YS COSTACO METALS LIMITED ν. AC TECHNOMETAL LIMITED, Αριθμός αγωγής: 9750/07, 28 Δεκεμβρίου, 2007

(1988)3 All E.R. 188 - locus classicus επί του θέματος - ο Λόρδος Δικαστής Gibson, απαρίθμησε και ανάλυσε τον τρόπο με τον οποίο είναι επιθυμητό να προσεγγίζεται το όλο ζήτημα. Ανάφερε σχετικά ότι: "In considering whether there has been relevant non-disclosure and what consequence the court should attach to any failure to comply with the duty to make full and frank disclosure, the principles relevant to the issues in these appeals appear to me to include the following. (

1. i)The duty of the applicant is to make ´a full and fair disclosure of all the material facts´: see R v Kensington Income Tax Comrs, ex p Princess Edmond de Polignac [1971] 1 KB 486 at 514 per Scrutton LJ. (
2. ii)The material facts are those which it is material for the judge to know in dealing with the application as made; materiality is to be decided by the court and not by the assessment of the applicant or his legal advisers: see the Kensington Income Tax Comrs case [1917] 1 KB 486 at 504 per Lord Cozens-Hardy MR, citing Dalglish v Jarvie

(1850)2 Mac & G 231 at 238, 42 ER 89 at 92, and Thermax Ltd v Schott Industrial Glass Ltd [1981] FSR 289 at 295 per Browne-Wilkinson J. (iii) The applicant must make proper inquiries before making the application: see Bank Mellat v Nikpour [1985] FSR 87. The duty of disclosure therefore applies not only to material facts known to the applicant but also to any additional facts which he would have known if he had made such inquiries. (

1. iv)The extent of the inquiries which will be held to be proper, and therefore necessary, must depend on all the circumstances of the case including (
2. a)the nature of the case which the applicant is making when he makes the application, (
3. b)the order for which application is made and the probable effect of the order on the defendant: see, for example, the examination by Scott J of the possible effect of an Anton Piller order in Columbia Picture Industries Inc v Robinson [1986] 3 All ER 338, [1987] Ch 38, and (
4. c)the degree of legitimate urgency and the time available for the making of inquiries: see Bank Mellat v Nikpour [1985] FSR 87 at 92-93 per Slade LJ. (
5. v)If material non-disclosure is established the court will be ´astute to ensure that a plaintiff who obtains .an ex parte injunction without full disclosure is deprived of any advantage he may have derived by that breach of duty.´: see Bank Mellat v Nikpour (at 91) per Donaldson LJ, citing Warrington LJ in the Kensington Income Tax Comrs case. (
6. vi)Whether the fact not disclosed is of sufficient materiality to justify or require immediate discharge of the order without examination of the merits depends on the importance of the fact to the issues which were to be decided by the judge on the application. The answer to the question whether the non-disclosure was innocent, in the sense that the fact was not known to the applicant or that its relevance was not perceived, is an important consideration but not decisive by reason of the duty on the applicant to make all proper inquiries and to give careful consideration to the case being presented. (vii) Finally ´it is not for every omission that the injunction will be automatically discharged. A locus poenitentiae may sometimes be afforded´: see Bank Mellat v Nikpour [1985] FSR 87 at 90 per Lord Denning MR." Σε ελεύθερη μετάφραση: «Αποφασίζοντας το κατά πόσον υπήρξε σχετική μη αποκάλυψη και το ποια βαρύτητα θα πρέπει να αποδώσει το Δικαστήριο δίκην επιπτώσεων στην αποτυχία τήρησης του καθήκοντος πλήρους και ειλικρινούς αποκάλυψης, οι αρχές που σχετίζονται με τα επίδικα θέματα στις παρούσες εφέσεις μου φαίνονται ότι περιλαμβάνουν τα ακόλουθα. (
7. i)το καθήκον του αιτητή είναι να προβεί σε «πλήρη και δίκαιη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων»: βλ. R v Kensington Income Tax Comrs, ex p Princess Edmond de Polignac [1971] 1 KB 486 at 514 (Scrutton LJ). (
8. ii)Ουσιώδη γεγονότα είναι αυτά τα οποία είναι ουσιώδη για το Δικαστή να γνωρίζει όταν επιλαμβάνεται την αίτησης, όπως έχει καταχωρισθεί. Το ουσιώδες των γεγονότων αυτών αποφασίζεται από το Δικαστήριο και όχι από την αξιολόγηση του αιτητή ή των νομικών του συμβούλων: βλ. Kensington Income Tax Comrs case [1917] 1 KB 486 at 504 per Lord Cozens-Hardy MR, citing Dalglish v Jarvie

(1850)2 Mac & G 231 at 238, 42 ER 89 at 92, and Thermax Ltd v Schott Industrial Glass Ltd [1981] FSR 289 at 295 (Browne-Wilkinson J). (iii) Ο αιτητής πρέπει να προβεί σε δέουσα έρευνα πριν καταχωρήσει την αίτηση: βλ. Bank Mellat v Nikpour [1985] FSR 87. Συνεπώς, η υποχρέωση αποκάλυψης υπάρχει όχι μόνον σε σχέση με ουσιώδη γεγονότα που ήσαν γνωστά στον αιτητή αλλά και για οποιαδήποτε άλλα επιπρόσθετα γεγονότα τα οποία θα μπορούσε να διαπιστώσει αν πρόβαινε σε μια τέτοια διερεύνηση. (

1. iv)Η έκταση της διερεύνησης για να θεωρηθεί εύλογη και επαρκής και συνεπώς αναγκαία, εξαρτάται από τις περιστάσεις της υπόθεσης συμπεριλαμβανομένων (α) της φύσης της υπόθεσης όπως παρουσιάζεται από τον αιτητή κατά την υποβολή του αιτήματος, (β) τη φύση του διατάγματος το οποίο επιζητείται με την αίτηση και τις πιθανές επιπτώσεις του στον εναγόμενο: βλ. για παράδειγμα, την ανάλυση του Δικαστή Scott περί των πιθανών επιπτώσεων διαταγμάτων Anton Piller, στη Columbia Picture Industries Inc v Robinson [1986] 3 All ER 338, [1987] Ch 38 και (γ) το βαθμό του κατεπείγοντος και το χρόνο που υπήρχε για τη διενέργεια της έρευνας: βλ. Bank Mellat v Nikpour [1985] FSR 87, στις σελίδες 92-93 (Slade LJ). (
2. v)Εάν αποδειχθεί ουσιώδης μη αποκάλυψη, το Δικαστήριο θα πρέπει να είναι «έτοιμο να αποστερήσει από τον ενάγοντα, που εξασφάλισε μονομερώς το διάταγμα χωρίς πλήρη αποκάλυψη, το οποιοδήποτε όφελος δυνατόν να αποκόμισε ένεκα της παράβασης του καθήκοντος του αυτού.» βλ. Bank Mellat v Nikpour (στη σελίδα 91), (Donaldson LJ), με παραπομπή στην απόφαση του Warrington LJ στην Kensington Income Tax Comrs. (
3. vi)Κατά πόσον τα γεγονότα που δεν αποκαλύφθηκαν είναι τόσον ουσιαστικά ώστε να δικαιολογείται ή να απαιτείται η άμεση ακύρωση του διατάγματος χωρίς εξέταση της ουσίας του αιτήματος, εξαρτάται από τη σημασία των γεγονότων αυτών στα επίδικα θέματα που θα καλούνταν το Δικαστήριο να αποφασίσει βάσει της αίτησης. Η απάντηση στο ερώτημα του κατά πόσον η μη αποκάλυψη ήταν αθώα, με την έννοια ότι τα γεγονότα δεν ήσαν γνωστά στον αιτητή ή η σχετικότητα τους δεν αξιολογήθηκε σωστά, αποτελεί σημαντικό στοιχείο προς στάθμιση, όχι όμως αποφασιστικό δεδομένου του καθήκοντος του αιτητή να προβεί στη δέουσα έρευνα και να παρουσιάσει την υπόθεση του με τη δέουσα προσοχή. (vii) Τέλος «δεν είναι κάθε παράλειψη που οδηγεί αυτόματα στην ακύρωση ενός διατάγματος αφού καμιά φορά μπορεί να δοθεί locus poenitentiae: βλ. Bank Mellat v Nikpour [1985] FSR 87, 90 (Lord Denning MR)." Η πιο πάνω καθοδήγηση είναι, απλώς, ενδεικτική και με κανένα τρόπο ανελαστική ή απολύτως περιεκτική (βλ. Γρηγορίου και Άλλοι v. Χριστοφόρου και Άλλων

(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Γεγονότα που σχετίζονται με το κατεπείγον χορήγησης της θεραπείας μονομερώς θεωρούνται ουσιώδη (βλ. Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου

(1998)1 (Α) Α.Α.Δ. 598). Η προσέγγιση της μαρτυρίας με σκοπό τη κατάληξη σε συμπέρασμα περί της ύπαρξης μη αποκάλυψης αλλά και της αξιολόγησης των φερόμενα μη αποκαλυφθέντων γεγονότων ως ουσιωδών ή επουσιωδών, πρέπει να γίνεται με κατά νουν την αρχή ότι, σε αυτό το στάδιο, δεν είναι επιτρεπτή η ανάλυση της μαρτυρίας με σκοπό την απόδειξη, των προβαλλόμενων δικαιωμάτων ή των οποιωνδήποτε ισχυρισμών για στοιχειοθέτηση είτε της ενδιάμεσης θεραπείας είτε άλλων παρεμφερών ζητημάτων. Η αντιπαραβολή της μαρτυρίας και η αξιολόγηση της προς αποκρυστάλλωση των αληθινών γεγονότων θα πρέπει να λαμβάνει χώραν στο στάδιο της εκδίκασης της ουσίας της διαφοράς και όχι ενδιαμέσως (βλ. Μιχαηλίδης v. Παπακυριακού

(2004)1 Α.Α.Δ. 209). Έχω διεξέλθει τη μαρτυρία και κρίνω, έχοντας υπόψη τις αρχές που προανέφερα, ότι στη προκειμένη περίπτωση, υπήρξε πράγματι μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων κατά το μονομερές στάδιο. Ο χρόνος πληροφόρησης των αιτητών περί της δυνατότητας εξασφάλισης του διατάγματος είναι ο χρόνος που περιήλθε σε γνώση τους η ευχέρεια επιτυχίας ενδιάμεσης θεραπείας και (σχετιζόμενο με αυτό), ο χρόνος που πληροφόρησης τους περί των δικαιωμάτων των καθ' ων η αίτηση (βλ. Χριστοδούλου v. Vraets

(1999)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1475). Παραμένει αδιαμφισβήτητο ότι στις 27.2.07, οι καθ' ων η αίτηση καταχώρησαν εναντίον των αιτητών την αγωγή 970/07, στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού (βλ. Τεκμήριο 3), στα πλαίσια της οποίας εξασφάλισαν συντηρητικό διάταγμα στις 29.5.07, με το οποίο απαγορευόταν στους αιτητές «.να κατασκευάζουν και/ή συναρμολογούν και/ή προσφέρουν και/ή διαθέτουν στην αγορά είτε στην Κύπρο ή στο εξωτερικό έναντι αμοιβής ή άλλως πως και/ή εισάγουν στην Κύπρο ή εξάγουν από και προς την Κύπρο και/ή αποθηκεύουν και/ή διαφημίζουν με οποιοδήποτε τρόπο (α) οποιαδήποτε προϊόντα στα οποία έχουν ενσωματωθεί ή εφαρμοστεί (είτε συνολικά είτε αναφορικά με οποιεσδήποτε από τις επί μέρους διαστάσεις τους) τα σχέδια των Εναγόντων για τα οποία το Τμήμα Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη εξέδωσε τα Πιστοποιητικά Καταχώρησης Βιομηχανικών Σχεδίων και Υποδειγμάτων με Αρ. ΒΣΥ CY0055, CY0051, CY0046, CY0124, CY0123, CY0118 και CY0126 και/ή (β) οποιαδήποτε προϊόντα τα οποία είναι πιστή αντιγραφή και/ή απομίμηση και/ή αναπαραγωγή των πιο πάνω προϊόντων των Εναγόντων είτε στην συνολική τους μορφή είτε με τη χρήση οποιονδήποτε από τις διαστάσεις τους.». Κατά την ίδια ημερομηνία, οι διάδικοι δήλωσαν εκ συμφώνου ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού ότι «.στο βαθμό που τα εμπορεύματα που βρίσκονται στο Τελωνείο αφορούν εμπορεύματα που καλύπτονται από το διάταγμα ως το αιτητικό (Α) της αίτησης (δηλαδή αυτό που διατυπώθηκε στην αμέσως πιο πάνω παράγραφο της παρούσας απόφασης), οι Καθ' ων η αίτηση δεσμεύονται ότι δεν θα τα εκτελωνίσουν ή αποδεσμεύσουν και δεν θα καταθέσουν εγγυήσεις προς το σκοπό εκτελώνισης αυτών και/ή αποδέσμευσης των μέχρι τελικής εκδίκασης αγωγής.» (βλ. Τεκμήριο 5). Από τα επτά Πιστοποιητικά Καταχώρησης Βιομηχανικών Σχεδίων και Υποδειγμάτων που αναφέρονται στο απαγορευτικό διάταγμα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού (βλ. Τεκμήριο 3), τα πέντε παρουσιάζουν άμεση σχέση με τα επίδικα προϊόντα που αναφέρονται στο εδώ επίδικο διάταγμα, όπως διατυπώνεται και στο Τεκμήριο 6. Επιπροσθέτως, στο Τεκμήριο 7 (δέσμη εγγράφων), παρουσιάζονται τα Πιστοποιητικά Καταχώρησης Βιομηχανικών Σχεδίων και Υποδειγμάτων με αριθμούς ΒΣΥ CY0055, CY0123, CY0124, CY0118 και CY0126, στα οποία καταγράφονται και οι αριθμοί των αιτήσεων με βάση τις οποίες εκδόθηκαν. Από τους αριθμούς αυτούς προκύπτει ότι οι αιτήσεις αυτές ταυτίζονται με τους αριθμούς των Πιστοποιητικών Καταχώρησης Βιομηχανικών Σχεδίων και Υποδειγμάτων που αναφέρονται στο συντηρητικό διάταγμα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού (βλ. Τεκμήριο 3). Τα πιο πάνω γεγονότα θα έπρεπε να αναφέρονταν στο Δικαστήριο κατά το μονομερές στάδιο, καθότι ήσαν άκρως ουσιώδη για το ζύγιασμα του κατά πόσον ήταν όντως κατεπείγον να εκδοθεί το επίδικο διάταγμα μονομερώς, διότι θα έδιναν στο Δικαστήριο μια πολύ πιο ακριβή και ειλικρινή εικόνα της κατάστασης πραγμάτων και της σχέσης μεταξύ των διαδίκων (με αναφορά πάντοτε τα επίδικα θέματα), από την παραπλανητική και ελλιπή εικόνα που παρουσίασαν στην προσπάθειά τους να πείσουν για την αναγκαιότητα έκδοσης του διατάγματος αυθωρεί, σε εκείνο το στάδιο. Το κατά πόσον τα προϊόντα στα οποία πλέον αφορά η αίτηση μετά τον περιορισμό που έλαβε χώραν στο στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας, με την απόσυρση του αιτήματος σε σχέση με τα προϊόντα που προαναφέρθηκαν πιο πάνω, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αφού μεγαλύτερη σημασία έχει υπό τις περιστάσεις το γεγονός ότι, όπως καταχωρίσθηκε η αίτηση, με αναφορά δηλαδή και στα προϊόντα εκείνα που παραδεχτώς επηρεάζονται από το στοιχείο της μη αποκάλυψης, δεν ικανοποιεί τα επίπεδα της καλής πίστης που απαιτούνται στην έκδοση αυτών των διαταγμάτων. Η θέση ότι τα αντικείμενα για τα οποία αποσύρθηκε, τελικώς (και χωρίς περιστροφές), η αίτηση, συμπεριλήφθηκαν εκεί εκ παραδρομής, δεν καταλαγιάζει τα πράγματα (αν και αποτελεί στοιχείο προς αξιολόγηση, στο βαθμό και έκταση που επιτρέπεται εδώ), μια και καθόλου δεν αλλάζει τη σπουδαιότητα του γεγονότος αυτού στο πλαίσιο της συνολικής εικόνας που προκύπτει. Ενόψει της πιο πάνω διαπίστωσης και της φύσης και έκτασης των γεγονότων που δεν αποκαλύφτηκαν, δε θα προχωρήσω στην εξέταση των υπόλοιπων και ξέχωρων ζητημάτων που εγείρονται. Στη Γρηγορίου και Άλλοι v. Χριστοφόρου και Άλλων (ανωτέρω), το Ανώτατο Δικαστήριο ανάφερε ότι: «.παράληψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά: «δεν σας ακούω πλέον» και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε, χωρίς να εξετάσει την ουσία». Το πιο πάνω σκεπτικό, θα πρέπει να αντικριστεί μέσα από το ευρύτερο σκεπτικό της απόφασης Brink´s - MAT Ltd v. Elcombe and Others (ανωτέρω), την οποία το Ανώτατο Δικαστήριο ανέλυε και χρησιμοποιούσε ως σημείο αναφοράς κατά την διατύπωση των σκέψεων του. Στην προκειμένη περίπτωση, οι διάδικοι ακουστήκαν επί κάθε πτυχής που προώθησαν, πλην όμως η διαπίστωση περί μη αποκάλυψης επηρεάζει ως εκ της εμβέλειας της δυσμενώς και ανεπανόρθωτα τη δυνατότητα των αιτητών να πετύχουν οριστικοποίηση του διατάγματος, για τους λόγους που επεξηγήθηκαν. Το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 26.10.07, ακυρώνεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον των αιτητών, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ)................................. Ν. Γ. Σάντης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Μ.Ρ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο