ΜΑΡΟΥΛΛΑΣ OSMOND ν. ΜΙΧΑΛΗ ΑΣΣΙΩΤΟΥ, Αρ. Αγωγής: 1633/04, 14 Μαρτίου 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2007:A41 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1633/04 Μεταξύ: ΜΑΡΟΥΛΛΑΣ OSMOND Ενάγουσας -και- ΜΙΧΑΛΗ ΑΣΣΙΩΤΟΥ Εναγομένου ____________________ Ημερομηνία: 14 Μαρτίου 2007 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Ενάγουσα: Ο κ. Γιάννος Γεωργίου. Για τον Εναγόμενο: Καμία εμφάνιση. Ενάγουσα: παρούσα. ΑΠΟΦΑΣΗ Με την αγωγή αυτή η ενάγουσα αξιώνει τιμωρητικές αποζημιώσεις και γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για επίθεση, τόκο, έξοδα και Φ.Π.Α.. Όπως αναφέρεται στην έκθεση απαίτησης ενώ η ενάγουσα βρισκόταν σε επίσκεψη στο σπίτι φίλης της η οποία ήταν η εν διαστάσει σύζυγος του εναγομένου, ο τελευταίος σκόπιμα και εκ προθέσεως άρχισε να επιτίθεται στην ενάγουσα με αποτέλεσμα η τελευταία ″να κτυπηθεί και να υποστεί σωματικές βλάβες″. Περαιτέρω, η ενάγουσα υπέστη ψυχική οδύνη, εξευτελισμό και ταπείνωση της προσωπικότητας της. Σύμφωνα με την παράγραφο 4 της έκθεσης απαίτησης οι λεπτομέρειες των σωματικών βλαβών της ενάγουσας συνίστανται σε κτύπημα στη δεξιά παρειά, ερυθρότητα δεξιάς παρειάς, πόνο και ζαλάδες. Περαιτέρω, στην παράγραφο 5 της έκθεσης απαίτησης οι ειδικές ζημιές της ενάγουσας εξειδικεύονται ως ιατρικά έξοδα ύψους Λ.Κ.
- Παρά το γεγονός ότι το κλητήριο ένταλμα επιδόθηκε δεόντως στον εναγόμενο στις 12.8.2004 ο τελευταίος παρέλειψε να εμφανιστεί στη διαδικασία με αποτέλεσμα η ενάγουσα να προχωρήσει σε απόδειξη της υπόθεσης. Η μοναδική μάρτυρας ήταν η ίδια η ενάγουσα η οποία κατέθεσε ότι στις 22.6.2003 ενώ βρισκόταν σε επίσκεψη στη φίλη της Ειρήνη Τσούκκα στο Τσιακκιλερό, η τελευταία συζητούσε με τον εναγόμενο, ο οποίος την κτυπούσε. Η ενάγουσα του είπε να σταματήσει να κτυπά τη φίλη της και ως αποτέλεσμα ο εναγόμενος κτύπησε την ίδια 2 - 3 φορές με τη γροθιά του στη δεξιά παρειά. Ζαλίστηκε πάρα πολύ, πόνεσε και κοκκίνισε. Επισκέφθηκε πρώτα την Αστυνομία και μετά το Νοσοκομείο και της έκδωσαν σχετικό πιστοποιητικό, Τεκμήριο 1, ημερομηνίας 23.6.2003, στο οποίο αναφέρεται ότι η ενάγουσα παραπονέθηκε για κτύπημα στη δεξιά παρειά. Στο Νοσοκομείο της έδωσαν παυσίπονα ενώ η ίδια αγόρασε από το φαρμακείο φάρμακα για τις ζαλάδες και τους πόνους αξίας περίπου Λ.Κ.
- Σε σχέση με τα ιατρικά έξοδα ύψους Λ.Κ.30 στα οποία έχει αναφερθεί η ενάγουσα, δεν έχει προσκομίσει ούτε ιατρική συνταγή, ούτε και οποιαδήποτε απόδειξη. Με βάση τη μαρτυρία της ενάγουσας, η οποία παρέμεινε αναντίλεκτη το Δικαστήριο θα προχωρήσει σε ευρήματα, σε εξέταση των ζητημάτων που εγείρονται και τελικά στην έκδοση απόφασης. Έχω παρακολουθήσει με προσοχή την ενάγουσα ενώ κατέθετε και βρίσκω τη μαρτυρία της αξιόπιστη. Κατέθεσε με φυσικότητα και απλότητα. Καταλήγω συνεπώς στα ακόλουθα ευρήματα: Στις 22.6.2003 στο σπίτι της φίλης της ενάγουσας στο Τσιακκιλερό ο εναγόμενος κτύπησε την ενάγουσα με γροθιά στη δεξιά παρειά 2 - 3 φορές. Από την επίθεση η ενάγουσα ζαλίστηκε, πόνεσε και κοκκίνισε. Στο Νοσοκομείο την επομένη παραπονέθηκε για κτύπημα στη δεξιά παρειά. Της χορηγήθηκαν παυσίπονα. Το αστικό αδίκημα της επίθεσης προβλέπεται στο άρθρο 26 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, ο οποίος έχει κωδικοποιήσει σχετικές αρχές του κοινοδικαίου. Σύμφωνα με το άρθρο 26 η ″επίθεση συνίσταται στην εκ προθέσεως χρήση κάθε είδους βίας κατά του προσώπου άλλου, είτε με κτύπημα, επαφή, μετακίνηση είτε άλλως πως . χωρίς τη συναίνεση του .″. Είναι η κατάληξη μου, συνεπώς πως η συμπεριφορά του εναγόμενου συνιστά επίθεση, δηλαδή χρήση εκ προθέσεως βίας εναντίον της ενάγουσας με κτυπήματα χωρίς τη συναίνεση της. Κατά συνέπεια, η ενάγουσα δικαιούται σε αποζημιώσεις. Ως ζήτημα γενικής αρχής το θύμα επίθεσης δικαιούται σε αποζημιώσεις οι οποίες υπολογίζονται στην ίδια βάση με τις αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες που προκύπτουν ως αποτέλεσμα οποιουδήποτε άλλου αστικού αδικήματος. Παραπέμπω στο σύγγραμμα Mc Gregor on Damages, 15η έκδ., παρ. 1615 όπου αναφέρονται τα εξής: ″In so far as an assault and battery results in physical injury to the plaintiff, the damages will be calculated as in any other action for personal injury. Beyond this, the tort of assault affords protection not only from physical injury but also from the insult which may arise from interference with the person. Thus a further head of damage is the injury to feelings, i.e. the indignity, mental suffering, disgrace and humiliation, that may be caused. ″ Το θέμα των παραδειγματικών αποζημιώσεων το πραγματεύτηκε η υπόθεση Socrates Eliades v. Vassos Lyssarides
(1979)1 C.L.R. 254. Η υπόθεση αυτή αφορούσε επίθεση σε αίθουσα του ξενοδοχείου ″Χίλτον″ στην παρουσία αρκετών προσώπων. Το Εφετείο επικύρωσε την επιδίκαση αποζημιώσεων Λ.Κ.700 διαπιστώνοντας όμως ότι στην πραγματικότητα είχαν επιδικαστεί από το πρωτόδικο Δικαστήριο ως επαυξημένες αποζημιώσεις (aggravated damages) και όχι ως παραδειγματικές (exemplary damages), αφού δόθηκαν με αναφορά προς το αίσθημα αξιοπρέπειας και περηφάνιας του θύματος. Όπως αναφέρεται σε απόσπασμα που παρατίθεται από τους Winfield and Jolowicz on Tort (10η έκδ. σελ. 555-556): ″These ″aggravated damages″ are truly compensatory, being given for the injury to the plaintiff's proper feelings of dignity and pride. Exemplary damages on the other hand, are not compensatory but are awarded to punish the defendant and to deter him from similar behavior in the future″. Η υπόθεση Gregoriades v. Kyriakides
(1970)1 C.L.R. 120 αφορούσε απρόκλητη επίθεση στο χώρο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Πρωτοδίκως αλλά και κατ΄ έφεση κρίθηκε πως η πράξη, αποτελούσε βιαιοπραγία υπό επιβαρυντικές περιστάσεις και ότι υπήρχε ανάγκη επιδίκασης παραδειγματικών αποζημιώσεων. Το Εφετείο αύξησε το ποσό των γενικών αποζημιώσεων από Λ.Κ.100 σε Λ.Κ.300. Εκτενέστερη ανάλυση του θέματος έγινε στην υπόθεση Papakokkinou and others v. Kanther
(1982)1 C.L.R. 65 στην οποία αναφέρονται τα εξής στη σελ. 77: ″The fact is that conduct accompanied by a marked element of arrogance, insolence or malice, may justify an award of exemplary damages, particularly if it tends to humiliate the victim of the tort. Therefore, no conflict is discernible between the decisions of the Supreme Court in Gregoriades v. Kyriakides
(1971)1 C.L.R. 120, and Eliades v. Lyssarides
(1979)1 C.L.R. 254, and the decision in Rookes, supra. Arguably, the damages awarded in the above cases classify as ″aggravated″, an intermediate category between compensatory and exemplary damages; a kind of inflated compensatory damages, inflated to the extent of indicating the disapproval of the Court of the conduct of the defendant but within the range of compensatory damages. ″ Το Δικαστήριο στην πιο πάνω υπόθεση θα έκλινε προς την υιοθέτηση της ευρύτερης προσέγγισης που επιτρέπει την επιδίκαση παραδειγματικών αποζημιώσεων όπου το αστικό αδίκημα είναι τόσο αξιόμεμπτο ώστε να αξίζει τιμωρίας από το αστικό δίκαιο. Περαιτέρω, με αναφορά στην υπόθεση Cassell & Co Ltd v. Broome
(1972)1 All E.R. 801 επιδοκιμάστηκε η θέση ότι είναι λάθος να διαχωρίζονται οι γενικές αποζημιώσεις από τις παραδειγματικές. Στο τέλος θα πρέπει να δίδεται ένα ποσό βασισμένο στη σφαιρική αντίληψη των γεγονότων της υπόθεσης. Οι ειδικές αποζημιώσεις, όπως έχει νομολογηθεί, πρέπει να αποδεικνύονται με αυστηρότητα, με σαφήνεια και συγκεκριμένα στοιχεία, δεν είναι αρκετό να προβάλλονται στα δικόγραφα (Βλ.: Ηρακλέους v. Ταχύπλοου σκάφους ″Νίκη″ κ. ά.
(1994)1 Α.Α.Δ. 510 και Χριστοδούλου v. Αγαθοκλέους
(1997)1 (Α) Α.Α.Δ. 396). Η ενάγουσα στην παράγραφο 5 της έκθεσης απαίτησης της αναφέρει ως λεπτομέρειες ειδικών ζημιών ιατρικά έξοδα Λ.Κ.30. Στην προφορική της μαρτυρία όμως δεν έγινε αναφορά σε ιατρικά έξοδα αλλά στην αγορά φαρμάκων από το φαρμακείο. Πέραν του ότι στο πιστοποιητικό που έχει προσκομίσει δεν αναφέρεται τίποτε σχετικό με τα εν λόγω έξοδα η ενάγουσα δεν έχει προσκομίσει οποιαδήποτε σχετική απόδειξη ούτε και έχει επεξηγήσει καθ΄ οιονδήποτε τρόπο το πιο πάνω ποσό. Κατά συνέπεια, η πιο πάνω αξίωση δεν έχει αποδειχθεί. Όσον αφορά τις γενικές αποζημιώσεις, οι αρχές που καθοδηγούν τα Δικαστήρια κατά τον καθορισμό του ύψους τους συνοψίζονται στην απόφαση Χαριλάου v. Νικολάου
(2003)1 Α.Α.Δ. στις σελ. 1473 και 1474, είναι πολύ καλά θεμελιωμένες και δεν θα τις επαναλάβω. Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω έχω την άποψη ότι οι αποζημιώσεις στην παρούσα πρέπει να προσλάβουν παραδειγματικό χαρακτήρα. Λαμβάνω υπόψη μου το απρόκλητο και βίαιο της επίθεσης εναντίον της ενάγουσας στην παρουσία της φίλης της, την προσβολή της προσωπικότητας και αισθημάτων αξιοπρέπειας και περηφάνιας της καθώς και τη φύση και έκταση του τραυματισμού της, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως ελαφρύς. Με βάση όλα τα πιο πάνω καταλήγω ότι το ποσό των Λ.Κ.300 είναι εύλογο και δίκαιο για να την αποζημιώσει για τον πόνο και ταλαιπωρία και ιδιαίτερα για την προσβολή της προσωπικότητας και της αξιοπρέπειας της αλλά και για να δείξει την απαρέσκεια του Δικαστηρίου στις πράξεις του εναγόμενου. Εκδίδεται απόφαση υπέρ της ενάγουσας και εναντίον του εναγόμενου για το ποσό των Λ.Κ.300 πλέον νόμιμο τόκο και έξοδα ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στην ανάλογη κλίμακα. (Υπ.) ............ Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ. /Λ.Σ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο