Ιωάννη Χρυσάνθου ν. Γιώργου Χριστοφή, Αρ. Αγωγής: 2901/06, 26 Ιανουαρίου, 2007

Ιωάννη Χρυσάνθου ν. Γιώργου Χριστοφή, Αρ. Αγωγής: 2901/06, 26 Ιανουαρίου, 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2007:A14 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ-ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2901/06 Μεταξύ: Ιωάννη Χρυσάνθου, Ενάγοντα, και Γιώργου Χριστοφή, Εναγόμενου. ------------------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 26 Ιανουαρίου,

1. ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Ενάγοντα: κ. Τσαρδελλής. ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΑΠΟΦΑΣΗ ΗΜΕΡ. 15.11.06 Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την αξίωσή του, εναντίον του Εναγόμενου, ο Ενάγοντας διεκδικεί την καταβολή του ποσού των Λ.Κ. 1.500, νόμιμο τόκο από 1.5.06 και έξοδα, ποσό το οποίο κατά τον ισχυρισμό του δάνεισε στον Εναγόμενο, τον Μάρτιο
2. Στις 15 Νοεμβρίου, 2006 ο Ενάγοντας καταχώρησε μονομερή αίτηση για την έκδοση απόφασης εναντίον του Εναγόμενου, την οποία βάσισε στην Δ.48, θ.θ. 1-9 και στην Δ.
3. Η αίτηση συνοδευόταν από ένορκη δήλωση του Ενάγοντα με την οποία υιοθετούσε, στην ουσία, το περιεχόμενο του Κλητηρίου Εντάλματος και αξίωνε απόφαση ως η Έκθεση Απαίτησης λόγω του ότι έχει παρέλθει η προθεσμία αποπληρωμής του ποσού. Στις 22.11.06 ημερομηνία κατά την οποία είχε οριστεί για απόδειξη η αίτηση για απόφαση ενώπιον του Δικαστηρίου, το Δικαστήριο ζήτησε από τον δικηγόρο του Ενάγοντα πρόσθετη μαρτυρία, δηλαδή προφορική μαρτυρία από τον Ενάγοντα, προς απόδειξη της αξίωσής του ενόψει του ότι η Ένορκος Δήλωση του Ενάγοντα, η οποία συνόδευε την αίτηση για απόφαση, απλώς υιοθετούσε το περιεχόμενο του Κλητηρίου Εντάλματος. Η Διαταγή 17 θ.2 και θ.3, η οποία συνιστά την βάση της υπό εξέταση αίτησης, προβλέπει ότι: « Where any defendant fails to appear to a writ of summons, and the plaintiff is desirous of proceeding upon default of appearance under any of the following rules of this Order, he shall, before taking such proceeding upon default, file an affidavit of service, or of notice in lieu of service, as the case may be, if such affidavit has not already been filed by the Registrar. Where the writ of summons is for a liquidated demand, whether specially indorsed or otherwise, and the defendant fails, or all the defendants, if more than one, fail, to appear thereto, the plaintiff may apply for judgment for any sum not exceeding the sum claimed by the writ, together with interest at the rate specified in the claim (if any) and costs.» Οι πιο πάνω αναφερθείσες πρόνοιες επιτρέπουν στον Ενάγοντα να αιτηθεί απόφαση λόγω παράλειψης του Εναγόμενου να εμφανιστεί. Όμως, το Δικαστήριο σύμφωνα με τον θ.13 της Δ.17 μπορεί να καλέσει τον Ενάγοντα να αποδείξει την υπόθεσή του. Ο θ.13 της Δ.17 μιλά από μόνος του και προβλέπει ότι: «The provisions of this Order shall be read subject to this qualification, namely that in all cases in which it is sought to obtain judgment by default the Court or Judge may, where it seems to be necessary or desirable, call upon the plaintiff to prove his claim, and whether the plaintiff is so called upon or not the Court or Judge may only give judgment to the extent to which the plaintiff is in law entitled.» (η υπογράμμιση είναι δική μου) Σε ελεύθερη μετάφραση: «Οι πρόνοιες της διαταγής αυτής θα διαβάζονται με την ακόλουθη επιφύλαξη δηλαδή, ότι σε όλες τις περιπτώσεις στις οποίες επιδιώκεται η έκδοση απόφασης λόγω παράλειψης το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί εκεί όπου θεωρείται αναγκαίο ή επιθυμητό να καλέσει τον Ενάγοντα ν΄ αποδείξει την αξίωσή του, και ανεξάρτητα από το κατά πόσο ο Ενάγοντας κλήθηκε ν΄ αποδείξει την αξίωσή του ή όχι το Δικαστήριο ή ο Δικαστής θα δώσει απόφαση μόνο στην έκταση που ο Νόμος επιτρέπει στον Ενάγοντα την έκδοση απόφασης.» Σύμφωνα και με τον Halsbury´ s Laws of England, 3η Έκδοση, Τόμος 22, σελίδα 753, παραγ. 1615, όταν η αξίωση αφορά δανεισμό «moneylending» ο Ενάγοντας δεν μπορεί να εκδώσει υπέρ του απόφαση δικαιωματικά αλλά θα πρέπει η αγωγή να προχωρήσει όσαν να υπάρχει εμφάνιση εκ μέρους του Εναγόμενου βλ. RSC O.13 r.12 των Αγγλικών Θεσμών. Έχοντας αναφέρει το νομικό πλαίσιο στο οποίο ενήργησε το Δικαστήριο έρχομαι τώρα στην προφορική μαρτυρία του Ενάγοντα. Καταθέτοντας προφορικά ενώπιόν μου, ο Ενάγοντας, ανέφερε ότι είναι συνταξιούχος λοχίας της Αστυνομίας και ότι με τον Εναγόμενο είναι φίλοι εδώ και χρόνια. Τον Μάρτιο του 2006 του δάνεισε το ποσό των Λ.Κ. 1.500 με την υπόσχεση να το επιστρέψει τον Μάϊο του 2006 γιατί είχε ανάγκη να τακτοποιήσει οικογενειακές του υποχρεώσεις. Ο λόγος που δεν καταγράφησαν σ΄ έγγραφο τα όσα έγιναν οφειλόταν στο γεγονός ότι ήταν φίλοι, έκαναν παρέα οπόταν υπήρχε εμπιστοσύνη. Όμως, παρά το γεγονός ότι η προθεσμία αποπληρωμής παρήλθε ο Εναγόμενος δεν του επέστρεψε οποιοδήποτε ποσό. Ο ίδιος ο Ενάγοντας προσπάθησε να επικοινωνήσει μαζί του αρκετές φορές χωρίς όμως οποιοδήποτε αποτέλεσμα. Είναι κατ΄ ουσία με βάση την μαρτυρία αυτή που το Δικαστήριο θα καταλήξει στην έκδοση απόφασης ή στην απόρριψη της αγωγής. Το γεγονός ότι η μαρτυρία δεν αμφισβητήθηκε δεν απαλλάσσει το Δικαστήριο από την υποχρέωση, έχοντας κατά νου το Νόμο και τις αρχές οι οποίες ρυθμίζουν το εκάστοτε υπό συζήτηση θέμα, να κρίνει αυθύπαρκτα τη δύναμη της υπόθεσης του Ενάγοντα και κατά πόσο ο τελευταίος έχει, με την προσκομισθείσα και ενδεχομένως κριθείσα ως αξιόπιστη μαρτυρία, υπερβεί το ύψος του πήχη του συγκεκριμένου βαθμού απόδειξης που απαιτείται ν΄ υπερπηδηθεί σε κάθε περίπτωση. Βλ. Kades v. Nicolaou and Another