ΣΕ ΠΤΩΧΕΥΣΗ: Κώστας Π. Χριστοδούλου, Αρ. Αίτησης: 296/01, 27/11/2007

(1)των Πτωχευτικών Κανονισμών καταχώρησε έκθεση. Σύμφωνα με τις παραγράφους 6 και 7 της έκθεσης δεν παρουσιάστηκαν εξοφλήσεις από τους πιστωτές και ως εκ τούτου η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί από το Δικαστήριο. Να προσθέσω ότι η αίτηση επιδόθηκε και στον Ηλία Λοϊζου, εξ αποφάσεως πιστωτή του αποβιώσαντα. Ο κ. Μεσαρίτης έφερε ένσταση εκ μέρους του πιστωτή γιατί, σύμφωνα με την ένορκη δήλωση του Λοΐζου που υποστηρίζει την ένσταση, ο πτωχεύσας ή η περιουσία του πτωχεύσαντος του οφείλει το εκ δικαστικής αποφάσεως χρέος το οποίο συμποσούται στο συνολικό ποσό των ΛΚ11.456,

1. Στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση των αιτητών που καταχωρήθηκε, προβάλλεται η θέση ότι ο δικηγόρος του Λοΐζου απαίτησε ποσό πέραν των ΛΚ17.000 και αρνήθηκε διευθέτηση του χρέους. Επιπλέον οι κληρονόμοι του αποβιώσαντα-πτωχεύσαντα αρνούνται και αμφισβητούν την απαίτηση του Λοΐζου και καταχώρησαν την υπ΄ αριθμό 9428/07 αγωγή εναντίον του. Οι διαχειριστές ενόψει της εξέλιξης αυτής είναι έτοιμοι να καταβάλουν στον Πρωτοκολλητή του Δικαστηρίου το ποσό των ΛΚ11.456,71 με τον όρο να παραμείνει το ποσό αυτό στα χέρια του μέχρι τελικής εκδίκασης της αγωγής. Κατά την ακρόαση της αίτησης κανένας δεν αντεξετάστηκε. Να προσθέσω ότι διεφάνη από τη συζήτηση ότι ο χρεώστης απεβίωσε το
2. Επίσης η κα Γεωργίου για τον Επίσημο Παραλήπτη ανέφερε ότι υιοθετεί την έκθεση που κατατέθηκε στο Δικαστήριο με την προσθήκη ότι πληρώθηκαν όλοι οι άλλοι πιστωτές πλην του Λοΐζου. Ήταν ακόμα η θέση της ότι πρόκειται για αμφισβήτηση με βάση το άρθρο 31

(4)του Κεφ. 5 και για διαφορά μεταξύ χρεώστη και πιστωτή επί της οποίας δεν τοποθετούνται. Να προστεθεί ακόμα πως επαλήθευση του χρέους από τον εξ αποφάσεως πιστωτή Λοΐζου έγινε την 21.9.07. Η κα Γεωργιάδου εισηγήθη ότι το δίκαιο είναι να εφαρμοστεί το άρθρο 31

(4)του Κεφ. 5. Να ακυρωθεί το διάταγμα παραλαβής και να κατατεθεί το ποσό που αναφέρει ο εξ αποφάσεως πιστωτής στον Πρωτοκολλητή μέχρι εκδίκασης της αγωγής που καταχώρησαν οι διαχειριστές εναντίον του. Κάθετα αντίθετη ήταν η θέση του κ. Μεσαρίτη γιατί από τη μια ήταν της άποψης ότι το άρθρο 31

(4)δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση γιατί πραγματεύεται άλλα θέματα και από την άλλη με αναφορά στην υπόθεση Τρύφωνος ν. Παγκυπριακής Λτδ

(1993)1 ΑΑΔ 706 ήταν η θέση του ότι το εξ αποφάσεως χρέος παρέμενε ισχυρό και δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η οφειλή που προέρχετο από δικαστική απόφαση. Ήταν η τελική του εισήγηση ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Στην υπόθεση Τρύφωνος (ανωτέρω) επιδιώχθηκε η ακύρωση του διατάγματος παραλαβής για παρατυπίες στην εκτέλεση του γραμματίου που στοιχειοθετούσε τις υποχρεώσεις του οφειλέτη προς τους πιστωτές του. Υπεδείχθη ότι εκδόθηκε δικαστική απόφαση που αποτέλεσε τη βάση της έκδοσης διατάγματος παραλαβής της περιουσίας του και ότι κανένα μέτρο δεν λήφθηκε για τον παραμερισμό της απόφασης το κύρος της οποίας παραμένει ασάλευτο. Να προσθέσω πως η αίτηση για ακύρωση του διατάγματος παραλαβής έγινε στη βάση του άρθρου 92 του Νόμου. Εκρίθη τέλος ότι η αίτηση ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία δεδομένου ότι ο μόνος λόγος για τον οποίο επιδιωκόταν η ακύρωση του διατάγματος παραλαβής ήταν η αμφισβήτηση της οφειλής ανεξάρτητα από τη δικαστική απόφαση που τη στοιχειοθετούσε και ως εκ τούτου το χρέος παρέμενε ισχυρό. Μόνο με παραμερισμό της απόφασης που στοιχειοθετούσε την οφειλή θα μπορούσε να τεθεί θέμα αναθεώρησης του διατάγματος παραλαβής με αναφορά στο χρέος. Θεωρώ πως όσα λέχθηκαν στην υπόθεση αυτή εφαρμόζονται ανάλογα και στην παρούσα υπόθεση. Και ο λόγος αυτός είναι αρκετός για την απόρριψη της αίτησης. Όμως η αίτηση κρίνω πως θα πρέπει να απορριφθεί και για ακόμα ένα λόγο, επάλληλο με τα όσα λέχθηκαν στην πιο πάνω υπόθεση. Το αίτημα ουσιαστικά επικεντρώθηκε στην εφαρμογή των προνοιών του άρθρου 31

(1)και

(4)του Κεφ. 5. Κυρίως στο εδάφιο 4 το οποίο και παραθέτω αυτούσιο. "31

(4)For the purposes of this section, any debt disputed by a debtor shall be considered as paid in full if the debtor enters into a bond, in such sum and with such sureties as the Court approves, to pay the amount to be recovered in any proceeding for the recovery of or concerning the debt, with costs, and any debt due to a creditor who cannot be found or cannot be identified shall be considered as paid in full if paid into Court." Ήταν η θέση της κας Γεωργίου, για τον Επίσημο Παραλήπτη, ότι εφόσον ο πιστωτής αμφισβητεί το χρέος (any debt disputed by the debtor) δεν θα τοποθετηθεί στη διαφορά μεταξύ τους. Στο άρθρο 37 του Νόμου, Κεφ. 5, προνοείται ότι ως προς την απόδειξη των χρεών από τους πιστωτές (proving debts) κατά το στάδιο των απορρίψεων και των αποδοχών τους θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι κανονισμοί του Δεύτερου Πίνακα του Νόμου. Από τους κανονισμούς αυτούς το πρώτο που συνάγεται είναι ότι δεν υπάρχει χρονικός περιορισμός για την απόδειξη χρέους από ένα πιστωτή, (Κανονισμός 1), αλλά θα πρέπει να γίνει το συντομότερο, μετά την έκδοση του διατάγματος παραλαβής. Στους Κανονισμούς 23-28, του Δεύτερου Πίνακα, εξηγείται και ρυθμίζεται η αποδοχή ή η απόρριψη των επαληθεύσεων των χρεών. Η επαλήθευση γίνεται στον παραλήπτη της περιουσίας (trustee) ο οποίος εξετάζει κάθε χρέος και γραπτώς εξηγά τους λόγους που στηρίζεται και αποδέχεται ή απορρίπτει ολόκληρο ή μέρος του χρέους, ή ακόμα μπορεί να ζητήσει περαιτέρω υποστηρικτική μαρτυρία. Τελικός ρυθμιστής σε περίπτωση αμφισβήτησης είτε της απόφασης του Παραλήπτη, είτε της άρνησής του να απαντήσει σε επαλήθευση χρέους είναι το Δικαστήριο. Ρητά προνοείται ότι ο Επίσημος Παραλήπτης πριν τον διορισμό του διαχειριστή της περιουσίας έχει όλες τις σχετικές εξουσίες. Ως προς τα πιο πάνω σχετικοί είναι και οι Πτωχευτικοί Κανονισμού 109-118. Δεν θα επεκταθώ στο κατά πόσο τηρήθηκαν οι προβλεπόμενες εκεί διαδικασίες, κυρίως του Κανονισμού 116

(2)αλλά θα σταθώ στον Κανονισμό 118, σύμφωνα με τον οποίο η επαλήθευση ενός χρέους θα πρέπει, εντός 14 ημερών εκτός αν ο χρόνος παραταθεί από το Δικαστήριο, να τύχει γραπτής απάντησης. Σημειώνω εδώ ότι ο πιστωτής επαλήθευσε το χρέος την 21.9.07, μετά την καταχώρηση της αίτησης, και δεν υπάρχει μαρτυρία ότι έχει τύχει απάντησης, αν έγινε δηλαδή αποδεκτή ή όχι η επαλήθευση του χρέους. Να υπενθυμίσω ότι πρόκειται για εξ αποφάσεως χρέος. Σε τυχόν απορριπτική απάντηση του παραλήπτη της περιουσίας δίνεται δικαίωμα στον πιστωτή να αποταθεί στο Δικαστήριο σύμφωνα με τους κανονισμούς του Δεύτερου Πίνακα του Νόμου (βλ. Williams and Muir Hunter the Law and Practice in Bankruptcy, 19η έκδ. Σελ. 535-538), Καθοδηγητική, πέραν των πιο πάνω είναι και η υπόθεση Re a Debtor (No 819 of 1970)

(1974)3 All ER 502. Τα γεγονότα της υπόθεσης αυτής ήταν τα ακόλουθα. Η πτώχευση κατόπιν αίτησης του διαχειριστή της περιουσίας (trustee) ακυρώθηκε με όρο ο χρεώστης και ένας εγγυητής να υπογράψουν γραμμάτιο για τρία αμφισβητούμενα χρέη (disputed) για τα οποία ο διαχειριστής της περιουσίας ζήτησε περισσότερα αποδεικτικά στοιχεία. Μετά την ακύρωση του διατάγματος ο διαχειριστής απέρριψε τα δύο εκ των τριών χρεών. Για το τρίτο δεν έκαμε τίποτε. Οι τρεις πιστωτές αποτάθηκαν στο Δικαστήριο για να ακυρωθεί ή να τροποποιηθεί η απόρριψη των επαληθεύσεων (proofs) που έκαμαν στο διαχειριστή της περιουσίας. Να σημειωθεί ότι ακύρωση του διατάγματος και η επιβολή του πιο πάνω όρου έγινε κατ΄ εφαρμογή της ανάλογης με την πρόνοια 31

(4)του Κεφ. 5 του άρθρου 29

(1)του Bankruptcy Act 1914. Λόγω της ανορθόδοξης τροπής των πραγμάτων, αφού το διάταγμα ακυρώθηκε με όρους και μετά ο διαχειριστής απέρριψε τα χρέη, και επειδή οι αμφισβητήσεις αφορούσαν θέματα που μόνο με αγωγή μπορούσαν να επιλυθούν, το Δικαστήριο διέγραψε τις επαληθεύσεις, θεωρώντας ότι τα χρέη είχαν πληρωθεί, και άφησε τα μέρη να ενεργήσουν κατά πως τα ίδια θα έκριναν κατάλληλο. Εκείνο που έχει σημασία εδώ είναι ότι ο διαχειριστής ή ο επίσημος παραλήπτης της περιουσίας είναι εκείνος που αμφισβητεί τα χρέη. Και η απόφασή του υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο. Σημειώνω ακόμα πως ο διαχειριστής της περιουσίας αν πιστεύει ότι μια επαλήθευση χρέους ήταν ακατάλληλη προς αποδοχή (improperly admitted) έχει δικαίωμα, σύμφωνα με τον Κανονισμό 24 του Δεύτερου Πίνακα του Νόμου να αποταθεί στο Δικαστήριο, αφού ειδοποιήσει τον πιστωτή που έκαμε την επαλήθευση, για να διαγράψει την επαλήθευση ή να μειώσει το ποσό. Ως τέτοια είναι η περίπτωση που προηγούμενος διαχειριστής της περιουσίας αποδέχθηκε επαλήθευση χρέους, το οποίο κατά τη γνώμη του νέου διαχειριστή κακώς έγινε αποδεκτό (Williams ανωτέρω σελ. 537). Εξηγείται ακόμα στο πιο πάνω σύγγραμμα, σελ. 538, ότι ως γενικός κανόνας ο πιστωτής δεν έχει λόγο (logus standi) να διαγράψει ή να μειώσει ποσό επαλήθευσης είτε πριν, είτε μετά την απόρριψή τους από το διαχειριστή. Εξηγείται ακόμα στο σύγγραμμα Halsbury' s Laws of England 4η έκδ., Τόμος 3

(2), παρα. 612, ότι ο όρος "payment in full" σημαίνει πληρωμή όλων των χρεών της πτώχευσης που επαληθεύτηκαν στην πτώχευση (bankruptcy debts proved in the bankruptcy). Και ότι το δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί να ακυρώσει το διάταγμα πτώχευσης, αν υπάρχουν πιστωτές που δεν επαλήθευσαν το χρέος και είναι απλήρωτοι. Εξηγείται επίσης ότι σε τέτοια περίπτωση οι πιστωτές αυτοί πρέπει να ειδοποιούνται για να τους δοθεί η ευκαιρία να επαληθεύσουν τα χρέη. Και ακριβώς επ' αυτού του θέματος υποδεικνύεται στον Williams (ανωτέρω) σελ 148, ότι ο όρος "debts" στο αρ. 29 του Bankruptcy Act, που είναι το αντίστοιχο με το άρθρο 34 του Κεφ.5, σημαίνει: "Dept in this section it means proved debts." Ένα τέλος ερώτημα που τίθεται είναι αν ο εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτής οφείλει να επαληθεύσει την δικαστική απόφαση. Και πάλι στο Williams σελ.170 εξηγείται ότι η δικαστική απόφαση επαληθεύεται με πιστοποιημένο αντίγραφο από το δικαστήριο που λήφθηκε. Ειδικά όμως επί της δικαστικής απόφασης που υπεβλήθη η αίτηση πτώχευσης, και εκδόθηκε το διάταγμα παραλαβής, όπως είναι και η παρούσα περίπτωση, εξηγείται (σελ.58) ότι : "After adjudication, any right to go behind the judgment or set it aside is vested in the trustee, and the bankrupt has in general no locus standi" Σχετική ακριβώς προς τούτο είναι η Τρύφωνος (ανωτέρω). Και υπό αυτή την άποψη η αγωγή που ηγέρθη απο τους διαχειριστές του αποβιώσαντος-πτωχεύσαντος δεν επηρεάζει ούτε και μεταβάλλει την ουσία και το κύρος της δικαστικής απόφασης που πέτυχε ο ενάγων-πιστωτής. Και τούτο ανεξάρτητα ποιος θα έπρεπε να ειναι ο ενάγων, θέμα που ήγειρε ο κ. Μεσαρίτης. Στην παρούσα υπόθεση ο Επίσημος Παραλήπτης δεν έχει απορρίψει ούτε και έχει αποδεχθεί την επαλήθευση του χρέους από τον πιστωτή ούτε και του ζήτησε περισσότερα αποδεικτικά στοιχεία. Στην πιο πάνω απόφαση ( Re a Deptor) κρίθηκε ότι η ενέργεια του διαχειριστή να μην απαντήσει στην επαλήθευση του χρέους είχε ως αποτέλεσμα ότι το χρέος έγινε αποδεκτό, (is taken to be admitted) και έτσι δεν υπάρχει οτιδήποτε να αποφασιστεί. Στη βάση των πιο πάνω θεωρώ ότι ακόμα και στην καλύτερη περίπτωση να μη θεωρηθεί ότι το χρέος έγινε αποδεκτό, και πάλι δεν είναι αμφισβητούμενο στην έννοια του εδαφίου 4 του άρθρου 31. Μόνο αν το επίδικο χρέος αμφισβητηθεί από τον Επίσημο Παραλήπτη, θα μπορούσε να τύχει εφαρμογής το σχετικό εδάφιο. Αλλά και αν ακόμα ήθελε θεωρηθεί ότι ο χρεώστης έχει δικαίωμα να αμφισβητήσει το χρέος και πάλι δεν φαίνεται πότε το έχει αμφισβητήσει, ώστε να λάβει γνώση ο συγκεκριμένος πιστωτής του, για να μπορεί να λάβει τα διαβήματα που του παρέχει ο Νόμος και οι Κανονισμοί. Αντίθετα εκείνο που συνάγεται από τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση των αιτητών η διαφωνία τους με τον πιστωτή, ως προς το χρέος, αφορούσε το ύψος των τόκων και όχι την ουσία. Δεν θα επεκταθώ όμως περισσότερο. Αυτό όμως ακριβώς αναδεικνύει ότι το θέμα θα έπρεπε να επιλυθεί κατά το στάδιο της επαλήθευσης και δεν αποτελεί αμφισβήτηση εντός της έννοιας του πιο πάνω άρθρου. Το αποτέλεσμα είναι ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Ως εκ τούτου απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος των αιτητών και υπέρ του πιστωτή. Θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) Ν. Γιαπανάς, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο