ΑΝΔΡΟΥΛΛΑΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ν. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΣΙΛΙΔΗ, Αρ. Αγωγής: 4299/05, 30/04/2007

(2), Δ.48 Θ.1-4, 8, 9 και 13 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Λεώνης Τσεριώτη, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο Α. Δημητρίου στην οποία με βάση την καταχώρηση των δικογράφων που καταγράφονται σ΄ αυτή χρονολογικά, προβάλλεται η θέση ότι η αίτηση για έκδοση και επίδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου η οποία καταχωρήθηκε στις 31.10.06 ήταν εκπρόθεσμη αφού η έκθεση υπεράσπισης είχε καταχωρηθεί στις 24.02.06 και η Δ.10 Θ.1

(2)προνοεί ότι αίτηση για έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου υποβάλλεται οποτεδήποτε από την ημερομηνία καταχώρισης σημειώματος εμφάνισης, αλλά το αργότερο πριν την πάροδο ενός μηνός από την ημερομηνία καταχώρισης της έκθεσης υπεράσπισης. Δηλαδή η αίτηση καταχωρήθηκε οκτώ

(8)μήνες μετά την καταχώρηση της έκθεσης υπεράσπισης. Επίσης το διάταγμα ημερομηνίας 24.01.07 είναι άκυρο αφού (α) το αρχικό διάταγμα εκδόθηκε σε εκπρόθεσμη αίτηση και (β) δεν υπήρξε συμμόρφωση με το αρχικό διάταγμα για επίδοση της ειδοποίησης τριτοδιαδίκου εντός είκοσι

(20)ημερών από την έκδοση του αρχικού διατάγματος. Η ΕΝΣΤΑΣΗ Η ένσταση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ.1-9, Δ.5, Δ.5Α, Δ.10 Θ.1

(1)α, β, γ

(2)2

(2), 3, 4-12, Δ.57 Θ.1-4, Δ.64 Θ.1 και 2, στα άρθρα 29-33 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στην νομολογία και στην συμφυή εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου. Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της δικηγόρου Στέλλας Αναστάση, στο δικηγορικό γραφείο Γ. Κουκούνη στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρεται στο ιστορικό της υπόθεσης παραθέτοντας χρονολογικά την δικογραφία. Η αίτηση για έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου καταχωρήθηκε εμπρόθεσμα αφού η τροποποιημένη έκθεση υπεράσπισης καταχωρήθηκε στις 24.10.06 και η αίτηση για έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου στις 31.10.06. Επίσης και εάν ακόμη δεν τηρήθηκε η προθεσμία, τούτο αποτελεί απλή παρατυπία η οποία θεραπεύεται με την Δ.64 και όσον αφορά το διάταγμα ημερομηνίας 24.01.07 που τροποποίησε το αρχικό διάταγμα ημερομηνίας 15.11.06 τούτο έγινε στα πλαίσια αίτησης με βάση την Δ.57 Θ.2 που προβλέπει για την επέκταση και την παράταση του χρόνου ενός διατάγματος, που ας σημειωθεί κατέστη αναγκαίο ένεκα της μη έγκαιρης σύνταξης του διατάγματος. ΑΚΡΟΑΣΗ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΙΣ ΕΝΟΡΚΟΥΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ Οι διάδικοι δεν προκάλεσαν την αντεξέταση των ομνυόντων ούτε και ζητήθηκε η καταχώριση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων και ως εκ τούτου η ακρόαση διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων που συνοδεύουν την αίτηση και ένσταση αντίστοιχα. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ Οι συνήγοροι των δύο πλευρών στις αγορεύσεις τους ουσιαστικά επανέλαβαν όλα όσα αναφέρονται στην αίτηση και ένσταση αντίστοιχα και επικαλέστηκαν σχετική νομολογία εισηγούμενοι ο κάθε ένας από την δική του σκοπιά όπως ευοδώσουν οι θέσεις τους. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κύριο νομικό στήριγμα της αίτησης είναι η Δ.10 Θ.1

(2)η οποία προνοεί: Δ.10 Θ.1

(2)"The Court or Judge may give leave to issue and serve a "therd-party notice" on an ex parte application supported by affidavit, or, where the Court or Judge directs a summons to the plaintiff to be issued, upon the hearing of the summons" "Αίτηση για έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου υποβάλλεται οποτεδήποτε από την ημερομηνία καταχώρισης σημειώματος εμφάνισης, αλλά το αργότερο πριν την πάροδο ενός μηνός από την ημερομηνία καταχώρισης της έκθεσης υπεράσπισης" Σε μετάφραση: «Το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί να δώσει άδεια να εκδοθεί και επιδοθεί «ειδοποίηση τριτοδιαδίκου» με αίτηση άνευ ειδοποιήσεως (EX PARTE) υποστηριζόμενη με ένορκο δήλωση, ή όταν το Δικαστήριο ή ο Δικαστής δίδει οδηγίες για έκδοση κλήσεως στον Ενάγοντα κατόπιν ακροάσεως της κλήσεως ». Σύμφωνα με την πιο πάνω πρόνοια το αργότερο που μπορεί να υποβληθεί αίτηση για έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου είναι πριν την πάροδο ενός

(1)μηνός από την καταχώριση της έκθεσης υπεράσπισης. Κατά την αιτήτρια η έκθεση υπεράσπισης καταχωρήθηκε στις 24.02.06 ενώ κατά τον Καθ΄ ου η Αίτηση στις 31.10.06 ημέρα καταχώρισης της τροποποιημένης έκθεσης υπεράσπισης και έτσι, εισηγείται, ανανεώθηκε και ο χρόνος έναρξης της προθεσμίας του ενός

(1)μηνός που προβλέπει η Δ.10 Θ.1

(2)και κατ΄ επέκταση η αίτηση ημερομηνίας 31.10.06 για έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου ήταν εμπρόθεσμη. Αποτελεί γεγονός ότι η αγωγή καταχωρήθηκε στις 18.11.

1. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση καταχώρησε σημείωμα εμφάνισης στις 29.11.05 και ακολούθως έκθεση υπεράσπισης στις 24.02.
2. Απάντηση στην έκθεση υπεράσπισης καταχωρήθηκε από τον ενάγοντα στις 03.03.
3. Η Αίτηση για τροποποίηση της έκθεσης υπεράσπισης καταχωρήθηκε στις 14.09.06 και συνακόλουθο διάταγμα τροποποίησής της, εκδόθηκε στις 28.09.06 με οδηγίες όπως η τροποποιημένη έκθεση υπεράσπισης καταχωρηθεί εντός 15 ημερών από τη σύνταξη του διατάγματος. Τροποποιημένη έκθεση υπεράσπισης καταχωρήθηκε στις 24.10.
4. Στις 31.10.06 καταχωρήθηκε η μονομερής αίτηση για έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου και στις 15.11.06 εκδόθηκε το σχετικό διάταγμα με οδηγίες όπως η επίδοση της ειδοποίησης τριτοδιαδίκου πραγματοποιηθεί εντός 20 ημερών από την ίδια ημερομηνία, δηλαδή 15.11.
5. Στις 14.12.06 καταχωρήθηκε αίτηση τροποποίησης της τροποποιημένης έκθεσης υπεράσπισης και εκδόθηκε ανάλογο διάταγμα στις 24.01.
6. Στις 11.01.07 καταχωρήθηκε μονομερής αίτηση τροποποίησης του διατάγματος ημερομηνίας 15.11.06 για παράταση και/ή επέκταση του χρόνου επίδοσης της ειδοποίησης τριτοδιαδίκου το οποίο και εκδόθηκε στις 24.01.
7. Η τριτοδιάδικος - Αιτήτρια καταχώρησε στις 25.02.07 εμφάνιση υπό διαμαρτυρία και στις 27.02.07 την κρινόμενη αίτηση. Οι συνήγοροι των δύο πλευρών επικαλέσθηκαν και οι δύο την ίδια απόφαση για να προωθήσουν ο κάθε ένας τη δική του θέση, ήτοι την απόφαση THAS MARITIME CO. LTD V. ΡΗΓΑ κ.α. και ΣΤΑΥΡΟΥ κ.α.

(2000)1 (Α) ΑΑΔ

1. Ο κος Δημητρίου, ανάγνωσε το ακόλουθο απόσπασμα από την ως άνω απόφαση: «Στην παρούσα περίπτωση οι εφεσίβλητοι-ενάγοντες αποδέχθηκαν την απόσυρση της αγωγής εναντίον της εφεσίβλητης-εναγομένης 3 (Thas Maritime Co. Ltd) με πρόθεση να καταχωρίσουν ειδοποίηση Τριτοδιαδίκου εναντίον της εφεσίβλητης-εναγομένης
2. Η ειδοποίηση Τριτοδιαδίκου καταχωρήθηκε τέσσερα περίπου χρόνια μετά την καταχώριση των εκθέσεων υπερασπίσεων κατά παράβαση των σχετικών διατάξεων της Δ.10, Θ.
3. Όμως οι σχετικές δικονομικές πρόνοιες της Δ.10 Θ.2 προνοούν ρητά ότι η ειδοποίηση Τριτοδιαδίκου θα πρέπει να καταχωρείται μέσα σε ένα μήνα από την καταχώρηση της έκθεσης υπεράσπισης και ότι η χρονική αυτή περίοδος δεν παρατείνεται. Η πιο πάνω ρητή και αυστηρή πρόνοια αποκλείει οποιαδήποτε επέμβαση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε παράταση της χρονικής περιόδου του ενός μηνός». Ενώ ο κος Κουκούνης ανάγνωσε το αμέσως πριν από την πιο πάνω παράγραφο απόσπασμα το οποίο έχει ως εξής: «Οι χρονικές προθεσμίες που καθορίζουν οι δικονομικοί κανόνες έχουν ως απώτερο σκοπό την όσο το δυνατό ταχύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Εκεί όπου η αυστηρή εφαρμογή των χρονικών προθεσμιών μπορεί να αποβεί άδικη για ένα από τους διαδίκους, οι δικονομικοί κανόνες παρέχουν την ευχέρεια παράτασης μιας χρονικής προθεσμίας νοουμένου ότι μια τέτοια παράταση είναι δικαιολογημένη κάτω από τις περιστάσεις». Επισημαίνω ότι μετά την απόφαση ΜΑΡΙΤΙΜΕ πιο πάνω που εκδόθηκε στις 27.04.00, η Δ.10 Θ.1

(2)τροποποιήθηκε στις 29.12.00 και διαμορφώθηκε ως κατεγράφη ανωτέρω και έτσι διαγράφηκε η φράση «η προθεσμία αυτή δεν παρατείνεται». Για την έννοια και σημασία της διαγραφής της συγκεκριμένης φράσης δεν χρειάζεται να αναφερθώ και δεν αποφαίνομαι. Δεν θα συμφωνήσω με τον κο Κουκούνη ότι ο χρόνος του ενός

(1)μηνός που προβλέπεται στην Δ.10 Θ.1

(2)ανανεώνεται και αρχίζει από την ημέρα καταχώρισης της τροποποιημένης έκθεσης υπεράσπισης. Τα δικόγραφα που προβλέπονται από τους θεσμούς είναι συγκεκριμένα και μεταξύ αυτών και η έκθεση υπεράσπισης. Στην συγκεκριμένη περίπτωση η αγωγή καταχωρήθηκε με κλητήριο ένταλμα ειδικά οπισθογραφημένο (Δ.2 Θ.6) όπου η έκθεση απαίτησης ενσωματώνεται σ΄ αυτήν σ΄ αντίθεση με το κλητήριο ένταλμα γενικά οπισθογραφημένο (Δ.2 Θ.1) όπου η έκθεση απαίτησης καταχωρείται σε μεταγενέστερο στάδιο. Έτσι το επόμενο διάβημα μετά την εμφάνιση του εναγομένου είναι η εκ μέρους του καταχώρηση έκθεσης υπεράσπισης. Η οποιαδήποτε προθεσμία που προβλέπεται από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας ή άλλο νόμο ή κανονισμό σε σχέση με οποιοδήποτε διάβημα, όπως η έκθεση υπεράσπισης ή άλλο δικόγραφο, χωρίς ρητή πρόνοια περί τούτου, δηλαδή του θέματος της προθεσμίας, σχετικά με την οποιαδήποτε τροποποίηση δεν μπορεί παρά να εννοείται ως έναρξη του χρόνου προθεσμίας η ημερομηνία καταχώρησης του αρχικού δικογράφου που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι η ημερομηνία 24.02.06 ότε κατεχωρήθη η αρχική έκθεση υπεράσπισης. Διαφορετική ερμηνεία θα ανέτρεπε όλες τις προθεσμίες που τάσσονται από τους θεσμούς και σκοπό έχουν την τελεσιδικία, επιφέροντας μια ατέρμονη διαδικασία χωρίς τέλος αφού έντεχνα ο κάθε διάδικος θα μπορούσε να τους χρησιμοποιήσει για αλλότριους σκοπούς και όχι για το σκοπό που έχουν ταχθεί και δεν είναι άλλος από αυτό που ανέφερα πιο πάνω. Επομένως χωρίς αμφιβολία η μονομερής αίτηση ημερομηνίας 31.10.06 για έκδοση και επίδοση τριτοδιαδίκου που υπέβαλε ο Καθ΄ ου η Αίτηση οκτώ

(8)μήνες μετά την καταχώρηση της έκθεσης υπεράσπισης του ημερομηνίας 24.02.06 ήταν εκπρόθεσμη. Η Δ.57 Θ.2 προνοεί "A Court or Judge shall have power to enlarge or abridge the time appointed by these rules, or fixed by any order enlarging time, for doing any act or taking any proceeding, upon such terms (if any) as the justice of the case may require, and any such enlargement may be ordered although the application for the same is not made until after the expiration of the time appointed or allowed: provided that when the time for delivering any pleading or document or filing any affidavit, answer or document, or doing any act is or has been fixed or limited by any of these rules or by any direction or order of the Court or Judge, the costs of any application to extend such time and of any order made thereon shall be borne by the party making such application unless the Court or Judge shall otherwise order". Σε μετάφραση: «Ένα Δικαστήριο ή Δικαστής θα έχει την εξουσία να επεκτείνει ή να μειώνει τον χρόνο που καθορίζεται από αυτούς τους κανονισμούς ή ορίζεται από οιονδήποτε διάταγμα επεκτάσεως του χρόνου για να γίνει κάτι ή να αρχίσει κάποια διαδικασία, υπό τοιούτους όρους (αν υπάρχουν) που το δίκαιο της περίπτωσης θα απαιτεί και οιαδήποτε τέτοια επέκταση του χρόνου μπορεί να διαταχθεί παρόλο που η αίτηση γι αυτό το σκοπό θα έχει γίνει μετά τη λήξη του χρόνου που ορίσθηκε ή επετράπηκε νοουμένου ότι όταν ο χρόνος για την παράδοση οιουδήποτε δικογράφου ή εγγράφου ή καταχώρησης οιασδήποτε ενόρκου δηλώσεως, απαντήσεως ή εγγράφου ή τελέσεως οιασδήποτε πράξεως είναι ή έχει ορισθεί ή καθορισθεί από οιονδήποτε των κανονισμών αυτών ή από οιανδήποτε οδηγία ή διάταγμα του Δικαστηρίου ή Δικαστού, τα έξοδα οιασδήποτε αιτήσεως για παράταση του τοιούτου χρόνου και οιουδήποτε διατάγματος θα καταβάλλονται από το διάδικο που κάμνει την τοιαύτη αίτηση εκτός αν το Δικαστήριο ή Δικαστής διατάξει διαφορετικά». Δεν βλέπω πως έχει εφαρμογή η διαταγή αυτή στην συγκεκριμένη περίπτωση. Άλλο είναι το θέμα όταν γίνεται αίτηση για παράταση προθεσμίας με νομικό στήριγμα αυτή την διαταγή και το Δικαστήριο καλείται να εξετάσει και αποφασίσει το ζήτημα και άλλο όταν επικαλείται ο Καθ΄ ου η Αίτηση την διαταγή αυτή στην ένσταση του στα πλαίσια εξέτασης άλλης αίτησης όπως στην προκειμένη περίπτωση. Εκτός βέβαια αν η αναφορά της έγινε μόνο για υποστήριξη της εγκυρότητας του διατάγματος παράτασης του χρόνου του διατάγματος ημερομηνίας 15.11.06 που ζητήθηκε με την αίτηση ημερομηνίας 11.01.07 και εκδόθηκε στις 24.01.07 υπό το φως της Διαταγής αυτής. Η επίκληση της Δ.64 εκ μέρους του Καθ΄ ου η Αίτηση ότι θα μπορούσε να θεραπεύσει την πλημμέλεια της εκπρόθεσμης καταχώρησης της αίτησης για έκδοση και επίδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου ημερομηνίας 24.10.06 στα πλαίσια αυτής της αίτησης με την οποία ζητείται ο παραμερισμός και/ή ακύρωση του διατάγματος που εκδόθηκε στις 15.11.06 στα πλαίσια εκείνης της αίτησης δεν με βρίσκει σύμφωνο. Η Δ.64 τυγχάνει εφαρμογής στις περιπτώσεις που προβλέπεται σ΄ αυτήν όπως έχει εξηγηθεί και ερμηνευθεί στην υπόθεση WUNDERLICH κ.α. ν. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

(1999)1 (Α)ΑΑΔ 366,

1. 378,
2. Η Δ.64 δεν αποτελεί πανάκεια για κάθε παράλειψη συμμόρφωσης με τους κανονισμούς (βλ. Πετρίχου ν. Χατζηιωσήφ 1 ΑΑΔ 81, 84), δημιουργεί ένα διαδικαστικό μέσο το οποίο μπορεί να χρησιμοποιήσει ο διάδικος για να θεραπεύσει παρατυπίες στη διαδικασία, εφ΄ όσον αυτές είναι θεραπεύσιμες. Το Δικαστήριο υποχρεούται να εξετάζει την ενώπιον του κατάσταση όπως αυτή έχει δημιουργηθεί. Τα κατάλληλα διορθωτικά διαβήματα θα πρέπει να λαμβάνονται από τον ενδιαφερόμενο διάδικο (βλ. Οικονομίδης ν. Φλουρέντζου Χριστοδούλου και Υιός Λιμιτεδ Π/Ε 12031 ημερ. 22.09.05). Η παρατυπία μέχρι την άρση υπάρχει (βλ. MIHOLDINGS PUBLIC LTD V ΠΑΝΑΓΗ Π/Ε 28/05 ημ. 14.04.06). Με την Δ.64 παρέχεται απλώς η ευκαιρία σε διάδικο που επέδειξε πλημμέλεια στην εφαρμογή των θεσμών, στα πλαίσια που ορίζει η Δ.64, να διορθώσει το συγκεκριμένο διάβημα ώστε να μη θεωρείται άκυρο το δικόγραφο του (βλ. REMEDICA LTD v BAYER AKTIENGESELLSCHAFT

(1998)1 ΑΑΔ 1815). Έπεται ότι ούτε η Δ.64 μπορεί να τύχει εφαρμογής στα πλαίσια της παρούσας υπό εξέταση αίτησης. Με όλα όσα πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω και αναλύσω κρίνω ότι η Αιτήτρια έχει επιτύχει στην αίτηση της. Κατά συνέπεια το διάταγμα ημερομηνίας 15.11.06 για έκδοση και επίδοση τριτοδιαδίκου παραμερίζεται και ακυρώνεται. Η κατάληξη αυτή συμπαρασύρει και το διάταγμα ημερομηνίας 24.01.07 με το οποίο τροποποιείτο το διάταγμα ημερομηνίας 15.11.06 και παρέτεινε τον χρόνο επίδοσης της ειδοποίησης του τριτοδιαδίκου αφού δεν νοείται η ύπαρξη και συνέχισης του όταν το αρχικό διάταγμα ημερομηνίας 15.11.06 έχει παραμερισθεί και ακυρωθεί και ως εκ τούτου παραμερίζεται και ακυρώνεται και το διάταγμα ημερομηνίας 14.01.07. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον του εναγομένου - Καθ΄ ου η Αίτηση όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Ν. Γερολέμου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο