Μαρίνου Ιωαννίδη ν. COMFORT WINDOW PLUS LIMITED, Αρ. Αγωγής: 11049/04, 18 Δεκεμβρίου, 2007

(1986)1 C.L.R. 161 αποφασίστηκε ότι η δικαιοδοσία εκδίκασης αίτησης για επαναφορά αγωγής ανήκει στο πρωτόδικο Δικαστήριο και όπου τούτο είναι δυνατόν είναι προτιμητέο να εξετάζεται από τον Δικαστή που είχε επιληφθεί της υπόθεσης. Εν πάση όμως περιπτώσει, η εκδίκαση της αίτησης από άλλο Δικαστή δεν θα καθιστούσε άκυρη την απόφαση, αφού, όπως ανέφερα, η δικαιοδοσία είναι εκείνη του πρωτόδικου Δικαστηρίου γενικά (Παπανικολάου ν. Κότσαπα

(2004)1(Γ) Α.Α.Δ. 1800). Η αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.33, θ.1, Δ.48, θ.9 και Δ.

1. Να σημειωθεί ότι στην αίτηση αναφέρεται πως τα γεγονότα στα οποία αυτή στηρίζεται βασίζονται στη συνημμένη ένορκη δήλωση κάποιας Ελεάνας Σπυρή, πλην όμως την αίτηση συνοδεύει ένορκη δήλωση του Σωκράτη Παρπαρίνου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων του Ενάγοντα. Ο ομνύων καταχώρισε και συμπληρωματική ένορκη δήλωση ημερ. 24.9.
2. Τα όσα αναφέρει στις εν λόγω ένορκες δηλώσεις του ο Σωκράτης Παρπαρίνος προέρχονται από πληροφορίες που του έδωσε ο Ενάγων. Σύμφωνα με τις εν λόγω πληροφορίες δεν ήταν σε γνώση του Ενάγοντα η ημερομηνία κατά την οποία ήταν ορισμένη η αγωγή ούτε και το γεγονός ότι ήταν ορισμένη για ακρόαση. Ο ομνύων αναφέρει επίσης ότι ο Ενάγων είχε πρόθεση να διορίσει νέο δικηγόρο για να τον εκπροσωπήσει πλην «όμως, λόγω επειγουσών επαγγελματικών υποχρεώσεων έπρεπε να μεταβεί στο εξωτερικό, όπου και εξακολουθεί να βρίσκεται μέχρι σήμερα, παραλείποντας και/ή αμελώντας έτσι τον διορισμό νέου δικηγόρου για την εκπροσώπηση του ενώπιον του Δικαστηρίου». Οι οδηγίες για εκπροσώπηση του Ενάγοντα δόθηκαν στους νέους δικηγόρους μετά την 29.6.07, ημερομηνία κατά την οποία ήταν ορισμένη η αγωγή για ακρόαση, γεγονός που δεν γνώριζε ο Ενάγων, και ως εκ τούτου δεν κατέστη δυνατή η εκπροσώπηση του Ενάγοντα ενώπιον του Δικαστηρίου. Τέλος, ο ομνύων αναφέρει ότι ο Ενάγων έχει «πάρα πολύ καλή υπόθεση και πάρα πολλές πιθανότητες επιτυχίας στην αγωγή». Στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση του Σωκράτη Παρπαρίνου επιχειρείται η αποκάλυψη εκ πρώτης όψεως καλής υπόθεσης εναντίον των Εναγομένων. Η ένσταση την οποία καταχώρισαν οι Εναγόμενοι βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.33 και Δ.48, θθ.1, 2, 3, 4 και 9, τη διακριτική ευχέρεια και τη συμφυή εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι της ένστασης είναι οι ακόλουθοι:
3. Δεν είναι δίκαιο υπό τις περιστάσεις και τις συνθήκες της παρούσας υπόθεσης να διαταχθεί επαναφορά της αγωγής.
4. Ο Ενάγων γνώριζε από την 1.11.06 ότι ο δικηγόρος του είχε αποσυρθεί και είχε οκτώ μήνες για να διορίσει άλλο δικηγόρο ή να εμφανιστεί προσωπικά στο Δικαστήριο κατά την ορισμένη ημερομηνία ακρόασης, αλλά παρέλειψε να το πράξει.
5. Ο Ενάγων παρέλειψε να παρακολουθεί την πορεία της αγωγής που είχε εγείρει και να μεριμνά για την προώθηση της.
6. Τυχόν επαναφορά της αγωγής θα βλάψει τα συμφέροντα των Εναγομένων και θα είναι άδικη γι΄αυτούς.
7. Ο Ενάγων με τη συμπεριφορά του επέδειξε ασέβεια προς το Δικαστήριο και τους νόμους. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του Τρύφωνα Νικολάου, ημερ. 4.9.
8. Στην εν λόγω ένορκη δήλωση ουσιαστικά επαναλαμβάνονται και αναπτύσσονται οι λόγοι ένστασης. Κατά την ακροαματική διαδικασία της αίτησης οι ευπαίδευτοι συνήγοροι περιορίστηκαν στις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις και οι ενόρκως δηλούντες δεν αντεξετάστηκαν. Οι συνήγοροι υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους με γραπτές αγορεύσεις παραπέμποντας σε νομολογία. Όπως έχω αναφέρει και πιο πάνω, στην προκειμένη περίπτωση, ως πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης φέρεται να είναι το περιεχόμενο ένορκης δήλωσης κάποιας Ελεάνας Σπυρή. Παρά τις προσπάθειες μου δεν έχω εντοπίσει ένορκη δήλωση τέτοιου προσώπου. Αντίθετα, η ένορκη δήλωση που φέρεται να συνοδεύει την αίτηση είναι κάποιου άλλου προσώπου, του Σωκράτη Παρπαρίνου. Κατά συνέπεια η αίτηση στερείται πραγματικού υπόβαθρου και απορρίπτεται. Το γεγονός ότι έχει καταχωριστεί, με άδεια του Δικαστηρίου, συμπληρωματική ένορκη δήλωση του άγνωστου Σωκράτη Παρπαρίνου δεν διαφοροποιεί την πιο πάνω κατάληξη μου, γιατί η εν λόγω συμπληρωματική ένορκη δήλωση συμπληρώνει και/ή διευκρινίζει το περιεχόμενο ένορκης δήλωσης το οποίο, για τους λόγους που έχω εξηγήσει πιο πάνω, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης. Παρά την πιο πάνω κατάληξη μου θα προχωρήσω να εξετάσω και την ουσία της αίτησης ούτως ώστε να υπάρχει η κρίση μου επ΄αυτής σε περίπτωση που η πιο πάνω κατάληξη μου ήθελε κριθεί εσφαλμένη κατ΄έφεση. Η Δ.33, θ.1, στην οποία εδράζεται η αίτηση, προβλέπει τα ακόλουθα: «If on the day fixed for trial the parties do not appear when the trial is called on, upon proof that they (or the party at whose instance such day was fixed) had notice, the action shall stand dismissed and shall not subsequently be heard, unless upon application to the Court, the Court orders reinstatement of the action on the ground that it is equitable so to do in the circumstances of the case. » Σε μετάφραση: «Αν κατά την ημέρα της ακρόασης οι διάδικοι δεν εμφανισθούν όταν πρόκειται να αρχίσει η ακρόαση, αφού αποδειχθεί ότι οι διάδικοι (ή ο διάδικος που στην παρουσία του ορίστηκε η ακρόαση) είχαν ειδοποιηθεί, η αγωγή υπόκειται σε απόρριψη και επομένως δεν θα ακούγεται μετά, εκτός εάν κατόπιν αίτησης προς το Δικαστήριο, το Δικαστήριο διατάξει επαναφορά της αγωγής για το λόγο ότι είναι δίκαιο να το πράξει υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης.» Η απόρριψη αγωγής λόγω μη εμφάνισης διαδίκου κατά την ακρόαση, ισοδυναμεί με δικαστική απόφαση απόρριψης της αγωγής επί της ουσίας της (on the merits) (βλ. Annual Practice 1970, σελ. 498, τα σχόλια του αντίστοιχου αγγλικού Ο.35, r.1). Όπως έχει λεχθεί στην Παπανικολάου ν. Κότσαπα (ανωτέρω) σελ. 1804 και για την απόρριψη αγωγής λόγω μη προώθησης της ισχύουν οι ίδιες γενικές αρχές όπως και για παραμερισμό απόφασης και επαναφορά αγωγής. Σύμφωνα με την αγγλική νομολογία η επαναφορά της αγωγής ακόμη και στις περιπτώσεις απουσίας του δικηγόρου του διαδίκου την ημέρα της ακρόασης, δικαιολογείται όπου υπάρχει κάποιο απρόβλεπτο στοιχείο στην πορεία της υπόθεσης, όπως ασθένεια του ιδίου του δικηγόρου ή αιφνίδιος ορισμός ακρόασης της υπόθεσης από το Δικαστήριο και ανετοιμότητα του διαδίκου να προχωρήσει (βλ. Annual Practice 1959, σελ. 831, Birch v. Williams, 24 W.R. 700 και Breed v. Jackson, 10 T.L.R. 142). Τα πλαίσια άσκησης της διακριτικής εξουσίας σε αίτηση παραμερισμού απόφασης, τα οποία, όπως ανέφερα πιο πάνω, ισχύουν και σε αιτήσεις επαναφοράς αγωγής, οριοθετούνται στην υπόθεση Phylactou v. Michael

(1982)1 C.L.R. 204. Κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας το Δικαστήριο πρέπει να προσπαθεί να ισοζυγίζει δύο παράγοντες οι οποίοι είναι θεμελιώδεις για την απονομή της δικαιοσύνης: την ανάγκη αποτελεσματικής διασφαλίσεως από τη μια, του δικαιώματος ακροάσεως του διαδίκου και την ανάγκη διασφαλίσεως ταχείας διεκπεραιώσεως των δικαστικών υποθέσεων, από την άλλη. Η ταχεία διεκπεραίωση δικαστικών υποθέσεων δεν αποτελεί απλώς ζήτημα ευχέρειας αλλά ένα καθ΄όλα αποφασιστικό παράγοντα για την αποτελεσματική διεκδίκηση των δικαιωμάτων των πολιτών. Αυτή η αρχή είναι στενά συνδεδεμένη με ένα άλλο παράγοντα ο οποίος είναι εξίσου σημαντικός για την απονομή της δικαιοσύνης, δηλαδή την ανάγκη να υποστηριχθεί η τελεσιδικία. Εάν επιτραπεί σε ένα διάδικο εύκολα να επανανοίγει την υπόθεση του η σφραγίδα της τελεσιδικίας με όλες τις συνέπειες που επιφέρει, και η βεβαιότητα που ενέχει στη διαχείριση των ανθρώπινων υποθέσεων, θα εξαφανισθούν με σοβαρές συνέπειες στην απονομή της δικαιοσύνης (βλ. επίσης Lambert v. Mainland Market

(1977)2 All E.R. 826, 833, Χαραλάμπους ν. Κ. & Τ. Andreou Ltd κ.ά.

(2002)1(Β) Α.Α.Δ. 1296 και Παπανικολάου ν. Κότσαπα [ανωτέρω]). Όπως λέχθηκε στην Παπανικολάου ν. Κότσαπα (ανωτέρω), στη σελ. 1805: «Η άνευ φειδούς επανάνοιξη υπόθεσης δημιουργεί αβεβαιότητα στην τελεσιδικία και γι΄αυτό, αν η συμπεριφορά διαδίκου είναι τέτοια που πλήττει τα θεμέλια της απονομής της δικαιοσύνης και καταδεικνύει καταφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας, το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί τα αίτημα του διαδίκου.» Έχοντας παραθέσει το νομικό πλαίσιο που διέπει αιτήσεις επαναφοράς αγωγής επανέρχομαι στα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα αίτηση. Οι ισχυρισμοί του Αιτητή περιστρέφονται γύρω από δύο κεντρικά θέματα: (α) Ότι έχει καλή υπόθεση εναντίον των Εναγομένων, και (β) ότι μετά την απόσυρση των προηγούμενων δικηγόρων του ο Αιτητής δεν γνώριζε για τη νέα ημερομηνία δικασίμου και γι΄αυτό δεν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο. Έχω προσεγγίσει το σύνολο των στοιχείων μαρτυρίας που τέθηκαν ενώπιον μου, συμπεριλαμβανομένου του περιεχομένου του φακέλου της υπόθεσης, με γνώμονα τις αρχές της νομολογίας στις οποίες αναφέρθηκα πιο πάνω, και έχω καταλήξει στα ακόλουθα συμπεράσματα. Σε αιτήσεις για επαναφορά αγωγής που απορρίφθηκε λόγω μη εμφάνισης του διαδίκου κατά την ημέρα της ακρόασης, δεν εξετάζεται η ουσία και το βάσιμο της αγωγής ή της υπεράσπισης αντίστοιχα, ως θα ήταν η περίπτωση, γιατί θεωρείται δεδομένο, εφόσον η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση, ότι υπάρχει εκ πρώτης όψεως τέτοια καλή βάση αγωγής ή υπεράσπισης ανάλογα με την περίπτωση. Επομένως, δεν χρειάζεται να ασχοληθώ με τα όσα καταγράφηκαν στις ένορκες δηλώσεις σε σχέση με την ουσία της υπόθεσης του Ενάγοντα. Μια απλή ανάγνωση του πρακτικού του Δικαστηρίου ημερ. 1.11.06 είναι, πιστεύω, αρκετή για να διαπιστώσει ένας, διαπίστωση στην οποία και προβαίνω, ότι οι πληροφορίες τις οποίες ο Ενάγων έδωσε στον ομνύοντα Σωκράτη Παρπαρίνο για τη σύνταξη της ένορκης δήλωσης του ήσαν ψευδείς, δεδομένου ότι Ενάγων την 1.11.06 ήταν παρών ο ίδιος προσωπικά στο Δικαστήριο και γνώριζε πολύ καλά ότι η ακρόαση της υπόθεσης αναβλήθηκε στις 29.6.07 και ώρα 10:30 π.μ. κατόπιν δικού του αιτήματος για αναβολή ούτως ώστε να διορίσει νέο δικηγόρο. Ο Ενάγων όμως ουδέν έπραξε μέσα στους 8 μήνες που μεσολάβησαν από την 1.11.06 μέχρι την 29.6.07 για να διορίσει νέο δικηγόρο αλλά ούτε και επέδειξε έστω τον ελάχιστο σεβασμό να εμφανιστεί αυτοπροσώπως ενώπιον του Δικαστηρίου παρόλο ότι γνώριζε καλά την ημερομηνία και ώρα ακρόασης. Ο Ενάγων παρέλειψε να επιδείξει το αναγκαίο ενδιαφέρον και επιμέλεια για προώθηση της υπόθεσης του. Η συμπεριφορά του Ενάγοντα πιστοποιεί αδιαφορία ή διαγωγή καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας και των δικαιωμάτων του αντιδίκου αποβαίνουσα μοιραία στο αίτημα επαναφοράς, γιατί αποτελεί συνταγματικό δικαίωμα και του αντίδικου η δικαστική αναμέτρηση να απολήγει στην αναγκαία τελεσίδικη δικαστική σφραγίδα στις διαφορές των πολιτών. Επομένως, για τους πιο πάνω λόγους, θα απέρριπτα την αίτηση και επί της ουσίας της. Σαν αποτέλεσμα όλων των πιο πάνω η αίτηση κρίνεται αδικαιολόγητη και απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εναγομένων-Καθ΄ων η αίτηση και εναντίον του Ενάγοντα-Αιτητή, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Χ. Σολομωνίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΜΝ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο