Φέλιξ Καλογερίδης ν. A N KYRATZIS CONSTRUCTIONS CO LIMITED, Αρ. Αγωγής: 1454/06, 10 Σεπτεμβρίου, 2007

Φέλιξ Καλογερίδης ν. A N KYRATZIS CONSTRUCTIONS CO LIMITED, Αρ. Αγωγής: 1454/06, 10 Σεπτεμβρίου, 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2007:A81 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Γ. Σάντη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1454/06 Φέλιξ Καλογερίδης και A & N KYRATZIS CONSTRUCTIONS CO LIMITED ------------------------ Αίτηση ημερ. 21.5.07 για Απόρριψη της Αγωγής λόγω Παραγραφής Ημερομηνία: 10 Σεπτεμβρίου, 2007. Εμφανίσεις: Για τους εναγόμενους - αιτητές: η κ. Ρ. Μακρίδου. Για τον ενάγοντα - καθ' ου η αίτηση: ο κ. Γ. Λιβέρας. ----------------------------------- Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η (Απευθείας από την Έδρα) ---------------- Οι αιτητές ζητούν την έκδοση διατάγματος απόρριψης, παραμερισμού και ακύρωσης της αγωγής λόγω παραγραφής του αγώγιμου δικαιώματος επί του οποίου βασίζεται, στηριζόμενοι στις πρόνοιες του Άρθρου 68 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, όπως τροποποιήθηκε. Αποτελεί ισχυρισμό τους ότι, δοθέντος ότι το εργατικό ατύχημα που αποτελεί τη βάση της αγωγής για αμέλεια, έλαβε χώραν, παραδεχτώς, στις 23.1.2003 και ότι η αγωγή καταχωρίσθηκε στις 17.2.2006, ενεργοποιούνται οι πρόνοιες του υπό αναφορά άρθρου (πριν την τροποποίησή του με το Νόμο 171(Ι)/06, ο οποίος δεν έχει αναδρομική ισχύ), οι οποίες αναφέρουν ότι καμιά αγωγή δεν εγείρεται για αστικό αδίκημα εκτός εαν αυτή εγερθεί εντός δύο χρόνων μετά την πράξη ή παράληψη στην οποία αυτή αφορά. Ο καθ' ου η αίτηση αντέτεινε ότι, ως αποτέλεσμα του τραυματισμού του, εξήλθε του ιατρικού κέντρου στο οποίο παρακολουθούνταν, στις 23.10.2006, αφού η ζημιά στην οποία υπόκειτο προκαλούνταν από μέρα σε μέρα, με αποτέλεσμα ο χρόνος της παραγραφής να αρχίζει από την ημερομηνία αυτή. Εισηγήθηκε επίσης ότι η μη δικογράφηση του ισχυρισμού περί παραγραφής στην Υπεράσπιση εμποδίζει τους αιτητές από το να τον προωθήσουν σε οποιοδήποτε στάδιο. Αξιολόγησα τις εισηγήσεις των ευπαίδευτων δικηγόρων, καθώς και κάθε τι το οποίο αναφέρεται στην αίτηση και ειδοποίηση περί προθέσεως υποβολής ενστάσεως και συνοδευτικές ένορκες δηλώσεις, όπως και το περιεχόμενο της δικογραφίας. Δεν υπάρχει ανελαστικός κανόνας που να προβλέπει για οποιανδήποτε αδυναμία προώθησης ισχυρισμού περί παραγραφής αγώγιμου δικαιώματος στην απουσία εξειδικευμένης αναφοράς στη δικογραφία. Καμιά από τις αποφάσεις στις οποίες παρέπεμψε ο δικηγόρος του καθ' ου η αίτηση δεν υποστηρίζει τις θέσεις του. Εκείνο που προκύπτει είναι ότι, δοσμένου του ουσιώδους ζητήματος της δικαιοδοσίας στην οποία αφορά η παραγραφή, το Δικαστήριο έχει την ευχέρεια και την υποχρέωση να επιληφθεί του θέματος αμέσως, είτε μετά από αίτηση των διαδίκων είτε αυταπαγγέλτως. Το γεγονός ότι η νομολογία, πράγματι, αναφέρει ότι αν ένας διάδικος υπέρ του οποίου λειτουργεί η παραγραφή δεν την εγείρει στο δικόγραφό του, τότε η υπόθεση προχωρεί σε εκδίκαση - και αναφέρομαι στη Φεσσάς[1] και στη Χαρικλίδη[2], στις οποίες παρέπεμψε ο κ. Λιβέρας - δεν εξυπακούει ότι, το αντίθετο, δημιουργεί οποιασδήποτε μορφής κώλυμα για την προώθηση ανάλογου ισχυρισμού, όταν το θέμα εγερθεί ρητώς και σαφώς από τον επηρεαζόμενο διάδικο σε οποιαδήποτε φάση της διαδικασίας, πόσω μάλλον στο πολύ πρώιμο στάδιο των οδηγιών που βρισκόμαστε τώρα. Το ζήτημα, όπως είπαμε, είναι κεφαλαιώδες και άπτεται της εξουσίας και δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου να επιληφθεί της υπόθεσης και είναι με βάση αυτή την προσέγγιση που θα πρέπει να αξιολογηθεί η θέση της νομολογίας και το, κατά την ταπεινή μου άποψη, απρόσφορο της προβολής ισχυρισμού περί εμποδισμού επίκλησης του ζητήματος της παραγραφής ή της δυνατότητας απόφασης περί τούτου, μόνον και μόνον διότι το θέμα δε δικογραφείται, και επί τούτου είναι απολύτως σχετικό το σκεπτικό στην απόφαση Χατζηστυλλής[3], στην οποία, μάλιστα, παρέπεμψε ο κ. Λιβέρας, από το οποίο εξάγεται, ακριβώς, ότι ως εκ της φύσης του, ο ισχυρισμός θα πρέπει να εξεταστεί αμέσως αφού σχετίζεται, πράγματι, με την εξουσία και δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου να ασχοληθεί με την υπόθεση. Αναφορικώς με την ουσία της αίτησης, προκύπτει από τα γεγονότα και τις πρόνοιες του Άρθρου 68 του Κεφ. 148, όπως τροποποιήθηκε - και αυτές είναι που ισχύουν στην προκειμένη περίπτωση, στην απουσία τροποποίησης ή ακύρωσής τους και όχι οποιοδήποτε άλλο γενικό περί παραγραφής νομοθέτημα - ότι το αγώγιμο δικαίωμα στην προκειμένη περίπτωση έχει σαφώς παραγραφεί, με την αγωγή να καταχωρείται μετά την εκπνοή τής περιόδου παραγραφής, χωρίς να ισχύει οτιδήποτε που θα μπορούσε να οδηγήσει σε διαφορετική κατάληξη. Έχοντας υπόψη τις πρόνοιες του Άρθρου 8(Α) του Περί Παραγραφής Νόμου, Κεφ. 15, όπως τροποποιήθηκε με το Νόμο 108(Ι)/02, καμιά απολύτως μαρτυρία δεν προσφέρθηκε έτσι ώστε να μπορεί να αποτελέσει υπόβαθρο για ενάσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου να μην εφαρμόσει τις πρόνοιες παραγραφής της αξίωσης, όπως σχετικώς πρότεινε ο κ. Λιβέρας. Από αυτή τη σκοπιά, η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση είναι αδικαιολογήτως γενική και αόριστη σε ό,τι θα μπορούσε να ενδιαφέρει, εξειδικευμένα πλέον εδώ, και χωρίς οποιαδήποτε αναφορά σε πραγματικά γεγονότα τα οποία θα μπορούσαν, έστω, να θεωρηθούν ότι στόχευαν στην επίκληση των εν λόγω προνοιών με σκοπό τη δημιουργία κατάλληλου θεμελίου για ενάσκηση της δικαστικής διακριτικής ευχέρειας, όπως το εν λόγω άρθρο ορίζει. Όλες οι αναφορές του ευπαίδευτου δικηγόρου του καθ' ου η αίτηση περί του χρόνου παρουσίας και συμπλήρωσης θεραπείας του πελάτη του σε ιατρικό κέντρο του εξωτερικού και άλλα συναφή, δεν αποτελούν μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου και ασφαλώς δε μπορούν να συμπληρώσουν το κενό που παρατηρείται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση σε σχέση με το ζήτημα αυτό, μια και εκεί δε γίνεται καμιά απολύτως σχετική μνεία περί τέτοιων γεγονότων. Αντίθετη προσέγγιση θα είχε ως αποτέλεσμα την αποστέρηση, στην αντίδικη πλευρά, της δυνατότητας αμφισβήτησης των γεγονότων αυτών μέσω της νενομισμένης διαδικασίας. Συναφής και κατ' αναλογίαν εφαρμοζόμενη στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης διαπίστωση, έγινε από το Ανώτατο Δικαστήριο και στην υπόθεση Federal Bank of Lebanon (SAL) v. Σιακόλα