MARFIN POPULAR BANK PUBLIC CO LTD ν. ANTHOS TEXTILES TRADING LTD κ.α., Αγωγή Αρ.3372/07, 7 Δεκεμβρίου, 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2007:A134 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Μ. Χριστοδούλου, Π.Ε.Δ. Αγωγή Αρ.3372/07 Μεταξύ: MARFIN POPULAR BANK PUBLIC CO LTD, από Λευκωσία Ενάγουσας - και -
- ANTHOS TEXTILES TRADING LTD, από Λευκωσία
- GIORA ARAD, από Ισραήλ
- ZEEN PALCOVIC, από Ισραήλ Εναγομένων ......... Αίτηση εναγομένων 2 και 3 ημερ. 19.6.07 Ημερομηνία: 7 Δεκεμβρίου, 2007 Εμφανίσεις: Για εναγόμενους 2 και 3/αιτητές: κ. Λοίζου για κ. Ευαγγέλου Για ενάγουσα/καθ΄ ης η αίτηση: κ. Θεοδωρίδης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την αίτηση τους οι εναγόμενοι 2 και 3 (στο εξής οι αιτητές) απέβλεπαν στον παραμερισμό ή ακύρωση του κλητηρίου εντάλματος, ως και της επίδοσής του, προβάλλοντας προς τούτο διάφορους λόγους. Κατά την ακροαματική όμως διαδικασία, περιορίσθηκαν στην προώθηση της θέσης ότι, η επίδοση του κλητηρίου εντάλματος που τους έγινε προσωπικά στην Κύπρο στις 4.6.07 είναι άκυρη λόγω επιλήψιμης συμπεριφοράς της ενάγουσας (στο εξής η καθ΄ ης η αίτηση). Τα γεγονότα που σχετίζονται με την προωθηθείσα θέση είναι, βασικά, παραδεκτά και έχουν ως ακολούθως:- Στις 18.5.07 η καθ΄ ης η αίτηση εξασφάλισε άδεια για σφράγιση του ειδικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος, ενόψει του γεγονότος ότι οι αιτητές είναι μόνιμοι κάτοικοι Ισραήλ και την ίδια ημέρα προχώρησε στην καταχώριση του. Με αυτό αξιώνει ποσό $1.218.917,85, ως οφειλόμενο υπόλοιπο δυνάμει δανείων που παραχώρησε στην εναγόμενη 1 - η οποία είναι κυπριακή εταιρεία -, την αποπληρωμή του οποίου εγγυήθηκαν γραπτώς οι αιτητές. Λίγες ημέρες μετά την καταχώριση του κλητηρίου, στις 25.5.07, η καθ΄ ης εξασφάλισε και διάταγμα για επίδοση του στους αιτητές εκτός δικαιοδοσίας με διπλοσυστημένες επιστολές. Στις 4.6.07, όμως, οι αιτητές βρίσκονταν στην Κύπρο, γεγονός που εκμεταλλεύθηκε η καθ΄ ης για να τους επιδόσει προσωπικά το κλητήριο, ενέργεια που οι αιτητές θεωρούν επιλήψιμη. Όπως σχετικά διαλαμβάνεται στην ένορκη δήλωση του εναγόμενου 2, που συνοδεύει την αίτηση, δεν ήλθαν στην Κύπρο εξ ιδίας πρωτοβουλίας αλλά ως αποτέλεσμα παραπλάνησης τους από την καθ΄ ης, για να τους επιδοθεί το κλητήριο. Πιο συγκεκριμένα, ισχυρίζεται ότι ήλθαν στην Κύπρο με σκοπό τη διευθέτηση των διαφορών τους με την καθ΄ ης, αφού προηγήθηκε συμφωνία για συνάντηση. Η καθ΄ ης, όμως, είχε στο μεταξύ καταχωρίσει την αγωγή και ο σκοπός της ήταν να εκμεταλλευθεί την εδώ παρουσία τους για να τους την επιδόσει κι όχι για να διευθετήσουν τις μεταξύ τους διαφορές. Αν, καταλήγει, γνώριζαν ότι ήδη είχε καταχωρηθεί αγωγή δεν θα έρχονταν στην Κύπρο και, επομένως, η επίδοση θα πρέπει να παραμερισθεί ή ακυρωθεί. Η καθ΄ ης αντικρούει τους πιο πάνω ισχυρισμούς με ένορκη δήλωση λειτουργού της, η οποία συνοδεύει την ένστασή της. Η συνάντηση, διατείνεται, δεν διευθετήθηκε με σκοπό την επίδοση του κλητηρίου. Μεταξύ της καθ΄ ης και των αιτητών υπήρχε επικοινωνία και είχε τονισθεί σ΄ αυτούς ότι η οποιαδήποτε συνάντηση «. θα γινόταν με πλήρη επιφύλαξη των δικαιωμάτων των καθ΄ ων.». Η επίδοση του κλητηρίου, καταλήγει, είναι καθόλα νόμιμη και σε καμιά περίπτωση η καθ΄ ης δεν εξαπάτησε ή παραπλάνησε τους αιτητές να έλθουν στην Κύπρο. Στο στάδιο των αγορεύσεων ο ευπαίδευτος συνήγορος των αιτητών υποστήριξε ότι υπό τα περιστατικά της υπόθεσης, ουσιαστικά, η καθ΄ ης ξεγέλασε τους αιτητές να έλθουν στην Κύπρο προκειμένου να τους επιδόσει το κλητήριο. Η επίδοση, εισηγήθηκε, θα έπρεπε να γίνει με τον τρόπο που καθόριζε το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 25.5.07 και όχι με τον τρόπο που έγινε. Είναι, επομένως, άκυρη και θα πρέπει να παραμερισθεί. Παρέπεμψε, σχετικά, στις υποθέσεις Philippou v. Philippou
(1986)1 CLR 689, Padley v. Dobson κ.α.
(1999)1(Γ) ΑΑΔ 1583 και Myerson v. Martin
(1979)3 All E.R. 667. Με τη σειρά του, ο ευπαίδευτος συνήγορος της καθ΄ ης απέρριψε τη θέση για παραπλάνηση των αιτητών. Αν, εισηγήθηκε, συνέβαινε κάτι τέτοιο η καθ΄ ης δεν θα καταχωρούσε αιτήσεις για σφράγιση και επίδοση του κλητηρίου, τη στιγμή μάλιστα που η εναγόμενη 1 είναι κυπριακή εταιρεία. Η επίδοση, κατέληξε, είναι καθόλα νόμιμη και κανονική και η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Παρέπεμψε, σχετικά, στη σελ. 150 του The Annual Practice του 1958, υπό τον τίτλο «Service in England after leave to Serve Abroad». Έχω εξετάσει τους εκατέρωθεν ισχυρισμούς και τι υποστήριξαν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι στο στάδιο των αγορεύσεων. Ο ισχυρισμός των αιτητών ότι παγιδεύτηκαν, τρόπον τινά, να έλθουν στην Κύπρο για να τους επιδοθεί το κλητήριο δεν κρίνεται πειστικός. Σφαιρική εξέταση των περιστατικών που περιβάλλουν το θέμα, αποκαλύπτει ότι η καθ΄ ης δεν προχώρησε σε υλοποίηση του διατάγματος ημερ. 25.5.07 λόγω της επικείμενης άφιξης των εναγομένων στην Κύπρο για συζήτηση τρόπων διευθέτησης της υπόθεσης. Δεν προκύπτει, όμως, ότι η ίδια προκάλεσε τη συνάντηση για να την χρησιμοποιήσει ως πρόφαση προκειμένου να προβεί σε προσωπικές επιδόσεις. Επομένως, η σχετική θέση δεν γίνεται αποδεκτή και απορρίπτεται. Το μόνο ερώτημα που, κατά την άποψή μου, εγείρεται στην παρούσα περίπτωση είναι αν η ύπαρξη του διατάγματος ημερ. 25.5.07 - που προνοούσε επίδοση ειδοποίησης του κλητηρίου εκτός δικαιοδοσίας με διπλοσυστημένη επιστολή - εμπόδιζε την καθ΄ ης να προχωρήσει σε προσωπική επίδοση του κλητηρίου εντάλματος στους αιτητές, όταν αυτοί ήλθαν στην Κύπρο. Οι αυθεντίες που επικαλέσθηκε ο κ. Λοίζου δεν υποστηρίζουν τη θέση του. Αντίθετα, τείνουν σε υποστήριξη της αντίθετης θέσης. Παραθέτω, σχετικά, αυτούσιο το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Philippou (ανωτέρω):- «
(8)Order 6 does not involve a mere matter of procedure, but an extension of the jurisdiction. Substituted service within the jurisdiction cannot be made if, at the time of the issue of the writ, there could not be at law a good personal service of the writ because the defendant is not within the jurisdiction (Porter v. Freudenberg [1915] 1 K.B.857 at 887-888). And as it was held in Myerson v. Martin [1979] 3 All E.R. 667, if at that time the plaintiff was aware of such a fact either he could issue the writ within the jurisdiction and wait for the defendant to return to be served personally or, if his claim came within R.S.C. O.11, r.1, apply for leave to serve the writ out of the jurisdiction. Since the defendant was not in England when the writ was issued the Court had no jurisdiction to order substituted service». Με βάση την πιο πάνω αρχή, η καθ΄ ης είχε κάθε δικαίωμα να αναμένει την άφιξη των αιτητών στην Κύπρο για να τους επιδόσει προσωπικά το κλητήριο ένταλμα, δικαίωμα που δεν απώλεσε λόγω του διατάγματος ημερ. 25.5.07. Παραθέτω, προς τούτο, αυτούσιο το πιο κάτω απόσπασμα, στο οποίο παρέπεμψε ο κ. Θεοδωρίδης:- «Service in England after leave to Serve Abroad. Leave to serve a writ out of the jurisdiction does not deprive the plaintiff of his right to serve it within the jurisdiction without leave. Where the defendant comes within the jurisdiction the usual practice is to issue without leave a concurrent writ (fee 5s.), in the ordinary eight-day form, and serve him with it. The indorsement for costs (O.3, r.7) may include the costs of the order for service abroad. Or the original writ in form for service ex jur. may be served on the defendant within the jurisdiction. See Ford v. Shephard
(1885), 53 L.T. 564; and Western Suburban, etc., Building Society v. Rucklidge, [1905] 2 Ch.472.» Κατ΄ ακολουθία των πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα - όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή - προς όφελος της καθ΄ ης και εναντίον των αιτητών. (Υπ.) Μ. Χριστοδούλου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /κβπ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο