Ανδρέα Νίκου Χριστοφίδη ν. Λευκής Παυλίδου, Αρ. Αγωγής: 3078/06, 12 Μαρτίου, 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2007:A40 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3078/06 Μεταξύ: Ανδρέα Νίκου Χριστοφίδη, Ενάγοντα, και Λευκής Παυλίδου, Εναγόμενης. ------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 15.11.06 για έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 12 Μαρτίου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Αιτητή-Ενάγοντα: κα Ι. Μιχαήλ. Για την Καθ΄ ης η Αίτηση-Εναγόμενη : κ. Μ. Πελεκάνος. Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Ενάγοντας στις 15.11.06 καταχώρισε εναντίον της Εναγόμενης την παρούσα αγωγή με την οποία αξιώνει την έκδοση διαταγμάτων με τα οποία να διατάσσεται η Εναγόμενη ν΄ άρει την οχληρία, την οποία υφίσταται ο ίδιος στο ακίνητό του, λόγω της χρόνιας συσσώρευσης και εισροής νερού από την πλάκα οροφής της ακάλυπτης βεράντας του διαμερίσματος της Εναγόμενης, που βρίσκεται πάνω από το διαμέρισμά του. Επίσης, ζητά διάταγμα που να διατάσσει την Εναγόμενη να του καταβάλει ειδικές αποζημιώσεις ύψους £1.100 για την αποκατάσταση των ζημιών που υπέστη, ο Ενάγοντας, συνεπεία της οχληρίας της Εναγόμενης καθώς και £50 για την αμοιβή του πολιτικού μηχανικού που διεξήγαγε την επιθεώρηση του διαμερίσματος και σύνταξε την Έκθεση Ζημιών. Την ίδια μέρα καταχωρήθηκε και μονομερής αίτησης, από τον Ενάγοντα, με την οποία ζητούσε την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων από το Δικαστήριο το πρώτον, να διατάσσει την Εναγόμενη-Καθ΄ ης η Αίτηση ν΄ άρει την οχληρία την οποία υφίσταται ο ίδιος στο ακίνητό του λόγω της χρόνιας συσσώρευσης και εισροής νερού από την πλάκα οροφής της ακάλυπτης βεράντας του διαμερίσματος της Εναγόμενης, που βρίσκεται πάνω από το διαμέρισμά του και το δεύτερον, να την διατάσσει να του καταβάλει το ποσό των Λ.Κ.1.100 για την αποκατάσταση των ζημιών και τις £50 για τον συντάξαντα της Έκθεσης Ζημιών. Στις 17.11.06 που ήταν ορισμένη η μονομερής αίτηση το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες για την επίδοσή της. Όταν η αίτηση επιδόθηκε αντιμετωπίστηκε με την καταχώρηση ένστασης από την άλλη πλευρά. Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται στην Δ.39 θ1-2, Δ.48 θ.1-9 και Δ.64 θ.1-2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στα άρθρα 4, 5, 6, 7 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60)και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Την Αίτηση συνοδεύει η Ένορκη Δήλωση του Ανδρέα Χριστοφίδη, Ενάγοντα-Αιτητή. Σύμφωνα με τον ομνύοντα ο ίδιος γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα που αφορούν την υπόθεση όμως, έλαβε και συμβουλή από τη δικηγόρο του. Είναι ο ισχυρισμός του ότι η βάση της αγωγής του είναι ισχυρή αφού αφορά την πρόκληση οχληρίας από την Εναγόμενη-Καθ΄ ης η Αίτηση, ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος αρ. 41 που βρίσκεται πάνω από το δικό του, που έχει αριθμό 32, στην οδό Αγ. Γεωργίου Μακρή, Δροσιά Κώρτ. Είναι η θέση του ότι από το 2004 αντιλήφθηκε την ύπαρξη υγρασίας στο εσωτερικό του ντουλαπιού του υπνοδωματίου που χρησιμοποιούσε. Παρά τις προσπάθειές του να εντοπίσει και αντιμετωπίσει το πρόβλημα, που αυξανόταν τις βροχερές μέρες, δεν τα κατάφερε μ΄ αποτέλεσμα η υγρασία ν΄ αυξηθεί, το ντουλάπι να καταστραφεί και ο ίδιος με την σύζυγό του ν΄ εγκαταλείψουν το συγκεκριμένο υπνοδωμάτιο για να προστατεύσουν την υγεία τους. Αναγκάστηκε να μαζεύει το νερό με διάφορους τρόπους για ν΄ αποφύγει διάφορους κινδύνους όπως βραχυκύκλωμα. Τον Ιούνιο 2005 και αφού είχε προβεί σ΄ όλες τις απαραίτητες ενέργειες για εντοπισμό του προβλήματος διαπίστωσε ότι η δική του υδραυλική εγκατάσταση δεν είχε οποιαδήποτε βλάβη. Τότε, ενημέρωσε την Εναγόμενη-Καθ΄ ης η Αίτηση και την κάλεσε ν΄ εντοπίσει την βλάβη και/ή κακοτεχνία, η οποία υπήρχε στο δικό της διαμέρισμα, αφού ο επηρεαζόμενος χώρος βρίσκεται κάτω από την ακάλυπτη βεράντα της. Η ίδια όμως αρνήθηκε να συνεργαστεί ή ν΄ αποδεχθεί την εισηγηθείσα, από τον Ενάγοντα -Αιτητή, επίσκεψη ειδικού. Τον Ιούλιο του 2005 ο Ενάγοντας -Αιτητής αναγκάστηκε να καταφύγει στην τοποθέτηση λεκάνων, με τις οποίες να μαζεύει το νερό στο ντουλάπι, ιδιαίτερα τις ώρες που η Εναγόμενη-Καθ΄ ης η Αίτηση πότιζε τις γλάστρες της ή σφογγάριζε την βεράντα της, η οποία βρίσκεται ακριβώς πάνω από το σημείο που δημιουργείται η εισροή νερού στην οροφή του υπνοδωματίου. Είναι ο ισχυρισμός του ομνύοντα ότι τον Αύγουστο 2005 αναγκάστηκε ν΄ αφαιρέσει ολόκληρο το ξύλινο εσωτερικό του πάνω μέρους του ντουλαπιού, γιατί είχε καταστραφεί ολοσχερώς και είχαν αναπτυχθεί μύκητες. Αυτό έφερε στην επιφάνεια την αιτία του προβλήματος, δηλαδή την συσσώρευση και διείσδυση νερού από την πλάκα οροφής, την ανάπτυξη μύκητων στο ντουλάπι και την τοιχοποιία καθώς και την φθορά στην τοιχοποιία. Τον Απρίλιο 2006 ο Ενάγοντας-Αιτητής αποτάθηκε σε αρχιτεκτονικό γραφείο για τον υπολογισμό της δαπάνης γ΄ αποκατάσταση της ζημιάς την οποία υφίσταται. Η έκθεση του αρχιτεκτονικού γραφείου καθόρισε το ποσό των £1.100 ως αναγκαίο. Επισυνάφθηκε, ως Τεκμήριο, η Έκθεση του ειδικού κου Χαραλάμπους. Κατέληξε, ότι αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα η Εναγόμενη-Καθ΄ ης η Αίτηση δεν θ΄ αλλάξει στάση με αποτέλεσμα να πάθει ο ίδιος ανεπανόρθωτες ζημιές, λόγω των χειμερινών βροχοπτώσεων ενώ θα είναι αδύνατο ν΄ απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η Εναγόμενη-Καθ΄ ης η Αίτηση έχει αντίθετη άποψη και καταχώρησε ένσταση στην αίτηση. Η Ένσταση της Εναγόμενης-Καθ΄ ης η Αίτηση βασίζεται στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο άρθρα 4, 5, 6, 7 και 9, στον περί Δικαστηρίων Νόμο άρθρο 32, στον περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμο Κεφ. 224, στους περί Πολιτικής Δικονομίας θεσμούς Δ.39, θ.1-2, Δ.48 θ.1-9, Δ.64 θ.1-2 και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η Εναγόμενη-Καθ΄ ης η Αίτηση κατέγραψε οκτώ λόγους ένστασης, οι οποίοι είναι σε συντομία οι ακόλουθοι: Πρώτο, ότι ο Ενάγοντας δεν αποκαλύπτει αγώγιμο δικαίωμα ή καλή βάση αγωγής αφού δεν υπάρχει στην αγωγή ισχυρισμός ότι είναι η Εναγόμενη-Καθ΄ ης η Αίτηση που προκαλεί την οχληρία ή ότι προκαλεί την διαρροή νερού με οποιαδήποτε αμελή πράξη της ή ότι κάνει μη φυσική χρήση του διαμερίσματός της. Δεν γίνεται οποιαδήποτε αναφορά στην αιτία της διαρροής και δεν προσδιορίζεται η βλάβη ή η κακοτεχνία στο διαμέρισμα της Εναγόμενης. Ο Ενάγοντας-Αιτητής, σύμφωνα με τις πρόνοιες του Κεφ. 224, είναι συνιδιοκτήτης της πλάκας και του σκελετού της πολυκατοικίας οπόταν στην απουσία αμέλειας από την Εναγόμενη-Καθ΄ ου η Αίτηση η ίδια δεν έχει οποιαδήποτε ευθύνη. Ως δεύτερο λόγο Ένστασης κατέγραψε το γεγονός ότι αξιώνονται, με την υπό κρίση αίτηση, οι ίδιες θεραπείες που αξιώνονται με την αγωγή. Γίνεται επίσης ισχυρισμός για την μη αποκάλυψη της ανταλλαγής επιστολών των δικηγόρων των δύο πλευρών καθώς και του γεγονός ότι οι ειδικοί που στάλησαν στο διαμέρισμα της Εναγόμενης-Καθ΄ ης η Αίτηση, από τον ίδιον τον Ενάγοντα-Αιτητή, είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το πρόβλημα δεν οφείλεται στο διαμέρισμα της Εναγόμενης -Καθ΄ ης η Αίτηση. Προέβαλε επίσης, ως λόγο Ένστασης, το γεγονός ότι δεν υπάρχει οτιδήποτε επείγον στην έκδοση του διατάγματος αφού ενώ ο Ενάγοντας-Αιτητής παραπονείται για διαρροή από το 2004 ενώ προσήλθε στο Δικαστήριο τον Νοέμβριο του
- Εισηγήθηκε ότι το διάταγμα που ζητά ο Ενάγοντας-Αιτητής είναι ανεφάρμοστο λόγω του ότι αφορά την πλάκα οροφής, της οποίας συνιδιοκτήτης είναι και ο ίδιος και ζητά άρση οχληρίας για την οποία δεν υπάρχει ισχυρισμός ότι προκαλεί η Εναγόμενη-Καθ΄ ης η Αίτηση ή ότι ο Ενάγοντας-Αιτητής επηρεάζεται στην εύλογη χρήση και απόλαυση του διαμερίσματός του. Καταλήγει, ότι θα είναι άδικο ν΄ εκδοθεί οποιονδήποτε διάταγμα σ΄ αυτό το στάδιο γιατί καμιά ανεπανόρθωτη ζημιά δεν θα υποστεί ο Ενάγοντας-Αιτητής αφού καθυστέρησε να προσέλθει στο Δικαστήριο, δεν αποκάλυψε την αιτία της διαρροής και ότι αυτή συνδέεται ή οφείλεται σε αμέλεια ή πράξη της Εναγόμενης καθώς και το γεγονός ότι η πολυκατοικία είναι ηλικίας πέραν των 20 χρονών με πολλά προβλήματα. Υποστηρίχθηκε, η Ένσταση, από την Ένορκη Δήλωση της Εναγόμενης-Καθ΄ ης η Αίτηση η οποία ισχυρίστηκε ότι γνωρίζει τα γεγονότα από προσωπική ανάμειξη και εμπλοκή της. Είναι η θέση της ότι ο Ενάγοντας-Αιτητής δεν έχει καλό αγώγιμο δικαίωμα με ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας της αγωγής αφού δεν επικαλείται οχληρία ή παράνομη επέμβαση ή μη φυσική χρήση του διαμερίσματος ή οποιαδήποτε αμέλεια της ίδιας. Ο εμπειρογνώμονάς του αναφέρει δύο πιθανούς λόγους για την διαρροή: τις διασωληνώσεις στο πάτωμα και την συσσώρευση νερού στην βεράντα της Εναγόμενης-Καθ΄ ης η Αίτηση. Ενώ στην ίδια την Έκθεση Απαίτησής του επικαλείται διαρροή από την πλάκα οροφής. Προβάλλει, η ομνύουσα, τον ισχυρισμό ότι ο σκελετός και η πλάκα της πολυκατοικίας είναι, δυνάμει του Νόμου, συνιδιοκτησία όλων των ιδιοκτητών διαμερισμάτων οπόταν ο Ενάγοντας-Αιτητής δεν μπορεί να παραπονείται ότι ευθύνεται η Εναγόμενη -Καθ΄ ης η Αίτηση αποκλειστικά για την διαρροή. Ισχυρίζεται, ότι η πολυκατοικία είναι παλιά, πέραν των 20 χρόνων, πράγμα που ο Ενάγοντας-Αιτητής δεν αναφέρει, με πολλά προβλήματα ενώ παράλληλα παραθέτει ότι έγιναν επιδιορθώσεις, από την Διαχειριστική Επιτροπή, με την τοποθέτηση νέων διασωληνώσεων. Ενώ δηλώνει ότι επέτρεψε αρκετές φορές την είσοδο ειδικών, που στάλησαν από τον Ενάγοντα-Αιτητή, στο διαμέρισμά της οι οποίοι πιθανολογούσαν για σπασμένη σωλήνα στην πλάκα οροφής. Καταλήγει, ότι η έκδοση του διατάγματος εναντίον της θα είναι άδικη αφού δεν υπάρχει οτιδήποτε που να μπορεί να κάνει η ίδια ή να σταματήσει να κάνει για ν΄ αποτρέψει τη διαρροή νερού για την οποία ο Ενάγοντας-Αιτητής ισχυρίζεται ότι είναι υπεύθυνη. Παράλληλα, παραθέτει την άποψη ότι ο ίδιος δεν υφίσταται καμία ανεπανόρθωτη ζημιά ή επηρεάζεται στην χρήση του διαμερίσματός του. Ο δικός της εμπειρογνώμονας ισχυρίζεται ότι η διαρροή πιθανόν ν΄ οφείλεται σε κάποια σωλήνα παροχής νερού που περνάει από την πλάκα οροφής και δεν ανήκει στο δικό της διαμέρισμα. Ήταν η εισήγησή του να σκαφτεί το μέρος που υπάρχει διαρροή για να διαπιστωθεί το πρόβλημα και να διορθωθεί. Οι δικηγόροι υποστήριξαν με αγορεύσεις, ενώπιον του Δικαστηρίου, τις εκατέρωθεν θέσεις και αναφέρθηκαν στις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται, σύμφωνα με την νομολογία, για την έκδοση ex-parte προσωρινού διατάγματος καθώς και στις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Η κα Μιχαήλ περιόρισε την αίτησή της στην έκδοση διατάγματος ως η παράγραφος Α της Αίτησης. Ήταν η θέση της ότι δεν υπάρχει καθυστέρηση και αυτό προκύπτει από τα γεγονότα που καταγράφονται στην ένορκη δήλωση του Ενάγοντα-Αιτητή. Παράλληλα, εισηγήθηκε ότι η ζημιά προέρχεται από το διαμέρισμα της Εναγόμενης-Καθ΄ ης η Αίτηση οπόταν ο Ενάγοντας δεν μπορεί μ΄ οποιονδήποτε τρόπο να περιορίσει τη ζημιά του. Κατέληξε, ότι το περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης του Ενάγοντα-Αιτητή καταδεικνύει ότι υπάρχουν σοβαρά ζητήματα προς εκδίκαση και ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ο Ενάγοντας-Αιτητής να δικαιούται στις θεραπείες τις οποίες αξιώνει εναντίον της Εναγόμενης-Καθ΄ ης η Αίτηση. Θα πρέπει σ΄ αυτό το σημείο να σημειωθεί ότι από τι στιγμή που το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες, στις 17.11.06, για επίδοση της αίτησης η αίτηση έπαυσε να είναι μονομερής οπόταν όλα όσα αναφέρθηκαν και αφορούν την έκδοση μονομερούς διατάγματος δεν ισχύουν στην υπό εξέταση αίτηση. Ο κος Πελεκάνος έκανε αναφορά στο γεγονός ότι η θεραπεία που ζητείται με την αίτηση είναι πανομοιότυπη μ΄ αυτή που καταγράφεται στο αιτητικό της αγωγής κάτι που η νομολογία έχει καταγράψει ως ανεπιθύμητο. Ήταν η θέση του ότι η παράγραφος Α της υπό κρίση αίτησης δεν αναφέρει τι είναι αυτό που πράττει ή παραλείπει να πράξει η Εναγόμενη-Καθ΄ ης η Αίτηση που θα πρέπει να της απαγορευτεί να πράττει. Δεν αναφέρεται πώς ν΄ άρει την οχληρία η Εναγόμενη-Καθ΄ ης η Αίτηση. Με παραπομπή στην Έκθεση Απαίτησης εισηγήθηκε ότι δεν προκύπτει από αυτήν οποιαδήποτε υπαιτιότητα της Εναγόμενης-Καθ΄ ης η Αίτηση για την πρόκληση της διαρροής. Παρέπεμψε στην απόφαση Δημοσθένους ν. Γεωργίου κ.ά
(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 1968 για να εισηγηθεί ότι ο Ενάγοντας-Αιτητής δεν έχει καλή βάση αγωγής ούτε κι έχει πιθανότητες επιτυχίας. Επίσης, προώθησε τους ακόλουθους ισχυρισμούς: πρώτον, ότι ο Ενάγοντας-Αιτητής δεν αποκάλυψε την ηλικία της πολυκατοικίας, πότε αγόρασε το διαμέρισμα καθώς και τα προβλήματα που είχε η συγκεκριμένη πολυκατοικία. Δεύτερον, ότι ο Ενάγοντας-Αιτητής προσήλθε στο Δικαστήριο με καθυστέρηση 2 ½ χρόνων και μετά που ανταλλάχθηκαν επιστολές μεταξύ των δικηγόρων. Για να καταλήξει ότι δεν υφίσταται ανεπανόρθωτη ζημιά η πλευρά του Ενάγοντα-Αιτητή αφού ο ίδιος την έχει αποτιμήσει χρηματικά στις £1.100 από το 2004 μέχρι το 2006. Εισηγήθηκε, ότι εάν εκδοθεί το διάταγμα θα είναι ανεφάρμοστο αφού δεν υπάρχει τρόπος εφαρμογής του ιδιαίτερα, ενόψει του ότι δεν υπάρχει εισήγηση ότι υπάρχει συνεχής οχληρία ή ότι αυτή προκαλείται από την Εναγόμενη-Καθ΄ ης η Αίτηση. Μια από τις αρχές που το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας να εκδώσει ή όχι ένα προσωρινό διάταγμα, είναι το ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά η ίδια θεραπεία με αυτή της κυρίως αγωγής, ούτως ώστε ν΄ αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα σε δύο περιπτώσεις. Βλ. Halsbury´ s Laws of England, 3η έκδ., τόμος 21, παρα 763 και Re Χ" Κωνσταντή
(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 2187. Όμως, δεν αποκλείεται η έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος αντίστοιχου προς τη θεραπεία που ζητείται στην αγωγή. Βλ. Κοσμά ν. Χατζηκυπρή κ.ά
(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 170. Όσον αφορά το θέμα της καθυστέρησης δύναται ν΄ αναφερθεί ότι σύμφωνα με την απόφαση Χ" Γαβριήλ ν. Επενδυτικού Συγκροτήματος Συνεργατικών Εταιρειών Λευκόνοικο Λτδ
(2003)1(Α) Α.Α.Δ. 606, είναι θεμιτό για ένα διάδικο ν΄ αναμένει την τελεσφόρηση εξώδικης διευθέτησης ή και της αποπληρωμής ενός χρέους προτού εγείρει την αγωγή. Έτσι και εδώ, ήταν εύλογο η αγωγή ν΄ εγερθεί όταν αποκαλύφθηκε τι προκαλούσε την ζημιά και μετά που είχαν γίνει διαβήματα για αποκατάστασή της. Η έκδοση απαγορευτικών καθώς και προστακτικών διαταγμάτων αποτελεί θεραπεία του δικαίου της επιείκειας. Στην υπόθεση Γιαβρή κ.ά ν. Πάσιου
(2004)1(Α) Α.Α.Δ. 125 στη σελίδα 134 αναφέρθηκαν τ΄ ακόλουθα: «Η διακριτική ευχέρεια η οποία παρέχεται για την έκδοση ή μη απαγορευτικού διατάγματος, ασκείται δικαστικά με κύριο έρεισμα το σκοπό για τον οποίο επιζητείται η θεραπεία. Εφόσον αντικείμενο του διατάγματος είναι η προστασία έναντι συνεχιζόμενης παραβίασης των δικαιωμάτων του ενάγοντος, η έκδοση απαγορευτικού διατάγματος αποτελεί το φυσικό επακόλουθο. Μπορεί το δικαστήριο να αρνηθεί την έκδοση διατάγματος, εφόσον άλλης μορφής προστασία γνωστή στο δίκαιο, ως οι αποζημιώσεις, μπορεί να αποκαταστήσει τον ενάγοντα. Η έκδοση απαγορευτικού διατάγματος θεωρείται, εκ πρώτης όψεως, η πρέπουσα θεραπεία προς προστασία των δικαιωμάτων του προσφεύγοντος από μελλοντικές παραβιάσεις, ως η περίπτωση της οχληρίας.» Σε διαδικασίες έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων, έργο του Δικαστηρίου είναι μόνο η διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των προϋποθέσεων που καθορίζονται από το Νόμο για την έκδοση τέτοιων διαταγμάτων. Το Δικαστήριο προσεγγίζει την προσαχθείσα μαρτυρία μόνο για τους σκοπούς αυτούς βλ. Jonitexo v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263 στη σελ. 267, Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1(B) Α.Α.Δ. 788 στη σελ. 797. Οι αποφάσεις των Κυπριακών Δικαστηρίων που έχουν αναλύσει τις προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων βάσει του άρθρου 32 του Ν.14/60 είναι πολλές. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρω τις υποθέσεις Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, Jonitexo Ltd v. Addidas
(1984)1 C.L.R. 263, A.B.P. Holdings Ltd ν. Κιταλίδη κ.ά (Αρ. 2)
(1994)1 Α.Α.Δ. 694. Στην τελευταία απόφαση τονίζεται ότι το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στα Δικαστήρια ευρύτατες εξουσίες για έκδοση οποιονδήποτε διαταγμάτων, όταν κάτι τέτοιο κρίνεται δίκαιο ή πρόσφορο χωρίς να τίθεται κανένας περιορισμός. Τα ίδια επαναλήφθηκαν και στην υπόθεση Παντελίδη ν. Πιερή
(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2111. Δεν θα παραθέσω τις γνωστές προϋποθέσεις, θα αρκεστώ ν΄ αναφέρω πως αν το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις που τάσσει το άρθρο 32 του Ν.14/60 σωρευτικά, θα πρέπει στο τέλος να εξετάσει και να σταθμίσει όλα τα γεγονότα για ν΄ αποφασίσει αν είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο προσωρινό διάταγμα. Ο Αιτητής είναι αυτός που πρέπει να πείσει το Δικαστήριο ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ως επίσης και για το δίκαιο και εύλογο της έκδοσής του. Μετά την καταχώριση της ένστασης, από την Καθ΄ ης η Αίτηση, το Δικαστήριο έχει ενώπιόν του τόσο τις θέσεις και τη μαρτυρία του Ενάγοντα-Αιτητή καθώς και την μαρτυρία της Εναγόμενης-Καθ΄ ης η Αίτηση. Είναι με βάση αυτές που εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν ή όχι οι προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινού διατάγματος. Αν ικανοποιηθεί ότι συντρέχουν εκδίδει το διάταγμα αν όχι τότε απορρίπτει την αίτηση. Η αιτιολογική βάση της έκδοσης ή μη διατάγματος, συναρτώμενο με τα πραγματικά περιστατικά, όπως θα υπαχθούν στις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν. 14/60, κρίνεται με βάση την ένορκη δήλωση και δια μέσου αυτής εξετάζεται και η υπάρχουσα δικογραφία. Στην κρινόμενη περίπτωση δεν επεξηγούνται οι λόγοι που ζητούνται τα συγκεκριμένα διατάγματα. Υπάρχει το πλαίσιο αναφορών που αφορά την ύπαρξη κάποιου προβλήματος υγρασίας και/ή συσσώρευσης νερού τ΄ οποίο προκαλεί ζημιά στην περιουσία του Ενάγοντα. Αυτή η συσσώρευση νερού όμως δεν έχει συνδεθεί με το πρόσωπο της Εναγόμενης-Καθ΄ ης η Αίτηση δηλαδή με πράξεις της ή παραλείψεις της. Σύμφωνα με το σύγγραμμα του Halsbury´s Laws of England, 4η έκδ., παρ. 301, σελ. 100 ο όρος «οχληρία» ερμηνεύεται ως: «acts or omissions generally connected with the user or occupation of land which cause damage to another person in connection with that other΄ s use of land or interference with the enjoyment of land or some right connected with the land.» Συμφωνώ με τον ευπαίδευτο συνήγορο της Εναγόμενης-Καθ΄ ης η Αίτηση ότι δεν έχει γίνει αναφορά στο τι πράττει ή δεν πράττει η Εναγόμενη-Καθ΄ ης η Αίτηση το οποίο συνιστά οχληρία. Ούτε στην Έκθεση Απαίτησης αλλά ούτε στην Αίτηση ή την Ένορκη Δήλωση που την συνοδεύει γίνεται αναφορά σε συγκεκριμένη οχληρία την οποία η Εναγόμενη-Καθ΄ ης η Αίτηση πράττει μ΄ αποτέλεσμα ν΄ επιφέρει στον Ενάγοντα-Αιτητή τις επικαλούμενες ζημιές. Οπόταν, ποίας οχληρίας θα διαταχθεί η άρση με το ζητούμενο διάταγμα; Ποια πράξη της θα πρέπει να σταματήσει με την έκδοση του διάταγματος; Ο ίδιος ο Ενάγοντας-Αιτητής κάμνει δύο αντιφατικούς ισχυρισμούς. Πρώτα, λέει ότι όταν ποτίζει τα φυτά της η Εναγόμενη-Καθ΄ ης η Αίτηση ή όταν σφογγαρίζει παρατηρείται εισροή νερού, παράγραφος 12 της ένορκης Δήλωσής του, ενώ στην συνέχεια λέει ότι λόγω των βροχοπτώσεων η εισροή νερού είναι συνεχής και μεγάλη, παράγραφος 15 της Ένορκης Δήλωσης. Ενώ, η Έκθεση του εμπειρογνώμονα, που ο Ενάγοντας επισύναψε, καταγράφει ως αιτία της ζημιάς την χρόνια συσσώρευση και εισροή νερού από την πλάκα οροφής. Επανερχόμενη στις προϋποθέσεις για την έκδοση διατάγματος, δυνάμει του άρθρου 32 του Ν.14/60, η προϋπόθεση για την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος κατά την δίκη είναι εμφανής αφού αυτό που απαιτείται είναι μόνο σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης ουσιαστικού δικαιώματος βλ. T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation USA
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1802. Η Έκθεση Απαίτησης, η Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση καθώς και τα άλλα στοιχεία που ευρίσκονται στον φάκελο της υπόθεσης οδηγούν στην διαπίστωση της ύπαρξης κάποιας ζημιάς, η πρόκληση της οποίας όμως, σ΄ αυτό το στάδιο, δεν έχει συνδεθεί μ΄ οποιεσδήποτε πράξεις ή παραλείψεις της Εναγόμενης-Καθ΄ ης η Αίτηση. Τα όσα αναφέρονται όμως στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δεν καθιστούν ορατή την πιθανότητα επιτυχίας που αποτελεί το δεύτερο κριτήριο. Έχοντας υπόψη ότι σ΄ αυτό το ενδιάμεσο στάδιο χρειάζεται να καταδειχθεί μόνο κάτι πέραν της απλής πιθανολόγησης, αλλά και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων δεν μπορώ ν΄ αγνοήσω ότι τόσο ο Ενάγοντας-Αιτητής καθώς και η Εναγόμενη-Καθ΄ ης η Αίτηση κατέχουν μέρη του ιδίου κτιρίου, από το οποίο διαφεύγει το νερό και προκαλεί τη ζημιά στον Ενάγοντα. Η Εναγόμενη-Καθ΄ ης η Αίτηση καταγράφει στην Ένορκη Δήλωσή της ότι υπήρχε πρόβλημα στην διασωλήνωση όλων των διαμερισμάτων μ΄ αποτέλεσμα να γίνουν νέες διασωληνώσεις και ότι όλοι πιθανολογούν ότι υπάρχει σπασμένη σωλήνα στην πλάκα οροφής, η οποία είναι συνιδιοκτησία όλων των ιδιοκτητών διαμερισμάτων της πολυκατοικίας. Αυτό μειώνει σημαντικά την πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής, χωρίς σ΄ αυτό το σημείο να αποφαίνομαι επί της ουσίας της διαφοράς. Η τρίτη προϋπόθεση αφορά την αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το διάταγμα. Με βάση τα όσα έχουν τεθεί ενώπιόν μου ιδιαίτερα το γεγονός ότι ο ίδιος ο Ενάγοντας-Αιτητής έχει καθορίσει την βλάβη του στις £1.100 από το 2004-2006 καταλήγω ότι δεν υφίσταται οποιαδήποτε ανεπανόρθωτη ζημιά και ότι οι αποζημιώσεις μπορούν να θεωρηθούν ως ικανοποιητική θεραπεία αφού, αν κριθεί ότι η ζημιά προκύπτει από την πλάκα, τότε θα επιδιορθωθεί από την διαχειριστική επιτροπή και η επιδίκαση αποζημιώσεων θα συνιστά γι΄ αυτόν επαρκή θεραπεία. Τα πιο πάνω οδηγούν το Δικαστήριο και στην κρίση ότι και το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει σαφώς υπέρ της Εναγόμενης-Καθ΄ ης η Αίτηση έχοντας υπόψη ότι το Δικαστήριο ασχολείται με τη Δικαιοσύνη και όχι με την ευχέρεια των διαδίκων. Δεν υπάρχει κάτι που η Εναγόμενη-Καθ΄ ης η Αίτηση μπορεί να κάνει και δεν το κάνει. Εν πάση περιπτώσει, δεν έχει καθοριστεί ποια είναι η οχληρία που προκαλεί η ίδια την οποία το Δικαστήριο θα πρέπει να την διατάξει να σταματήσει. Ισορροπώντας και ισοζυγίζοντας τις εντελώς αντίθετες θέσεις των διαδίκων, σ΄ αυτό το στάδιο, το καθήκον του Δικαστηρίου είναι ν΄ εξετάσει αφ΄ ενός την πιθανότητα επιτυχίας, από οποιονδήποτε των διαδίκων και αφ΄ ετέρου να διασφαλίσει ότι τίποτε δε θα συμβεί κατά τη διάρκεια της δίκης που θα επηρεάσει αρνητικά τα δικαιώματά τους. Εδώ, ο Ενάγοντας-Αιτητής δεν έχει ικανοποιήσει τα τρία κριτήρια του άρθρου 32 ενώ η Εναγόμενη-Καθ΄ ης η Αίτηση αντέταξε βάσιμους και ουσιαστικούς λόγους προς την μη έκδοση του διατάγματος. Οι φόβοι που έχει καταγράψει ο Ενάγοντας-Αιτητής στην Ένορκη Δήλωσή του δεν είναι εύλογοι και δεν θεμελιώνεται η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του. Βλ. Phasarias (Auto Centre) Ltd ν. Σκυρ. «Λεωνίκ» Λτδ
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 785. Ενόψει όλων των πιο πάνω η αίτηση αποτυγχάνει. Τα έξοδα της παρούσας Αίτησης επιδικάζονται υπέρ της Εναγόμενης-Καθ΄ ης η Αίτηση και εναντίον του Ενάγοντα-Αιτητή όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή τα οποία όμως θα καταβληθούν στο τέλος της δίκης. (Υπ.) ........... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε. Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ ΓΓ/ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο