← Κύπρος

Ιωάννη Γεωργίου Παρτάλη κ.α. ν. Σταύρου Νεοφύτου, Αρ. Αγωγής: 9704/03, 31 Οκτωβρίου, 2007

Ιωάννη Γεωργίου Παρτάλη κ.α. ν. Σταύρου Νεοφύτου, Αρ. Αγωγής: 9704/03, 31 Οκτωβρίου, 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2007:A114 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 9704/03 Μεταξύ

  1. Ιωάννη Γεωργίου Παρτάλη, από την Αγία Βαρβάρα
  2. Σταύρου Ιωάννου Παρτάλη, από την Αγία Βαρβάρα
  3. Μαρίας Ιωάννου, από την Αγία Βαρβάρα Εναγόντων Και Σταύρου Νεοφύτου, από την Αγία Βαρβάρα Εναγομένου ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 31 Οκτωβρίου,
  4. ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Ενάγοντες: κ. Κ. Τουβανάς Για Εναγόμενο: κ. Α. Γεωργίου με την κα Ρούσου Α Π Ο Φ Α Σ Η Σύμφωνα με όσα καταγράφονται στην Τροποποιημένη ΄Εκθεση απαιτήσεως τους, οι Ενάγοντες αξιούν: Α) Απόφασην ότι ο διαχωρισμός του τεμ. 702 (του Φ/Σχ.39/22 στην Αγ. Βαρβάρα) στα τεμ. 702/1 και 702/2 το 1940, δεν έγινε σύμφωνα με τη θέληση του ιδιοκτήτη - δωρητή, ούτε των δύο δωρεοδόχων και επομένως ήταν λανθασμένος και ως τέτοιος πρέπει να διορθωθεί. Β) Απόφασην ότι ο Εναγόμενος ο οποίος στις 2.11.90 αγόρασε το τεμ.702/2 (νυν τεμ. 1015) αγόρασε μόνο την έκταση που ήταν στην κατοχή των πωλητών όπως αυτοί του υπέδειξαν κατά τις διαπραγματεύσεις και επομένως αυτός εμποδίζεται από του να διεκδικεί το μέρος εκείνο του τεμαχίου που ευρίσκεται στην κατοχή των Εναγόντων επικαλούμενος ότι το μέρος αυτό περιλαμβάνεται στο χωρομετρικό σχέδιο του τεμ. 1015 (πρώην 702/2). Γ) Απόφασην ότι τα σύνορα των τεμαχίων 1125 που ανήκει στον Ενάγοντα 2, τεμ. 1124 που ανήκει στην Ενάγουσα 3 και τεμ.1015 που ανήκει στον Εναγόμενο είναι εκείνα που συμφωνήθηκαν το 1940 με συμφωνία των τότε ιδιοκτητών και καθορίστηκαν με την κατασκευή πέτρινης δόμης και φύτευση σειράς ευκαλύπτων και αν στα χωρομετρικά σχέδια υπάρχει επέκταση των συνόρων αυτών πέραν της δόμης, αυτό οφείλεται σε λάθος στα χωρομετρικά σχέδια. Δ) Διάταγμα τροποποίησης των χωρομετρικών σχεδίων και των Τίτλων Ιδιοκτησίας ώστε τα σύνορα να είναι όπως τα ισχυρίζονται οι Ενάγοντες. Ε) Διάταγμα διατάσσον τον Εναγόμενο όπως παύσει να επεμβαίνει επί των τεμαχίων που ευρίσκονται πέραν της δόμης. Ανταπαίτηση: Με την υπεράσπιση του ο Εναγόμενος αρνείται το δικαίωμα των Εναγόντων και ανταπαιτητικώς αξιοί Διάταγμα με το οποίο να διατάσσονται να μην επεμβαίνουν στο τεμάχιο 1015 που του ανήκει. Μαρτυρία: Εκ μέρους των Εναγόντων κατέθεσαν: Ο Χριστοδούλος Ιωάννου (Μ.Ε.1) ο οποίος είναι γιος του Ενάγοντος 1, αδελφός του Ενάγοντος 2 και πατέρας της Ενάγουσας
  5. Είναι σήμερα 73 ετών (γεννηθείς το 1933) και θυμάται τον παππού του που τους έλεγε ότι πέραν της δόμης με τους ευκαλύπτους ήταν το κτήμα της θείας του Χρυσταλλούς (το «πάνω» κτήμα) ενώ το «κάτω» ήταν του πατέρα του μάρτυρος, δηλ. του Ενάγοντος
  6. Ο Λοϊζος Ττούμπας (Μ.Ε.2) ο οποίος το 1966 αγόρασε τρακτέρ και αγελάδες και μεταξύ των χωραφιών που όργωνε, έναντι αμοιβής, με το τρακτέρ του ήταν και αυτό της Χρυσταλλούς (Τεμ. 1015) κατόπιν οδηγιών του συζύγου της, Νικολή. Αλλά γνώριζε το κτήμα τόσον υπό την ιδιότητα του ως αγροφύλακας μεταξύ των ετών 1978-1984 όσον και ως βοσκός. Στο συγκεκριμένο κτήμα θα καλλιέργησε τις ελιές του Νικολή περίπου 10 φορές και ποτέ ο τελευταίος δεν του έδωσε οδηγίες να οργώσει πέραν της δόμης και των ευκαλύπτων. Ο Δημήτρης Γεωργίου (Μ.Ε.3) ο οποίος είναι τοπογράφος για 50 περίπου χρόνια και εγγεγραμμένος στο Ε.Τ.Ε.Κ. χωρομέτρης. Με οδηγίες των Εναγόντων αποτύπωσε το τεμάχιο 1125 και κατ' επέκταση τα τεμάχια 1124 και τεμ. 1015 σε σχέδιο το οποίο παρουσίασε ως Τεκμήριο
  7. Για τη μεταφορά των κτημάτων χρησιμοποίησε επίσημο κτηματικό σχέδιο το οποίο παρουσίασε ως Τεκμήριο
  8. Σ' αυτό σχεδίασε και την επίδικη λωρίδα γης έκτασης 1563 τ.μ. Ο Ιωάννης Παρτάλης (Μ.Ε.4) ο οποίος είναι ο Ενάγων 1, πατέρας του Εναγόμενου 2 και παππούς της Ενάγουσας
  9. Σήμερα είναι 97 ετών (γεννηθείς το 1910). Θυμάται ότι μέχρι το 1938-40, όταν ακόμα ιδιοκτήτης του αρχικού ενιαίου κτήματος ήταν ο δικός του πατέρας, το κτήμα ήταν ακαλλιέργητο, γεμάτο θρουμπιά. Ο ίδιος άρχισε να καθαρίζει μέρος του, και φύτεψε τρεις ελιές. Όταν ο γαμπρός του επ' αδελφή, Νικολής, φύτεψε και εκείνος κάποιες ελιές, ο Μ.Ε.4 επισκέφθηκε τον πατέρα του για διευκρινίσεις και εκείνος του είπε αφού έχει το «κάτω» κτήμα να αφήσει το «πάνω» στον Νικολή και τη Χρυσταλλού, αλλά να βάλουν μεταξύ τους «ένα σύνορο» για να ξέρει ο κάθενας το δικό του μερίδιο. ΄Ετσι σε λίγες μέρες ο Μ.Ε.4 πήγε με τον Νικολή, μέτρησαν από μια ελιά 12 πόδια, μάζεψαν πέτρες και έκαμαν «δήμμα». Αργότερα ο Νικολής φύτεψεν και ευκάλυπτους μέσα στη δόμην αυτή. ΄Εκτοτε έμεινε το «κάτω» κομμάτι στον ίδιο και το «πάνω» στον Νικολή και τη Χρυσταλλού. Αυτά έγιναν περί το 1938-
  10. Δεν θυμάται πότε έγιναν οι μεταβιβάσεις στο Κτηματολόγιο αλλά ήταν σίγουρα κάποια στιγμή αργότερα και πάντως πριν το θάνατο του πατέρα του το
  11. Ο ίδιος δεν θυμάται πάντως να πήγε στο Κτηματολόγιο για τέτοιο σκοπό. Η Ιωάννα Ηρακλέους (Μ.Ε.5) είναι κόρη της Χρυσταλλούς και του Νικολή, δηλαδή αδελφότεκνη του Ενάγοντος
  12. Γνώριζε από μικρή ηλικία πως το δικό τους κτήμα ήταν μέχρι τους ευκαλύπτους. Η μητέρα της μεταβίβασε το κτήμα της στην κόρη της (και αδελφή της Μ.Ε.5) Ελένη Εξαδάκτυλου και αργότερα το ½ μερίδιο μεταβιβάστηκε στην ίδια (Μ.Ε.5). Δεν θυμάται για πόσα χρόνια παρέμεινε ιδιοκτήτρια αλλά γύρω στο 1980 το έδωσε στον αδελφό της Ανδρέα δυνάμει ανταλλαγής. Ο Σταύρος Ιωάννη Παρτάλη (Μ.Ε.6) είναι ο Ενάγων 2 και γιος του Ενάγοντος
  13. Είναι 68 ετών σήμερα (γεννηθείς το 1938) και ιδιοκτήτης του τεμ.
  14. Θυμάται τον παππού του που πήγαινε στα χωράφια αυτά μέχρι που μπορούσε και μάζευε ελιές και σύκα και όταν τους έδειχνε ποιο ήταν το δικό τους χωράφι και ποιο της θείας τους της Χρυσταλλούς. Πολύ αργότερα όταν ο Εναγόμενος τοποθέτησε χώματα πέραν της δόμης, κάλεσαν χωρομέτρη ο οποίος τους υπέδειξε ότι σύμφωνα με το τοπογραφικό το χωράφι (πλέον) του εναγόμενου όντως προχωρούσε πέραν της δόμης. Ο Εναγόμενος του είπε πως θα τα κανόνιζαν μεταξύ τους αλλά αργότερα εκείνος ζητούσε διάβαση 30 ποδών πράγμα που ο ίδιος αρνήθηκε. Σήμερα κατέχει το διαφιλονικούμενο τμήμα έκτασης 1563 τ.μ. όπως φαίνεται σκιασμένο στο Τεκμήριο
  15. Στα πλαίσια της μαρτυρίας του κατατέθηκαν από κοινού τα πιστοποιητικά ΄Ερευνας Ακίνητης Ιδιοκτησίας ως Τεκμήρια 4 και
  16. Από πλευράς Εναγόμενου κατέθεσαν: Ο Αιμίλιος Τσίγκης (Μ.Υ.1) ο οποίος υπηρετεί ως Κτηματολογικός Γραφέας στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λευκωσίας. Παρουσίασε στο Δικαστήριο τη δήλωση μεταβίβασης του τεμαχίου 1015 επ' ονόματι του Εναγόμενου (Τεκμήριο 6), έγγραφα μεταβίβασης επ' ονόματι των προηγούμενων ιδιοκτητών (Τεκμήριο 7 και 8) και το φάκελο διαχωρισμού του 1940 (Τεκμήριο 9). Ο Εναγόμενος Σταύρος Νεοφύτου (Μ.Υ.2) ο οποίος αγόρασε το τεμ. 1015 το 1990 από την Ελένη Εξαδάκτυλου, έναντι Λ.Κ.11,000, με σκοπό να κτίσει εργοστάσιο ζωοτροφών. Αργότερα το 1993-94 όταν έφερε χωρομέτρη για σκοπούς οριοθέτησης διαπίστωσε ότι στο δικό του τεμάχιο περιλαμβάνετο και αυτό το τμήμα πέραν της δόμης και των ευκαλύπτων. Όταν επιχείρησε να το χρησιμοποιήσει συνάντησε την αντίδραση των Εναγόντων. Δικαιοδοσία: Πριν από ο,τιδήποτε άλλο θεωρώ σκόπιμο να αναφέρω στο παρόν στάδιο πως έχω υπόψιν μου αρκετές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις οποίες εγέρθηκε ζήτημα δικαιοδοσίας του Επαρχιακού Δικαστηρίου να επιληφθεί υποθέσεων που αφορούν διόρθωση κτηματολογικού λάθους. Εκτενής αναφορά γίνεται στην υπόθεση Παρασκευούς Λοϊζου ν. Ανδρέα Πολεμίτη

(1998)1 Α.Α.Δ 1349. Όπως φαίνεται το πρόβλημα δημιουργείται από την ύπαρξη του άρθρου 61 του Κεφ. 224 το οποίο προνοεί για την εξουσία του Διευθυντή Κτηματολογίου και Χωρομετρίας να διορθώσει ο ίδιος λάθη και παραλείψεις στα κτηματικά μητρώα, σχέδια και πιστοποιητικά εγγραφής. Εν τούτοις όμως από πολύ παλιά έχει γίνει δεκτό ότι «όταν χρειάζεται να ακουστεί μαρτυρία από το διευθυντή αναφορικά με νομικά δικαιώματα σε γη για να είναι σε θέση να διορθώσει οποιοδήποτε λάθος ή παράλειψη στο Κτηματολογικό Μητρώο ή σε οποιοδήποτε πιστοποιητικό εγγραφής, ο μηχανισμός που προβλέπεται από το άρθρο 61 δεν πρέπει να ενεργοποιείται γιατί η θεραπεία επαφίεται στα Πολιτικά Δικαστήρια με όλες τις ασφαλιστικές δικλείδες που αφορούν ένορκη μαρτυρία, αποδεκτότητα μαρτυρίας και γενικά τους βασικούς κανόνες δικαιοσύνης». (Βλ. Socratous v. Mezou
(1975)1 C.L.R. 62). Στην υπόθεση Χ¨Ιωάννου ν. Κωνσταντίνου
(1993)1 Α.Α.Δ. 844 αναφέρθηκαν σχετικά τα εξής: «Σε σειρά υποθέσεων επιβεβαιώθηκε η ύπαρξη δικαιοδοσίας προς εκδίκαση αγωγών στις οποίες υποβλήθηκαν ισχυρισμοί για λάθος στα κτηματολογικά μητρώα όχι βέβαια εξ αιτίας διαφορετικής προσέγγισης ως προς την ισχύουσα νομοθετική ρύθμιση αλλά ως αποτέλεσμα του γεγονότος ότι, στις περιπτώσεις εκείνες, οι ισχυρισμοί που υποβλήθηκαν συνέθεταν επίδικα θέματα ευρύτερα που προϋπέθεταν διερεύνηση όχι απλώς κτηματολογική και που, επομένως, δεν θεωρήθηκαν ως ισχυρισμοί για λάθος ή παράλειψη με την έννοια του άρθρου 61. (Βλ. Imbrahim Mehmed Chakkarto v. The Attorney General
(1961)C.L.R. 231, Melpomeni Panayiotou Chrysanthou and Others v. Neoclis Antoniades
(1969)1 C.L.R. 622, Abraham Hassifod v. Paul Antoine-Aristide Santi and Others
(1970)1 C.L.R. 220, Michaelides v. Ttapoura
(1980)1 C.L.R. 610, Panayiotou v. Kyriacou
(1985)1 C.L.R. 156, Κυριακού Νικήτα Παναγιώτου ν. Σόνιας Ανδρέα Χ'Κυριάκου και άλλης
(1991)1 Α.Α.Δ. 362. Στην παρούσα υπόθεση, το κατ' ισχυρισμό λάθος δεν ήταν απλώς κτηματολογικής φύσης. Η εφεσείουσα, με την υπεράσπιση και την ανταπαίτηση της, επικαλείται υλοποιηθείσα συμφωνία διαχωρισμού μεταξύ των προκατόχων τους κατά το 1940 του ακινήτου από το οποίο προήλθαν τα επίδικα και αβλεψία, παράλειψη, λάθος η αμέλεια του τότε αρμόδιου κτηματολογικού υπαλλήλου να μεταφέρει τα συμφωνηθέντα, όπως βεβαιώνονταν από την επί τόπου κατοχή, στο χωρομετρικό σχέδιο. ΄Εχουμε ικανοποιηθεί ότι η αντιδικία αφορούσε στο ουσιαστικό δικαίωμα κυριότητας στην επίδικη λωρίδα που η κάθε πλευρά διεκδικούσε. Το πιστοποιητικό εγγραφής αποτελεί εκ πρώτης όψεως απόδειξη κυριότητας και η απόδειξη λάθους κατά την εγγραφή μπορεί να το εξουδετερώσει. (Βλ. Thomas Antoni Theodorou v. Christos Theori HadjiAntoni
(1961)C.L.R. 203, Myrofora Nicou Socratous v. Nicolas Michael Mezou
(1975)1 C.L.R. 62)" Στην ίδια την υπόθεση Λοϊζου ν. Πολεμίτη (ανωτέρω) λέχθηκε καταληκτικά ότι «όπου απόφαση επί του θέματος δεν είναι δυνατή με απλή εξέταση των φακέλων του Κτηματολογίου και απαιτείται η λήψη μαρτυρίας, ενίοτε πολύπλοκης, τότε το θέμα πρέπει να άγεται απευθείας ενώπιον του Δικαστηρίου» και ότι «το άρθρο 61 δεν έχει εφαρμογή όπου υπάρχει αναγκαιότητα εξέτασης και αξιολόγησης μαρτυρίας». Στην παρούσα υπόθεση οι Ενάγοντες επικαλούνται τη λανθασμένη αποτύπωση της θέλησης του αρχικού ιδιοκτήτη (κατά το 1940) όσον αφορά το διαχωρισμό αλλά και την καθ' υπόδειξη του κατασκευή φυσικού συνόρου μεταξύ των δύο νέων τεμαχίων. Για να στοιχειοθετήσουν τους ισχυρισμούς τους προσέφεραν μαρτυρία για τις ενέργειες και δηλώσεις του εν λόγω αρχικού ιδιοκτήτη από τις οποίες σύμφωνα με τους ίδιους προκύπτει η βούληση του. Συνεπώς υπάρχει αναγκαιότητα εξέτασης και αξιολόγησης μαρτυρίας και κατά τη γνώμη μου ορθώς η υπόθεση προχώρησε με αγωγή και όχι αίτηση για διόρθωση λάθους - βάσει του άρθρου 61 του Κεφ.
  1. Αξιολόγηση μαρτυρίας - Ευρήματα: Από το σύνολο της μαρτυρίας είναι αναντίλεκτο πως πριν το διαχωρισμό του 1940 τα σημερινά τεμάχια 1015 (του Εναγόμενου) και τα Τεμάχια 1122, 1123, 1124 και 1125 αποτελούσαν ένα ενιαίο τεμάχιο, ήτοι το
  2. ΄Οπως προκύπτει από τα πιστοποιητικά έρευνας (Τεκμήρια 4 και 5) το αρχικό τεμάχιο 702 από το 1938 τουλάχιστον ήταν εγγεγραμμένο το όλο μερίδιο επ' ονόματι του πατέρα του Ενάγοντος 1, δηλ. επ' ονόματι του Γιωρκή Ττοουλή Χ"Ιωνά, ο οποίος είναι παππούς του Ενάγοντος 2 και πρόπαππος της Ενάγουσας
  3. Το τεμάχιο 702 ήταν χωράφι έκτασης 20 δεκαρίων και 402 τ.μ. Στο φάκελο του Κτηματολογίου υπ' αρ. 1753/40, δυνάμει του οποίου έγινε ο διαχωρισμός, ευρίσκεται και το παλαιό πιστοποιητικό εγγραφής επ' ονόματι του μ. Χ"Ιωνά με αρ. εγγραφής 10046 καθώς και η αίτηση του για διαχωρισμό σε δύο νέα τεμάχια εκ των οποίων το ένα να «νομιμοποιήσει» στη θυγατέρα του Χρυσταλλού Γεωργίου Χ"Ιωνά. Από τις αναφορές του αρμόδιου λειτουργού επί των εντύπων Ν.63 εξάγεται πως στις 10.10.40 διενεργήθηκε η επιτόπια εξέταση στην παρουσία του τότε κοινοτάρχη Αγ. Βαρβάρας (Σταύρου Σταυρινού) και του αιτητή Γιωρκή Χ'Ιωνά. Στο πίσω μέρος του ενός εντύπου Ν.63 υπάρχει πιστοποίηση του Κοινοτάρχη και δύο «Aζάδων» (Χριστόδουλου Αβρααμίδη και Χριστόδουλου Μικέλλη) ότι ο αρμόδιος λειτουργός επισκέφθηκε το τεμάχιο 702 και ότι αυτό διαχωρίστηκε σε δύο νέα τεμάχια ήτοι τα 702/1 και 702/2 σύμφωνα με την επιθυμία του Αιτητή («... as per the wishes of applicant ..») ο οποίος θα μεταβιβάσει το 702/2 στη θυγατέρα του Χρυσταλλού Γεωργίου. Ακριβώς κάτω από την πιο πάνω πιστοποίηση υπάρχει γραπτή συγκατάθεση του Γιωργκή Χ"Iωνά ότι δεν έχει οποιαδήποτε ένσταση στο διαχωρισμό του κτήματος του στα τεμάχια 702/1 και 702/2, ότι όλες οι λεπτομέρειες του έχουν διαβαστεί και εξηγηθεί από το λειτουργό ερευνών στην παρουσία του Κοινοτάρχη («... all particulars of which have been read over and explained by L.R.C. Mr ... in the presence of the Mouktar Stavros Stavrinos..») και ότι ο διαχωρισμός έγινε σύμφωνα με τις επιθυμίες του. («.. the separation made as per my wishes»). Πιο κάτω ο Κοινοτάρχης και οι δύο Aζάδες βεβαιώνουν ότι ο Αιτητής είναι προσωπικώς γνωστός τους, ενήλικας, έχων σώας τας φρένας και υπέγραψε στην παρουσία τους. Ακολουθεί άλλη βεβαίωση του λειτουργού επιτόπιων ερευνών ότι εξήγησε τα πιο πάνω στους υπογράφοντες και ότι δήλωσαν πως τα κατανόησαν. («Explained by me to the above signatories, who staded that they understood it"). Στο φάκελο ευρίσκεται ακόμα ένα έγγραφο, ήτοι το χωρομετρικό σχέδιο βάσει του οποίου έγινε ο διαχωρισμός, στο οποίο επίσης υπογράφουν βεβαιώνοντας την ορθότητα του οι πιο πάνω Κοινοτάρχης και Αζάδες καθώς και ο ίδιος ο λειτουργός του Κτηματολογίου που το ετοίμασε. Στο εξωτερικό του φακέλου υπάρχει το εξής σημείωμα ημερ. 10-10-40: «Local enquiry carried out, separation made as per the wishes of applicant (who signed on back of F.63 lot. 1) & plan prepared (Υπ.) L.E.C.» (Local Enquiry Clerk). Στο ετοιμασθέν σχέδιο δεικνύετο με γαλάζιο χρώμα το νέο τεμ. 702/1 και με κόκκινο το τεμάχιο 702/
  4. Η συνέχεια και το ιστορικό των δύο αυτών τεμαχίων προκύπτει ακριβέστερα από τα πιστοποιητικά έρευνας (Τεκμήρια 4 και 5), αλλά επιβεβαιώνεται σε κάποια σημεία και από την προφορική μαρτυρία. ΄Οπου υπάρχει διαφορά είναι προφανές ότι προτιμώ τη μαρτυρία που προκύπτει από επίσημα έγγραφα. Συγκεκριμένα το τεμάχιο 702/2 ενεγράφη στις 21-12-40 δυνάμει δωρεάς από τον Γιωρκή Χ"Ιωνά στη θυγατέρα του Χρυσταλλού Γεωργίου. Το 1959 η Χρυσταλλού δώρισε το ½ στη θυγατέρα της Ελένη Εξαδάκτυλου (G.3021/59) και αυτή με τη σειρά της το 1962 δώρισε το μερίδιο αυτό στη Γιαννούλλα Νικολάου Ττοφή (G.6370/62). Το 1963 η Χρυσταλλού μεταβίβασε και το υπόλοιπο ½ μερίδιο της στην Ελένη Εξαδάκτυλου. Το 1963 κατά την ακεραιοποίηση το τεμάχιο έλαβε τον αριθμό
  5. Το 1978 η Γιαννούλλα μεταβίβασε το μερίδιο της στον Ανδρέα Νικολή Ιωάννου δυνάμει ανταλλαγής (Δ.Α.4153/78). Στις 2.11.90 η Ελένη Εξαδάκτυλου και ο Ανδρέας Νικολή Ιωάννου πώλησαν και μεταβίβασαν το τεμάχιο αυτό στον Σταύρο Ζήνωνα Νεοφύτου, δηλαδή στον Εναγόμενο έναντι ποσού Λ.Κ.11,000 (Π.8757/90). Στο Τεκμήριο 4 το τεμάχιο 1015 αναφέρεται ως έκτασης 9,857 τ.μ. στοιχείο που συνιστά και εύρημα μου. Το τεμάχιο 702/1 όπως προέκυψε από το διαχωρισμό του 1940 ενεγράφη την ίδια ημέρα (δηλ. στις 21.12.40) επ' ονόματι του Γιωρκή Ττοουλή Χ"Ιωνά. Το 1961 ενεγράφη δυνάμει κληρονομιάς σε πέντε πρόσωπα - προφανώς τέκνα του Γιωρκή Χ"Ιωνά - ανά 1/5 μερίδιο στον καθένα. Μεταξύ αυτών και ο Ιωάννης Γεωργίου Παρτάλης δηλαδή ο Ενάγων 1 προς τον οποίον οι υπόλοιποι μεταβίβασαν τα μερίδια τους στις 21.6.61 και έτσι ο ίδιος κατέστη ιδιοκτήτης του όλου. Το 1976 αυτός μεταβίβασε ανά ¼ στους Χριστόδουλο Ιωάννη Γεωργίου, Σταύρο Ιωάννου Παρτάλη (Α.3913/76) και στους Μαρίνα Μιχαλάκη Ιωάννου και Ιωάννη Γεωργίου Παρτάλη (Δ.7626/76). Η συνολική του έκταση ήταν 10 δεκ. και 285 τ.μ. (10.285 τ.μ.). ΄Οπως αναφέρουν οι ίδιοι οι Ενάγοντες στην έκθεση απαίτησης τους και όπως προκύπτει και από το Τεκμήριο 5, το 2000 το εν λόγω τεμάχιο διαχωρίστηκε σε τέσσερα νέα τεμάχια με αρ. 1122, 1123, 1124 και
  6. Για να γίνει κατανοητή η θέση των τεμαχίων αυτών μπορεί να λεχθεί πως αυτά ευρίσκονται κατά μήκος του δρόμου κατ' αύξοντα αριθμό και πως το τεμ. 1015 (του Εναγόμενου) εφάπτεται, σχεδόν κάθετα, προς τα δύο εξ αυτών, ήτοι στο τεμάχιο 1124 (της Ενάγουσας 3) και στο τεμάχιο 1125 (του Ενάγοντος 2). Τα πιο πάνω γεγονότα βεβαίως είναι αναμφισβήτητα και παραδεκτά μεταξύ των διαδίκων. Προς αξιολόγηση ορισμένων αμφισβητούμενων γεγονότων είναι αναγκαία η αξιολόγηση της προσφερθείσας μαρτυρίας σε ορισμένα σημεία μόνον και πρέπει να σημειώσω πως παρακολούθησα με κάθε δυνατή προσοχή όλους τους μάρτυρες ενώ κατέθεταν, μη παραγνωρίζοντας τις συγγένειες μεταξύ τους ή το συμφέρον του καθενός από την έκβαση της υπόθεσης. Ο Μ.Ε.1 πρέπει να πω ότι δεν γνώριζε και πολλά πράγματα, όπως παραδέχθηκε. Ακόμα και για τα λίγα στα οποία αναφέρθηκε περιέπεσε σε αντιφάσεις, όπως π.χ. όσον αφορά την έκταση που ήθελε να δώσει ο Χ"Ιωνάς στο κάθε παιδί του. Αρχικά ο Μ.Ε.1 είπε πως ο παππούς του δεν ήθελε να δώσει στον ένα παραπάνω από τον άλλο, αλλά αργότερα δήλωσε πως επιθυμία του ήταν να δώσει μεγαλύτερο τμήμα στη Χρυσταλλού. ΄Ετσι εάν ευσταθεί η πρώτη του αναφορά σημαίνει πως πολύ ορθά έγινε ο διαχωρισμός ενώ αν ευσταθεί η δεύτερη τότε αποκλείεται και πάλιν η επίδικη λωρίδα να ανήκει στους ίδιους. Πάντως η πλήρης άγνοια του καταδεικνύεται και από τη δήλωση του ότι το τεμάχιο της Χρυσταλλούς ήταν περίπου 5 σκάλες ενώ του πατέρα του (Μ.Ε.4) «αν ιβκαίννει μια σκάλα». Χρήσιμο εύρημα όμως από τη μαρτυρία του Μ.Ε.1 είναι η παραδοχή του πως απλώς εκεί που είναι η δόμη υπάρχει κάτι σαν αυλάκι από το οποίο απλώς περνούσε το νερό, εννοώντας προφανώς νερό της βροχής. Αυτό επιβεβαιώνει το εύρημα πως το 1940 δεν υπήρχε κανένα ιδιαίτερο φυσικό σύνορο στο οποίο να εστίαζε την προσοχή του ο Χ"Ιωνάς. Άλλη χρήσιμη αναφορά του Μ.Ε.1 είναι πως πριν 8-10 χρόνια όταν έκαναν το διαχωρισμό του δικού τους τεμαχίου (προφανώς εννοεί τη δημιουργία των τεμαχίων 1122-1125 κατά το 2000) είχαν εντοπίσει ότι το κτήμα της Χρυσταλλούς προχωρούσε πέραν της δόμης. Φυσικά δεν προέβησαν σε καμιά ενέργεια, αλλά μόνον αργότερα όταν πλέον ο Εναγόμενος πήρε τρακτέρ για χωματουργικές εργασίες και έσπρωχνε χώματα στην επίδικη λωρίδα. Από τη μαρτυρία του Μ.Ε.2 εξάγεται απλώς ότι για χρόνια όργωνε το κτήμα της Χρυσταλλούς με οδηγίες του Νικολή μέχρι τη δόμη που ήταν και τα δέντρα που είχε φυτέψει ο Νικολής. Φαίνεται από τη μαρτυρία αυτή πως ούτε ο Νικολής γνώριζε πως το τεμάχιο του προχωρούσε πέραν της δόμης. Ευρίσκω αξιόπιστο τον Μ.Ε.2 και δεν θεωρώ ότι είχεν οποιοδήποτε συμφέρον να εξυπηρετήσει. Βεβαίως οι αναφορές του σε «όχθο» εκλαμβάνω πως αφορούσαν την υφιστάμενη πλέον δόμη και δεν αφορούν την περί το 1940 κατάσταση, περίοδο για την οποίαν ο συγκεκριμένος μάρτυρας ούτε έκαμε αναφορά αλλά ούτε και είχε προσωπική γνώση. Η ίδια παρατήρηση για τον «όχθο» ισχύει και για τον Μ.Ε.
  7. Να σημειωθεί περαιτέρω πως ο μάρτυρας αυτός δεν αποτύπωσε στο Τεκμήριο 1 τα τεμάχια 1122 και 1123 τα οποία αποτελούσαν μέρος του τεμαχίου 702 ενώ και όσα άλλα αποτύπωσε ήταν κατόπιν υποδείξεων του Ενάγοντος 2 (Μ.Ε.6). Δέχομαι από τη μαρτυρία του πως η επίδικη λωρίδα είναι το σκιασμένο μέρος στο Τεκμήριο 1, με εμβαδόν 1563 τ.μ. Από τη μαρτυρία της Μ.Ε.5, κόρης της Χρυσταλλούς και του Νικολή εξάγεται πως και αυτή - όπως και όλοι οι άλλοι - δεν ήλεγξε ποτέ τους τίτλους ή τα σχέδια και θεωρούσε και η ίδια τη δόμη με τους ευκαλύπτους ως το επίσημο σύνορο. Η ίδια δεν γνωρίζει κάτι άλλο προσωπικά ούτε για τις συνθήκες υπό τις οποίες έγινε ο διαχωρισμός του τεμαχίου 702 ούτε για το πώς το μερίδιο της μητέρας της (Χρυσταλλούς) πωλήθηκε αργότερα στον Εναγόμενο, αφού πλέον δεν ήταν συνιδιοκτήτρια. Ο Μ.Ε.6 ήταν 2 ετών το 1940 και φυσικά ούτε αυτός έχει προσωπική γνώση για το διαχωρισμό του κτήματος. Θυμάται μόνο τον παππού τους να λέει πως το «κάτω» χωράφι ήταν το δικό τους και το «πάνω» ήταν της θείας του Χρυσταλλούς. ΄Οσον αφορά τη μαρτυρία του Μ.Υ.1 έχουν ήδη αναφερθεί τα ευρήματα που προκύπτουν από το φάκελο του κτηματολογίου, το επίσημο κτηματικό σχέδιο και τα πιστοποιητικά έρευνας. Τον θεωρώ πλήρως αξιόπιστο, ανεξάρτητο και ειλικρινή μάρτυρα. Επισημαίνω την αναφορά του στο εμβαδόν του τεμ. 702/2 ότι ήταν 9,857 τ.μ. (7 σκ., 1 προστ και 1700 τ.π.) δηλαδή ελαφρώς μικρότερο από το μισό του αρχικού τεμαχίου. Από τη μαρτυρία του Εναγόμενου δέχομαι πως όταν ενδιαφέρθηκε το 1990 να αγοράσει το τεμ. 702/2 (τεμάχιο 1015) ήξερε την έκταση του αφού είχε δει το σχετικό τίτλο και το σχέδιο. Είχε πληροφορηθεί για το πωλούμενο κτήμα από κάποιον κτηματομεσίτη, ο οποίος δεν ευρίσκεται στη ζωή σήμερα. Με βάση τα όσα είδε σε έγγραφα και όσα του είπαν είναι βέβαιο πως γνώριζε πόσες «σκάλες» αγόραζε. Γεγονός επίσης παραμένει πως κανένας από τους ενδιαφερόμενους πωλητές δεν γνώριζε τότε ότι το κτήμα προχωρούσε πέραν της δόμης και συνεπώς κανένας δεν του υπέδειξε κάτι τέτοιο. Οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες δεν παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο, ούτε και προσφέρθηκε άλλη μαρτυρία για το τι ακριβώς του υπεδείχθη ως σύνορο. Εν πάση περιπτώσει όμως είναι παραδεκτό από τον ίδιο πως έμαθε τα ακριβή σύνορα πολύ αργότερα, όταν πλέον έφερε χωρομέτρη, κάτι που είχε επιφυλαχθεί να πράξει όταν θα έκτιζε. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του αυτό έγινε περί το 1993 -
  8. Φαίνεται από τη μαρτυρία των Εναγόντων πως περί το 2000 πληροφορήθηκαν και οι ίδιοι ότι η επίδικη λωρίδα γης, την οποίαν κατείχαν για τόσα χρόνια, συμπεριλαμβάνετο στον τίτλο του τεμαχίου που είχεν αγοράσει ο Εναγόμενος. Όπως συγκεκριμένα αναφέρει ο Μ.Ε.1 είχαν φέρει οι ίδιοι Κτηματολόγιο και μετά από μετρήσεις που έγιναν από το δρόμο, τους υπεδείχθη ότι το κτήμα του Εναγόμενου προχωρούσε πέραν της δόμης. Εν πάση περιπτώσει η αφορμή για δικαστικές διαδικασίες δόθηκε όταν αργότερα ο Εναγόμενος ξεκίνησε με τη βοήθεια εκσκαφέα χωματουργικές εργασίες στο κτήμα του και έσπρωχνε χώματα στο συγκεκριμένο επίδικο τμήμα που ευρίσκεται μετά τη δόμη. Το επίδικο τμήμα για το οποίο ερίζουν οι δύο πλευρές ευρίσκεται στα σύνορα των τεμαχίων 1124 και 1125 με το τεμάχιο
  9. Σχεδιαγραφήθηκε από τον τοπογράφο Μ.Ε.3 στο Τεκμήριο 1 και είναι έκτασης 1563 τ.μ. Ο ίδιος μάρτυρας το σημείωσε με κόκκινο χρώμα και επί του επίσημου κτηματικού σχεδίου (Τεκμήριο 2). Αναφέρεται στην έκθεση απαίτησης πως μέσα σ' αυτή τη λωρίδα υπάρχουν φυτεμένα 17 δέντρα. Επίσης αναφέρεται (στην παράγραφο 21 της ΄Εκθεσης Απαίτησης) πως η επιτόπια έρευνα του Κτηματολογίου που ολοκληρώθηκε στις 14.12.04 κατέδειξε ότι η επίδικη αυτή λωρίδα ανήκει στο τεμάχιο του Εναγόμενου. Παρέμεινε δε αναμφισβήτητο πως εκεί που ισχυρίζονται οι Ενάγοντες ότι είναι το πραγματικό σύνορο υπάρχουν κατάλοιπα δόμης και ευκάλυπτοι. Ισχυρίζονται ότι αυτά τα έθεσαν περί το 1940 ο Ενάγων 1 με το σύζυγο της Χρυσταλλούς (Νικολή) για να δημιουργήσουν σύνορο όπως τους είχε συμβουλεύσει ο Χ"Ιωνάς. Η βασική θέση των Εναγόντων καταγράφεται στην παράγραφο 23 της ΄Εκθεσης Απαίτησης τους. Ισχυρίζονται ότι « τα χωρομετρικά σχέδια που αφορούν τα συγκεκριμένα κτήματα» τους «έγιναν χωρίς προηγουμένως να γίνει η δέουσα έρευνα από το αρμόδιο τμήμα σχετικά με τους πραγματικούς κατόχους της διαφιλονικούμενης λωρίδας γης, ούτε για το ποια ήταν η θέληση του δωρητή όταν προέβαινε στο διαχωρισμό του Τεμαχίου 702», «ούτε για το λόγο για τον οποίο κτίστηκε η δόμη από πέτρες και φυτεύτηκε η σειρά ευκαλύπτων κατά ή περί το έτος 1940 και ως εκ τούτων είναι λανθασμένα και θα πρέπει να διορθωθούν». Ο πιο σημαντικός μάρτυρας από πλευράς Εναγόντων και ο μόνος που δέχομαι ότι λόγω ηλικίας θα μπορούσε να έχει την καλύτερη γνώση για τις περιστάσεις διαχωρισμού είναι ο Μ.Ε.4, δηλ. ο Ενάγων 1 γιος του Χ'Ιωνά. Οι υπόλοιποι ή ήταν αγέννητοι ή πολύ μικροί στην ηλικία και στην πραγματικότητα μεταφέρουν απλώς στο δικαστήριο την εντύπωση που είχαν τόσα χρόνια για την επίδικη λωρίδα, στηριζόμενοι κυρίως στη χρήση των όρων «πάνω» και «κάτω» χωράφι. Επαναλαμβάνω όμως πως η χρήση τέτοιων όρων δεν μπορεί από μόνη της να οδηγήσει σε ασφαλές συμπέρασμα πως ο διαχωρισμός έγινε σε λανθασμένο σημείο στα σχέδια. Από τα προηγηθέντα πάτνως αναντίλεκτα γεγονότα είναι πλέον πλήρως αντιληπτό και το γιατί ο Ενάγων 1 (Μ.Ε.4) δεν θυμάται αν πήγε και ο ίδιος στο Κτηματολόγιο για τη μεταβίβαση του 702/1 ή το πότε έλαβε τον τίτλο. Από τη μαρτυρία του καταρχάς προκύπτει πως ο γαμπρός του Νικολής είχε ήδη φυτέψει ελιές στο τεμ. 702 προτού καν ο Μ.Ε.4 εγείρει οποιοδήποτε ζήτημα προς τον πατέρα του (τον μ. Χ'Ιωνά). Όταν ο Μ.Ε.4 παραπονέθηκε προς τον Νικολή ο τελευταίος του απάντησε πως ήδη είχε μιλήσει με τον Χ'Ιωνά και του είπεν «εντάξει». Η κρίσιμη συνομιλία του Μ.Ε.4 με τον πατέρα του έγινε αμέσως μετά από αυτό που έμαθε από το Νικολή. Ισχυρίζεται ο Μ.Ε.4 πως του είπε τα εξής ο πατέρας του: «Εν πειράζει, αφού έσιεις το πουκάτω εσού, άφης' του το. Το μόνο που θέλω να κάμετε, να πάτε να βάλετε ένα σύνορο να ξέρετε ο καθένας το δικόν του.» Κατ' ακρίβειαν είναι σίγουρο πως μέχρι εκείνη τη στιγμή ο Μ.Ε.4 δεν είχε κανένα τίτλο, αν και πιθανόν ο Χ"Ιωνάς να προόριζε το ένα από τα δύο νέα τεμάχια για τον Μ.Ε.
  10. Το άλλο σίγουρο γεγονός είναι πως δεν φαίνεται λογικό να υπήρχε φυσικό σύνορο όπως π.χ. όχθη αλλά ο Χ'Ιωνάς να συμβούλευσε να βάλουν ένα νέο σύνορο. Αν υπήρχε φυσικό σύνορο τέτοιας μορφής θα ήταν πολύ απλό για τον Χ'Ιωνά να τους πει να χρησιμοποιήσουν την όχθη αυτή ως σύνορο. Συνεπώς για να προβληματίζεται και να τους εισηγηθεί κάτι τέτοιο σημαίνει πως δεν ήταν τόσο απλό να ξεχωρίζουν τα τεμάχια. Μπορεί να αποκαλούσαν το ένα τμήμα κοντά στο δρόμο ως «κάτω» και το άλλο ως «πάνω», αλλά αυτό δεν διαφοροποιεί την κατάσταση. Ερωτώμενος για το πότε έγινε η πιο πάνω δήλωση του Χ"Ιωνά ο Μ.Ε.4 την τοποθέτησε μεταξύ των ετών 1938-40 και πάντως πριν τη μεταβίβαση στην αδελφή του Χρυσταλλού και μετά που ο σύζυγος της είχε φυτέψει κάποιες ελιές. Η παραίνεση όμως του Χ' Ιωνά να βάλουν «ένα σύνορο» δεν συνοδεύεται από σαφή υπόδειξη και εν πάση περιπτώσει δεν μπορεί υπ' αυτές τις συνθήκες να αναιρεί το διαχωρισμό στον οποίο προέβη όταν αργότερα μετέβη στο κτηματολόγιο. Είναι βέβαιο επίσης πως το 1940 ο Χ"Ιωνάς, παρότι και ο γιος του, ο Μ.Ε.4, ήταν ήδη νυμφευμένος και είχε και παιδιά, δεν θέλησε να του μεταβιβάσει το τεμάχιο 702/1 . Προτίμησε να εγγράψει μόνον το 702/2 επ' ονόματι της κόρης του Χρυσταλλούς (συζύγου του Νικολή). ΄Ετσι υπέβαλε την αίτηση του, ήταν παρών στην επιτόπιο έρευνα, συμφώνησε με το σχεδιάγραμμα και το διαχωρισμό και υπέγραψε όλα τα σχετικά έγγραφα για την έκδοση των ξεχωριστών τίτλων. Το επίσημο κτηματικό σχέδιο (Τεκμήριο 2) ταυτίζεται όσον αφορά τα τεμάχια 1122, 1123, 1124, 1125 και 1015 (νέα αρίθμηση) με το τεμάχιο 702 όπως είχε σχεδιαστεί στο φάκελο το 1940, πράγμα που συνιστά παραδεκτό γεγονός. Δεν δέχομαι ότι ο Μ.Ε.4 γνωρίζει τις ακριβείς συνθήκες μεταβίβασης των τεμαχίων που προήλθαν από το διαχωρισμό. Ισχυρίζεται πως μετά που έφτιαξαν την πέτρινη δόμη και φύτεψαν ευκαλύπτους το ένα μεταβιβάστηκε στη Χρυσταλλού και το άλλο στον ίδιο. Το δεύτερο σκέλος του εν λόγω ισχυρισμού διαψεύδεται από τα αναφερθέντα επίσημα μητρώα. Είναι πασιφανές πως ο Χ"Ιωνάς δεν μεταβίβασε ποτέ οποιοδήποε τεμάχιο στον Μ.Ε.
  11. Το τεμάχιο 702/1 παρέμεινε επ' ονόματι του Χ"Ιωνά μέχρι το 1961 που διανεμήθηκε δυνάμει κληρονομιάς. Δεν θέλω να σχολιάσω τη βεβαιότητα του Μ.Ε.4 λέγοντας ότι ψεύδεται όταν ισχυρίζεται πως ο πατέρας του, του μεταβίβασε το 702/1 σίγουρα πριν το θάνατο του. Αποδίδω μάλλον την αναφορά του αυτή στην ηλικία του (97 ετών) και στα πολλά χρόνια που έχουν παρέλθει από τα επίδικα γεγονότα. Γενικά πρέπει να λεχθεί πως λόγω της συγγένειας όλων δεν επέδειξαν ποτέ, ιδιαίτερο ενδιαφέρον είτε για το ιστορικό των κτημάτων τους είτε για τα ακριβή σύνορα. Υπάρχουν όμως και κάποια άλλα σημαντικά στοιχεία τα οποία καταδεικνύουν ότι το αρχικό τεμάχιο 702 διαχωρίστηκε σύμφωνα με τη θέληση του Χ'Ιωνά. Καταρχάς είναι το περιεχόμενο της αίτησης του το 1940, στην οποία αν και ο ίδιος δεν αναφέρεται ρητώς σε δημιουργία δύο ίσων νέων τεμαχίων, εν τούτοις δεν μπορεί να παραγνωρίζεται πως ούτε το αντίθετο αναφέρεται. Θα μπορούσε να πει κάποιος πως επιθυμία του ήταν να δώσει το μισό στο γαμπρό του, αφού αν ήθελε κάτι διαφορετικό θα το κατέγραφε. Το εμβαδόν του αρχικού τεμαχίου αλλά και τα εμβαδά των νεοδημιουργηθέντων οδηγούν προς αυτή την κατεύθυνση. ΄Οπως φαίνεται στον παλαιό τίτλο (αρ. εγγρ.10046 στο Τεκμήριο 9) αλλά και στα έντυπα Ν.63 το αρχικό τεμάχιο 702 είχεν έκταση 15 σκάλες και ένα προστάθι, (δηλαδή 20.401,5 τ.μ. σύμφωνα με τον «Πίνακα Μετατροπής Εμβαδών» στο σύγραμμα «Το Κτηματολογικό και Χωρομετρικό Τμήμα» του Α. Ιωαννίδη, εκδ. 1994, σελ. 344). Στον πίνακα δε που ευρίσκεται κάτω από το σχεδιάγραμμα διαχωρισμού (στο Τεκμήριο 9) αναφέρεται πως η έκταση του 702/1 είναι 7 σκ., 2 πρ. και 2700 τ.π. ενώ του 702/2 είναι 7 σκ. 1 πρ. και 1,700 τ. π. Οι εκτάσεις αυτές δεικνύουν πως το κτήμα 702/2 που δόθηκε στη Χρυσταλλού ήταν κατά τι μικρότερο από το άλλο τεμάχιο (μόλις 1 προστάθι και 1000 τ.π.). Αυτά, με το διαχωρισμό τον οποίο υπέγραψε ο Χ"Ιωνάς, αφού αν γινόταν δεκτή η εκδοχή των Εναγόντων θα σήμαινε πως ο Χ"Ιωνάς ήθελε να δώσει ακόμα μικρότερο τεμάχιο κατά 1563 τ.μ., δηλαδή ακόμα μια σκάλα και περισσότερο διαφορά. ΄Ενας τέτοιος διαχωρισμός θα αύξανε την έκταση του Τεμαχίου 702/1 σε 9 σκάλες και θα περιόριζε το Τεμάχιο 702/2 σε 6 σκάλες. Εάν αυτή ήταν η βούληση του Χ"Ιωνά, πολύ λογικά θα ανέμενε κάποιος από τον ίδιο να το αιτηθεί ρητώς στην αίτηση του τουλάχιστον ή να μην υπογράψει τα σχετικά έγγραφα, πράγμα που βεβαίως δεν συνέβηκε. Συνεπώς, είναι κατά τη γνώμη μου εύλογο το συμπέρασμα πως εκείνο που επεδίωξε ο Χ"Ιωνάς το 1940 ήταν να δώσει στη θυγατέρα του το μισό του αρχικού κτήματος. Ένα άλλο στοιχείο το οποίο συνεκτιμάται είναι το σχήμα του αρχικού τεμαχίου (σχεδόν ορθή γωνία). Ο διαχωρισμός του σε δύο κατά το δυνατόν ίσα τεμάχια επιτυγχάνετο με την όδευση της γραμμής διαχωρισμού κατά τρόπον που η πίσω πλευρά του Τεμαχίου 702/1 (εν σχέσει με το δρόμο) να ευρίσκετο σε μια ευθεία, ενώ με τον τρόπο που εισηγούνται οι Ενάγοντες δημιουργούνται επιπλέον γωνιές. Θέλω να πω δηλαδή πως εξηγείται και λογικά η επιλογή του συγκεκριμένου διαχωρισμού, πέραν του ότι ταυτίζεται σχεδόν με το μέσον του κτήματος. Η κατάσταση και οι διαπιστώσεις ως προς τη βούληση του Χ"Ιωνά δεν μεταβάλλονται ούτε διαφοροποιούνται από το ότι ο Μ.Ε.4 και ο Νικολής έφτιαξαν δόμη σε ένα άλλο σημείο, ούτε και από το ότι και ο ίδιος μπορεί να την είδε αλλά να μην αντιλήφθηκε τη λάθος θέση ή να μην σχολίασε. Εξάλλου δεν πρέπει να διαφεύγει της κρίσης πως και όταν συμβούλευσε να βάλουν «ένα σύνορο» δεν υπέδειξε κάποιο συγκεκριμένο σημείο. Ο Μ.Ε.4 λανθάνεται πλήρως όταν ισχυρίζεται πως το κομμάτι που του «κοτσιάνιασεν» ο πατέρας του είναι ως εκεί που έβαλαν τη δόμη. Είναι προφανές πως άλλες ήταν τελικώς οι επιλογές του πατέρα του. Αφ' ενός κανένα τμήμα δεν του «κοτσιάνιασεν» και αφ' ετέρου όταν μετέβη στο Κτηματολόγιο επέλεξε το διαχωρισμό τον οποίον υπέγραψε. Δεν υπάρχει καμιά μαρτυρία που να υποστηρίζει είτε ότι άλλα υπέδειξε στον λειτουργό, στον Κοινοτάρχη και τους Aζάδες, είτε ότι αυτοί διέπραξαν σφάλμα ή τον εξαπάτησαν. Είναι αξιοσημείωτο πάντως ότι ο Μ.Ε.1, που το 1940 ήταν 7 ετών, έχει μέχρι σήμερα την εντύπωση πως στη θεία του Χρυσταλλού, είχε μεταβιβαστεί το ¼ ή 1/5 του αρχικού κτήματος, πράγμα που βεβαίως είναι εντελώς λανθασμένο και αστήρικτο. Αυτό - όπως και άλλες αναφορές άλλων μαρτύρων - αποδεικνύει πως κανένας από τους ενάγοντες ή τους συγγενείς τους δεν είχαν υπόψιν τους τόσα χρόνια τους τίτλους εγγραφής και τα καλυπτόμενα από αυτούς κτήματα. Με βάση τα ανωτέρω η κατάληξη μου είναι πως δεν υπήρξε κανένα λάθος στο διαχωρισμό του 1940 και ότι το αρχικό τεμάχιο 702 διαχωρίστηκε ακριβώς όπως ήθελε ο τότε ιδιοκτήτης του Χ"Ιωνάς. Τόσο το σχεδιάγραμμα του 1940 όσο και το εν χρήσει κτηματικό σχέδιο αποτυπώνουν ορθώς τη βούληση του Χ"Ιωνά και συνεπώς η επίδικη λωρίδα γης ορθώς περιλαμβάνεται στον τίτλο του νέου τεμαχίου
  12. Εξ επαγωγής εμπίστευμα: Πέραν όμως του ισχυριζόμενου κτηματολογικού λάθους στο σχέδιο οι Ενάγοντες επικαλούμενοι διάφορες αποφάσεις, ισχυρίστηκαν (για πρώτη φορά στην αγόρευση τους) ότι η συμφωνία του Χ"Iωνά με τα παιδιά του, ήτοι τον Ενάγοντα 1 (Μ.Ε.4) και τη Χρυσταλλού το 1940 για επιτόπου διαχωρισμό του τεμαχίου 702 σε δύο τεμάχια με τη δημιουργία δόμης, όχθης και φύτευση ευκαλύπτων που μέχρι σήμερα αποτελούν τα φυσικά σύνορα των δύο τεμαχίων από τα οποία το ένα δόθηκε στον Μ.Ε.4 και το άλλο στη Χρυσταλλού έχει δημιουργήσει εξ επαγωγής εμπίστευμα, με πρώτη εμπιστευματοδόχο την αδελφή του Χρυσταλλού. Είναι γεγονός πως στην ΄Εκθεση Απαίτησης δεν προβαίνουν σε καμιά αναφορά περί δημιουργίας εμπιστεύματος, αφού η μόνη τους γραμμή ήταν η ύπαρξη λάθους. Επικαλούνται έτσι την υπόθεση Α. Evangelou Camera House Ltd v. Minerva Finance & Investment Ltd
(2004)1 A.A.Δ. 1734 και τη «δυνατότητα χορήγησης οποιασδήποτε θεραπείας η οποία δικαιολογείται από τα γεγονότα, τα οποία στοιχειοθετούν το αγώγιμο δικαίωμα». Με δεδομένη την κατάληξη μου όσον αφορά το διαχωρισμό του αρχικού τεμαχίου 702, δηλαδή ότι αυτό διαιρέθηκε σε δύο τεμάχια βάσει της βούλησης του τότε ιδιοκτήτη τα οποία αποτυπώθηκαν ορθώς στο σχεδιάγραμμα και στο επίσημο κτηματικό σχέδιο, είναι προφανές πως δεν μπορεί να ευσταθήσει η τελευταία αυτή εισήγηση των Εναγόντων, αφού δεν είναι δυνατό να γίνει δεκτό πως η Χρυσταλλού κρατούσε ως εμπιστευματοδόχος το επίδικο τμήμα προς όφελος του αδελφού της Ενάγοντος 1. ΄Ολη η ΄Εκθεση Απαίτησης βασίζεται στον ισχυρισμό περί λάθους και στα πλαίσια αυτά κινήθηκε και η προσφερθείσα μαρτυρία. Η εισήγηση για δημιουργία εξ επαγωγής εμπιστεύματος η οποία προϋποθέτει κανονική εγγραφή επ' ονόματι της Χρυσταλλούς, δεν συνάδει με τον ισχυρισμό περί λάθους. Θα μπορούσε να λεχθεί πως ισχύουν mutatis mutandis όσα είχαν λεχθεί στην υπόθεση Φιλίπππου ν. Στυλιανού
(1992)1 Α.Α.Δ. 448 (σελ. 458) για τη συνύπαρξη διεκδίκησης για διόρθωση λάθους και διεκδίκησης για απόκτηση κτήματος λόγω εχθρικής κατοχής. ΄Ετσι, θεωρείται δύσκολη η συνύπαρξη διεκδίκησης για διόρθωση λάθους στο Κτηματολόγιο που υποδηλώνει κατοχή κτήματος λόγω κυριαρχικού δικαιώματος με τη διεκδίκηση βάσει εμπιστεύματος που προϋποθέτει την αναγνώριση της ορθότητας των εκατέρωθεν τίτλων ιδιοκτησίας. Εν πάση περιπτώσει στην παρούσα υπόθεση δεν υπάρχει κανένας ισχυρισμός ή μαρτυρία ότι η Χρυσταλλού κατείχε την επίδικη ιδιοκτησία ως εμπιστευματοδόχος του αδελφού της. Κάτι τέτοιο θα ήταν αντίθετο με τη βούληση του πατέρα τους ως προς το διαχωρισμό του κτήματος. Περαιτέρω δεν συμφωνώ ότι έχει καταδειχθεί κακοπιστία του Εναγόμενου - αγοραστή απλώς και μόνο από την άγνοια του ως προς τα ακριβή σύνορα, ιδιαίτερα όταν προέβη στην αγορά συγκεκριμένης έκτασης όπως αυτή παρουσιαζόταν στον τίτλο και στο εν χρήσει σχέδιο. Κατάληξη: Για όλους τους πιο πάνω λόγους είναι η τελική μου κατάληξη πως η αγωγή δεν μπορεί να επιτύχει, ενώ αντιθέτως θα πρέπει να εκδοθεί το διάταγμα που ανταπαιτητικώς αξιοί ο Εναγόμενος αφού διαπιστώνεται ότι οι Ενάγοντες κατέχοντας την επίδικη λωρίδα γης δεν επιτρέπουν στον Εναγόμενο να τη χρησιμοποιήσει. Βεβαίως είναι αυτονόητο πως το διάταγμα δεν μπορεί να αφορά τον Ενάγοντα 1 ο οποίος δεν είναι σήμερα ιδιοκτήτης οποιουδήποτε γειτονικού τεμαχίου. Ως εκ τούτου η αγωγή απορρίπτεται ενώ η ανταπαίτηση επιτυγχάνει με την έκδοση διατάγματος εναντίον των Εναγόντων 2 και 3 με το οποίο διατάσσονται όπως παύσουν να επεμβαίνουν με οποιονδήποτε τρόπο επί του τεμαχίου 1015, όπως αυτό φαίνεται στο επίσημο κτηματικό σχέδιο. Επιδικάζεται ένα σύνολο εξόδων για την αγωγή και ανταπαίτηση προς όφελος του Εναγόμενου και εναντίον των Εναγόντων 1, 2 και 3 όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, με νόμιμο τόκο από σήμερα και Φ.Π.Α. (Υπ.) Χ. Β. Χαραλάμπους Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Α.Λ.Ο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.