Τραπέζης Κύπρου Λτδ ν. Gesico Photographic Ltd κ.α., Αγωγή αρ. 1411/02, 14 Δεκεμβρίου, 2007

(10)λόγους οι οποίοι, όπως αναπτύσσονται στη συνοδευτική ένορκη δήλωση, θα μπορούσαν να διατυπωθούν στους ακόλουθους τρεις, δηλαδή ότι η αίτηση:-

1. Πάσχει από παρατυπία ή αντικανονικότητα Προβλήθηκε, συναφώς, ότι σύμφωνα με τη Δ.48 θ.9(e) η αίτηση δεν συνοδεύεται από ένορκη δήλωση μόνο στην περίπτωση που τα γεγονότα εμφαίνονται στο φάκελο της διαδικασίας, κάτι που ελλείπει στην παρούσα περίπτωση.
2. Αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας (abuse of the process of the Court. Σκοπός της αίτησης, διατείνεται η καθ΄ ης, είναι η πρόκληση καθυστέρησης ή ο εκτροχιασμός της διαδικασίας και σε περίπτωση ικανοποίησης της ελλοχεύει ο κίνδυνος περιπλοκής των πολλών και σοβαρών θεμάτων που εγείρονται στις δύο αγωγές. Αυτό, γιατί η μαρτυρία που θα προσαχθεί δεν θα είναι η ίδια και για τις δύο υποθέσεις, έστω κι αν θα προέρχεται (πιθανώς) από τους ίδιους μάρτυρες. Επομένως, δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις της Δ.
4. Είναι αδικαιολόγητη ή δεν αποκαλύπτεται εύλογη αιτία για ικανοποίησή της. Οι δύο αγωγές, υποστηρίζει η καθ΄ ης, δεν παρουσιάζουν κοινά και πραγματικά νομικά θέματα. Το μόνο κοινό σημείο που εντοπίζεται σ΄ αυτές είναι τα εγγυητήρια έγγραφα που υπέγραψαν οι εναγόμενοι 2 και 3 καθώς επίσης και οι υποθήκες που εγγράφησαν για την παραχώρηση των τραπεζιτικών διευκολύνσεων. Κατά τα υπόλοιπα διαφέρουν, τόσο όσον αφορά την ημερομηνία παραχώρησης των διευκολύνσεων όσο και το σκοπό για τον οποίο παραχωρήθησαν. Στο στάδιο των αγορεύσεων οι ευπαίδευτοι συνήγοροι ανέπτυξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους με αναφορά και στη σχετική νομολογία. Βασική θέση του κ. Δράκου είναι ότι η διαφορά στις δύο αγωγές εντοπίζεται σε ένα και μόνο σημείο:- Στην ημερομηνία παραχώρησης των ισχυριζόμενων τραπεζιτικών διευκολύνσεων. Κατά τα υπόλοιπα, εισηγήθηκε, οι δύο υποθέσεις είναι πανομοιότυπες και, επομένως, πρόκειται για κλασσική περίπτωση που δικαιολογεί τη συνένωση. Αντίθετα, η ευπαίδευτος συνήγορος της καθ΄ ης υπέδειξε ότι το μόνο κοινό σημείο που υπάρχει στις δύο αγωγές, πέραν της ταύτισης των διαδίκων, είναι τα εγγυητήρια και οι υποθήκες. Κατά τα άλλα, εισηγήθηκε, διαφέρουν τόσο όσο αφορά την ημερομηνία έγκρισης των διευκολύνσεων όσο και το ύψος και το σκοπό παραχώρησης τους. Οι νομικές αρχές που διέπουν το υπό εξέταση θέμα διατυπώνονται με περιεκτικότητα στην υπόθεση Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως Λτδ ν.
5. ΑPAK AGRO INDUSTRIES

(1999)1 (Γ) AAΔ 1721, από την οποία και το απόσπασμα που ακολουθεί: «Διάταγμα συνένωσης αγωγών εκδίδεται στις περιπτώσεις όπου αναμένεται ότι θα προκύψει όφελος από τη συνεκδίκαση. Η έκδοση διατάγματος συνένωσης αγωγών προς εκδίκαση ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Το Δικαστήριο ενασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια εξετάζει κατά πόσο η συνεκδίκαση των αγωγών θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων και την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων καθώς και η οικονομία του δικαστικού χρόνου είναι παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου επί του θέματος. Βλ. Hadjiathanassiou v. Parperides and Others

(1975)1 C.L.R. 401 και Healey and Others v. A. Waddington and Sons Ltd and Others [1954] 1 All E.R. 861.» Η ταύτιση διαδίκων σε δύο ή περισσότερες υποθέσεις δεν αποτελεί το καθοριστικό κριτήριο για έκδοση διατάγματος συνένωσης. Το ουσιώδες είναι η ύπαρξη κοινών πραγματικών ή νομικών ζητημάτων, κάτι που διαπιστώνεται από τις εκθέσεις απαιτήσεως των αντίστοιχων αγωγών. Επομένως, είναι αδιάφορο αν μια αίτηση της εξεταζόμενης φύσεως συνοδεύεται ή όχι από ένορκη δήλωση, κάτι που δεν είναι αναγκαίο σύμφωνα με τη Δ.48 θ.9(e). Έπεται ότι ο σχετικός λόγος ένστασης δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. Από την εξέταση των εκθέσεων απαιτήσεων των δύο αγωγών, για τις οποίες ζητείται συνένωση, διαπιστώνεται ότι και οι δύο αφορούν πιστωτικές διευκολύνσεις, που παραχώρησε η καθ΄ ης, όπως ισχυρίζεται, προς την εναγόμενη 1 υπό την εγγύηση των εναγομένων 2 και 3 και με τις ίδιες εμπράγματες εξασφαλίσεις (υποθήκες). Με μόνη διαφορά την ημερομηνία παραχώρησης τους ως και το ύψος του ποσού. Τηρουμένης της διαφοράς αυτής, πέραν από την ταύτιση των διαδίκων υπάρχουν έκδηλα κοινά πραγματικά και νομικά ζητήματα. Η παρατήρηση αυτή αναιρεί την αντίστοιχη θέση της καθ΄ ης περί του αντιθέτου, η οποία και απορρίπτεται. Κατ΄ ακολουθία των πιο πάνω, το μόνο ερώτημα που εγείρεται για το Δικαστήριο είναι αν μπορεί να αναμένει ότι με τη συνένωση θα προκύψει όφελος από τη συνεκδίκαση των δύο αγωγών. Κατά την άποψή μου η απάντηση είναι καταφανώς θετική. Η συνεκδίκαση θα βοηθήσει ώστε δύο υποθέσεις που εκκρεμούν μεταξύ των ιδίων διαδίκων για αρκετά χρόνια να εκδικασθούν σε μια διαδικασία, κάτι που θα βοηθήσει την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης και θα επιφέρει εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων. Για όλα τα πιο πάνω η ευχέρεια που έχει το Δικαστήριο επί του θέματος θα ασκηθεί υπέρ της έγκρισης της αίτησης. Εκδίδεται, επομένως, διάταγμα συνένωσης των αγωγή 1411/02 και 3890/02, με έξοδα προς όφελος των εναγομένων και εναντίον της ενάγουσας. Τα έξοδα να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) Μ. Χριστοδούλου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /κβπ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο