'ών η Αίτηση Evenmore Investments Ltd (εφεξής Evenmore) και επιπλέον των κ.κ. Δράκου Ανδρέα και Παπαδόπουλου Μάριου ως εγγυητών των ως άνω Εναγόντων, συμφωνία κατά την οποία μεταξύ άλλων συμφωνήθηκαν τα ακόλουθα: i Οι πρώτοι συμβαλλόμενοι μεταξύ των οποίων και ο ως άνω Εναγόμενος / Αιτητής κος. Δημητρακόπουλος, θα μεταβίβαζαν στην Evenmore ή σε τρίτο πρόσωπο καθ'υπόδειξη της, το 70% των μετοχών δύο ανωνύμων εταιρειών, ήτοι της Α.Ε. ΚΑΛΟΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΗΣ και της Α.Ε. MEDISY των οποίων το αντικείμενο εργασιών ήταν η εισαγωγή και εμπορία πάσης φύσεως ορθοπεδικού και νοσοκομειακού υλικού. ii To τίμημα για την ως άνω αναφερόμενη πώληση των μετοχών ορίσθηκε στο ποσό των 600 εκατομμυρίων δραχμών, κατανεμημένο σε 3 ίσα μερίδια, ήτοι 200 εκατομμύρια δραχμές στους ΑΙ και Α2, 200 εκατομμύρια δραχμές στους Β1 και Β2 και 200 εκατομμύρια δραχμές στον Γ, το οποίο θα καταβάλλετο εντός 1 έτους από την 08/06/
9. iii Η σύσταση νέας Ανώνυμης Εταιρείας με κεφάλαιο 500 εκατομμύρια δραχμές (διαιρούμενο σε 500,000 μετοχές 1000 δραχμές εκάστης) στην οποία οι Ενάγοντες / Καθ'ών η Αίτηση θα μετείχαν σε ποσοστό 70% και ανά 10% οι 3 ως άνω ομάδες ήτοι ΑΙ + Α2, Β1 + Β2, Γ και υποχρεούτο εκάστη να καταβάλουν για την συμμετοχή τους σ'αυτήν το ποσό των 50 εκατομμυρίων δραχμών. Προς εξασφάλιση δε του ποσού, εκάστη ομάδα θα ελάμβανε άτοκο δάνειο από τους ως άνω Ενάγοντες / Αιτητές 50 εκατομμυρίων δραχμών, επιστρεπτέο εντός 3ετίας. Η Νέα Α.Ε, ιδρύθηκε την 07/08/00 (ΦΕΚ 7417/7.8/00) με την επωνυμία Α.Ε. ΚΑΛΟΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΗΣ - ΜΕΝΤΙΣΗ. Επισυνάπτω δε ως Τεκμήριο Γ στην παρούσα την εν λόγω συμφωνία ημερ. 08/06/
11. Εξ' όσων με πληροφορούν οι κ.κ. Δημητρακόπουλος και Ρογκόπουλος και ως ξεκάθαρα αναφέρει η ένορκος δήλωση του κου. Ξένου Γεωργίου, προς υλοποίηση των όρων της από 08/06/00 συμφωνίας, υπεγράφη στην Αθήνα το επίδικο έγγραφο συμβάσεως άτοκου δανείου με ημερ. 29/09/00 μεταξύ των ως άνω Εναγόντων και του Εναγομένου / Αιτητή και δη στη διεύθυνση Μάρκου Μπότσαρη 47 που είναι τα γραφεία της Α.Ε. ΚΑΛΟΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΗΣ, στην παρουσία του εν λόγω κου. Ξένου και όχι στη Λεμεσό ως αναγράφεται εκ παραδρομής στο εν λόγω έγγραφο.
12. Οι πρώτοι συμβαλλόμενοι εξ' όσων με πληροφορούν οι κ.κ. Δημητρακόπουλος και Ρογκόπουλος, εξεπλήρωσαν όλες τις υποχρεώσεις τους που απέρρεαν από την 08/06/00 συμφωνία ως δεικνύει και το κατωτέρω Τεκμήριο Δ, ενώ αντιθέτως οι Ενάγοντες - Evenmore οφείλουν μέχρι σήμερα το συμφωνηθέν κατά τα ανωτέρω τίμημα εκ 100 εκατομμύρια δραχμές στους ΑΙ και Α2 και 200 εκατομμύρια δραχμές στους Β1 και Β
14. Εν'όψει των ανωτέρω και εξ'όσων με πληροφορεί ο συνάδελφος κος. Θανόπουλος, Δικηγόρος του Εναγομένου / Αιτητή στην Ελλάδα, ασκήθηκε από τους ΑΙ και Α2 και Β1 και Β2 συμβαλλόμενους κατά της Evenmore και των κ.κ. Δράκου Ανδρέα και Παπαδόπουλου Μάριου, ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών η από 14/10/02 αγωγή (αρ. κατάθεσης 47365 και δικογράφου 2935/03, κατατεθείσα στη Γραμματεία του Δικαστηρίου την 27/03/03), η οποία εκδικάστηκε στο Δικαστήριο στις 16/11/05, το οποίο και επεφύλαξε την απόφαση του. Επισυνάπτω ως Τεκμήριο Δ στην παρούσα, αυτούσια την εν λόγω αγωγή. Επ' αυτού αναφέρω ότι το ουσιώδες αυτό γεγονός, οι Ενάγοντες το απέκρυψαν από το Δικαστήριο όταν υπέβαλαν τη Γενική Αίτηση 17/05, γεγονός το οποίο γνώριζαν προ πολλού και δη όταν καταχωρήθηκε και επεδόθη σ'αυτούς η ως άνω αγωγή στην Ελλάδα. Ως ξεκάθαρα δεικνύει το Τεκμήριο Δ, στην εν λόγω εκκρεμοδικία μεταξύ των διαδίκων που αφορά στα γεγονότα της παρούσας αγωγής, οι Ενάγοντες εμφανίστηκαν δια δικηγόρου αμφισβητώντας την απαίτηση των εκεί Εναγόντων και προτάσσοντας το επίδικο άτοκο δάνειο ως ανταπαίτηση (lis alibi pendens). Συνεπώς η μεταγενέστερη καταχώρηση της παρούσας αγωγής στην Κύπρο και δη στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, συνιστά μεταξύ άλλων κατάχρηση της διαδικασίας του Σεβαστού Δικαστηρίου και παράλληλα προσπάθεια παράκαμψης της εν λόγω αγωγής στην Ελλάδα, εξ'όσων κάλλιο γνωρίζω και πιστεύω.
15. Περαιτέρω των ανωτέρω και κατ'επέκταση του γεγονότος της ρηθείσας εκκρεμοδικίας μεταξύ των διαδίκων που αφορά στα γεγονότα της παρούσας αγωγής ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, σύμφωνα με τα Άρθρα 27 και 28 του Κανονισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης 44/2001, αναφορικά με σχετικές αγωγές (relative actions) - lis alibi pendens, όταν ξεκινήσει μια διαδικασία αγωγής που αφορά στους ίδιους διαδίκους και στην ίδια βάση αγωγής, πρώτη στα Δικαστήρια ενός Κράτους Μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όταν η δικαιοδοσία εκείνου του Δικαστηρίου εγκαθιδρυθεί, οποιονδήποτε άλλο Δικαστήριο άλλης χώρας Κράτους Μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει να αρνηθεί δικαιοδοσία εάν διαδικασία αγωγής εγερθεί ενώπιόν του μεταγενέστερα.
16. Βάση των προαναφερθέντων και εξ'όσων κάλλιο γνωρίζω, πιστεύω και σύμφωνα με το Τεκμήριο Δ, ως επίσης και σύμφωνα με την ένορκο δήλωση του κου. Θανόπουλου που επισυνάπτονται στην παρούσα, ενδεχόμενη περαιτέρω συνέχιση της παρούσας αγωγής ενώπιον των Κυπριακών Δικαστηρίων ή και ενδεχόμενη απόφαση του Σεβαστού Δικαστηρίου ότι έχει δικαιοδοσία να επιληφθεί και εκδικάσει την παρούσα αγωγή, θα ευρίσκεται σε παραβίαση του προαναφερθέντος Κανονισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπ'αρ. 44/
18. Εξ'όσων με πληροφορούν οι κ.κ. Δημητρακόπουλος και Ρογκόπουλος, η Evenmore σε πολλές περιπτώσεις ενεργούσε για λογαριασμό της ΕΜΙ EUROPEAN MEDICAL INTEGRATION A.E. η οποία εδρεύει στην Πάτρα και η οποία άρχισε να αναμειγνύεται στα διάφορα θέματα που αφορούσαν την υλοποίηση των όρων της από 08/06/00 συμφωνίας, αφού Διευθυντής και των δύο ήταν ο κος. Παπαδόπουλος ως δεικνύουν και οι συμφωνίες τεκμήρια που επισυνάπτω στην παρούσα. Επ'αυτού παραπέμπω το Σεβαστό Δικαστήριο στην επισυνημμένη ένορκο δήλωση του συνάδελφου κου. Θανόπουλου και ειδικότερα στις παραγράφους II 4 και 5 και επισυνάπτω ως Τεκμήριο Ε σχετική αγωγή η οποία ομιλεί αφ'εαυτής.
19. Εν συνεχεία ως πληροφορούμαι από τον ως άνω Εναγόμενο/Αιτητή, υπεγράφηκαν στην Αθήνα την 28/08/01 τα εξής συμφωνητικά, ήτοι: α) Μεταξύ του ως άνω Εναγομένου / Αιτητή κου. Δημητρακόπουλου (Α2) και EMI EUROPEAN MEDICAL INTEGRATION A.E. εκπροσωπούμενης από τον κο. Παπαδόπουλο Μάριο, πωλητήριο 5000 ανωνύμων μετοχών της Νεοσυσταθείσας Α.Ε. ΚΑΛΟΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΗΣ - MEDISY ΑΕΒΕ που είχε ο Α2 (πωλητής) στην EMI EUROPEAN MEDICAL INTEGRATION Α.Ε. (αγοραστής) έναντι του τιμήματος των 75 εκατομμυρίων δραχμών. Επισυνάπτω την εν λόγω συμφωνία ως Τεκμήριο ΣΤ στην παρούσα. β) Μεταξύ κου. Παπαδόπουλου Μάριου, ως μετόχου της EMI LTD και του κου. Δράκου Ανδρέα, εκπροσωπούμενου από τον κο. Παπαδόπουλο αφενός, του Α2 Εναγομένου / Αιτητή αφετέρου και εκ τρίτου της ΕΜΙ MEDICAL LTD (κατά δήλωση ως αναφέρει η εν λόγω συμφωνία ιδιοκτήτριας του συνόλου των μετοχών της ΕΜΙ EUROPEAN MEDICAL INTEGRATION Α.Ε.) πωλητήριο μετοχών από τον κο. Μάριο Παπαδόπουλο (πωλητής) στον Α2 κο. Δημητρακόπουλο (αγοραστής) αντιστοιχούσες στο 3,5% του μετοχικού κεφαλαίου της ΕΜΙ MEDICAL LTD με τίμημα το οποίο δεν αναφέρεται στην συμφωνία, αλλά όμως το οποίο βάση της εν λόγω συμφωνίας συμψηφίστηκε αφενός μεν με το τίμημα που όφειλε η ΕΜΙ EUROPEAN MEDICAL INTEGRATION Α.Ε. στον Α2 Εναγόμενο / Αιτητή δυνάμει της εν παραγράφου 12α) αναφερόμενης συμφωνίας και αφετέρου επιπλέον με το ποσό του δανείου των 50 εκατομμυρίων δραχμών που όφειλε ο Α2 στην ΕΜΙ EUROPEAN MEDICAL INTEGRATION Α.Ε. η οποία ως ανέφερα προηγουμένως, ενεργούσε πλέον για την Evenmore. Επισυνάπτω στην παρούσα ως Τεκμήριο Ζ την εν λόγω συμφωνία.
20. Εξ'όσων με πληροφορεί, ο ως άνω Εναγόμενος, σε ενεργοποίηση των ανωτέρω έγινε η καταβολή του ποσού του δανείου των 50 εκατομμυρίων δραχμών και συνεπώς η πλήρη εξόφληση του, όπως προκύπτει από σχετική εγγραφή εισπράξεως στα βιβλία της ΕΜΙ EUROPEAN MEDICAL INTEGRATION Α.Ε. με ημερ. 27/08/
21. Επισυνάπτω ως Τεκμήριο Η στην παρούσα σχετικό Αναλυτικό Καθολικό το οποίο ομιλεί αφ'εαυτού και δη βεβαιώνει την είσπραξη των 50 εκατομμυρίων δραχμών στις 27/08/
22. Σημειώνω ειδικώς επ'αυτού ότι η εγγραφή εισπράξεως στα εν λόγω βιβλία κατά μία μέρα ενωρίτερα, οφείλεται στους Ενάγοντες και δη στον κο. Παπαδόπουλο, ως και η διατύπωση σχετικά τον συμψηφισμό του δανείου των 50 εκατομμυρίων δραχμών στην δεύτερη συμφωνία Τεκμήριο Ζ ημερ. 28/08/
24. Βάση των προαναφερθέντων, εξ'όσων με πληροφορεί ο ως άνω Εναγόμενος / Αιτητής και ως ξεκάθαρα δεικνύουν τα επισυναπτόμενα στην παρούσα τεκμήρια, δεν υπάρχει καμία βάση αγωγής, ούτε οφείλεται οιονδήποτε ποσό στους Ενάγοντες δυνάμει του επίδικου άτοκου δανείου ημερ. 29/09/
26. Περαιτέρω εξ'όσων με πληροφορεί ο ως άνω Εναγόμενος / Αιτητής, η σύμβαση χορήγησης άτοκου δανείου εκ 50 εκατ. δρχ., ημερ. 29/09/00 υπεγράφη στην Αθήνα από όλους τους συμβαλλόμενους. Συνεπώς η αναφορά επί αυτής ότι υπεγράφη στην Λεμεσό, ουδόλως ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Όλες οι συμφωνίες συντάχθηκαν και υπογράφηκαν στην Ελλάδα, η εκπλήρωση των οποίων θα λάμβανε χώρα επίσης στην Ελλάδα.
27. Βάση των προαναφερθέντων, είναι φανερό εξ'όσων κάλλιο πιστεύω και με πληροφορούν οι κ.κ. Δημητρακόπουλος και ο δικηγόρος του Αθανάσιος Θανόπουλος, ότι το Ελληνικό Δίκαιο διέπει το κατ'ισχυρισμό αγώγιμο δικαίωμα των Εναγόντων, γιατί αυτή ήταν και η πρόθεση όλων των μερών με την υπογραφή του από 08/06/00 συμφωνητικού και που για την υλοποίηση του οποίου υπεγράφησαν τα μεταγενέστερα συμφωνητικά. Επισυνάπτεται στην παρούσα σχετική ένορκος δήλωση του κου. Θανόπουλου - Δικηγόρου στην Ελληνική Δημοκρατία και εμπειρογνώμονα επί του Ελληνικού Δικαίου, ο οποίος μεταξύ άλλων βεβαιώνει ότι τα Ελληνικά Δικαστήρια έχουν δικαιοδοσία να εκδικάσουν το αντικείμενο της παρούσας αγωγής.
28. Συνεπώς είναι έκδηλο ότι υπάρχει άλλο βήμα και δη αυτό των Ελληνικών Δικαστηρίων ειδικότερα δε το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, στου οποίου τη δικαιοδοσία υπάγεται ο ως άνω Εναγόμενος και διέπονται όλες οι συμφωνίες των διαδίκων και το οποίο είναι καταλληλότερο υπό τις περιστάσεις, να εκδικάσει την παρούσα αγωγή καθ'ότι: α) Ο Εναγόμενος εξ'όσων με πληροφορεί και ως εμφαίνεται από τα Τεκμήρια, είναι μόνιμος κάτοικος Ελλάδας. β) Ο Διευθυντής των ως άνω Εναγόντων κος. Παπαδόπουλος, είναι επίσης κάτοικος Ελλάδας - Αθηνών, εξ'ου και την ένορκο δήλωση του που υποστηρίζει την Γενική Αίτηση 17/05 την υπέγραψε και ορκίστηκε στο Προξενείο Αθηνών. γ) Η Εταιρεία ΚΑΛΟΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΗΣ - ΜΕΝΤΙΣΗ Α.Ε.Β.Ε. είναι εγγεγραμμένη στην Ελλάδα - Αθήνα, ως εμφαίνεται στα επισυνημμένα τεκμήρια. δ) Η Εταιρεία EMI EUROPEAN MEDICAL INTEGRATION AEBE εδρεύει στην Πάτρα, ως εμφαίνεται στα επισυνημμένα τεκμήρια. ε) Όλα τα τεκμήρια δεικνύουν νόμισμα Ελλάδος και όχι Κύπρου. στ) Η πρόθεση των διαδίκων σε όλες στις συμφωνίες που επισυνάπτονται στην παρούσα, περιλαμβανομένου του επίδικου άτοκου δανείου, ήταν να εκπληρωθούν αυτές στην Ελλάδα βάση του Ελληνικού Δικαίου.
29. Βάση των προαναφερθέντων και εξ'όσων κάλλιο γνωρίζω και πιστεύω, τα Ελληνικά Δικαστήρια και ειδικότερα το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών μπορεί να απονέμει πλήρη δικαιοσύνη μεταξύ των διαδίκων με ουσιαστικά λιγότερη δυσκολία και έξοδα. Ενδεχόμενη μη αναστολή της παρούσας αγωγής και εκδίκασής της στα Κυπριακά Δικαστήρια, θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στον Εναγόμενο, καθ'ότι αυτός θα στερηθεί του δικαιώματος του να κλητεύσει ουσιώδεις μάρτυρες που γνωρίζουν πολύ καλά τα γεγονότα της παρούσας αγωγής, ήτοι μεταξύ άλλων τον κο. Παπαδόπουλο, τον κο. Ξένο Γεώργιο, τα μέρη των συμφωνιών που επισυνάπτονται στην παρούσα ως τα σχετικά Τεκμήρια, τους λογιστές της EMI EUROPEAN MEDICAL INTEGRATION AEBE και τραπεζίτες - αφού είναι φανερό ότι δεν μπορεί να τους εξαναγκάσει να έρθουν στην Κύπρο και να μαρτυρήσουν. Αντιθέτως, οι Ενάγοντες δεν θα αποστερηθούν από οιοδήποτε νόμιμο προσωπικό ή διαδικαστικό πλεονέκτημα των Κυπριακών Δικαστηρίων εάν η αγωγή εκδικασθεί στην Ελλάδα, καθ'ότι εάν επιτύχουν θα μπορούν να εκτελέσουν την απόφαση του Ελληνικού Δικαστηρίου άμεσα, αφού ο Εναγόμενος είναι κάτοικος Αθηνών, ενώ εάν εκδοθεί απόφαση στην Κύπρο θα χρειαστούν περαιτέρω δικονομικά μέτρα, για εγγραφή αυτής στα Ελληνικά Δικαστήρια.
30. Εξ'όσων κάλλιο γνωρίζω, πιστεύω και σύμφωνα με την Νομολογία το Σεβαστό Δικαστήριο έχει την διακριτική εξουσία να αρνηθεί να ασκήσει δικαιοδοσία σε υποθέσεις που αυτό είναι πρέπον και έχει συμφυή δικαιοδοσία να αναστείλει μια αγωγή που εγείρεται εντός της δικαιοδοσίας, αναφορικά με αγώγιμο δικαίωμα που προέκυψε εκτός δικαιοδοσίας, αν ικανοποιηθεί ότι με αυτό τον τρόπο δεν θα προκληθεί αδικία στον Ενάγοντα και ότι ο Εναγόμενος θα υποβαλλόταν σε τέτοια αδικία κατά την υπεράσπιση της αγωγής που εγέρθη εναντίον του, που θα συνιστούσε ενόχληση (vexation) και καταπίεση (oppression) στις οποίες δεν θα υποβαλλόταν αν αναγόταν σε άλλο Δικαστήριο, στο οποίο υπάρχει πρόσβαση (accessible), όπου προέκυψε και το αγώγιμο δικαίωμα.
31. Εντίμως και ειλικρινά, πιστεύω βάση των προαναφερθέντων, ότι ενδεχόμενη μη αναστολή ή απόρριψη της παρούσας αγωγής θα συνιστούσε πράγματι ουσιαστική (substantial) ενόχληση και καταπίεση εις βάρος του Εναγομένου / Αιτητή αφού θα στερηθεί του θεμελιώδους δικαιώματος του κλήτευσης μαρτύρων και στην ουσία εξαναγκασμού των να προσέλθουν στο Δικαστήριο, ενώ αυτό μπορεί κάλλιστα να αποφευχθεί, εάν η αγωγή εκδικασθεί ενώπιον Ελληνικών Δικαστηρίων αφού είναι η χώρα με την οποία η αγωγή έχει υπό τις περιστάσεις την πιο πραγματική και ουσιαστική σύνδεση, ως ανωτέρω και τα οποία Δικαστήρια παράλληλα προσφέρουν εχέγγυα για καλή και πλήρη απονομή δικαιοσύνης.
32. Ειδικώς η κλήτευση των λογιστών και υπευθύνων του λογιστηρίου της εταιρείας EMI EUROPEAN MEDICAL INTEGRATION AEBE για να εξεταστούν εάν έλαβαν τα 50 εκατ. δρχ. ως ανωτέρω, υπό τις περιστάσεις δεν θα είναι δυνατή - αφού δεν μπορούν να εξαναγκαστούν να έρθουν στην Κύπρο και να μαρτυρήσουν επ'αυτού του κρίσιμου σημείου.
33. Περαιτέρω εξ'όσων κάλλιο γνωρίζω, πιστεύω και ως ξεκάθαρα διαλαμβάνει η συμφωνία Τεκμήριο Ζ και δη στην παράγραφο 5 αυτής, κάθε προηγούμενο συμφωνητικό έγγραφο μεταξύ του κου. Παπαδόπουλου, του Εναγομένου / Αιτητή, της EMI MEDICAL LTD, της EMI EUROPEAN MEDICAL INTEGRATION A.E. και της EVENMORE INVESTMENTS LTD έπαψε να ισχύει και αντικαταστάθηκε πλήρως με την εν λόγω συμφωνία ημερ. 28/08/
35. Συνακόλουθα και άνευ βλάβης τον προαναφερθέντων, εντίμως πιστεύω ότι κανένα αγώγιμο δικαίωμα δεν υπάρχει στην παρούσα αγωγή εναντίον του ως άνω Εναγομένου, αφού οι Ενάγοντες μεταξύ άλλων κωλύονται και παρεμποδίζονται (estopped) από τα της παραγράφου 5 του Τεκμηρίου Ζ από του να απαιτούν οιονδήποτε ποσό από τον Εναγόμενο / Αιτητή.
36. Περαιτέρω των ανωτέρω σύμφωνα με το Τεκμήριο Θ το οποίο επισυνάπτεται στην παρούσα και το οποίο αποτελεί ΕΞΩΔΙΚΟ ΔΗΛΩΣΗ - ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ σύμφωνα με το Ελληνικό Δίκαιο, οι Ενάγοντες επέδωσαν το εν λόγω έγγραφο με Δικαστικό Επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών στον Εναγόμενο. Κατ'ακολουθία απεδέχθησαν και προέβηκαν σε σαφείς ενέργειες που δεικνύουν ότι η πρόθεση απάντων των διαδίκων ήταν και είναι η επίλυση των οιωνδήποτε διαφορών τους να γίνει βάση του Ελληνικού Δικαίου και δη ενώπιον του αρμοδίου Δικαστηρίου των Αθηνών. Επ' αυτού και σε συνέχεια των όσων αναφέρω στην παράγραφο 11 περί απόκρυψης ουσιαστικών γεγονότων στα πλαίσια της μονομερούς Γενικής Αίτησης 17/05 ειδικώς αναφέρω ότι και το αυτό γεγονός δεν αποκαλύφθηκε στο Δικαστήριο συν τοις άλλοις.
37. Περαιτέρω εξ'όσων συνάγεται από τα όσα έχω προαναφέρει, οι Ενάγοντες με τα στοιχεία τα οποία προσκομίστηκαν στην Γενική Αίτηση 17/05, παραπλάνησαν το Δικαστήριο δίνοντας του την εσφαλμένη εντύπωση ότι η επίδικη συμφωνία του άτοκου δανείου ήταν πολύ στενά συνδεδεμένη με την Κύπρο, ενώ στην πραγματικότητα δεν ήταν, ως ανωτέρω.
38. Βάση των προαναφερθέντων, εντίμως πιστεύω ότι το Σεβαστό Δικαστήριο, δέον όπως απορρίψει ή αναστείλει την παρούσα αγωγή για σκοπούς απονομής πλήρους δικαιοσύνης μεταξύ των διαδίκων και εκδώσει τα αιτούμενα στην παρούσα αίτηση διατάγματα, με έξοδα εναντίον των Εναγόντων / Καθ΄ων η Αίτηση.» Στις ένορκες δηλώσεις των υπολοίπων ομνυσάντων, τα ονόματα των οποίων ανέφερα πιο πάνω, αναφέρεται ότι το έγγραφο συμβάσεως δανείου δεν συντάχθηκε ούτε υπογράφηκε στη Λεμεσό αλλά στην Αθήνα και μάλιστα στην παρουσία τους. Σύμφωνα δε με τις ένορκες δηλώσεις των Θ. Ρογκόπουλου και Δ. Δημητρακόπουλου ουδέποτε συμφωνήθηκε η αρμοδιότητα των Κυπριακών Δικαστηρίων και το εφαρμοστέο δίκαιο αλλά η αναφορά τους στο πιο πάνω έγγραφο τέθηκε αυθαίρετα και παραπλανητικά. Η αίτηση αντιμετώπισε την ένσταση των Εναγόντων. Οι συγκεκριμένοι λόγοι της ένστασης είναι οι ακόλουθοι:
39. Ο Εναγόμενος / Αιτητής υπό τις περιστάσεις δεν νομιμοποιείται σύμφωνα με τους σχετικούς νόμους και/ή διαδικαστικούς κανονισμούς να καταχωρίσει την παρούσα Αίτηση καθότι ο Εναγόμενος παρέλειψε να καταχωρίσει σημείωμα εμφάνισης υπό διαμαρτυρία (conditional appearance).
40. Η παρούσα αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική και/ή νομικά και πραγματικά αστήρικτη σύμφωνα με τους σχετικούς νόμους και/ή διαδικαστικούς κανονισμούς και/ή άλλως πως.
41. Το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας έχει σύμφωνα με τη σύμβαση ημερ. 29.9.00 μεταξύ των διαδίκων την αποκλειστική δικαιοδοσία για την επίλυση της διαφοράς με βάση το Δίκαιο της Κυπριακής Δημοκρατίας.
42. Η παρούσα Αίτηση είναι και/ή αποτελεί κατάχρηση των Δικαστικών θεσμών και/ή της Δικαστικής διαδικασίας, καθότι δεν υφίσταται εκ πρώτης όψεως πιθανότητα επιτυχίας του Εναγομένου / Αιτητή, στην παρούσα αίτηση και/ή η ζητούμενη έκδοση των διαταγμάτων είναι αντίθετη προς την ορθή απονομή της δικαιοσύνης.
43. Τα Κυπριακά Δικαστήρια είναι τα ικανά, διαθέσιμα Δικαστήρια και το καταλληλότερο forum conveniens να εκδικάσουν την παρούσα αγωγή.
44. Το επίδικο θέμα και/ή η ουσία της διαφοράς των διαδίκων είναι ξεχωριστή και ανεξάρτητη από τις ισχυριζόμενες από τον Εναγόμενο-Αιτητή εκκρεμοδικίες στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και στο Πρωτοδικείο Αθηνών Τμήμα Εργατικών Διαφορών.
45. Η έκδοση του κλητηρίου, η σφράγιση του κλητηρίου και η επίδοση της ειδοποίησης του κλητηρίου έγιναν καθ΄όλα νόμιμα και σύμφωνα με τους Θεσμούς της Πολιτικής Δικονομίας. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η ένσταση εμφαίνονται στην ένσταση στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του Ροβέρτου Πισιάρα ημερ. 15.11.
46. Την παραθέτω αυτούσια: «
47. Είμαι συνταξιούχος Ανώτερος Πρωτοκολλητής Δικαστηρίου Κύπρου και τώρα εργάζομαι στο γραφείο του Δικηγόρου των Εναγόντων Λεωνίδα Γ. Γεωργίου και είμαι εξουσιοδοτημένος να προβώ στην παρούσα ένορκο δήλωση.
48. Αναφορικά με τα γεγονότα στα οποία αναφέρομαι στην παρούσα ένορκο μου δήλωση μου έχουν δοθεί από τον Μάριο Παπαδόπουλο διευθυντή των Εναγόντων. Τα θέματα νομικής φύσεως στα οποία αναφέρομαι στην ένορκο μου δήλωση προέρχονται από προσωπική μου γνώση και συμβουλή και γνώμη του δικηγόρου των Εναγόντων.
49. Ο Εναγόμενος κωλύεται και δεν έχει δικαίωμα να εγείρει τις απαιτήσεις που προβάλλει με την παρούσα αίτηση του καθότι καταχώρησε εμφάνιση άνευ όρων και όχι εμφάνιση υπό διαμαρτυρία ή υπό όρο όπως προβλέπεται από τους Διαδικαστικούς Κανονισμούς της Πολιτικής Δικονομίας Κύπρου Δ.16 Θ.
50. Ο Κανονισμός είναι επί λέξει αντιγραφή του παλαιού Θ.30 Δ.12 των Αγγλικών Διαδικαστικών Κανονισμών. Ο Εναγόμενος ο οποίος δεν καταχωρεί conditional appearance (εμφάνιση υπό διαμαρτυρία) δεν δικαιούται να ζητήσει με αίτηση την ακύρωση του κλητήριου εντάλματος για παρανομία ή αντικανονικότητα ή την ακύρωση της έκδοσης του ή της επίδοσης της ειδοποίησης του κλητήριου στο εξωτερικό. Ως εκ τούτου, η παρούσα αίτηση δεν ευσταθεί και το Δικαστήριο πρέπει να την απορρίψει χωρίς να υπεισέλθει στην ουσία.
51. &n bsp; Η αξίωση και η αιτία στην παρούσα αγωγή βασίζονται στο έγγραφο «Σύμβαση Χορήγησης Ατόκου Δανείου Δρχ. 50,000,000» ημερομηνίας 29/9/2000 που υπεγράφη στη Λεμεσό την 29/9/2000 από τον Μάριο Παπαδόπουλο για τους Ενάγοντες και τον Εναγόμενο ο οποίος είναι πολύ μορφωμένος, ικανός και καλός γνώστης της ελληνικής γλώσσας. Η παράγραφος 7 της Σύμβασης προβλέπει: «Οποιαδήποτε διαφορά μεταξύ των συμβαλλομένων μερών σχετικά με την ερμηνεία ή εφαρμογή της παρούσας σύμβασης, θα επιλύεται δικαστικώς σύμφωνα με τις διατάξεις της Κυπριακής νομοθεσίας. Αρμόδια δικαστήρια συμφωνείται και ορίζονται αυτά της Λευκωσίας.» Ως εκ τούτου το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας έχει αποκλειστική δικαιοδοσία (exclusive jurisdiction). Επισυνάπτω αντίγραφο της εν λόγω σύμβασης ως 'Τεκμήριο Α'.
52. &n bsp; Ο Εναγόμενος και ο δικηγόρος του απέκρυψε από το Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα ήτοι ότι το έγγραφο ημερομηνίας 29/9/2000 προβλέπει ότι η σύμβαση ημερομηνίας 29/9/2000 διέπεται από το Κυπριακό Δίκαιο ως εμφαίνεται στην παράγραφο 7 του Τεκμηρίου Α.
53. Ο Εναγόμενος καταχώρησε απλή εμφάνιση και ως εκ τούτου με το άρθρο 24 του Κανονισμού EC υπ' αρ. 44/2001, ο οποίος υπερισχύει οιουδήποτε εσωτερικού δικαίου στις χώρες-Μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας Κύπρου έχει αποκλειστική δικαιοδοσία για την παρούσα αγωγή.
54. &n bsp; Άνευ επηρεασμού των ανωτέρω οι ένορκες δηλώσεις του Εναγομένου και των Δημήτριου Δημητρακόπουλου, Αθανάσιου Θανόπουλου και Ξένου Γεωργίου πρέπει να τεθούν εκ ποδών, εκτός της δικογραφίας καθότι είναι άκυρες και παραβαίνουν επιτακτική πρόνοια του Δ.39 Θ.10 και Θ.17 Ένορκες δηλώσεις ομνύονται ενώπιον Δικαστού, Πρωτοκολλητού, ή ενώπιον πρόξενου (Προξενικού Λειτουργού) της Κυπριακής Δημοκρατίας σε πρεσβεία. Ο Θεσμός 10 προβλέπει μεταξύ άλλων ότι εκείνος που λαμβάνει την ένορκο δήλωση πρέπει αμέσως να υπογράψει το 'jurat' και να περιγράψει την θέση που κατέχει. Στις πιο πάνω ένορκες δηλώσεις το 'jurat' δεν είναι όπως επιτακτικά προβλέπουν οι Δ.39 Θ. 10 και Θ.
55. Σπουδαιότερο όμως είναι ότι δεν υπεγράφη από τον Πρόξενο αλλά από κάποιο ή κάποια «για Πρόξενο». Ως εκ τούτου οι φερόμενες ένορκες δηλώσεις δεν είναι ένορκες δηλώσεις σύμφωνα με τους Διαδικαστικούς Κανονισμούς.
56. Αναφορικά με τα τεκμήρια τα οποία αναφέρονται στην Ένορκο Δήλωση του δικηγόρου Αλέξανδρου Γ. Ιωαννίδη δεν είναι σύμφωνα με τους Διαδικαστικούς Κανονισμούς, είναι εν πολλοίς άκυρα και ως εκ τούτου πρέπει να τεθούν εκ ποδών εκτός δικογραφίας και/ή να μην ληφθούν υπόψη και/ή να μην θεωρηθούν ως μέρος της δικογραφίας και/ή της Ένορκης Δήλωσης.
57. &n bsp; Η Δικαστική διαδικασία και οι διαταγές για την έκδοση του κλητήριου, την επίδοση του κλητήριου με υποκατάστατο επίδοση στο εξωτερικό δεν είναι επιτρεπτό να προσβάλλονται στην παρούσα διαδικασία όπως αναφέρονται στην παράγραφο 3 ανωτέρω. Περαιτέρω και χωρίς επηρεασμό της έλλειψης δικαιώματος να ζητήσει καν ο Εναγόμενος τέτοια διατάγματα συμβουλεύομαι και πιστεύω ότι ταύτα νομοτύπως και κανονικώς εξεδόθησαν.
58. Το έγγραφο 29/9/00 περιέχει αυτοτελή, ανεξάρτητη σύμβαση ανεξαρτήτως οιασδήποτε άλλης συμφωνίας. Αυτό είναι καθαρό από το περιεχόμενο του εγγράφου.
59. Οι αγωγές οι οποίες καταχωρήθηκαν στην Ελλάδα ουδόλως αναφέρονται στη συμφωνία 29/9/00 και εν πάση περιπτώσει δύο εξ΄αυτών αρ. 751/2006 και αρ. 2047/2006 οι οποίες έχουν ήδη εκδικαστεί από το Πρωτοδικείο Αθηνών Τμήμα Εργατικών Διαφορών και το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών έχουν απορριφθεί. Επισυνάπτω αντίγραφα των αποφάσεων επί των εν λόγω αγωγών ως ΄Τεκμήριο Β' και ΄Τεκμήριο Γ'.
60. Τα Κυπριακά Δικαστήρια και συγκεκριμένα το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας έχει αποκλειστική αρμοδιότητα και δεν έχει οικονομική επιβάρυνση πέραν από εκείνο που θα είχαν εάν δικάζετο η αγωγή σε άλλη χώρα και/ή στην Ελλάδα. Τα δικηγορικά έξοδα στη Κύπρο καθορίζονται από το Ανώτατο Δικαστήριο με Διαδικαστικούς Κανονισμούς.
61. Η βάση της αγωγής και η απαίτηση έχουν τοπική σχέση με την Κύπρο καθότι η έγγραφη συμφωνία της 29/9/2000 υπεγράφη στη Λεμεσό, προβλέπει για πληρωμή η οποία θα εγίνετο την 29/9/2003 στους Ενάγοντες ή στο νομικό ή φυσικό πρόσωπο που θα υποδείκνυαν οι Ενάγοντες στον Εναγόμενο Αίτητή «στην Κύπρο, στην Ελλάδα ή αλλαχού». Είναι σημαντικό ότι ο χώρος εκτέλεσης με την πληρωμή εβρίσκετο στη διακριτική ευχέρεια των Εναγόντων με πρώτο χώρο την Κύπρο. Αυτό είναι πρόσθετο προς το περιεχόμενο της παραγράφου 4 ανωτέρω.
62. Όπως έχω αναφέρει η εργατική αγωγή 751/2006 έχει ήδη απορριφθεί, το ίδιο και η αγωγή στο Πρωτοδικείο Αθηνών υπ. Αρ.2047/
64. Η Ελλάδα και η Κύπρος είχαν υπογράψει Διμερή Σύμβαση Νομικής Συνεργασίας σε Θέματα Αστικού, Οικογενειακού, Εμπορικού και Ποινικού Δικαίου (Νόμος 55/1984) την 5/3/84 η οποία προνοούσε και διελάμβανε μεταξύ άλλων, την παροχή δικαστικής αρωγής και την εκτέλεση δικαστικής αρωγής για διεξαγωγή αποδείξεων. Η Κύπρος είχε κυρώσει και τη Σύμβαση της Χάγης περί Μαρτυρίας με το Νόμο 67/1982 στις 26/11/1982 για λήψη μαρτυρίας στο εξωτερικό σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις. Η Ευρωπαϊκή Ένωση για να αποκτηθεί εύκολα μαρτυρία για χρήση μεταξύ Μελών Ευρωπαϊκής Ένωσης σε δικαστική διαδικασία εξέδωσε τον Κανονισμό 1206/2001 (δια συνεργασία μεταξύ Δικαστηρίων των Κρατών Μελών στη λήψη μαρτυρίας σε αστικές ή εμπορικές υποθέσεις). Ο Κανονισμός αυτός ημερομηνίας 28/5/2001 τέθηκε σε εφαρμογή για τα 14 από τα 15 πρώτα Μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης την 1/1/2004 και στα δέκα νέα Μέλη (περιλαμβανομένης της Κύπρου) την ημερομηνία προσχώρησης τους ήτοι την 1/5/
65. Ο Κανονισμός καθιδρύει μια διαδικασία για τη συλλογή και/ή λήψη μαρτυρίας μεταξύ των Κρατών Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο σκοπός του Κανονισμού ήτο για να καταστήσει τη συλλογή μαρτυρίας μεταξύ των Κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης πλέον ικανή, εύκολη και λιγότερο ακριβή από προηγούμενες μεθόδους όπως οι χρονοβόρες και δύσκολες διαδικασίες που καθορίζονται στην περί Μαρτυρία Σύμβαση της Χάγης. Όπως με συμβουλεύει ο Λεωνίδας Γεωργίου ο Κανονισμός 1206/2001 προνοεί μια ικανή και αποτελεσματική μέθοδο με την οποία μαρτυρία εκτός Κύπρου δύναται να ληφθεί για χρήση σε πολιτική διαδικασία στην Κύπρο. Λεπτομερείς πρόνοιες σε σχέση με τη συλλογή μαρτυρίας καθορίζονται στον Κανονισμό 1206/
66. Περιληπτικά, το Δικαστήριο στην Κύπρο (ως το Αιτόν Δικαστήριο) δύναται σε αίτηση οποιουδήποτε μέρους σε αγωγή ενώπιον του, να ζητήσει από το αρμόδιο δικαστήριο που έχει ορισθεί από το αιτούμενο Κράτος να λάβει) τη μαρτυρία (προφορική και έγγραφη) και να την στείλει στο Αιτόν Δικαστήριο. Τα μέρη στην αγωγή και οι αντιπρόσωποί τους δύνανται να συμμετέχουν στη διαδικασία της λήψης της μαρτυρίας από το αιτούμενο Δικαστήριο (΄Αρθρο 11). Το Αιτούμενο Δικαστήριο πρέπει να ικανοποιήσει την αίτηση μέσα σε καθορισμένο όριο υπό ορισμένους περιορισμούς (Άρθρο 10). Η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν ως επίσημη γλώσσα την Ελληνική και ως εκ τούτου δεν θα υπάρξει ούτε γλωσσική δυσκολία. Επίσης θα είναι πιο οικονομική η λήψη μαρτυρίας με βάση τον Κανονισμό 1206/2001 η οποία είναι και βολική.
67. Ο Κανονισμός 1206/2001 υπερισχύει οποιουδήποτε εσωτερικού δικαίου περιλαμβανομένων Διμερών και Πολυμερών Συμβάσεων επί του θέματος λήψης μαρτυρίας από Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης από άλλο Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στην Κύπρο από την Ελλάδα).
68. Το Δικαστήριο Λευκωσίας έχει αποκλειστική δικαιοδοσία στην παρούσα υπόθεση. Είναι ικανό (competent) διαθέσιμο, το πλέον κατάλληλο forum conveniens για την εκποίηση διαφορών που εγείρονται στην παρούσα αγωγή. Το Επαρχιακό Δικαστήριο θα προβεί σε πλήρη, δίκαια και ικανή απόφαση επί οποιωνδήποτε εγειρόμενων θεμάτων, γεγονότων και Νόμων όπως με συμβουλεύει ο Λεωνίδας Γεωργίου.
69. Όλα τα ανωτέρω από όσο καλύτερα γνωρίζω και πιστεύω είναι ορθά και αληθή.» Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των δύο πλευρών, στις εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις τους, πρόβαλαν και προώθησαν τις θέσεις και τα επιχειρήματα τους, όπως αυτά προβάλλουν μέσα από την αίτηση και την ένσταση αντίστοιχα. Προτού υπεισέλθω στην ουσία της αίτησης θεωρώ σκόπιμο να ασχοληθώ πρώτα, λόγω της φύσης τους, με τις δύο προδικαστικές ενστάσεις που εγείρονται στις παραγράφους 3, 7 και 8 της ένορκης δήλωσης του Ροβέρτου Πισιάρα. Αυτές είναι οι ακόλουθες.
70. Τα τεκμήρια που επισυνάπτονται στην ένορκη δήλωση του δικηγόρου Αλεξάνδρου Γ. Ιωαννίδη είναι άκυρα. Άκυρες είναι και οι ένορκες δηλώσεις του Εναγομένου, του Δημητρίου Δημητρακόπουλου, του Αθανάσιου Θανόπουλου και του Γεωργίου Ξένου καθότι η βεβαίωση (jurat) πάνω σε αυτές δεν είναι όπως επιτακτικά προβλέπει η Δ.39, θθ.10 και
72. Εναγόμενος κωλύεται να ζητά τις αιτούμενες θεραπείες καθότι καταχώρισε εμφάνιση άνευ όρων και όχι εμφάνιση υπό διαμαρτυρία ή υπό όρους. Αρχίζω με την εξέταση της πρώτης προδικαστικής ένστασης. Όπως έχω προαναφέρει την αίτηση συνοδεύουν 4 ένορκες δηλώσεις των κ.κ. Γεωργίου Ξένου, Δημητρίου Δημητρακόπουλου, Θεόδωρου Ρογκόπουλου και Αθανάσιου Θανόπουλου από την Ελλάδα, και ένορκη δήλωση του Αλέξανδρου Γ. Ιωαννίδη στην οποία επισυνάπτονται 5 τεκμήρια. Οι ένορκες δηλώσεις πρέπει να υπογράφονται από τον ομνύοντα και να πιστοποιούνται σύμφωνα με τις διατάξεις της Δ.39, θ.17, η οποία έχει ως εξής: «Any affidavit, declaration or affirmation may be sworn or taken in Great Britain, Ireland or the Channel Islands or in any British Colony, Possession, Protectorate or Mandated Territory or other place under the dominion of Her Majesty in foreign parts before any Court, Judge, notary public, or person lawfully authorized to administer oaths in any such Colony, Possession, Protectorate, Mandated Territory or other place under the dominion of Her Majesty, or maybe sworn or taken before any of her Majesty´s Consuls or Vice Consuls in any foreign parts outside Her Majesty´s Dominions, and the Judges and other officers of the Cyprus Courts shall take judicial notice of the seal or signature as the case may be of any such Court, Judge, notary public, person, Consul or Vice-Consul appended or subscribed to any such affidavit, declaration or affirmation or to any other document, and shall allow the same as regards its form to be used in a Cyprus Court without further proof but subject always as regards admissibility of its contents to the rules of evidence.» Στην υπόθεση E. Philippou Ltd v. Littner Hampton Ltd

(1984)1 CLR 716 αναφέρονται τα ακόλουθα στη σελ. 723: «Article 188 of the Constitution embodied the principle of continuity of the legal system upon the change of sovereignty. Subject to the provisions of the Constitution and to certain transitional provisions, all Laws in force on the date coming into operation of the Constitution, until amended whether by way of variation, addition or repeal, by any Law made under the Constitution, continued in force on or after the establishment of the Republic and are construed from that date and applied with such modification as may be necessary to bring them into conformity with the Constitution. «Law» includes any public instrument made before the date of the coming into operation by virtue of such Law.» Επίσης στην πιο πάνω υπόθεση στις σελ. 725-726 αναφέρεται: «In view of the radical constitutional change and the international status of this country with the declaration of Independence and the coming into being of the new State, the new constitutional and legal order has to be reflected in the Rules of Court. As the Republic of Cyprus, as aforesaid, has no power outside its jurisdiction and exercises no power over foreign, British subjects, O.6 r.6, has necessarily to me modified to read as follows: "When the defendant is not a Cypriot national, notice of the writ and not the writ itself is to be served upon him." Ο θ.6, όπως φαίνεται από τα πιο πάνω, πριν από την προσαρμογή του είχε ως εξής: «When the defendant is neither a British subject nor in British Dominions, notice of the writ, and not the writ itself, is to be served upon him. Such notice shall be in Form 6.» Μετά την προσαρμογή η πρόταση «is neither a British subject nor in British Dominions .» αντικατεστήθη ώστε να διαβάζεται «is not a Cypriot national.» Θεωρώ, επομένως, ότι κατ΄αναλογία με την πιο πάνω προσαρμογή η πρόταση «any affidavit . may be sworn or taken before any of Her Majesty´s Consuls or Vice-Consuls in any foreign parts outside Her Majesty´s Dominions .» μπορεί να προσαρμοσθεί ώστε να διαβάζεται: «όπου οποιαδήποτε ένορκη δήλωση μπορεί να ορκίζεται ή να λαμβάνεται ενώπιον οποιουδήποτε προξένου ή υποπρόξενου της Κυπριακής Δημοκρατίας σε οποιοδήποτε μέρος του εξωτερικού, εκτός της επικράτειας της Κυπριακής Δημοκρατίας.» Η Δ.39, θ.10 προβλέπει ότι εκείνος που δέχεται ένορκη δήλωση πρέπει αμέσως να υπογράψει τη βεβαίωση (jurat) και να περιγράψει τη θέση που κατέχει. Στις 4 ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση η βεβαίωση δεν είναι όπως επιτακτικά προβλέπει η Δ.39, θ.10. Μελετώντας τις επίδικες 4 ένορκες δηλώσεις των Γεωργίου Ξένου, Δημητρίου Δημητρακόπουλου, Θεόδωρου Ρογκόπουλου και Αθανάσιου Θανόπουλου διαπιστώνω ότι το πρόσωπο που υπογράφει σαν δεχόμενο τους όρκους δεν είναι ούτε Πρόξενος ούτε Υποπρόξενος μέσα στην έννοια που καθορίζεται στη Δ.39, θ.17 ανωτέρω. Υπογράφει κάποιος Φλουρής Φλουρκάς «Για Πρόξενο» χωρίς να αναφέρει την ιδιότητα του. Πιθανό να είναι κάποιος γραφέας αλλά, εν πάση περιπτώσει, δεν είναι ο Πρόξενος. Επομένως υπάρχει παρατυπία την οποία θεωρώ μοιραία για την εγκυρότητα των εν λόγω ενόρκων δηλώσεων. Πρέπει δε να τονιστεί ότι η νομολογία είναι πολύ αυστηρή επί του θέματος της εγκυρότητας ένορκης δήλωσης (Α. Θεμιστοκλέους & Υιοί Λτδ κ.ά. Arizona Trad. Co Ltd

(1997)1(Γ) ΑΑΔ 1354). Επομένως, οι 4 ένορκες δηλώσεις των πιο πάνω προσώπων, οι οποίες έγιναν στο εξωτερικό, χωρίς να τηρηθούν οι επιτακτικές πρόνοιες της Δ.39, θ.17 τίθενται εκ ποδών και δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο. Θεωρώ πως ούτε με τη Δ.64 θα μπορούσε, αν αυτό κρινόταν ως παρατυπία, να διορθωθεί αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο καθότι, όπως εξηγήθηκε στην υπόθεση Παναγιώτου (Σφικτού) ν. Παναγιώτου

(2002)1(Β) ΑΑΔ 1100 με αναφορά στην Wunderlich κ.ά. ν. Παναγιώτου

(1999)1(Α) ΑΑΔ 366, η εξουσία διάσωσης που παρέχει η Δ.64, μεταξύ άκυρης και παράτυπης διαδικασίας, θα πρέπει να περιορίζεται σε παρατυπίες και όχι σε παραλείψεις συμμόρφωσης προς τους Θεσμούς. Στην παρούσα περίπτωση σαφώς προκύπτει ότι πρόκειται για μη συμμόρφωση με τη Δ.39, θθ.10 και 17. Εξάλλου, όπως λέχθηκε στην Οικονομίδου ν. Φ. Χριστοδούλου και Υιοί Λτδ

(2005)1(Β) ΑΑΔ 1157, η Δ.64 δεν αποτελεί πανάκεια για κάθε παράλειψη συμμόρφωσης με τους κανονισμούς οι οποίοι πρέπει να τηρούνται. Η Δ.64 δημιουργεί ένα ένδικο μέσο, το οποίο μπορεί να χρησιμοποιήσει ο αιτών για να θεραπεύσει παρατυπίες στη διαδικασία, εφόσον αυτές είναι θεραπεύσιμες. Η παρατυπία μέχρι την άρση της υπάρχει. Ανεξάρτητα αν η μη τήρηση των πιο πάνω προνοιών στις πιο πάνω ένορκες δηλώσεις συνιστά παρατυπία θεραπεύσιμη κάτω από τις πρόνοιες της Δ.64, ή αν συνεπάγεται ακυρότητα, αίτηση για θεραπεία ή διόρθωση δεν έχει υποβληθεί. Σαν αποτέλεσμα όλες οι ένορκες δηλώσεις, πλην αυτής του Αλέξανδρου Γ. Ιωαννίδη, δεν θα ληφθούν υπόψη και το περιεχόμενο τους, στο οποίο έχω ήδη αναφερθεί σε πολύ αδρές γραμμές πιο πάνω, θα αγνοηθεί. Σε σχέση με τα τεκμήρια η Δ.39, θ.21 προνοεί τα ακόλουθα (σε μετάφραση): <<Κάθε τεκμήριο που αναφέρεται σε ένορκη δήλωση θα σημειούται με τον σύντομο τίτλο του θέματος ή ζητήματος και θα περιέχει αναφορά στο πρόσωπο που ορκίζεται και την ημερομηνία κατά την οποία έγινε ο όρκος και θα μονογράφεται από τον υπάλληλο ενώπιον του οποίου έγινε ο όρκος .>> Στα επισυνημμένα στην ένορκη δήλωση του, Αλέξανδρου Γ. Ιωαννίδη τεκμήρια Α-Θ δεν διακρίνονται επακριβώς τα προαναφερθέντα στοιχεία αλλά τα εν λόγω τεκμήρια έχουν μονογραφηθεί από τον υπάλληλο ενώπιον του οποίου έγινε ο όρκος. Γι' αυτό θεωρώ τη σχετική προδικαστική ένσταση αβάσιμη και την απορρίπτω. Στρέφομαι τώρα να εξετάσω τη δεύτερη προδικαστική ένσταση. Η Δ.16, θ.9 έχει ως εξής: «A defendant before appearing shall be at liberty, without obtaining an order to enter or entering a conditional appearance, to take out a summons to set aside the service upon him of the writ or of notice of the writ, or to discharge the order authorizing such service.» H Δ.16, θ.9 είναι επί λέξει αντιγραφή του παλαιού αγγλικού O.12, r.30 των Αγγλικών Διαδικαστικών Κανονισμών. Στο σύγγραμμα The Annual Practice 1958, σελ. 197 επεξηγείται ότι: «After unconditional appearance it is too late to object to any irregularity in the service or issue of the writ of which the defendant had knowledge, for appearance is a ´fresh step´ within O.70, r.2 (see Re Orr-Ewing, 22 Ch. D. 456.» Στη σελ. 199 του ιδίου συγγράμματος αναφέρεται: «A conditional appearance or appearance under protest is a complete appearance to the action for all purposes, subject only to the right reserved by the defendant to apply to set aside the writ or service thereof, on any ground he can sustain.» Από προσεκτική εξέταση των προνοιών της Δ.16, θ.9 προκύπτει ότι ένας εναγόμενος δικαιούται να κάνει ένα από τα ακόλουθα πράγματα: Πρώτον, δικαιούται πριν καν εμφανισθεί (δηλαδή πριν να καταχωρίσει συνήθη εμφάνιση) να αποταθεί δια κλήσεως στο Δικαστήριο για παραμερισμό της επίδοσης σ΄αυτόν του κλητηρίου εντάλματος ή της ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος ή να ζητήσει την ακύρωση του διατάγματος που εξουσιοδοτεί τέτοια επίδοση. Ο δεύτερος τρόπος ενέργειας είναι η καταχώριση εμφάνισης υπό διαμαρτυρία με ή χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου και ακολούθως η καταχώριση αίτησης δια κλήσεως προς ακύρωση του κλητηρίου εντάλματος ή της επίδοσης αυτού. Ο μηχανισμός γι΄αυτό προσφέρεται με την Δ.48, θ.8(ι)(r1) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία, συνδυαζόμενη με τη Δ.16, θ.9, δίνει την ευχέρεια στον εναγόμενο να καταχωρίσει μονομερή αίτηση για λήψη άδειας καταχώρισης της εμφάνισης υπό διαμαρτυρία. Στην προκειμένη περίπτωση, δεδομένου ότι ο Εναγόμενος επέλεξε να καταχωρίσει σημείωμα εμφάνισης άνευ όρων, θεωρώ περιττό να ασχοληθώ περαιτέρω με το νομικό πλαίσιο που διέπει τη συγκεκριμένη πτυχή του θέματος. Έχω την άποψη πως, ενόψει της συγκεκριμένης επιλογής του Εναγομένου, δηλαδή να καταχωρίσει εμφάνιση άνευ όρων, ο τελευταίος έχει δεχθεί να υπαχθεί στη δικαιοδοσία των Κυπριακών Δικαστηρίων (G.J. Magdon Ltd v A.L. Metal Trad. Ltd

(2001)1(Γ) ΑΑΔ 2064). Κατά συνέπεια οι οποιεσδήποτε παρατυπίες οι οποίες ενδεχομένως να υπήρχαν, αν υπήρχαν, έχουν θεραπευθεί. Δεν διαφεύγει της προσοχής μου ότι στην προκειμένη περίπτωση ο Εναγόμενος εγείρει θέμα δικαιοδοσίας των Κυπριακών Δικαστηρίων. Σύμφωνα με τη νομολογία, θέματα δικαιοδοσίας είναι θεμελιακά για το ορθό υπόβαθρο μιας υπόθεσης ενώπιον του Δικαστηρίου και, ως εκ τούτου, μπορούν να εγερθούν οποτεδήποτε ακόμη και μετά την καταχώριση εμφάνισης άνευ όρων. Στην αγγλική υπόθεση Wilkinson v. Barking Corporation

(1948)1 All ER 564 οι εναγόμενοι καταχώρισαν εμφάνιση άνευ όρων και πρόβαλαν τον ισχυρισμό ότι δεν υφίστατο αγώγιμο δικαίωμα καθότι το Δικαστήριο δεν είχε δικαιοδοσία να εκδικάσει την υπόθεση. Ο Δικαστής Asquith L.J. ανέφερε τα ακόλουθα στη σελ. 567: «No act of the parties can create in the courts a jurisdiction which Parliament has said shall vest, not in the courts, but exclusively in some other body, and a party cannot submit to, so as to make effective, a jurisdiction which does not exist . The argument we are here rejecting seems to be based on a confusion between two distinct kinds of jurisdiction. The Supreme Court may by statute lack jurisdiction to deal with a particular matter . It has, however, jurisdiction to decide whether or not it has jurisdiction to deal with such matters, and by entering an unconditional appearance, a litigant submits to the former jurisdiction (which exists), but not to the latter (which does not). We are not here concerned with irregularity in the service or issue of the writ. That raises other considerations which are here quite out of place.» Όπως προκύπτει από την πιο πάνω περικοπή το Αγγλικό Εφετείο διαφοροποίησε μεταξύ δύο ξεχωριστών ειδών δικαιοδοσίας:

1. Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να αποφασίσει ή όχι κατά πόσο έχει δικαιοδοσία να εξετάσει συγκεκριμένο ζήτημα, και
2. Η δικαιοδοσία ή έλλειψη δικαιοδοσίας να αποφασίσει εκείνο το συγκεκριμένο και εγειρόμενο ζήτημα. Ένας εναγόμενος ο οποίος καταχωρίζει εμφάνιση άνευ όρων αποδέχεται το πρώτο είδος δικαιοδοσίας, αλλά δεν αποκλείεται να εγείρει θέμα ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να εξετάσει τη συγκεκριμένη αγωγή. Η υπαγωγή ενός διαδίκου στη δικαιοδοσία ενός Δικαστηρίου δια μέσου μιας κανονικής ή άνευ όρων εμφάνισης δεν δίδει πάντοτε δικαιοδοσία στ Δικαστήριο να αποφασίσει την αγωγή (Halsbury´s Laws of England, 3η έκδοση, Τόμος 30, παρα. 676). Επομένως μπορεί ο Εναγόμενος να έχει δεχθεί να υπαχθεί στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου με την καταχώριση εμφάνισης άνευ όρων, αλλά είναι φανερό ότι μπορεί να αμφισβητήσει τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου με δεδομένο ότι η αίτηση του είναι πολυσχιδής στις αιτιάσεις που ο Εναγόμενος προβάλλει για τον παραμερισμό του κλητηρίου και της επίδοσης του, καλύπτοντας τόσο δικονομικά όσο και ουσιαστικά θέματα. Στην υπόθεση Gwendjian v. Societe Tunisienne de Banque S.A.

(1983)1 CLR 588, το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι οι εναγόμενοι δεν αποκλείονταν από το να εγείρουν το ζήτημα της έλλειψης δικαιοδοσίας στην υπεράσπιση τους παρά το γεγονός ότι είχαν αρχικά λάβει άδεια για καταχώριση εμφάνισης υπό διαμαρτυρία, η οποία όμως κατέστη κανονική εμφάνιση δεδομένου ότι από αβλεψία απέτυχαν να αιτηθούν εντός του ορισθέντος χρόνου τον παραμερισμό του κλητηρίου εντάλματος. Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι στις ειδικές περιστάσεις της υπόθεσης, οι ενάγοντες δεν μπορούσαν βάσιμα να ισχυρισθούν ότι η μετατροπή της εμφάνισης υπό διαμαρτυρία σε κανονική εμφάνιση συνιστούσε εγκατάλειψη του δικαιώματος των εναγομένων να ενστούν στη δικαιοδοσία. Περαιτέρω στην υπόθεση Stella v. Sayias

(1983)1 CLR 186, αποφασίστηκε ότι ζητήματα δικαιοδοσίας διαπερνούν ολόκληρη τη δικαστική διαδικασία και έτσι μια ένσταση επί της δικαιοδοσίας δεν μπορεί να θεωρείται ως ζήτημα απλής αντικανονικότητας ή παρατυπίας, αλλά είναι ένα ουσιαστικό και θεμελιακό ζήτημα όλης της υπόθεσης. Όπως έχει προαναφερθεί άλλωστε, η προθυμία των Δικαστηρίων να θεωρούν ζητήματα δικαιοδοσίας ως θεμελιακά για την βιωσιμότητα μιας αγωγής είναι συνδυασμένη με την εξ ίσου αποδεκτή αρχή ότι τέτοια ζητήματα μπορούν να εγερθούν σε οποιοδήποτε στάδιο, ακόμη και κατ΄έφεση, έστω και αν το ζήτημα δεν έχει εγερθεί από τους εναγόμενους είτε στη δικογραφία τους είτε στην καταχώριση εμφάνισης υπό διαμαρτυρία (Theofanous v. Georghiou

(1969)1 CLR 203). Είναι επίσης αποδεκτό, όπως αποφασίστηκε στην υπόθεση Meyer v. Claretie (1890-91) 7 TL R 40, ότι ο τρόπος της εγκατάλειψης του δικαιώματος δεν βασίζεται κατ΄ανάγκη στον τύπο της εμφάνισης που καταχωρείται. Σχετικό είναι επίσης και το Άρθρο 24 του Κανονισμού Ευρωπαϊκής Ένωσης αρ. 44/2001 (European Union Regulation No. 44/2001) το οποίο προνοεί τα ακόλουθα: «Apart from jurisdiction derived from other provisions of this Regulation, a court of a Member State before which a defendant enters an appearance shall have jurisdiction. This rule shall not apply where appearance was entered to contest jurisdiction, or where another court has exclusive jurisdiction by virtue of Article 22.» Σχετικές με το θέμα της δικαιοδοσίας είναι και οι πρόνοιες του άρθρου 21

(1)(α) του Ν.14/60 σύμφωνα με τις οποίες το Επαρχιακό Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία να αποφασίζει αγωγή που η βάση της έχει προκύψει είτε στο σύνολο της είτε εν μέρει μέσα στα όρια της επαρχίας για την οποία το Δικαστήριο έχει καθιδρυθεί. Έχει νομολογηθεί πως στην απουσία ρητής ή εξυπακουόμενης συμφωνίας αναφορικά με τον τρόπο πληρωμής, ο οφειλέτης έχει καθήκον να αναζητήσει τον δανειστή με σκοπό να τον πληρώσει, είτε στον τόπο διαμονής είτε στον τόπο της επιχειρηματικής του δραστηριότητας, νοουμένου βεβαίως ότι οι τόποι αυτοί είναι στην Κύπρο (American Life Insurance Company Ltd v Τζβέτα Μιχαήλ κ.ά., Πολ. Εφ. 230/05, ημερ. 25.5.07). Αυτό που προκύπτει από την Έκθεση Απαίτησης στην υπό κρίση περίπτωση είναι πως η αξίωση των Εναγόντων είναι για εξόφληση δανείου που σύμφωνα με τους ίδιους αυτοί χορήγησαν στον Εναγόμενο. Ναι μεν το δάνειο, σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης, χορηγήθηκε δυνάμει συμφωνίας που υπεγράφη στη Λεμεσό, η έδρα όμως των Εναγόντων είναι η Λευκωσία. Κατά συνέπεια, ανεξάρτητα από την ύπαρξη ρήτρας δικαιοδοσίας των Κυπριακών Δικαστηρίων στη εν λόγω συμφωνία, ήταν καθήκον του Εναγομένου να αναζητήσει τους Ενάγοντες στον τόπο της έδρας τους που είναι η Λευκωσία. Ένα άλλο ζήτημα που τέθηκε από τον Εναγόμενο είναι διαζευκτικό αίτημα για αναστολή της διαδικασίας για το λόγο ότι τα Κυπριακά Δικαστήρια δεν αποτελούν το κατάλληλο και/ή αρμόδιο δικαιοδοτικό βήμα για την εκδίκαση της παρούσας αγωγής (forum non conveniens). Το βασικό στοιχείο που κυριαρχεί στη συγκεκριμένη πτυχή της υπό κρίση περίπτωσης είναι ότι οι διάδικοι έχουν ρητά καθορίσει στην εν λόγω συμφωνία το δικαιοδοτικό βήμα (forum) εκδίκασης της επίδικης διαφοράς τους και αυτό είναι αποκλειστικά το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας. Τίποτε, ουσιαστικά, δεν έχει τεθεί ενώπιον μου που να δικαιολογεί παρέκκλιση από τη συμφωνηθείσα ρήτρα αποκλειστικής δικαιοδοσίας. Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας ότι το βάρος απόδειξης το φέρει ο Εναγόμενος. Υπενθυμίζω ότι το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων το οποίο αποτελεί ουσιαστικά το υλικό επί του οποίου εδράζεται η συγκεκριμένη εισήγηση του Εναγομένου θα πρέπει να αγνοηθεί με αποτέλεσμα τα όσα σχετικά επί της συγκεκριμένης πτυχής της ένστασης αναφέρονται στη ένορκη δήλωση του Αλέξανδρου Γ. Ιωαννίδη να παραμένουν ατεκμηρίωτα και μετέωρα. Σαν αποτέλεσμα όλων των πιο πάνω η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εναγόντων και εναντίον του Εναγομένου όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Χ. Σολομωνίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΜΝ/ΧΨ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο