ΜΙΛΤΟΣ ΤΖΑΗΛΣ ν. ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΤΤΟΥΚΗΣ, Αρ. Αγωγής: 1333/05., 28 Δεκεμβρίου, 2007

(2007)1(Β) Α.Α.Δ. 916). Κατά τις αγορεύσεις οι δικηγόροι επικεντρώθηκαν στο ζήτημα της αξιοπιστίας τής μαρτυρίας που δόθηκε, προτείνοντας αποδοχή των δικών τους θέσεων και απόρριψη αυτών των αντιδίκων. Ο κ. Καντούνας πρότεινε επιπροσθέτως, ότι η θέση του εναγόμενου για τελεσίδικη αποχώρησή του από το διαμέρισμα μέσα σε τρεις μήνες από τη συνάντηση που έλαβε χώραν στο διαμέρισμα στις 15.3.03, θα πρέπει να θεωρηθεί ως επαρκής ειδοποίηση τερματισμού συμφώνως του όρου 13, ανεξαρτήτως του ότι δεν ήταν γραπτή, μια και φανερώς πια, πρόθεση των διαδίκων ήταν, ακριβώς, η προφορική τροποποίηση του γραπτού όρου γεγονός όχι ασύμβατο με τους υπόλοιπους όρους της συμφωνίας, αφού καμιά αναφορά δε γίνεται σε αυτή για περί αναγκαιότητας γραπτής τροποποίησης των όρων της σε περίπτωση που οι συμβαλλόμενοι επιθυμούσαν μια τέτοια εξέλιξη. Στη θέση αυτή ο δικηγόρος του εναγόμενου αντέτεινε την αναγκαιότητα για πιστή τήρηση των γραπτών όρων της συμφωνίας, πέραν ασφαλώς του ότι ουδέποτε λέχθηκε από τον εναγόμενο οτιδήποτε που θα μπορούσε να εκληφθεί ή να θεωρηθεί, ως ειδοποίηση τερματισμού και ασφαλώς, ποτέ δεν ειπώθηκαν από αυτόν εκείνα που του απόδωσε ο ενάγων κατά τη συνάντηση του Μαρτίου 2003, στο διαμέρισμα. Αξιολόγησα κάθε τι στο οποίο αναφέρθηκαν οι δικηγόροι, τόσον προφορικώς όσον και στο γραπτό τους περίγραμμα. Ο ενάγων και οι μάρτυρες που κατέθεσαν για αυτόν μου δημιούργησαν, γενικώς, αρκετά καλή εντύπωση, αν και θεωρώ ότι ο ενάγων δεν είπε όλη την αλήθεια στο Δικαστήριο - και το ίδιο αφορά και στον εναγόμενο - για λόγους που θα επεξηγηθούν πιο κάτω. Η μαρτυρία του ενάγοντα ελέγχεται για τα όσα είπε περί ανάληψης υποχρέωσης από τον εναγόμενο, κατά τη συνάντηση στο διαμέρισμα την 15.3.03, για παράδοση κατοχής του διαμερίσματος μέχρι τα μέσα Ιουνίου. Είπε στη γραπτή του κατάθεση, ως μέρος της κυρίως του εξέτασης, ότι τη μέρα εκείνη και αφού είχε δείξει το διαμέρισμα στον (άγγλο) αντιπρόσωπο της Vision International People Group Ltd (τον οποίο δεν κατονόμασε), το άτομο αυτό τον ρώτησε πότε μπορούσε να λάβει κατοχή του διαμερίσματος και τότε φώναξε τον εναγόμενο, του ανάφερε τα γεγονότα και ζήτησε να μάθει, στα αγγλικά, πότε προγραμμάτιζε να φύγει και τότε ο εναγόμενος του είπε, στην παρουσία του ενδιαφερόμενου ενοικιαστή αλλά και κάποιου Χάρη Μπακαλιάου, υπαλλήλου στο κτηματομεσιτικό γραφείο τού Νίκου Καρή (ΜΕ4), ότι θα εγκατέλειπε το διαμέρισμα το αργότερον μέσα σε τρεις μήνες από τη μέρα εκείνη. Όμως, κατά την αντεξέταση, είπε ότι δε μπορούσε να θυμηθεί στα σίγουρα το κατά πόσον ο εναγόμενος τού είχε πει ότι θα εγκατέλειπε σίγουρα το διαμέρισμα πριν το τέλος Ιουνίου («at the latest», όπως ισχυρίστηκε ότι του είπε ο εναγόμενος) ή αν θα προσπαθούσε να το εγκαταλείψει πριν το χρόνο αυτό, δεδομένου ότι η ανέγερση του σπιτιού του στην οδό Ολύμπου 5, στην Έγκωμη, θα διεκπεραιωνόταν. Σε άλλη ερώτηση που ακολούθησε κατά την αντεξέταση παρουσιάστηκε βέβαιος ότι, όντως, ο εναγόμενος τού είχε πει με βεβαιότητα ότι θα έφευγε από το διαμέρισμα πριν το τέλος Ιουνίου έτσι ώστε να μη παρεμποδίσει τη νέα ενοικίαση με την υπεράκτια εταιρεία. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο, εξίσου σημαντικό. Κατά την αντεξέταση, είπε ότι παρών στη συνομιλία που είχε με τον εναγόμενο, ως προς το πότε θα εγκατέλειπε το διαμέρισμα, ήταν και ο κτηματομεσίτης Νίκος Καρής (ΜΕ4), δίχως να κάνει οποιαδήποτε αναφορά στον Χάρη Μπακαλιάο, τον οποίο είχε αναφέρει στην κατάθεσή του ως μάρτυρα των διαμειφθέντων, σε αντίθεση με τον Νίκο Καρή (ΜΕ4). Αυτή η αντίφαση και ασυνέπεια είναι ιδιαίτερα σημαντική δεδομένης της αυτονόητης σπουδαιότητας του ισχυρισμού για την εκδοχή του ενάγοντα. Καμιά απολύτως ερώτηση δεν τέθηκε κατά την κυρίως εξέταση (ή σε άλλο στάδιο), στον Νίκο Καρή (ΜΕ4), περί παρουσίας του κατά τη διάρκεια της σχετικής συνομιλίας μεταξύ ενάγοντα και εναγόμενου και αυτό έχει τη δική του βαρύτητα σε ό,τι σχετίζεται με τη σταθερότητα τής προβαλλόμενης εκδοχής. Αν πάλι, ήταν ο Χάρης Μπακαλιάος ο μάρτυς της συνομιλίας και όχι ο Νίκος Καρή (ΜΕ4), τότε γεννάται το επιπρόσθετο ερώτημα, γιατί δεν κλήθηκε το πρόσωπο αυτό για να δώσει σχετική μαρτυρία. Δεν κλήθηκε ομοίως ως μάρτυς, επίσης για άγνωστους λόγους, ο αλλοδαπός αντιπρόσωπος της Vision International People Group Ltd, ο οποίος, σύμφωνα πάντα με την εκδοχή του ενάγοντα, θα μπορούσε να έδιδε σχετική και ενδεχομένως διαφωτιστική μαρτυρία επί του θέματος. Οπωσδήποτε, δεν υπήρχε υποχρέωση εκ πλευράς ενάγοντα να καλέσει όλους ή οποιονδήποτε από τους μάρτυρες αυτούς, όμως καθίσταται αντιληπτό ότι η απουσία τους άφησε κενά ή έστω αποστέρησε από τον ενάγοντα την ευκαιρία να ενισχύσει την κατά τα άλλα αδύναμη εκδοχή που προώθησε, ως εκ του περιεχομένου της μαρτυρίας του πάνω σε αυτό το σημείο. Δε μπορεί επίσης να παραλειφθεί σχολιασμός του γεγονότος ότι, συμφώνως πάντοτε της εκδοχής του ενάγοντα για το τι διαμείφθηκε τη μέρα εκείνη, ο χρόνος που ο εναγόμενος φερόμενα όρισε ως ημερομηνία εγκατάλειψης του διαμερίσματος ήταν περισσότερος από την περίοδο των τριών μηνών που ο ενάγων ισχυρίστηκε ότι του είχε πει ο εναγόμενος ότι θα άφηνε το διαμέρισμα. Μεταγενέστερα όμως είπε ότι ο εναγόμενος θα πρέπει να του είχε πει ότι θα εγκατέλειπε οπωσδήποτε το διαμέρισμα μέχρι το τέλος Ιουνίου, αφού ήταν φανερό από τη συζήτηση που έγινε κατά τη συνάντηση, ότι οι νέοι ενοικιαστές ήσαν έτοιμοι και πρόθυμοι να προχωρήσουν με τη νέα ενοικίαση αμέσως μετά την εγκατάλειψη του διαμερίσματος από τον εναγόμενο. Υπήρξε όμως και μια άλλη πτυχή της μαρτυρίας του ενάγοντα που ενίσχυσε τα ερωτηματικά για την αξιοπιστία της εκδοχής που πρόβαλε σε σχέση με τη συμφωνία του εναγόμενου να εγκαταλείψει το διαμέρισμα τον Ιούνιο (και αφήνω κατά μέρος το γεγονός ότι, σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενα του ενάγοντα, ο εναγόμενος αναφέρθηκε σε εγκατάλειψη του διαμερίσματος τον Ιούνιο, χωρίς να προσδιορίζει το ακριβές έτος, αν δηλαδή, θα ήταν τον Ιούνιο του 2003 ή τον Ιούνιο άλλου έτους). Όταν ρωτήθηκε κατά την αντεξέταση για το κατά πόσον ήταν βέβαιος για το περιεχόμενο της συνομιλίας που είχε, όπως είπε, με τον εναγόμενο για τα περί αναχώρησής του από το διαμέρισμα, επέμεινε ότι ο εναγόμενος γνώριζε για την ύπαρξη του συμβολαίου με τη Vision International People Group Ltd, επειδή όταν του τηλεφώνησε το Μάιο του 2003, στην Αγγλία τού είπε για αυτό, χωρίς κατά παράδοξο τρόπο, να προτάξει όχι μόνον τη συνομιλία του αυτή καθ' αυτή με τον εναγόμενο στις 15.3.03, αλλά και τη μαρτυρία των αυτήκοων μαρτύρων, που υποτίθεται ότι βρίσκονταν εκεί και άκουγαν τα σχετικά. Σε άλλη ερώτηση, για το κατά πόσον είχε πει ότι ο εναγόμενος γνώριζε για την ύπαρξη του συμβολαίου και το πότε αυτό άρχιζε να έχει ισχύ, απάντησε ότι δεν είχε πει ότι ο εναγόμενος «.ήξερε την ημερομηνία, αλλά ότι ήξερε ότι είχαμε συμβόλαιο». Όταν ρωτήθηκε, ακολούθως, αν αυτή η συνομιλία με τον εναγόμενο είχε λάβει χώραν το Μάιο του 2003, πολύ μεταγενέστερα δηλαδή από την υπογραφή της νέας ενοικίασης με τη Vision International People Group Ltd την 31.3.03, απάντησε ασαφώς και αορίστως ότι ναι μεν είπε τα καθέκαστα στον εναγόμενο κατά την τηλεφωνική τους συνομιλία το Μάιο του 2003, αλλά και ότι ο εναγόμενος του είχε πει επιπλέον ότι θα προσπαθούσε «.να μην χάσεις το συμβόλαιο». Ο ενάγων δεν είπε την αλήθεια πάνω σε αυτή την πτυχή των πραγμάτων και επιχείρησε να προβάλει μια ευμενή εικόνα για την υπόθεσή του έτσι ώστε να πετύχει την επιδίκαση αποζημιώσεων προς όφελος του, πάνω σε επίπλαστο έρεισμα. Εκ του περισσού ίσως, υπογραμμίζεται ότι η υπό αναφορά εκδοχή του, κάθε άλλο παρά ενισχύθηκε από το γεγονός ότι στην επιστολή ημερομηνίας 28.5.03, που έστειλαν οι δικηγόροι του ενάγοντα προς τον εναγόμενο πληροφορώντας τον ότι η συμφωνία είχε λήξει και ότι οφείλει να αποπληρώσει τα καθυστερημένα ενοίκια σε καθορισμένο χρόνο (βλ. Τεκμήριο 3), δεν έγινε καμιά απολύτως μνεία για το γεγονός ότι ο ενάγων είχε ήδη υπογράψει από την 31.3.03, συμφωνία με τη Vision International People Group Ltd, με ισχύ από την 15.6.03 και ότι αυτό αποτελούσε ή θα μπορούσε να αποτελέσει αίτιο για επιδίωξη αποζημιώσεων ή άλλων απαιτήσεων. Απορρίπτω ως αναξιόπιστη τη μαρτυρία του ενάγοντα πάνω στην πτυχή που προαναφέρθηκε, σε ό,τι δε αφορά στα υπόλοιπα που είπε και που τα θεωρώ αληθή - αλλά όχι και απαραιτήτως επαρκή για απόδειξη κάποιων από τους ισχυρισμούς του - γίνεται αναλυτική μνεία λίγο πιο κάτω. Οι υπόλοιποι μάρτυρες που καταθέσαν για τον ενάγοντα δεν ασχολήθηκαν με πτυχές που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως ουσιώδεις και καταλυτικές για την επίλυση της διαφοράς (πλην μιας εξαίρεσης που αφορά στη μαρτυρία του Μιχάλη Κληριώτη (ΜΕ3), όπως θα αναλυθεί πιο κάτω), η μαρτυρία τους εντούτοις έχει τη δική της σημασία για τη συμπλήρωση της εικόνας που θα πρέπει τελικώς να σχηματιστεί. Για παράδειγμα, η μαρτυρία του Κώστα Κυριάκου (ΜΕ2), ότι κατά το Σεπτέμβριο του 2003, υπήρχε φυσιολογική κατανάλωση νερού στο διαμέρισμα με αποτέλεσμα να θεωρείται ότι κατοικούνταν, δε μπορεί να αξιολογηθεί ως στοιχείο αποφασιστικό έτσι ώστε να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι, πράγματι, τα πράγματα έτσι είχαν. Τα ίδια περίπου αφορούν και στη μαρτυρία του Μιχάλη Κληριώτη (ΜΕ3), ο οποίος είχε πει ότι τον Αύγουστο του 2003, διαπίστωσε ότι το διαμέρισμα θα πρέπει να ήταν κατοικημένο αφού ήταν εξοπλισμένο και επιπλωμένο. Η διαπίστωση από μόνη της δε λέγει και πολλά αφού είναι παραδεχτό ότι καθ' όλους τους ουσιώδεις χρόνους το διαμέρισμα ήταν επιπλωμένο έχοντας μάλιστα ενοικιαστεί ως τέτοιο, χωρίς βεβαίως να σημαίνει ότι μέσα εκεί υπήρχαν μόνον τα όποια έπιπλα το συνόδευαν και όχι και κάποια άλλα επιπρόσθετα. Ο μάρτυς δεν ήταν σε θέση να δώσει εξειδικευμένες λεπτομέρειες τού εξοπλισμού και της επίπλωσης που παρατήρησε στο διαμέρισμα ώστε να μπορούσε να εξαχθεί οποιοδήποτε άλλο συμπέρασμα. Το γεγονός όμως ότι είχε δει τον εναγόμενο στο διαμέρισμα στις αρχές Αυγούστου 2003, έχει ιδιαίτερη σημασία δεδομένης της εκδοχής του εναγόμενου ότι το είχε εγκαταλείψει από τα τέλη Ιουλίου 2003. Καίρια όμως σπουδαιότητα για όλα τούτα έχει το γεγονός ότι, με δική του παραδοχή, ο εναγόμενος παράδωσε ελεύθερη και κενή κατοχή τού διαμερίσματος στις 30.9.03, δίνοντας σχετική επιστολή προς τους δικηγόρους του ενάγοντα μαζί με τα κλειδιά του διαμερίσματος. Τίποτε δεν αναφέρθηκε που θα μπορούσε να αποσείσει το τεκμήριο κατοχής του διαμερίσματος από τον εναγόμενο μεταξύ της 28.7.03, που λέγει ότι μετακόμισε από αυτό και της 30.9.03, που παράδωσε τα κλειδιά. Η κατοχή δε συναρτάται πάντοτε και αναποδράστως με τη διαμονή και ορθώς υποδείχθηκε από τον κ. Καντούνα ότι είναι πράγματι αδύναμη η εκδοχή του εναγόμενου ότι παράδωσε, ταυτοχρόνως με την εγκατάλειψη του διαμερίσματος, την ελεύθερη και κενή κατοχή του στον ενάγοντα στις 28.7.03, δεδομένου ότι ουδέποτε έστειλε, έστω, επιστολή παρόμοιου περιεχομένου με την επιστολή ημερομηνίας 24.9.03 (βλ. Τεκμήριο 28), ώστε να διασφαλίσει τα συμφέροντά του. Η μαρτυρία του κτηματομεσίτη Νίκου Καρή (ΜΕ4), δημιούργησε το υπόβαθρο για απαίτηση κονδυλιού Λ.Κ.1.050, ως εξόδων για μεσολάβησή του προς εξεύρεση της Vision International People Group Ltd. Έγινε αρκετός λόγος για το κατά πόσον το έγγραφο που κατάθεσε ο μάρτυς ως απόδειξη πληρωμής των Λ.Κ.1.050 (βλ. Τεκμήριο 2), αποτελεί ή δεν αποτελεί νόμιμη απόδειξη. Σωστά επεσήμανε ο κ. Καντούνας ότι η ουσία του πράγματος είναι ότι ο ενάγων πλήρωσε το ποσό αυτό για τις συγκεκριμένες υπηρεσίες και τίποτε περισσότερο. Όπως και να έχει, ο ενάγων δε δικαιούται στην επιδίκαση του ποσού αυτού. Το γεγονός ότι προέβη σε διαβήματα εξεύρεσης νέου ενοικιαστή, το είχε προαποφασίσει πριν τη συνάντηση στο διαμέρισμα με τον εναγόμενο στις 15.3.03. Μάλιστα, πήγε εκεί με το αντιπρόσωπο του προτιθέμενου νέου ενοικιαστή. Το γεγονός ότι έγινε κάποια νύξη από τον εναγόμενο κατά τη συνάντηση εκείνη περί του ότι τα πράγματα έβαιναν καλώς και ότι ίσως ο εναγόμενος να εγκατέλειπε το διαμέρισμα κατά το χρόνο λήξης της πρώτης ενοικίασης, δεν αρκεί για να δημιουργήσει αιτιώδη συνάφεια (με την ευρύτερη έννοια του όρου), μεταξύ της φερόμενης απώλειας του ενάγοντα και της φερόμενα αντισυμβατικής συμπεριφοράς του εναγόμενου. Δευτερευούσης σημασίας ήταν και η μαρτυρία του Κώστα Πραξιτέλους (ΜΕ5), σε σχέση με το κατά πόσον υπήρξε κατανάλωση ρεύματος στο διαμέρισμα μεταξύ Αυγούστου - Οκτωβρίου 2003, για τους ίδιους λόγους που αναφέρθηκαν σε σχέση με τη μαρτυρία του Κώστα Κυριάκου (ΜΕ2). Το γεγονός ότι υπήρξε κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος, τέτοια, που να δεικνύει σε ενδεχόμενο κατοίκησης του διαμερίσματος, είναι γεγονός, αυτό όμως δε σημαίνει κατά λογική συνέπεια ότι το διαμέρισμα πράγματι κατοικούνταν, υπό την έννοια που έθεσε ο εναγόμενος. Ο Χριστάκης Χριστοφίδης (ΜΥ1), μου προξένησε αρνητική εντύπωση. Βρισκόταν σε πραγματική σύγχυση όταν μιλούσε για το σπίτι του εναγόμενου στην ΄Εγκωμη και για το κατά πόσον υπήρχε σε αυτό παροχή ηλεκτρικού ρεύματος. Επέμεινε ότι το σπίτι της οδού Ολύμπου 5, υπήρχε προσωρινή ηλεκτρική παροχή πριν την 28.7.03, όπως εξάλλου αναφέρεται και στη βεβαίωση - Τεκμήριο 25. Παρουσίασε μάλιστα και κατάσταση κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος για την περίοδο εκείνη, προσπαθώντας να ενισχύσει τους ισχυρισμούς του (βλ. Τεκμήριο 27). Διέλαθε όμως την προσοχή του ότι η κατάσταση που κατάθεσε αναφερόταν σε υποστατικό κάποιου Γιώργου Κουττούκη στην οδό Ολύμπου 15, στην Έγκωμη και όχι στην οδό Ολύμπου 5, στην Έγκωμη. Ο μάρτυς δε μπορούσε να πει αν αυτά που είχε δηλώσει προηγουμένως αναφορικώς με την ηλεκτρική παροχέτευση αναφέρονταν πράγματι στον εναγόμενο και το υποστατικό του ή σε οποιονδήποτε άλλο με την ίδια ονομασία που τύγχανε να διαμένει στην οδό Ολύμπου 15 και όχι στην οδό Ολύμπου 5, όπου παραδεκτώς βρισκόταν η οικία του. Δεν είχε επισκεφθεί το σπίτι τού εναγόμενου στην οδό Ολύμπου 5 - σε αντίθεση με το τι είπε στην αρχή της μαρτυρίας του - για να είναι δυνατόν να δώσει σαφή μαρτυρία σε σχέση με αυτό. Κατάθεσε ως Τεκμήριο 26, αίτηση για μόνιμη παροχή ηλεκτρικής ενέργειας που είχε υποβάλει ο εναγόμενος στις 6.11.03, για το σπίτι της Ολύμπου 5, στην Έγκωμη, στην οποία αναφέρεται ως η ημερομηνία έναρξης της παροχής η 11.11.03. Αυτό δεν αμφισβητήθηκε κατά την αντεξέταση και το δέχομαι - για ό,τι θα μπορούσε να αξίζει - σε αντίθεση με τα υπόλοιπα που δήλωσε ο μάρτυς. Ο Χρυσόστομος Κουττούκης (ΜΥ2), ήταν φανερό ότι ήρθε στο Δικαστήριο για να βοηθήσει την υπόθεση του εναγόμενου γιου του. Βεβαίως, η συγγενική του σχέση με τον εναγόμενο δε θα μπορούσε να αποτελέσει από μόνη της βάση για αμφισβήτηση της αξιοπιστίας του (βλ. Μουζάκης ν. Της Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 220), όμως, η αντιφατικότητα και αοριστία στις απαντήσεις του, ιδιαίτερα σε σχέση με τους ισχυρισμούς του περί άρνησης, δήθεν, του ενάγοντα να προσέλθει στα γραφεία των τότε δικηγόρων του για να παραλάβει τα κλειδιά του διαμερίσματος, δεν αφήνει περιθώρια κατάταξής του ως αντικειμενικού και ειλικρινούς μάρτυρα. Είπε, για παράδειγμα, ότι σε κάποιο απροσδιόριστο χρόνο περί τα τέλη Ιουλίου 2003, πήγε μαζί με κάποιο γνωστό του, πρώην τραπεζικό υπάλληλο, στο υποκατάστημα της Τράπεζας Κύπρου στην οδό Ευαγόρου στη Λευκωσία όπου και συνάντησε τον ενάγοντα για να του δώσει τα κλειδιά του διαμερίσματος αλλά και μια επιταγή εξόφλησης οφειλόμενων ενοικίων για το χρονικό διάστημα που έμεινε ο εναγόμενος στο διαμέρισμα μέχρι την ημερομηνία αποχώρησής του, όπως είπε, στις 28.7.03, και ότι ο ενάγοντας αρνήθηκε να τα παραλάβει λέγοντας ότι θα έπρεπε πρώτα να ελέγξει την κατάσταση του διαμερίσματος και ότι μετά την άρνηση αυτή έφυγαν άπρακτοι. Κατά την αντεξέταση, ανάφερε ότι η συνάντηση δεν έγινε περί τα τέλη Ιουλίου 2003, αλλά μεταγενέστερα και ότι, εν πάση περιπτώσει, ουδέποτε πρόσφερε τα κλειδιά στο ενάγοντα. Οι αντιφάσεις είναι εμφανείς και σημαντικές, με υπόψη τη φύση της διαφοράς και το τι ο εναγόμενος έχει προσδιορίσει ως επίδικο. Υπάρχει ανακολουθία στο κατά πόσον, πράγματι, προσφέρθηκαν τα κλειδιά προς τον ενάγοντα και αυτός αρνήθηκε να τα παραλάβει ή αν, απλώς, έγινε συζήτηση περί του ενδεχομένου παράδοσης του διαμερίσματος σε κάποιο μελλοντικό χρόνο, η οποία όμως παρέμεινε χωρίς ουσιώδη έκβαση, με παρεπόμενο την αποχώρηση του μάρτυρα και του φίλου του από τα υποστατικά της τράπεζας. Η αντίφαση έχει τη βαρύτητα της σε σχέση και με τη γενικότερη στάση του μάρτυρα για αποστασιοποίηση, με κάθε τρόπο, του γιου του από κάθε τι που ίσως μπορούσε, κατά την αίσθηση του, να επηρεάσει δυσμενώς την υπόθεσή του και να χρωματίσει ταυτοχρόνως τον ενάγοντα ως το μέρος εκείνο που σε όλη τη διάρκεια των διαβουλεύσεων ήταν αρνητικό και παράλογο. Παρόμοια στάση τήρησε ο μάρτυς και σε σχέση με τις συναντήσεις που έγιναν στο δικηγορικό γραφείο των τότε δικηγόρων του ενάγοντα τον Αύγουστο

1. Πήγε, είπε, στο γραφείο κάποιο απόγευμα του μήνα εκείνου όπως είχε συμφωνηθεί, χωρίς όμως ο ενάγων να τηρήσει το ραντεβού. Καθορίστηκε άλλο ραντεβού, πάλι στο γραφείο του δικηγόρου και πάλι όμως ο ενάγων δεν παραβρέθηκε. Το ίδιο έγινε, καθώς ισχυρίστηκε, και στο τρίτο ραντεβού που διευθετήθηκε στον ίδιο χώρο περί το τέλος Αυγούστου
2. Όταν ρωτήθηκε κατά την αντεξέταση γιατί δεν άφησε τα κλειδιά του διαμερίσματος και κάθε τι άλλο σχετικό που ήθελε να παραδώσει στον ενάγοντα στο γραφείο του δικηγόρου, τη στιγμή μάλιστα που διατεινόταν ότι ο γιος του είχε ήδη εγκαταλείψει το διαμέρισμα από τα τέλη Ιουλίου 2003, δεν κατάφερε να τοποθετηθεί ικανοποιητικά, λέγοντας μόνον ότι «αυτός ήταν ο σκοπός του ραντεβού». Όταν ρωτήθηκε αν ήταν βέβαιος ότι πράγματι είχε επισκεφθεί τα γραφεία των δικηγόρων τρεις τόσες φορές πριν την 24.9.03, οπόταν και πήγε στο γραφείο τους μαζί με τον εναγόμενο και παρέδωσαν τα κλειδιά και την επιστολή - Τεκμήριο 28, είπε ότι δε μπορούσε να θυμηθεί ακριβώς το τι είχε πραγματικά λάβει χώραν, αλλά ούτε και μπορούσε να είναι σίγουρος αν είχε επισκεφθεί το δικηγόρο του ενάγοντα μια ή περισσότερες φορές πριν τη συνάντηση του Σεπτέμβρη
3. Αρνητική εντύπωση, στο μεγαλύτερο μέρος της μαρτυρίας του, μου δημιούργησε και ο εναγόμενος, ο οποίος παλινδρομούσε μεταξύ διαφόρων ημερομηνιών ως αυτών που εγκατέλειψε, τελικώς, το διαμέρισμα παραδίδοντας ελεύθερη και κενή κατοχή του στον ενάγοντα. Αρχικώς, είπε ότι εγκατέλειψε τελείως το διαμέρισμα στις 28.7.03, ημερομηνία που σύμπιπτε, τυχαίως ίσως, με την εκπνοή της ειδοποίησης τερματισμού που στάλθηκε από τους δικηγόρους του ενάγοντα στις 28.5.03 (βλ. Τεκμήριο 3). Ακολούθως, είπε ότι δεν εγκατέλειψε το υποστατικό στις 28.7.03, αλλά σε μεταγενέστερο στάδιο - που δεν προσδιόρισε - όταν με βοήθεια του πατέρα του μετακόμισε στο σπίτι της Ολύμπου
4. Η θέση του είναι αντίθετη με αυτή του πατέρα του ο οποίος ισχυρίστηκε ότι η μετακόμιση έγινε στις 28.7.03 και όχι σε άλλη ημερομηνία. Αυτό βεβαίως αφορά στη συνέπεια τής προβαλλόμενης εκδοχής και όχι αυστηρώς στην αξιοπιστία του μάρτυρα, έχει όμως τη δική του εμβέλεια σε σχέση με την πειστικότητα των θέσεων που προσπάθησε να προωθήσει η υπεράσπιση. Σε άλλο στάδιο της μαρτυρίας του επέμεινε ότι αποχώρησε τελεσιδίκως από το διαμέρισμα στις 28.7.
5. Στην επιστολή του όμως ημερομηνίας 24.9.03 - Τεκμήριο 28, προς τον ενάγοντα, έγραψε ότι «. (γ) θα καλέσω 4 μάρτυρες για να διαπιστώσουν ότι εγκαταλείπω το διαμέρισμα στην ίδια κατάσταση την οποία το βρήκα» (η υπογράμμιση είναι του Δικαστηρίου). Η γραπτή αυτή δήλωση φανερώνει με τρόπο αρκούντως δεικτικό, την αντιφατικότητα στη μαρτυρία του σε ένα από τα πιο ουσιώδη σημεία της εκδοχής του, αυτό δηλαδή, της παράδοσης ελεύθερης και κενής κατοχής του διαμερίσματος στον ενάγοντα. Αναφέρει μεν, πιο πριν, ο εναγόμενος στην ίδια επιστολή ότι «. πρακτικά έχω ήδη μετακομίσει εκτός του διαμερίσματος .», η μνεία του όμως αυτή ενισχύει παρά αποδυναμώνει τη θέση του ενάγοντα ότι μπορεί μεν ο εναγόμενος να βρισκόταν σε διαδικασία μετακόμισης προς τη νέα του οικία, πλην όμως είχε και νομική και πραγματική κατοχή του διαμερίσματος σε όλους τους ουσιώδεις χρόνους, αφού η αναφορά του στο ότι «πρακτικά» είχε μετακομίσει από το διαμέρισμα δείχνει σαφώς ότι δεν είχε μετακομίσει πλήρως και πραγματικώς από αυτό, για να λεχθεί το λιγότερο, ιδιαίτερα αν κάποιος αναλογιστεί ότι εξακολουθούσε να έχει στην κατοχή του τα κλειδιά. Πιστεύω όμως τον εναγόμενο ότι στις 15.3.03, κατά τη συνάντηση στο διαμέρισμα δεν είπε στον ενάγοντα ότι θα αναχωρούσε σίγουρα από εκεί μέσα σε τρεις μήνες, αλλά ότι θα προσπαθούσε να φύγει όταν οι περιστάσεις το επέτρεπαν. Η μαρτυρία αυτή δόθηκε με ευθύτητα και ειλικρίνεια, σε αντίθεση με αυτά (και άλλα προαναφερθέντα), που είπε για την ημερομηνία τελικής εγκατάλειψης του διαμερίσματος. Τα ίδια, κατ' αναλογίαν, ισχύουν και στην περίπτωση του ενάγοντα και το μέρος εκείνο της μαρτυρίας του που έγινε αποδεκτό, σε αντίθεση με άλλο, όπως συναφώς αναλύεται ανωτέρω. Με προϋπόθεση την πλήρη και επαρκή αιτιολογία, η ευχέρεια του Δικαστηρίου να δέχεται μέρος της μαρτυρίας ενός μάρτυρα ως αξιόπιστο και να απορρίπτει άλλο μέρος της ως αναξιόπιστο, είναι καλώς εμπεδωμένη στο δίκαιο μας, χωρίς να σημαίνει ότι η δυνατότητα αυτή είναι απόλυτη και ανεξέλεγκτη (βλ. πιο πρόσφατα, Αντωνίου v. Xρίστου

(2006)1(Β) Α.Α.Δ. 888). Οι ισχυρισμοί του ενάγοντα περί πρόκλησης ζημιών και άλλων συναφών στο διαμέρισμα και στον εξοπλισμό του ένεκα των οποίων απαιτεί αποζημιώσεις, δεν έχουν αποδειχθεί με την κατάλληλη επάρκεια. Παρέμειναν σε επίπεδο ισχυρισμών, οι οποίοι μάλιστα αμφισβητήθηκαν έντονα από την υπεράσπιση κατά τη δίκη, χωρίς ο ενάγων να προσκομίσει, όπως όφειλε ή αναμενόταν να έπραττε, την καλύτερη δυνατόν μαρτυρία για απόδειξη τους έτσι ώστε να πρόσβλεπε σε αποδοχή των θέσεων του. Τίποτε δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου που θα δικαιολογεί, αντικειμενικώς ιδωμένων των πραγμάτων, τη διατύπωση ευρήματος ότι οι ζημιές στις οποίες αναφέρεται ο ενάγων στην παράγραφο 16 της γραπτής του δήλωσης, αλλά και στα Τεκμήρια 14 και 17, οφείλονται σε οποιαδήποτε πράξη ή παράλειψη του εναγόμενου. Σε ό,τι δε αφορά στα Τεκμήρια 15, 16 και 18, παρομοίως δεν δόθηκε επαρκής και επεξηγηματική μαρτυρία έτσι ώστε να δικαιολογεί κατάληξη σε θετικά ευρήματα για τις θέσεις του. Το Τεκμήριο 4, κρίνεται ως άσχετο με τη διαδικασία ή τουλάχιστον με τη θέση του ενάγοντα ότι αφορά σε προσπάθειες ενοικίασης του διαμερίσματος μετά την εγκατάλειψή του από τον εναγόμενο, διότι συνδέεται (καθώς μπορεί κάποιος ευλόγως να συναγάγει), με αγγελία για πώληση διαμερίσματος και όχι ενοικίασης του. Όμως, τα Τεκμήρια 5 - 13, αφορούσαν σε αγγελίες για ενοικίαση του διαμερίσματος μετά τη φυγή του εναγόμενου, χωρίς να υπάρξει μαρτυρία είτε για τη δημοσίευσή τους είτε για το περιεχόμενό τους, αλλά ούτε και για τις περιστάσεις που οδήγησαν τελικώς στη νέα ενοικίαση του διαμερίσματος, με ισχύ την 2.9.04, όπως για παράδειγμα το χρόνο εξεύρεσης του ενοικιαστή και άλλα συναφή. Το ενοίκιο μετά τη λήξη της πρώτης ενοικιαστικής περιόδου, 14.1.03 -13.4.03, αυξήθηκε, μετά από κοινή συμφωνία των διαδίκων κατά Λ.Κ.50 μηνιαίως, ως η δυνατότητα που παρεχόταν σε αυτούς (παραδεκτώς), από τον όρο 13 της συμφωνίας. Η συμφωνία ανανεώθηκε και για δεύτερη τρίμηνη ενοικιαστική περίοδο, δηλαδή, από 14.4.03 μέχρι 13.7.03. Ο εναγόμενος παρέμεινε στο διαμέρισμα μέχρι την 30.9.03, χωρίς να είχε πληρώσει οποιοδήποτε ενοίκιο από την 14.7.03. Συνεπώς, ο ενάγων δικαιούται στην επιδίκαση ποσού ίσου με δυόμιση μηνών ενοίκια, δηλαδή σε ποσό Λ.Κ.2.375, αν οι υπολογισμοί μου είναι ορθοί Ο ενάγων δε δικαιούται υπό τις περιστάσεις στην απόδοση οποιασδήποτε άλλης θεραπείας από αυτές που απαιτεί, αφού καμιά αξιόπιστη μαρτυρία δε θα δικαιολογούσε τέτοια κατάληξη. Ως εκ των πιο πάνω, εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγόμενου για ποσό Λ.Κ.2.375, για οφειλόμενα ενοίκια για την περίοδο 14.7.03 - 30.9.03, με νόμιμο τόκο (όπως απαιτεί). Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγόμενου, όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα που εμπίπτει το ποσό της απόφασης. (Υπ)........... Ν. Γ. Σάντης, Α.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον. Πρωτοκολλητής. /Μ.Ρ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο