ΑΔΕΛΦΟΙ ΛΑΜΠΡΙΑΝΙΔΗ ΛΙΜΙΤΕΔ ν. AZX ALANTIKA κ.α., Αρ. Αγωγής: 248/04, 27/04/2007

(7)δοσοληψίες. Ένεκα δε του ότι κανείς διευθυντής εταιρείας δεν υπέχει προσωπική ευθύνη για τις δοσοληψίες της εταιρείας και ούτε η ίδια προσωπικά ανέλαβε ποτέ είτε ως εγγυήτρια είτε με άλλο τρόπο υποχρέωση ή ευθύνη για τις δοσοληψίες των εναγομένων 1 η εμπλοκή της στην δικαστική διαδικασία από τους Καθ΄ ων η Αίτηση σκοπό έχει να την ταλαιπωρήσουν και τίποτε άλλο αφού δεν οφείλει κανένα ποσό. Η ΕΝΣΤΑΣΗ Οι Καθ΄ ων η Αίτηση καταχώρησαν ένσταση στις 02.04.07 η οποία στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ.4, Δ.5 Θ. 1 και 7, Δ.16 Θ.9, Δ.64 Θ.1, 2 και

1. Προβάλλονται οι ακόλουθοι λόγοι ένστασης:
2. Η αίτηση είναι ανυπόστατη και τα θέματα που εγείρει η Αιτήτρια είναι θέματα υπεράσπισης.
3. Δεν νομιμοποιείται στην επιδιωκόμενη διαδικασία καθ΄ ότι δεν υπάρχει σχετικός νόμος ή κανόνας.
4. Οι θεσμοί επί τους οποίους στηρίζεται η αίτηση είναι άσχετοι. Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του Μάριου Χριστοφόρου, οικονομικού διευθυντή των Καθ΄ ων η Αίτηση ο οποίος είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος να προβεί σ΄ αυτήν. Σ΄ αυτήν αναφέρεται ότι γνωρίζει καλά τα γεγονότα τόσο από προσωπική πείρα όσο και από πληροφορίες που κατέχει. Αφού επαναλαμβάνονται οι λόγοι ένστασης αναφέρεται τέλος ότι η Αιτήτρια παραδέχεται ότι ήταν διευθυντής των εναγομένων 1 από τον Ιούλιο του 2003 ενώ η συνεργασία τους σταμάτησε τον Σεπτέμβριο του
5. ΑΚΡΟΑΣΗ ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΤΩΝ ΕΝΟΡΚΩΝ ΔΗΛΩΣΕΩΝ Οι διάδικοι δεν προκάλεσαν την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων στις ένορκες δηλώσεις της Αίτησης και της Ένστασης και προώθησαν ο καθένας τους την υπόθεση του στη βάση αυτών. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ Οι δικηγόροι των δύο πλευρών στις αγορεύσεις τους ουσιαστικά εισηγήθηκαν όσα αποκαλύπτονται και καταγράφονται στα δικόγραφα. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Ένας από τους λόγους ένστασης είναι ότι η αίτηση στηρίζεται σε άσχετους θεσμούς. Έτσι θα πρέπει να εξεταστεί κάθε διαταγή και θεσμός που αναφέρεται στην αίτηση κατά πόσο είναι σχετική ή όχι. Η Δ.5 Θ.1 προνοεί ότι σε κάθε εναγόμενο πρέπει να γίνει επίδοση. Επομένως συνάγεται ότι δεν είναι σχετική με το ζήτημα που εγείρεται με την αίτηση. Η Δ.5 Θ.7 προβλέπει τον τρόπο επίδοσης, όταν δεν υπάρχει θεσπισμένη πρόνοια επίδοσης, σε νομικό πρόσωπο. Ούτε και αυτή είναι σχετική. Η Δ.16 Θ.9 αναφέρεται στην εμφάνιση υπό διαμαρτυρία και τον παραμερισμό της επίδοσης στον εναγόμενο. Με όσα καταγράφονται στην ένορκη δήλωση της Αιτήτριας και ότι ζητεί με την αίτηση της καταδεικνύεται ότι δεν είναι σχετική η Δ.16 Θ.
6. Η Δ.48 Θ.1-7 αναφέρεται πως πρέπει να γίνεται μια αίτηση, τι πρέπει να περιλαμβάνει, πότε πρέπει να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση, πότε και πώς πρέπει να γίνεται μια αίτηση μονομερής ή δια κλήσεως, σε ποιον πρέπει να επιδίδεται, πότε και πώς καταχωρείται ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης, περί της αναβολής της αίτησης και τις εξουσίες του Δικαστηρίου όταν επιλαμβάνεται μιας αίτησης. Ως εκ τούτου η αναφερθείσα διαταγή είναι σχετική με την αίτηση. Η Δ.64 αναφέρεται σαν βάση της αίτησης, εξ΄ όσων αντιλαμβάνομαι, για να υποστηριχθεί η θέση ότι δεν υπήρξε καθυστέρηση στην καταχώρηση της αίτησης και ότι δεν ελήφθησαν νέα μέτρα ή ενέργειες (Fresh Steps) εν τω μεταξύ, ως προβλέπει ο Θ. 2 αυτής και επίσης για σκοπούς θεραπείας σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με τους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. Όσον αφορά την πρώτη περίπτωση η Αγωγή καταχωρήθηκε στις 26.01.04 και η υπεράσπιση στις 13.02.
7. Ορίστηκε για πρώτη φορά για οδηγίες την 01.11.05 μετά από παράκληση των Καθ΄ ων η Αίτηση προς το Δικαστήριο ημερομηνίας 27.09.05 και για δεύτερη φορά στις 22.11.
8. Ακολούθως ορίστηκε για ακρόαση στις 20.03.
9. Στο μεσοδιάστημα από την δεύτερη φορά που ήταν ορισμένη για οδηγίες, ήτοι 22.11.05 έως τις 20.03.06 που ορίσθηκε για πρώτη φορά για ακρόαση η Αιτήτρια ζήτησε με ειδοποίηση προσαγωγής εγγράφων προς επιθεώρηση ημερομηνίας 19.12.05 διάφορα έγγραφα μεταξύ των οποίων και την συμφωνία εγγύησης της Αιτήτριας με τους Καθ΄ ων η Αίτηση προς όφελος των εναγομένων 1 ως αναφέρεται στην παράγραφο 5 της Ε/Α. Είχε δε προηγηθεί επιστολή ημερομηνίας 30.11.05 από την Αιτήτρια για παρουσίαση αυτών των εγγράφων κατά την δικάσιμο στις 20.03.
10. Στην συνέχεια αναβλήθηκε για οδηγίες στις 24.05.06, για ακρόαση στις 06.10.06, 25.01.07 και στις 30.04.07 αφού είχε μεσολαβήσει η καταχώρηση της παρούσας αίτησης στις 20.12.
11. Η καταχώρηση της έκθεσης υπεράσπισης δεν αποτελεί νέο διάβημα όπως αναφέρεται στο Annual Practice 1956 στη σελίδα
12. Ούτε βέβαια η αναφερθείσα επιστολή και ειδοποίηση προσαγωγής εγγράφων για επιθεώρηση, αφού σκοπό η τελευταία είχε να γνωρίζει η Αιτήτρια ποια ήταν η συμφωνία εγγύησης. Δεν υπήρχε επομένως καθυστέρηση, υπό την έννοια, ότι μόλις έλαβε τα σχετικά έγγραφα καταχώρησε την παρούσα Αίτηση. Η αιτήτρια όμως δεν επικαλέσθηκε στην Αίτηση, καταγράφοντας σ΄ αυτή, την Δ.19 Θ.26 ή την Δ.27 Θ.3 που έπρεπε μαζί με την Δ.48 να αποτελεί την νομική βάση της Αίτησης. Η Δ.27 Θ.3 προνοεί τα ακόλουθα: "The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defense being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just" Σε μετάφραση: «Το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει όπως οιονδήποτε δικόγραφο διαγραφεί για το λόγο ότι δεν περιέχει λογικό αγώγιμο δικαίωμα ή απάντηση και σε τέτοια περίπτωση ή σε περίπτωση που η αγωγή ή υπεράσπιση φανεί από τα δικόγραφα ότι είναι μηδαμινή ή ενοχλητική το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει όπως η αγωγή ανασταλεί ή απορριφθεί, ή να εκδώσει απόφαση που θα είναι δικαία». Η Δ.19 Θ. 26 έχει ως εξής: "The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action". Σε μετάφραση: «Το Δικαστήριο ή Δικαστής μπορεί καθ΄ οιονδήποτε στάδιο της διαδικασίας να διατάξει τη διαγραφή ή τροποποίηση οιουδήποτε ζητήματος σε οιανδήποτε οπισθογράφηση ή δικόγραφο η οποία μπορεί να θεωρηθεί μη αναγκαία ή σκανδαλώδης ή που θα τείνει να προκαταβάλλει, περιπλέξει ή καθυστερήσει την όλη εκδίκαση της αγωγής». Ο κ. Ερωτοκρίτου ζήτησε όπως η Αίτηση απορριφθεί και για το λόγο ότι δεν στηρίζεται στην ορθή νομική βάση προφανώς εννοώντας ότι δεν αναφέρεται στην νομική βάση της αίτησης η Δ.27 Θ.
13. Παρ΄ όλο που η θέση αυτή καταγράφεται στους λόγους ένστασης εντούτοις ο κος Πετρίδης δεν ζήτησε προφορικά θεραπεία με βάση την Δ.
14. Παρ΄ όλα αυτά επειδή στην αίτηση καταγράφεται η Δ.64 και η αναφορά της, ως αντιλαμβάνομαι και αναφέρθηκα και πιο πάνω, γίνεται και για σκοπούς θεραπείας σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας αναφέρω τα ακόλουθα περί αυτού του θέματος: Στην υπόθεση Wunderlich κ.α. ν. Παναγιώτου

(1999)1 (Α) ΑΑΔ 366, 376, αναφέρονται τα πιο κάτω: «Πράγματι σκοπός της νέας Δ.64 ήταν η κατάργηση της διάκρισης μεταξύ μη συμμόρφωσης με διαδικαστικούς θεσμούς, η οποία καθιστά τη διαδικασία άκυρη και μη συμμόρφωση η οποία απλώς καθιστά την διαδικασία παράτυπη (βλ. Supreme Court Practice 1999, σελ. 10). Οποιαδήποτε μη συμμόρφωση με τους Κανονισμούς θεωρείται ως παρατυπία η οποία μπορεί να θεραπευθεί με τον τρόπο και τη διαδικασία που προβλέπεται από τη νέα Δ.64. Έτσι μετά τη θέσπιση της νέας Δ.64 παρέχεται διακριτική ευχέρεια διάσωσης στην κατάλληλη περίπτωση δικονομικών μέτρων, τα οποία πριν την τροποποίηση εθεωρούντο άκυρα (βλ. Γιάννη ν. Αναπληρωτή Εφόρου Μηχανοκινήτων Οχημάτων κ.α

(1995)3 Α.Α.Δ. 334, Δημοκρατία ν. Lion Ins. Agency Ltd

(1995)3 A.A.Δ. 338, 340 και Panagiotis Georghiou (Catering Ltd)κ.α. ν. Δημοκρατίας

(1996)3 Α.Α.Δ. 323). Ωστόσο πρέπει να υπομνησθεί πως η εξουσία που δίδεται στο δικαστήριο από τη νέα Δ.64 είναι εξουσία για θεραπεία των παρατυπιών που αποτελούνται από παράλειψη συμμόρφωσης με τους θεσμούς. Το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να θεραπεύσει θεμελιώδεις παραλείψεις (βλ. The Supreme Court Practice 1999, σελ. 10 όπου υποδεικνύεται επίσης «πως η πρόνοια για την ύπαρξη του ενάγοντα κατά την ημερομηνία έναρξης της διαδικασίας αποτελεί βασική νομική αρχή παρά απαίτηση των θεσμών»). Στην κρινόμενη περίπτωση πρόκειται απλώς για μη συμμόρφωση με τους θεσμούς - την Δ.48 Θ.1. Δεν πρόκειται για ουσιώδη ή θεμελιώδη παράλειψη ούτε για παραβίαση βασικών νομικών αρχών. Ακολουθεί πως η σημειωθείσα παράλειψη ισοδυναμεί με παρατυπία η οποία είναι θεραπεύσιμη. Πώς όμως επιτυγχάνεται η θεραπεία και μάλιστα σε περιπτώσεις, όπως η παρούσα, όπου η άλλη πλευρά δεν έχει εγείρει θέμα ακυρότητας ή παρατυπίας; Και ποιοι είναι οι παράγοντες που ασκούν επιρροή στην άσκηση της σχετικής διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου όταν εξετάζει τα ζητήματα παρατυπίας; Το θέμα έχει τύχει αντιμετώπισης από το Αγγλικό Εφετείο στην Metroinvest Ansalt and Others v. Commercial Union

(1985)1 W.L.R. 513, 520, 521,

1. Στην υπόθεση εκείνη έχει ερμηνευθεί η νέα αγγλική Δ.2-αντιστοιχεί με τη δική μας νέα Δ.64 - και από τη μελέτη της απόφασης προκύπτουν τα εξής:
2. Όπου διαπιστώνεται παρατυπία λόγω παράλειψης συμμόρφωσης με τους Θεσμούς το παράτυπο μέτρο ή έγγραφο παραμένει παράτυπο inter partes μέχρις ότου το ζήτημα εξεταστεί από το δικαστήριο δυνάμει της νέας Δ.64 Θ.
4. Επιβάλλεται η εξέταση του ζητήματος της παρατυπίας από το δικαστήριο έστω και αν τέτοιο ζήτημα δεν είχε εγερθεί από τους διάδικους.
5. Η παραίτηση της άλλης πλευράς, με τρόπο ρητό ή εξυπακουόμενο, από το δικαίωμα που της παρέχεται λόγω της παρατυπίας αποτελεί καλό λόγο για να γίνει αποδεκτή η παρατυπία.
6. Ένας από τους κύριους λόγους που λαμβάνονται υπόψη από το δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας δυνάμει της Δ.64 Θ.2 είναι ο δυσμενής επηρεασμός (prejudice) της άλλης πλευράς λόγω της συγκεκριμένης παρατυπίας. Ωστόσο η νέα Δ.64 Θ.2 είναι διατυπωμένη με τρόπο που να παρέχει στο Δικαστήριο την ευρύτερη δυνατή εξουσία για να απονέμει δικαιοσύνη.
7. Στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας το δικαστήριο μπορεί να παραμερίσει πλήρως ή μερικώς τη διαδικασία στην οποία έχει σημειωθεί η παρατυπία ή -διαζευκτικά- «να εκδώσει τέτοιο διάταγμα αναφορικά με τη διαδικασία γενικά όπως κρίνει πρέπον». Το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση το Λόρδου Δικαστή Slade - στις σελ. 522-523- είναι διαφωτιστικό: "Where, in the course of proceedings, the court finds that a failure of the nature referred to in Ord. 2, r. 1

(1)has occurred, which has not been waived by the other party either expressly or by implication, it is given by Ord. 2, r. 1

(2)a choice of courses to pursue at its own discretion, whether or not an application under Ord. 2, r. 2 is before it. In such a situation, in the exercise of its discretion under rule 1

(2), it may either adopt the more draconian course of setting aside wholly or in part the proceedings in which the failure occurred; . alternatively, it may "make such order . dealing with the proceedings generally as it thinks fit". The last mentioned words are, in my opinion, manifestly wide enough to empower it to make a dispensing order waiving the relevant irregularity: see, for example, Leal v. Dunlop Bio-Processes International Ltd

(1984)1 Q.L.R. 874, 880F, per Stephenson L.J.". Σε ελληνική μετάφραση: «Όπου στη διάρκεια της διαδικασίας, το δικαστήριο διαπιστώνει ότι έχει επισυμβεί παράλειψη της φύσης που αναφέρεται στην Δ.2 Θ.1

(1)από την οποία το άλλο μέρος δεν έχει παραιτηθεί με τρόπο ρητό ή εξυπακουόμενο, η Δ.2 Θ.1

(2)παρέχει στο Δικαστήριο επιλογή της πορείας που θα ακολουθήσει με δική του διακριτική ευχέρεια, είτε υπάρχει ενώπιον του η όχι αίτηση δυνάμει της Δ.2 Θ.2. Σε τέτοια περίπτωση στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας δυνάμει του Θ.1

(2), μπορεί είτε να υιοθετήσει την πλέον δρακόντεια πορεία πλήρους παραμερισμού ή μερικώς της διαδικασίας στην οποία έχει επισυμβεί η παράλειψη . Διαζευκτικά μπορεί «να εκδώσει τέτοιο διάταγμα . αναφορικά με τη διαδικασία γενικά όπως κρίνει πρέπον». Οι τελευταίες λέξεις είναι, κατά την άποψη μου, έκδηλα τόσο ευρείες που του δίνουν εξουσία να εκδώσει διάταγμα παραίτησης από το δικαίωμα που παρέχεται λόγω της παρατυπίας: βλ. π.χ. Leal v. Dunlop Bio-Processes International Ltd

(1984)I W.L.R. 874, 880F, απόφαση του Δικαστή Stephenson." (Βλ. και Panayiotis Georghiou (πιο πάνω) και Αθανασιάδης ν. Αλεξάνδρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 945)». Στην κρινόμενη περίπτωση πρόκειται για μη συμμόρφωση με τους θεσμούς. Δεν πρόκειται για ουσιώδη ή θεμελιώδη παράλειψη ούτε για παραβίαση βασικών νομικών αρχών. Ούτε επηρεάσθηκαν δυσμενώς οι Καθ΄ ων η Αίτηση λόγω της συγκεκριμένης παρατυπίας αφού πρόβαλαν τις θέσεις τους με σαφήνεια, ακριβώς γιατί τόσο στην Αίτηση όσο και στην ένορκη δήλωση που την συνοδεύει καταγράφεται με καθαρότητα τι επιζητείται με την Αίτηση. Επομένως η παράλειψη ισοδυναμεί με παρατυπία η οποία είναι θεραπεύσιμη. Ακολουθεί ότι το Δικαστήριο προβαίνει σε θεραπεία της παρατυπίας. Εκδίδεται διάταγμα απαλλαγής από την παρατυπία. Έτσι προχωρώ να εξετάσω το κύριο θέμα της αίτησης για παραμερισμό του κλητηρίου εντάλματος εναντίον της Αιτήτριας ότι δηλαδή δεν αποκαλύπτεται αγώγιμο δικαίωμα εναντίον της στη βάση συμφωνίας εγγύησης εκ μέρους της, των εναγομένων 1, με τους Καθ΄ ων η Αίτηση. Η αγωγή, ως φαίνεται στο κλητήριο ειδικά οπισθογραφημένο (Δ.2 Θ.6), βασίζεται σε δοσοληψίες των Καθ΄ ων η Αίτηση με τους εναγομένους 1 κατά την περίοδο 2002 και 2003, για τις οποίες τηρούσαν χρεωπιστοτικό λογαριασμό και ο οποίος κατά τον Σεπτέμβριο του 2003 παρουσίαζε του εναγομένους 1 να χρωστούν ως υπόλοιπο το ποσό των Λ.Κ.4.197.45σεντ, σχετικές είναι οι παράγραφοι 4 και 7 της Ε/Α, και την Αιτήτρια να οφείλει το αυτό ποσό ως εγγυήτρια των εναγομένων 1 αναλαμβάνοντας έτσι προσωπικά κάθε χρέος των εναγομένων 1, ως φαίνεται στην παράγραφο 5 της Ε/Α. Από την ένορκη δήλωση της αιτήτριας που συνοδεύει την αίτηση, τα επισυναπτόμενα μ΄ αυτήν τεκμήρια και την ίδια την αγωγή είναι φανερό ότι το κλητήριο ένταλμα έχει σαν αιτία αγωγής το χρεωστικό υπόλοιπο των εναγομένων από πωλήσεις και παραδόσεις προϊόντων κατά τις δοσοληψίες των Καθ΄ ων η Αίτηση και των εναγομένων 1 κατά την περίοδο 2002 και 2003. Επομένως υπάρχει εύλογη αιτία αγωγής (reasonable cause of action) εναντίον των εναγομένων 1. Η αξίωση των Καθ΄ ων η Αίτηση εναντίον της Αιτήτριας βασίζεται σε συμφωνία εγγύησης του οποιουδήποτε χρεωστικού υπολοίπου των εναγομένων 1 από την Αιτήτρια προς τους Καθ΄ ων η Αίτηση. Με γεγονός τον διορισμό της ως διευθυντή μετά τις 14.05.03, βλ. σχετικό τεκμήριο, και ως ο ισχυρισμός της στις 07.08.03, ένεκα του θανάτου του πατέρα της, διατείνεται ότι δεν θα μπορούσε ένεκα αυτού του λόγου να έχει προσωπική υποχρέωση για τα χρέη των εναγομένων 1 αφού οι διευθυντές εταιρείας δεν έχουν προσωπική ευθύνη. Επίσης η οποιαδήποτε ρήτρα, είναι επίσης ισχυρισμός της στην παράγραφο 9 της Ένορκης Δήλωσης της, που υπάρχει επί των τιμολογίων για ευθύνη των διευθυντών στις οφειλές των εναγομένων 1 ως εγγυητές αυτή είναι καταχρηστική και δεν την δεσμεύει και επίσης από την ημέρα του διορισμού της ως διευθυντής των εναγομένων 1, η τελευταία είχε επτά

(7)μόνο δοσοληψίες με τους Καθ΄ ων η Αίτηση. Ακόμη η αναλυτική κατάσταση λογαριασμού απευθύνεται μόνο στο όνομα των εναγομένων

1. Τέλος αναφέρει ότι ουδέποτε η ίδια εγγυήθηκε τους εναγομένους
2. Καταδεικνύεται από τα πιο πάνω ότι η Αιτήτρια έχει γνώση ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση στα τιμολόγια που εξέδιδαν είχαν ρήτρα που αφορούσε τους διευθυντές. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση, προφανώς επί τη βάσει της ρήτρας αυτής και όχι μόνο, αξιούν από την Αιτήτρια το χρεωστικό υπόλοιπο. Στην παράγραφο 5 της έκθεσης απαίτησης καταγράφεται με σαφήνεια ότι η αξίωση των Καθ΄ ων η Αίτηση βασίζεται επί ρητής συμφωνίας εγγύησης της Αιτήτριας. Η αγωγή της οποίας επιδιώκεται ο παραμερισμός αξιολογείται αυτοτελώς με βάση την αντικειμενική υπόσταση του περιεχομένου της ανεξάρτητα από την μαρτυρία η οποία την υποστηρίζει (βλ. Buttes Gas & Oil Co v. Hammer

(1975)2 W.L.R. 425). Η διαγραφή δικογράφου συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος ή είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο. Διαφορετικά η διαγραφή θα συνεπαγόταν και παραβίαση του δικαιώματος διαδίκου να προσφύγει ενώπιον δικαστηρίου το οποίο κατοχυρώνει το άρθρο 30.1 του Συντάγματος. (βλ. Kemsley v. Food

(1951)2 K.B. 34,

(1952)APP. Cases 437, Fasili & others v. Sun boat

(1984)1 C.L.R. 679 και In re Pelmaco Development

(1991)1 AAΔ 246, Μαvromoustakis v. Yeroutes

(1965)1 CLR 176, Papamichael v. Chacholates

(1970)1 CLR 305, Δημοκρατία ν. Γεωργίου 1(Β) ΑΑΔ 704, Βιομηχ. Χαρ. Αλωνεύτη v. Alpha Bank Ltd

(2003)1 (B) AAΔ.990. Η επίκληση της συμφυής δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου για διαγραφή δικογράφου, ασκείται με εξαιρετική φειδώ και μόνο εφ΄ όσον διαπιστώνεται ότι το δικόγραφο συνιστά κατάχρηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου, δηλαδή χρήση των μέσων του δικαίου για αλλότριους σκοπούς. Η ύπαρξη συμφωνίας εγγύησης ή όχι ή κατά πόσο ευσταθούν ή όχι οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας, ότι δεν εγγυήθηκε τους εναγομένους 1, της ύπαρξης κάποιας ρήτρας, όπως την αποκαλεί, επί των τιμολογίων, ότι διετέλεσε διευθυντής των εναγομένων 1 για κάποιο χρονικό διάστημα και ποιο είναι αυτό και ποια η σημασία του, αποτελούν θέματα που για να εξακριβωθούν πρέπει να ακουσθεί μαρτυρία. Η αγωγή όμως της οποίας επιδιώκεται ο παραμερισμός αξιολογείται αυτοτελώς με βάση την αντικειμενική υπόσταση του περιεχομένου της, ανεξάρτητα από την μαρτυρία που την υποστηρίζει. Με όλα όσα προσπάθησα να αναλύσω και εξηγήσω πιο πάνω καταδεικνύεται, αξιολογώντας αυτοτελώς και αντικειμενικά την αγωγή, ότι αποκαλύπτεται ως αιτία αγωγής εναντίον της Αιτήτριας, συμφωνία εγγύησης ανεξάρτητα από την μαρτυρία που την υποστηρίζει, ως φαίνεται από την παράγραφο 5 της Ε/Α και ως εκ τούτου η αίτηση αποτυγχάνει. Κατά συνέπεια η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εναγόντων -Καθ΄ ων η Αίτηση και εναντίον της Εναγομένης 2 - Αιτήτριας όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο καταβλητέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) ............ Ν. Γερολέμου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο