Γιάννου Πιτσιλλή ν. Χρίστου Παναγιωτίδη, Αρ. Αγωγής 2406/02, 8.3.2007

(1)του περί Παρεμποδίσεως Δολίων Μεταβιβάσεων Νόμου, Κεφ. 62, κάθε διάθεση περιουσίας που γίνεται με σκοπό να παρεμποδιστούν ή να καθυστερήσουν οι πιστωτές του διαθέτη είναι, έναντι των πιστωτών, άκυρη. Σε περίπτωση δε, που η διάθεση έγινε προς, μεταξύ άλλων, σύζυγο ή τέκνο, χωρίς χρηματικό αντάλλαγμα ή αντάλλαγμα που να συνίσταται από άλλη περιουσία ισοδύναμης αξίας ή καλή αντιπαροχή, το βάρος απόδειξης ότι δεν υπήρχε σκοπός παρεμπόδισης ή καθυστέρησης, αλλά ήταν bona fide διάθεση, βρίσκεται στους ώμους του διαθέτη και του διαδόχου (άρθρο 3

(2)του Κεφ. 62). Την ακύρωση δόλιας μεταβίβασης μπορεί να ζητήσει οποιοσδήποτε εξ αποφάσεως πιστωτής, είτε η μεταβίβαση έγινε πριν είτε μετά την αγωγή (άρθρο 4). Εν προκειμένω οι μεταβιβάσεις έγιναν, ως άνω, προς σύζυγο και τέκνο. Δηλώθηκαν δε, κατά το χρόνο που έγιναν στον Έφορο Εταιρειών και το Κτηματολόγιο ως δυνάμει δωρεάς. Όμως είναι η θέση των καθ΄ ων η αίτηση ότι δεν επρόκειτο για δωρεές, όπως για τυπικούς λόγους είχαν δηλώσει, αλλά υπήρχαν ανταλλάγματα. Ο καθ΄ ου αρ. 1 σε ένορκη δήλωση του που συνοδεύει την ένσταση και στη μαρτυρία του, έχει αναφέρει ότι οι 480 μετοχές αποτελούσαν το 10% του μετοχικού κεφαλαίου της Panayiotides and Sons Ltd. Οι υιοί του κατείχαν τις υπόλοιπες μετοχές. Η εταιρεία ιδρύθηκε στις 17.7.2002 και ξεκίνησε τις δραστηριότητες της στις 9.9.

1. Επειδή μόλις είχε αρχίσει τις εργασίες της είχε οικονομικά προβλήματα, ο αδελφός της συζύγου του, Μιχάλης Ζαμπάς, παρεχώρησε προσωπικές εγγυήσεις για ποσό £53.562,- προς όφελος της εταιρείας μετά από παράκληση της αδελφής του. Ζήτησε όμως από τον καθ΄ ου αρ. 1 να μεταβιβάσει τις 480 μετοχές στη σύζυγο του τελευταίου. Σε σχέση με τις 510 μετοχές στην Chr. Panayiotides Properties Ltd ο καθ΄ ου αρ. 1 είπε ότι η εταιρεία όφειλε στη Λαϊκή Τράπεζα ποσά που είχαν καταστεί ληξιπρόθεσμα και απαιτητά. Αποτάθηκαν στην Σ.Π.Ε. Στροβόλου για δάνειο για να εξοφλήσουν τη Λαϊκή. Η Σ.Π.Ε. ζήτησε περαιτέρω, πέραν προσφερόμενης υποθήκης, εξασφαλίσεις. Η καθ΄ ης αρ. 2 ζήτησε βοήθεια από τον πατέρα της. Ο πατέρας της παρεχώρησε υποθήκη επί ενός ακινήτου του. Αλλά επειδή οι σχέσεις του καθ΄ ου αρ. 1 με τη με τη σύζυγο του (καθ΄ ης αρ. 2) και την οικογένεια της ήταν τότε πολύ κακές, ο πατέρας της απαίτησε από τον καθ΄ ου αρ. 1 να μεταβιβάσει στη σύζυγο του τις μετοχές που είχε την εταιρεία. Η υποθήκη ενεγράφη στις 30.9.
2. Η μεταβίβαση των μετοχών έγινε στις 8.2.
3. Σε σχέση με το μερίδιο επί του διαμερίσματος που μεταβίβασε στον υιό του Κωνσταντίνο (καθ΄ ου αρ. 3), ο καθ΄ ου αρ. 1 ισχυρίστηκε ότι και πάλιν, παρά τα όσα τότε δηλώθηκαν, υπήρχε αντάλλαγμα. Ο Κωνσταντίνος είχε επιστρέψει τότε από τις σπουδές του στο εξωτερικό και είχε αναλάβει την εταιρεία Panayiotides & Sons Ltd. Το διαμέρισμα ανήκε εξ ημισίας στους δύο γονείς και ήταν υποθηκευμένο για χρέη της εταιρείας. Ο Κωνσταντίνος αναλαμβάνοντας την εταιρεία είχε δώσει προσωπικές εγγυήσεις προς όφελος της εταιρείας και γι΄ αυτό απαίτησε τη μεταβίβαση του διαμερίσματος. Την εκδοχή αυτή υποστήριξε με τη μαρτυρία του και ο καθ΄ ου αρ.
4. Ο ευπαίδευτος δικηγόρος του αιτητή εισηγήθηκε πως οι καθ΄ ων η αίτηση κωλύονται από του να ισχυριστούν διαφορετικά από τα όσα εδηλώθησαν αρμοδίως περί δωρεάς κατά το χρόνο των μεταβιβάσεων. Παρέπεμψε στην Ορφανίδου ν. Ορφανίδη

(2001)1 Α.Α.Δ. 1889 όπου αποφασίστηκε ότι, ως θέμα δημόσιας πολιτικής, δεν είναι επιτρεπτό σε διάδικο που με σκοπό την αποκόμιση οφέλους υπέβαλε ψευδή φορολογική δήλωση με αποτέλεσμα την καταδολίευση των δημοσίων προσόδων, να προβάλει σε μεταγενέστερη δικαστική διαδικασία αντίθετους ισχυρισμούς με σκοπό και πάλι την αποκόμιση οφέλους. Η αρχή αυτή θα βρει εφαρμογή βεβαίως, στην κατάλληλη περίπτωση και σε ό,τι αφορά μια δήλωση μεταβίβασης. Όταν δηλαδή φανεί ότι σκοπός ήταν η αποκόμιση οφέλους μέσα από καταδολίευση του δημοσίου. Όμως εν προκειμένω ο ευπαίδευτος δικηγόρος του αιτητή δεν έχει εξηγήσει περαιτέρω το ζήτημα. Ο περί Κτηματολογικού και Χωρομετρικού Τμήματος (Τέλη και Δικαιώματα) Νόμος, Κεφ. 219, προβλέπει τα ίδια τέλη για μεταβίβαση από γονέα σε τέκνο. Είτε πρόκειται για δωρεά, είτε πρόκειται για πώληση τα τέλη καθορίζονται στο 4% επί της αξίας του ακινήτου, δηλαδή της αξίας που είναι γραμμένη ή καταχωρημένη στα βιβλία του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου και όχι επί της αγοραίας αξίας ή του τιμήματος πώλησης. (Βλ. Κεφ. 3(β)(ιι) του Πίνακα του Νόμου). Άρα από πλευράς τελών δεν θα μπορούσαν να επηρεαστούν τα δημόσια έσοδα. Η αναφορά στην αρχή της Ορφανίδου, δεν αρκεί χωρίς στοιχειοθέτηση των προϋποθέσεων της. Εν προκειμένω δεν υπήρξε τέτοια στοιχειοθέτηση, ούτε σε ό,τι αφορά τη δήλωση στο Κτηματολόγιο, μήτε σε ό,τι αφορά τη δήλωση στον Έφορο Εταιρειών. Το ερώτημα είναι κατά πόσο οι εξηγήσεις που προσπάθησαν να δώσουν οι καθ΄ ων η αίτηση είναι πειστικές. Κατ΄ αρχή είναι η χρονική απόσταση που χωρίζει τις μεταβιβάσεις από τα γεγονότα που προβλήθηκαν ως υπόβαθρο τους. Υπενθυμίζεται ότι οι μεταβιβάσεις των μετοχών έγιναν 5 μήνες μετά. Σε μεταγενέστερο χρόνο έγινε και η μεταβίβαση του μεριδίου επί του διαμερίσματος. Τους λόγους που, κατ΄ ισχυρισμό, οδήγησαν στη μεταβίβαση αυτή οι καθ΄ ων η αίτηση τους συνέδεσαν με την επιστροφή του Κωνσταντίνου από τις σπουδές του στο εξωτερικό. Επέστρεψε, είπε, το καλοκαίρι του

1. Η Panayiotides & Sons συστάθηκε στις 17.7.
2. Τα χρέη, είπε, δημιουργήθηκαν το Φθινόπωρο του 2002 όταν ξεκίνησε η εταιρεία τις εργασίες της. Όμως η μεταβίβαση του διαμερίσματος έγινε δύο χρόνια μετά, στις 30.7.
3. Γι΄ αυτή τη χρονική διαφορά δεν δόθηκε εξήγηση, χωρίς να σημαίνει βέβαια, από μόνο του, ότι γονέας και τέκνο στις συναλλαγές τους αναμένεται να ενεργούν με τον τρόπο των συναλλαττομένων στην αγορά. Είναι όμως και η χρονική διαφορά σε σχέση με τις μετοχές. Η εξήγηση που επεχείρησε να δώσει ο καθ΄ ου αρ. 1 ήταν ότι υπέγραψε χωρίς ημερομηνία η οποία τέθηκε όταν έγινε η μεταβίβαση. Μια περαιτέρω εξήγηση που δόθηκε από τον ευπαίδευτο δικηγόρο του στην αγόρευση του ήταν ότι «είναι γνωστό ότι ενώ υπογράφεται η φόρμα (έντυπο) μεταβίβασης των μετοχών, ο λογιστής καταθέτει αυτό εν ευθέτω χρόνω αφού έχει την υπογραφή του προσώπου που μεταβιβάζει και έτσι είναι εξασφαλισμένο το πρόσωπο υπέρ του οποίου θα γίνει η μεταβίβαση». Το πώς όμως ενεργούν οι λογιστές σε τέτοιες περιστάσεις δεν μπορεί να είναι αντικείμενο δικαστικής γνώσης. Από πλευράς δε μαρτυρίας ό,τι υπάρχει είναι η χρονική απόσταση. Αν δε το ζήτημα θα είχε λιγότερη σημασία στη συναλλαγή πατέρα-υιού, μένει ανεξήγητο ότι ο πενθερός, ο αδελφός της συζύγου και η σύζυγος με τις πολύ κακές τους σχέσεις με τον καθ΄ ου αρ. 1 σ΄ αυτό το κλίμα των πολύ κακών σχέσεων απλώς άφησαν το ζήτημα εκεί. Πέραν τούτου: Ο πατέρας είπε αρχικά όταν ρωτήθηκε γιατί μεταβίβασε το μερίδιο του στον Κωνσταντίνο, ότι όλη η περιουσία τους προοριζόταν για τα παιδιά τους. Ειδικότερα το διαμέρισμα θα μεταβιβάζετο ανά ½. Ενώ όμως ο ίδιος μεταβίβασε το δικό του μερίδιο στον Κωνσταντίνο η μητέρα μέχρι σήμερα δεν μεταβίβασε το δικό της μερίδιο στον άλλο υιό, τον Ανδρέα. Γι΄ αυτό δόθηκαν διάφορες εξηγήσεις: Μία ήταν, ως άνω, ότι ο Κωνσταντίνος ανέλαβε την εταιρεία και τα χρέη της. Άλλη ήταν ότι ο Ανδρέας ήταν ακόμα στο εξωτερικό. Όμως ο Ανδρέας επέστρεψε, είπε ο πατέρας του, πριν ένα χρόνο από τις σπουδές του. Ρωτήθηκε αντεξεταζόμενος γιατί δεν έγινε έκτοτε η μεταβίβαση. Απάντησε ότι τέτοια μεταβίβαση εμποδιζόταν από διάταγμα σ΄ αυτή τη διαδικασία. Του υπεδείχθη ότι το διάταγμα ημερ. 12.7.06 δεν αφορά το μερίδιο της μητέρας. Απάντησε ότι είχε αυτή την εντύπωση. Μια περαιτέρω εξήγηση που αφέθη να νοηθεί ήταν σε σχέση με το ότι ο Κωνσταντίνος παντρεύτηκε και εγκαταστάθηκε με τη σύζυγο του στο διαμέρισμα έχοντας προβεί σε ανακαινίσεις πέραν των £30.000,-. Στην ερώτηση κατά πόσο η μητέρα μεταβίβασε στον Ανδρέα ο καθ΄ ου 1 απάντησε «Όχι. Ακόμα». Δηλαδή η πρόθεση συνεχίζει να υπάρχει. Στην ένορκη δήλωση του ανέφερε ότι το μερίδιο της μητέρας προορίζεται για τον έτερο υιό τους. Ενώ λοιπόν διαδηλώνεται ως συνεχής και υφιστάμενη η πρόθεση των γονέων όπως η μητέρα μεταβιβάσει στον Ανδρέα, μεταβίβασε μόνο ο πατέρας εκκρεμούσης εναντίον του αγωγής. Ποια ήταν τελικά η αιτία της μεταβίβασης στον Κωνσταντίνο; Αν ήταν η πάγια δεδηλωμένη πρόθεση, γιατί δεν μεταβιβάστηκε και το μερίδιο που αναλογεί στον Ανδρέα; Αν ήταν η ανάληψη της εταιρείας και χρεών από τον Κωνσταντίνο, προς τι παραμένει η δεδηλωμένη πρόθεση για τον Ανδρέα; Πώς δε, συνάδει η εικόνα μεταβίβασης του μισού διαμερίσματος στον Ανδρέα, με το δεδομένο, όπως οι ίδιοι το παρουσίασαν, ότι πρόκειται πλέον για την οικογενειακή εστία του Κωνσταντίνου για την οποία όχι μόνο ανέλαβε χρέη, αλλά και πλήρωσε £30.000; Πέραν τούτου: Η Panayiotides & Sons ιδρύθηκε το καλοκαίρι του 2002 με την επιστροφή του Κωνσταντίνου. Μέτοχος ήταν ο ίδιος και ο αδελφός του με 45% έκαστος και ο πατέρας τους με 10% ως «διαιτητής» σε περίπτωση διαφωνίας των υιών του, όπως είπε και ο καθ΄ ου 1 και ο υιός του. Μάλιστα ο καθ΄ ου 1 χρησιμοποίησε στην ένορκη του δήλωση χαρακτηριστικά τη φράση ότι είχε το 10% «για τυπικούς λόγους». Στην εταιρεία εργάζονται, είπε, οι υιοί και η σύζυγος του, οι τρεις πλέον μέτοχοι. Δέχθηκε ότι ο ίδιος δεν είχε σχέση με την εταιρεία και καμία υποχρέωση προς την εταιρεία. Κι όμως, σύμφωνα με την εκδοχή τους, όταν ο Κωνσταντίνος απαίτησε επί τη αναλήψει της εταιρείας να του μεταβιβαστεί το μερίδιο στο διαμέρισμα, εκείνος που το μεταβίβασε δεν ήταν η μητέρα του, μέτοχος και εργαζόμενη στην εταιρεία, αλλά ο πατέρας. Όταν του τέθηκε το ζήτημα αυτό στην αντεξέταση στην αρχή απάντησε αμήχανα πως δεν κατάλαβε και ζήτησε εξήγηση. Μετά όταν του διαβάστηκε ξανά η ερώτηση απάντησε: «Από μένα το απαίτησε διότι δεν ήμουν στην εταιρεία». Αυτή όμως η απάντηση δεν εξηγεί το ζήτημα αλλά επαναλαμβάνει τη θέση που προκάλεσε το εύλογο ερώτημα. Ποιο είναι το σκεπτικό επί του οποίου ο Κωνσταντίνος απαίτησε να του μεταβιβαστεί το μερίδιο; Ο ίδιος ήταν εξ αρχής μέτοχος της εταιρείας που ιδρύθηκε με την επιστροφή του στην Κύπρο. Ανέλαβε τις υποχρεώσεις της εταιρείας υπό την έννοια ότι έδωσε προσωπικές εγγυήσεις για δάνεια της εταιρείας όπως ο ίδιος εξήγησε. Ήταν όμως η δική του εταιρεία. Ήταν χρέη της δικής του εταιρείας που δημιουργήθηκαν, όπως είπε, το Φθινόπωρο του 2002 όταν είχε ξεκινήσει τις εργασίες της. Όταν ο ίδιος είχε ξεκινήσει τις εργασίες της. Ζητήθηκε και απ΄ αυτόν στην αντεξέταση να εξηγήσει την εκδοχή τους. Απάντησε αρχικά πως ήταν επειδή ανέλαβε το χρέος. Κι ακολούθησαν τα εξής: Ε. Ποιού το χρέος; Α. Της εταιρείας. Ε. Γιατί να επιβαρυνθεί ο πατέρας σας; Α. Διότι ανέλαβα τα χρέη της εταιρείας. Ε. Και έπρεπε να σας χαρίσει το διαμέρισμα ο πατέρας σας; Α. Είμαι μέτοχος 45%. Ε. Στην εταιρεία. Στο διαμέρισμα; Σ΄ αυτό πλέον το σημείο απάντησε ότι πλήρωσε προϋπάρχον χρέος που μεταφέρθηκε στην εταιρεία, για το οποίο το διαμέρισμα ήταν βεβαρυμένο με υποθήκη. Ποίου ήταν το προϋπάρχον χρέος δεν εξήγησε. Πέραν τούτου η εξήγηση αυτή δεν συνάδει με τα όσα αρχικά, ως άνω, είπε, ότι δηλαδή, τα χρέη δημιουργήθηκαν το Φθινόπωρο του 2002 όταν η Εταιρεία ξεκίνησε τις εργασίες της. Ενώ και ο πατέρας, ως άνω, συνέδεσε τα οικονομικά προβλήματα της εταιρείας με την έναρξη των εργασιών της. Σημειώνεται επίσης ότι οι υποθήκες επί του διαμερίσματος ενεγράφησαν για εξασφάλιση χρέους της Panayiotides & Sons στις 30.9.2002, όπως αναφέρει ο καθ΄ ου αρ. 1 στην ένορκη δήλωση του (Τεκμήρια 11 και 12). Για ποιο προϋπάρχον χρέος και ποιες προϋπάρχουσες υποθήκες κάμνει λόγο ο καθ΄ ου αρ. 3; Ο καθ΄ ου η αίτηση 1 ισχυρίζεται πως στην αγωγή είχε ανταπαίτηση για μεγαλύτερο ποσό η οποία απερρίφθη όχι επί της ουσίας της, αλλά επειδή είχε εγερθεί από λανθασμένο πρόσωπο, ήτοι από τον ίδιο και όχι από μια εταιρεία του. Άρα δεν υπήρχε, είπε, λόγος να αποφύγει να πληρώσει. Κατ΄ αρχάς τέτοια θέση πάσχει νομικά εφόσον η εταιρεία, όσον κι αν ελέγχεται κατά 99% από τον ίδιο όπως ισχυρίστηκε, αποτελεί αυτοτελές πρόσωπο. Εν πάση δε περιπτώσει δεν είναι βάσιμη η σκέψη ότι επειδή θεωρεί ο ίδιος ότι έχει να λαμβάνει από τον εξ αποφάσεως πιστωτή του αυτό είναι από μόνο του λόγος να μην προσπαθήσει να αποφύγει το δικό του χρέος. Είναι στο σύνολο τους που κρίνονται τα πράγματα. Η κρίση δε αυτή καταλήγει πως η εκδοχή των καθ΄ ων η αίτηση είναι προϊόν δεύτερης σκέψης για να κατασκευαστούν ανταλλάγματα. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι επρόκειτο για δωρεές, όπως ακριβώς ήταν οι τότε δικές τους δηλώσεις. Άρα οι καθ΄ ων η αίτηση είχαν το βάρος να αποδείξουν ότι επρόκειτο για καλή τη πίστει μεταβιβάσεις. Με την καθόλα αναξιόπιστη μαρτυρία που παρουσίασαν όχι μόνο δεν έχουν ανατρέψει το τεκμήριο, αλλά είναι ασφαλές να λεχθεί κατά άμεσο τρόπο ότι ενήργησαν με δόλιο σκοπό. Οι καθ΄ ων η αίτηση ήγειραν περαιτέρω σημεία:-

(1)Ο αιτητής δεν έδωσε, πέραν της ένορκης του δήλωσης, προφορική μαρτυρία. Υποβλήθηκε από τον ευπαίδευτο δικηγόρο των καθ΄ ων η αίτηση ότι επρόκειτο για σκόπιμη παράλειψη για να μην υποβληθεί σε αντεξέταση και ότι η μαρτυρία των καθ΄ ων η αίτηση έμεινε έτσι αναντίλεκτη. Δέχθηκε όμως ότι το βάρος απόδειξης ήταν στους ώμους των καθ΄ ων η αίτηση. Ό,τι θα μπορούσε να είναι στη σφαίρα γνώσης του αιτητή δηλαδή οι δωρεάν μεταβιβάσεις σε σύζυγο και υιό εκκρεμούσης της αγωγής που απέληξε σε υπέρ του απόφαση το έχει αναφέρει στην ένορκη του δήλωση. Εναπόκειτο πλέον στους καθ΄ ων η αίτηση να δώσουν εξηγήσεις. Οι εξηγήσεις που έδωσαν ήταν, ως άνω, αναξιόπιστες.

(2)Οι καθ΄ ων η αίτηση ήγειραν με την τελική αγόρευση θέμα κατά τόπον αρμοδιότητας επειδή οι μεταβιβάσεις έγιναν στη Λευκωσία. Η υπό εκδίκαση αίτηση έχει πρωτογενή και αυτοτελή χαρακτήρα. Όμως δικονομικά είναι ενταγμένη στο πλαίσιο της αγωγής (Ιωακείμ ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ,

(2003)1 Α.Α.Δ. 198). Σκοπός του Κεφ. 62 είναι να διατεθεί περιουσία για σκοπούς εκτέλεσης προς είσπραξη εξ αποφάεως χρέους (βλ. απόφαση του Γ. Μ. Πική, Προσωρ. Π.Ε.Δ., όπως ήταν τότε, στην αγωγή αρ. 2/73, Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, Elias Adamou v. Georgios Char. Kitchiou and Another. Αρμόδιο ως εκ των άνω είναι το Δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση στην εκτέλεση της οποίας σκοπεί η παρούσα διαδικασία.

(3)Οι καθ΄ ων η αίτηση ισχυρίζονται στην ένσταση τους πως η παρούσα διαδικασία αποτελεί κατάχρηση διότι ο αιτητής έχει καταχωρίσει ποινική υπόθεση «με τους ίδιους διαδίκους, τις ίδιες μεταβιβάσεις, προς τα ίδια πρόσωπα και γενικά είναι ταυτόσημα όλα τα γεγονότα». Επανέφεραν το ζήημα με την αγόρευση του ευπαίδευτου δικηγόρου τους στην οποία αναφέρεται και η κατηγορία («καταδολίευση δανειστών»). Δεν έχουν όμως δώσει μαρτυρία γι΄ αυτό το ζήτημα. Ο ευπαίδευτος δικηγόρος τους σε σχετική ερώτηση του δικαστηρίου κατά τις αγορεύσεις, ενώ δέχθηκε ότι δεν υπάρχει περαιτέρω αναφορά σε γεγονότα εισηγήθηκε ότι αρκεί η αναφορά στην ένσταση. Με το δέοντα σεβασμό διαφωνώ. Το ζήτημα, ελλείψει μαρτυρίας, δεν έχει εγερθεί έγκυρα. Εν πάση περιπτώσει όπως αποφασίστηκε στην Χαραλαμπίδης ν. Κωμοδρόμου

(2002)1 Α.Α.Δ. 520 η παράλληλη καταχώριση ποινικής και πολιτικής διαδικασίας δεν συνιστά κατάχρηση. Η διαπίστωση ότι επρόκειτο περί δολίων μεταβιβάσεων και η απόρριψη των περαιτέρω εισηγήσεων ως άνω πρέπει να οδηγήσει την αίτηση σε επιτυχία. Το Δικαστήριο έχει εξουσία να ακυρώσει τις δόλιες μεταβιβάσεις αλλά και να διατάξει όπως η περιουσία κατασχεθεί και πωληθεί προς ικανοποίηση του χρέους από δικαστική απόφαση. Εν προκειμένω έχει ζητηθεί ακύρωση για όλες τις μεταβιβάσεις και διάταγμα πώλησης σε σχέση με τις μετοχές. Ως εκ των άνω: (1ον) Δίδεται διάταγμα με το οποίο η μεταβίβαση των 480 μετοχών της Panayiotides & Sons Ltd και των 510 μετοχών της Chr. Panayiotides Properties Ltd από τον καθ΄ ου η αίτηση 1 προς την καθ΄ ης η αίτηση 2 ακυρώνεται. Οι μετοχές κατάσχονται και να πωληθούν προς ικανοποίηση του εξ αποφάσεως χρέους. (2ον) Δίδεται διάταγμα με το οποίο η μεταβίβαση και εγγραφή από τον καθ΄ ου η αίτηση 1 προς τον καθ΄ ου η αίτηση 3 του ½ μεριδίου διαμερίσματος στο Στρόβολο της επαρχίας Λευκωσίας με αρ. εγγραφής 13/3904, φ/σχ. 21/54 Ε.2, αρ. τεμαχίου 13/2123 ακυρώνεται και το μερίδιο να επανεγγραφεί επ ονόματι του καθ΄ ου η αίτηση 1. Έξοδα υπέρ του αιτητή και εναντίον των καθ΄ ων η αίτηση αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.).............. Τ. Θ. Οικονόμου, Α.Ε.Δ. /ΣΣΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο