Τράπεζας Μπάρκλεϋς PLC ν. Λουκή Θεοδώρου Λουκή κ.α., Αρ. Αγωγής: 1627/96., 2 Απριλίου, 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2007:A57 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ. Ενώπιον: Ι.Ιωαννίδη, Α.Ε.Δ., Αρ. Αγωγής: 1627/
- Μεταξύ: Τράπεζας Μπάρκλεϋς PLC, Εναγόντων, και Λουκή Θεοδώρου Λουκή, Μαρίας Λουκή Θεοδώρου, Εναγομένων, Και ως ετροποποιήθη δυνάμει διατάγματος του Δικαστηρίου ημερ. 9/4/97 Μεταξύ: Ελληνικής Τράπεζας Λτδ., Τράπεζας Μπάρκλεϋς PLC, Εναγόντων, και Λουκή Θεοδώρου Λουκή, Μαρίας Λουκή Θεοδώρου, Εναγομένων. Αίτηση Εναγόντων ημερ. 7/12/
- 2 Απριλίου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Αιτητές: κ. Τ.Κουκούνης. (κ. Αλ. Κουκούνης για να ακούσει απόφαση.) Για Διευθυντή Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λάρνακας: κα Γ. Πετάση-Κορφιώτη, Δικηγόρος της Δημοκρατίας. (κ. Μ. Καρακόκκινος για να ακούσει απόφαση.) Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι Ενάγοντες με την πιο πάνω αίτηση τους αξιώνουν την ακόλουθη θεραπεία: (παρατίθεται αυτολεξεί) «Διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον την επέκταση του χρόνου καταχώρησης της αίτησης για έκδοση διατάγματος του Δικαστηρίου που να παρατείνει το χρόνο εγγραφής του ΜΕΜΟ του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου λάρνακας υπ' αριθμό ΕΒ665/2000 επ' ονόματι του 1ου εναγόμενου Λουκή Θεοδώρου Λουκή στην ως άνω αγωγή δια δύο έτη από 19/12/2006 μέχρι 19/12/2008.» Η αίτηση βασίζεται στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ.6, άρθρα 53-56
(1)
(2)(α) (β) (γ) (δ), και στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.48 Θ.1, 2, 3, 4-9, Δ.57 Θ.1,
- Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του κ. Τ.Κουκούνη, δικηγόρου των αιτητών. Ας σημειωθεί πως στις 22/11/06 οι Ενάγοντες είχαν καταχωρίσει άλλη αίτηση με την οποία ζητούσαν την έκδοση διατάγματος παράτασης της εγγραφής του ίδιου ΜΕΜΟ για δύο έτη, δηλαδή από 19/12/06 - 19/12/
- Η εν λόγω αίτηση απορρίφθηκε με απόφαση του Δικαστηρίου στις 6/12/06, επειδή το Δικαστήριο βρήκε πως αυτή δεν καταχωρίστηκε εμπρόθεσμα, δηλαδή έναν τουλάχιστο μήνα πριν από τη λήξη της εγγραφής του ΜΕΜΟ. Η υπό εκδίκαση αίτηση επεδόθηκε στον Διευθυντή του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λάρνακας, ο οποίος και καταχώρισε ένσταση η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του κ. Μ.Καρακόκκινου, Κτηματολογικού Λειτουργού στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λάρνακας. Εχω θέσει ενώπιον μου το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων που υποστηρίζουν τόσο την αίτηση όσο και την ένσταση, και θα σταθώ σε αυτό όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Εχω επίσης θέσει ενώπιον μου και τα όσα ανέφεραν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι με τις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις τους. Στο σημείο αυτό θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω το άρθρο 56
(1)
(2)(α) του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6: «56.-
(1)Η εγγραφή δύναται, από καιρό σε καιρό, να παρατείνεται με διάταγμα του Δικαστηρίου για χρονικό διάστημα ή διαστήματα που δεν υπερβαίνουν κάθε φορά τα δύο χρόνια.
(2)Δεν εκδίδεται διάταγμα παράτασης της εγγραφής, εκτός αν:- (α) η αίτηση γι αυτό υποβληθεί έναν τουλάχιστο μήνα πριν από τη λήξη της υφιστάμενης χρονικής περιόδου, για την οποία είναι εγγεγραμμένη η δικαστική απόφαση.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο.) Ο κ. Κουκούνης αγορεύοντας, αρχικά εισηγήθηκε ότι το Δικαστήριο έχει εξουσία να παρατείνει τον χρόνο υποβολής της εν λόγω αίτησης, βάσει της Δ.57 Θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Ωστόσο, στη συνέχεια είχε το θάρρος να δεχθεί ότι η πιο πάνω διάταξη, επί της οποίας βασίζεται η υπό εκδίκαση αίτηση, δεν παρέχει τέτοια εξουσία στο Δικαστήριο. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Γεωργίου ν. Θεμιστοκλέους κ.ά. 2002
(1)(Γ) Α.Α.Δ. 1498, στην οποία παρέπεμψε η κα. Κορφιώτη (σελ.1502), «... Οι πρόνοιες των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας παρέχουν δυνατότητα παράτασης του χρόνου για τη λήψη διαδικαστικών μέτρων, όπως η Δ.57∙ έχουν ως αποκλειστικό αντικείμενο την παράταση του χρόνου ο οποίος καθορίζεται από τους ίδιους τους θεσμούς. Δεν παρέχουν τη δυνατότητα παράτασης προθεσμιών, οι οποίες τάσσονται από το νόμο ως καθοριστικές για την άσκηση δικαιώματος προσφυγής στο δικαστήριο.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο.) Παρόλο που ουσιαστικά ο κ. Κουκούνης δέχθηκε ότι η νομική βάση της υπό εκδίκαση αίτησης δεν επιτρέπει την χορήγηση της αιτούμενης θεραπείας, εισηγήθηκε ότι το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να παρατείνει προθεσμίες που τάσσονται από Νόμους, και προς υποστήριξη της πιο πάνω θέσης του παρέπεμψε σε τρεις αποφάσεις. Πρόκειται για τις Eletheriades & Another v. Mavrellis & Another
(1985)1 C.L.R. 436, Kολλάτου ν. Παναγιώτου
(2003)1 (Γ) Α.Α.Δ. 895 και R. v. Bloomsbury CC
(1976)1 All E.R.
- Εχω μελετήσει πολύ προσεκτικά και τις τρεις αποφάσεις στις οποίες έκανε αναφορά ο κ. Κουκούνης, αλλά δεν μπορώ να συμφωνήσω με την πιο πάνω εισήγηση του. Στην Κολλάτου (πιο πάνω) η Εφεσείουσα ζήτησε με αίτηση της, η οποία υποβλήθηκε πριν από την εκπνοή της ταχθείσας προθεσμίας, την παράταση του χρόνου για την υποβολή του περιγράμματος της. Το Ανώτατο Δικαστήριο εγκρίνοντας την αίτηση ανέφερε ότι «Το συμφέρον της δικαιοσύνης αποτελεί το γνώμονα για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου να εγκρίνει την παράταση των προθεσμιών που τίθενται είτε από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας είτε από διαταγή του δικαστηρίου για τη λήψη διαδικαστικών μέτρων.» Στη Mavrellis (πιο πάνω) εξετάστηκε η εφαρμογή της Δ.30 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Γίνεται επίσης αναφορά στις ευρείες εξουσίες του Δικαστηρίου να ρυθμίζει την ενώπιον του διαδικασία. Θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω ένα μικρό απόσπασμα από τη σελ.445 της απόφασης: «In matters of procedure and practice, the Court has wide discretion in exercise of its powers to regulate proceedings before it. It is perfectly legitimate for the Court, both under the rules and in exercise of inherent powers, to regulate proceedings before it, for the Court to issue all necessary directions in order to make possible adjudication upon the substance of the case. The trial should centre on the substantive dispute of the parties, if justice is to be done. Procedural irregularities should, so far as possible, be remedied before the trial so that adjudication on the merits is not deflected by procedural side issues. Ord.30 specifically aims to institutionalize the exercise of this jurisdiction of the Court; r.2(g) in particular confers power to make any order with respect to the proceedings that seems necessary or desirable with a view to saving time and expense." (H υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο.) Στην Bloomsbury (πιο πάνω), στην οποία παραπέμπει η Mavrellis, αναφέρεται στη σελ.900 ότι «Every court has inherent power to control its own procedure, even though there is nothing in the rules about it.» Ουσιαστικά επαναλαμβάνονται τα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Mavrellis. Σε καμιά από τις πιο πάνω αποφάσεις δεν αναφέρεται ότι τα Δικαστήρια μπορούν να παρατείνουν τις προθεσμίες που τάσσονται από Νόμους και στους οποίους (Νόμους) δεν γίνεται αναφορά σε τέτοια παράταση. Υιοθέτηση των θέσεων του κ. Κουκούνη θα ισοδυναμούσε με εξουσία του Δικαστηρίου να τροποποιεί τους Νόμους. Τα Δικαστήρια όμως έχουν καθήκον να εφαρμόζουν τους Νόμους και όχι να τους τροποποιούν. Ως εκ τούτου η αίτηση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Τελειώνοντας θεωρώ σκόπιμο να αναφέρω και κάτι άλλο το οποίο άγγιξε ακροθιγώς η κα Κορφιώτη. Συγκεκριμένα, ανέφερε ότι η καταχώριση της παρούσας αίτησης ενδεχομένως να συνιστά κατάχρηση διαδικασίας αφού είχε προηγηθεί η καταχώριση άλλης αίτησης με την οποία οι αιτητές ζητούσαν την έκδοση διατάγματος παράτασης της εγγραφής του επίδικου ΜΕΜΟ, και η οποία, ως αναφέρθηκε πιο πάνω, απορρίφθηκε από το Δικαστήριο. Εφόσον έχω αποφασίσει, για τους πιο πάνω λόγους, ότι η παρούσα αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί, δεν χρειάζεται να εξετάσω κατά πόσο η καταχώριση της υπό εκδίκαση αίτησης συνιστά κατάχρηση διαδικασίας. Κρίνω όμως επιβεβλημένο να αναφέρω τα ακόλουθα. Στην υπό εκδίκαση αίτηση, οι αιτητές σε σχέση με την παράλειψη τους να καταθέσουν εμπρόθεσμα αίτηση για έκδοση διατάγματος παράτασης της εγγραφής του επίδικου ΜΕΜΟ, ισχυρίζονται τα ακόλουθα (παρατίθενται αυτολεξεί οι παράγραφοι 6 και 7 από την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση): "
- Ενόψει του γεγονότος ότι θα έπρεπε να ανανεωθεί το εν λόγω ΜΕΜΟ πριν τις 19/12/2006, στις 12/10/2006 οι ενάγοντες-αιτητές καταχώρησαν στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας αίτηση για διάταγμα του Δικαστηρίου για εκτέλεση της απόφασης, ημερομηνίας 6/11/2000, λόγω της παρέλευσης 6 χρόνων από την ημερομηνία έκδοσης της. Χωρίς τέτοιο διάταγμα εκτέλεσης της απόφασης δεν θα ήταν δυνατή καμιά παράταση ανανέωσης του εν λόγω ΜΕΜΟ. Αντίγραφο της εν λόγω αίτησης επισυνάπτω ως Τεκμήριο
- Η εν λόγω αίτηση, ημερομηνίας 12/10/2006, ορίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου την 1/11/2006, ημερομηνία κατά την οποία εκδόθηκε το διάταγμα εκτέλεσης της απόφασης. Ακριβώς την επόμενη μέρα, στις 2/11/2006, η γραμματέας του γραφείου μας, κα Αννα Μελά, ζήτησε όπως το εν λόγω διάταγμα συνταχθεί για να μπορέσουν οι ενάγοντες να προχωρήσουν στην καταχώρηση αίτησης για ανανέωση του εν λόγω ΜΕΜΟ. Απόδειξη του ότι το διάταγμα ζητήθηκε από τις 2/11/2006 είναι το ίδιο το Βιβλίο 349 του Πρωτοκολλητείου του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας στη σελίδα 114, όπου φαίνεται πότε ζητήθηκε το εν λόγω διάταγμα.» Αν όντως έτσι έχουν τα πράγματα, οι αιτητές ουσιαστικά ισχυρίζονται πως όταν καταχωρούσαν την πρώτη αίτηση τους ημερ. 22/11/06, γνώριζαν ότι αυτή ήταν εκπρόθεσμη και παρόλα αυτά δεν έκαναν οποιαδήποτε αναφορά γύρω από αυτό το θέμα. Μάλιστα όταν αγόρευσαν προς υποστήριξη της πρώτης αίτησης τους ισχυρίστηκαν ότι συνέτρεχαν όλες οι προϋποθέσεις για παράταση της εγγραφής του κατατεθέντος ΜΕΜΟ. Ούτε βεβαίως ζήτησαν τότε παράταση του χρόνου καταχώρισης της αίτησης για παράταση της εγγραφής του ΜΕΜΟ. Το έπραξαν με την καταχώριση της παρούσας αίτησης, όταν το Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση τους ημερ. 22/11/
- H αίτηση απορρίπεται με έξοδα υπέρ του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας και εναντίον των αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Ι.Ιωαννίδης, Α.Ε.Δ., /ΑΚΣ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο