ΜΑΡΙΑΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΟΥ ν. ΑΝΔΡΕΑ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, Αρ. Αίτησης: 729/07, 11/05/2007

(17)ετών και Δημήτρη δέκα πέντε

(15)ετών στο εν λόγω διαμέρισμα, το οποίο είναι εγγεγραμμένο στο όνομα της και στα δύο παιδιά τους. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση, ο οποίος υποφέρει από αρκετά τώρα χρόνια ψυχικά, επειδή δεν φροντίζει να έχει κατάλληλη θεραπεία, το τελευταίο διάστημα έχει χειροτερέψει η κατάστασή του σε τέτοιο βαθμό, που έγινε επιθετικός, βρίζοντας και χτυπώντας την. Στις 10.03.07 ένεκα της κατάστασης του κατελήφθη από κρίση και αφού έλαβε ένα μαχαίρι από την κουζίνα, απειλούσε να σκοτώσει τον Γιώργο. Ειδοποιήθηκε η αστυνομία και κατόπιν σχετικής διαδικασίας, μεταφέρθηκε στο ψυχιατρείο. Τα παιδιά αλλά και η ίδια που βρίσκονται υπό το κράτος φόβου, δεν επιθυμούν να ζει πλέον μαζί τους και ο Γιώργος της δήλωσε ότι δεν μπορεί να κοιμηθεί στο διαμέρισμά τους, επειδή φοβάται ότι ο Καθ΄ ου η Αίτηση θα τον σκοτώσει ή θα του προκαλέσει σωματικές βλάβες. Ένεκα των ανωτέρω, ο κίνδυνος να τους επιτεθεί και να τους προκαλέσει σωματικές βλάβες είναι μεγάλος. Στην συμπληρωματική ένορκη δήλωση της Αιτήτριας απορρίπτονται οι ισχυρισμοί του Καθ΄ ου η Αίτηση που αναφέρονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, απαντά σ΄ αυτούς και καταγράφει κάποια περαιτέρω γεγονότα. Η ΕΝΣΤΑΣΗ Η ένσταση από τον Καθ΄ ου η Αίτηση καταχωρήθηκε στις 20.04.07 και στηρίζεται στη Δ.48 Θ.4-7, Δ.23 Θ.3, Δ.25 και Δ.30 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα άρθρα 2-9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου ΚΕΦ. 6, στο άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου και στις αρχές της επιείκειας. Δεν καταγράφονται λόγοι ένστασης. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Καθ΄ ου η Αίτηση στην οποία αναφέρει ότι τα ψυχολογικά προβλήματα που έχει τα ξεπερνά με κατάλληλη θεραπευτική αγωγή και ουδέποτε προκάλεσε ή απείλησε οποιοδήποτε μέλος της οικογένειας του. Τα οποιαδήποτε προβλήματα δημιουργούνται από τον γιο του Γιώργο. Κατά το χρονικό διάστημα από την ημέρα έκδοσης του διατάγματος μέχρι και σήμερα, όλη την ημέρα διαμένει μαζί τους χωρίς να έχει προκαλέσει κανένα πρόβλημα. Υποψιάζεται δε, ότι το πρόβλημα δημιουργήθηκε από την στιγμή που ενέγραψε τα δύο σπίτια και άλλη περιουσία του όπως και Λ.Κ.65.000 στα μέλη της οικογένειας του και έτσι η Αιτήτρια έκρινε αφού τώρα δεν έχει τίποτε να τους προσφέρει καλύτερα να τον εκδιώξει από την οικία τους. Με την σύνταξη που λαμβάνει δεν είναι σε θέση να ζήσει και να πληρώνει και για την ιατροφαρμακευτική του περίθαλψη. Με βάση τα πιο πάνω ζητείται από το Δικαστήριο η ακύρωση του Διατάγματος. ΑΚΡΟΑΣΗ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΙΣ ΕΝΟΡΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ Η Αιτήτρια στην παρουσίαση της υπόθεσης της, περιορίστηκε στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση καθώς και την συμπληρωματική ένορκη δήλωση της αλλά δεν προκάλεσε την αντεξέταση του Καθ΄ ου η Αίτηση. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση αρκέστηκε στα όσα αναφέρει στην ένορκη του δήλωση και δεν ζήτησε και δεν αντεξέτασε την Αιτήτρια. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ Η κα Μαθηκολώνη στην αγόρευση της εισηγήθηκε ότι η ένσταση είναι παράτυπη, μη συνάδοντας με την Δ.48 Θ.4 καθ΄ ότι δεν αναφέρονται λόγοι ένστασης στο σώμα αυτής. Ως εκ τούτου είναι ως μη υπάρχουσα και κατ΄ επέκταση ούτε η ένορκη δήλωση που την συνοδεύει μπορεί να ληφθεί υπόψη. Η παράλειψη δε αυτή δεν είναι θεραπεύσιμη ούτε με την Δ.64. Με βάση δε τα αναντίλεκτα γεγονότα των δύο ενόρκων δηλώσεων της Αιτήτριας πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις για να καταστεί το ΔΙΑΤΑΓΜΑ απόλυτο. Αναφέρθηκε δε σε σχετική νομολογία. Ο κος Μικέλλης στην δική του αγόρευση, προφανώς μη συμφωνώντας με τις εισηγήσεις της κας Μαθηκολώνη ότι η ένσταση είναι παράτυπη, υιοθέτησε τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του Καθ΄ ου η Αίτηση και ζήτησε όπως ακυρωθεί το ΔΙΑΤΑΓΜΑ. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Θεωρώ ότι το Δικαστήριο θα πρέπει πρώτα να εξετάσει την εισήγηση της κας Μαθηκολώνη ότι η ένσταση δεν συνάδει με την πρόνοια της Δ.48 Θ.4, και έτσι είναι παράτυπη. Ως τέτοια δε και ως μη θεραπεύσιμη δεν θα πρέπει να ληφθεί καθόλου υπόψη και το Δικαστήριο θα πρέπει να περιοριστεί εξετάζοντας εάν συντρέχουν οι προϋποθέσεις συνέχισης του διατάγματος ή όχι, μόνο επί των ενόρκων δηλώσεων της Αιτήτριας. Στην υπόθεση Σοφοκλέους ν. Ταβελούδη κ.α.

(2002)1 (Α) ΑΑΔ 92, 96, 97 επισημαίνεται ο επιτακτικός χαρακτήρας της Δ.48. Θ.4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αναφορικά με τον καθορισμό, στο σώμα της γραπτής ένσταση, των λόγων που την υποστηρίζουν και το συναφές καθήκον του συντάκτη να τους εξειδικεύσει και τούτο επειδή δεν έχει μόνο καθήκον να πληροφορήσει τον αντίδικο του σε ποιους ακριβώς λόγους έγκειται η ένσταση του για να γνωρίζει εκ των προτέρων τι θα αντιμετωπίσει στην ακρόαση της αίτησης και να προετοιμαστεί κατάλληλα αλλά έχει και ανάλογη υποχρέωση απέναντι στο Δικαστήριο. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ο Καθ΄ ου η Αίτηση δεν καθορίζει καταγράφοντας και εξειδικεύοντας τους λόγους ένστασης στο σώμα της ένστασης. Ενόψει των όσων έχουν αναφερθεί και εξηγηθεί πιο πάνω το Δικαστήριο δεν δύναται να ασχοληθεί με κανένα από τα ζητήματα που έθιξε ο συνήγορος του Καθ΄ ου η Αίτηση βασιζόμενα στην ένορκη δήλωση του Καθ΄ ου η Αίτηση. Ανεξάρτητα από την πιο πάνω κατάληξη, το Δικαστήριο προχωρεί να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις για να καταστεί απόλυτο το ΔΙΑΤΑΓΜΑ. Η μονομερής αίτηση έχει ως νομική βάση το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίου Νόμου 14/60, τα άρθρα 4, 5, 7 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ.1-9, Δ.39 και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Πραγματικό υπόβαθρο αποτελεί η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση καθώς και η συμπληρωματική ένορκη δήλωση της Αιτήτριας. Είναι βασική αρχή του δικαίου ότι το Δικαστήριο αποφασίζει τις διαφορές των μερών, αφού ακούσει όλους τους διαδίκους. Δεν εκδίδει διαταγή πριν ακούσει και το άλλο μέρος. Αυτό εκφράζεται με το λατινικό αξίωμα (audi alteram partem». Κατά παρέκκλιση, όμως, ο νομοθέτης για επείγουσες περιπτώσεις ή άλλες ιδιάζουσες περιστάσεις για να είναι αποτελεσματική η θεραπεία, επιτρέπει την έκδοση διαταγμάτων χωρίς ειδοποίηση στο άλλο μέρος. Αυτό προβλέπεται στο άρθρο 9 εδάφιο

(1)του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6. Σημειώνω εδώ ότι το άρθρο 4 του Κεφ. 6 έχει σχέση με έκδοση διαταγμάτων που σχετίζονται με το αντικείμενο της αγωγής, όπως στην παρούσα περίπτωση (βλ. Cyprus Palestine Plantation Ltd v. Olivier Co (Cyprus) Ltd 16 C.L.R. 122, Stavros Hotels No 1

(1994)1 AAΔ 389, Compania Portuguesa v. Sponsatia

(1987)1 C.L.R. 11, Αίτηση Markass Car Hire Ltd

(2000)1 AAΔ 316 και Παναγίδου ν. Παναγίδου

(2001)1 ΑΑΔ 396) αλλά δεν επηρεάζει τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν. 14/60. Το άρθρο 5 του Κεφ. 6 εξουσιοδοτεί την έκδοση διατάγματος αναφορικά με ακίνητη περιουσία που είναι εγγεγραμμένη στο όνομα του εναγόμενου ή σε σχέση με την οποία ο εναγόμενος δικαιούται να εγγραφεί ως ιδιοκτήτης και βέβαια δεν αναφέρεται σε ακίνητη περιουσία που είναι το αντικείμενο της αγωγής. Το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στο Δικαστήριο πιο πλατιά εξουσία που δεν υποβάλλεται σε περιορισμούς αναφορικά με το ποιο μπορεί να είναι το αντικείμενο ή το περιεχόμενο του διατάγματος. Εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις στις οποίες θα αναφερθώ κατωτέρω, το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει, σε κάθε πολιτική διαδικασία οιανδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, απαγορευτικό ή προστακτικό, αν αυτό κρίνεται δίκαιο και πρόσφορο. Αυτή η γενική διατύπωση του άρθρου 32 έχει ερμηνευθεί με τρόπο που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν εξαιρούνται από τα διατάγματα που μπορούν να εκδοθούν δυνάμει του άρθρου 32, τα διατάγματα που προσδιορίζονται ρητά από τα άρθρα 4 και 5 του Κεφ. 6 (βλ. Papastratis v. Petrides

(1979)1 C.L.R. 231 και Lakatamitis v. Theodorou

(1983)1 C.L.R. 520). Κατά την άποψη μου το άρθρο 5, του ΚΕΦ. 6 δεν εφαρμόζεται στην συγκεκριμένη περίπτωση. Συνεπώς, θα εξεταστεί το διάταγμα που εκδόθηκε στα πλαίσια του άρθρου 32 του Ν. 14/60 και του άρθρου 4 του ΚΕΦ. 6. Με τον όρο «απαγορευτικό διάταγμα» σκοπεύετε η απόδοση του όρου «injunction», με τον όρο «παρεμπίπτον» σκοπεύετε η απόδοση του όρου «interlocutory», με τον όρο «διηνεκές» σκοπεύετε η απόδοση του όρου «perpetual» και με τον όρο «προστατευτικό» σκοπεύετε η απόδοση του όρου «mandatory». Για την επιτυχή κατάληξη της αίτησης δυνάμει του αναφερθέντος άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 το οποίο αναφέρεται σ΄ οιονδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα πρέπει να πληρούνται οι εξής τρεις προϋποθέσεις: (A) H ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. (Β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. (Γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του απαιτούμενου διατάγματος. (βλ. Odysseos v. Pieris Estates Ltd & Another

(1982)1 C.L.R. 557) Τέλος, εάν πληρούνται οι τρεις αυτές προϋποθέσεις κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα (Βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλης Χατζηβασίλης

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 132). Το Άρθρο 32 του Ν. 14/60 ερμηνεύτηκε σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου και οι αρχές που τέθηκαν απ΄ αυτές τις αποφάσεις είναι τόσο σαφείς που δεν χρειάζεται εκτενής αναφορά στις εν λόγω υποθέσεις. (Βλ. Stavrinou v. Asproghenis

(1985)1 C.L.R. 341). Αρκούμαι να αναφέρω μερικές απ΄ αυτές όπως, για παράδειγμα, τις εξής: Karydas Taxi Co Ltd v. Komodikis

(1975)1 C.L.R. 321, Αcropol Shipping Co. Ltd & others v. Rossis

(1976)1 C.L.R. 38, Constantinides v. Makriyiorghou and another

(1978)1 C.L.R. 585, Geo M. Hadjikyriacos Co. Ltd v. United Biscuits (U.K.) Ltd

(1979)1 C.L.R. 689, Papastratis v. Petrides

(1979)1 C.L.R. 231, M & M Transport Co Ltd v. Eteria Astikon Leoforion

(1981)1 C.L.R. 605, Odysseos v. Pieris Estates Ltd and others

(1982)1 C.L.R. 55, Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Χ¨Βασίλη

(1989)1 Α.Α.Δ. 152, Κ.Ο.Τ. v. Αλκιβιάδης Θεωρή

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255, Cyprus Sulphur and Copper Co. Ltd κ.α. v. Παραρλάμα κ.α.

(1990)1 Α.Α.Δ. 1040, Πουργουρίδη κ. α. v. Μεζού κ.α.

(1994)1 Α.Α.Δ. 201, A.B.P. Holdings Ltd v. Ανδρέα Κυταλίδη κ.α. (Νο2)

(1994)1 Α.Α.Δ. 694, Γρηγορίου κ.α. v. Χριστοφόρου κ.α.

(1995)1 Α.Α.Δ. 248, Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd

(1996)1 A.A.Δ. 788, Demades Overseas Ltd v. Studio Ma.st Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 799, Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska A.d. Πολιτική Έφεση 10042, ημερομηνίας 23.02.99, Χριστοδούλου v. Antoniou Πολιτική Έφεση 10244, ημερομηνίας 28.09.99, Ahmaz Zein κ.α. v. Παράσχος Κ. Καμπανέλλας Πολιτική Έφεση 10494, ημερομηνίας 27.04.00, Αντωνία Παναγίδου κ.α. v. Μαρία Παναγίδου κ.κ., Πολιτική Έφεση 10207 ημερομηνίας 30.03.01, Τσιαντη v. Hellenic Bank (Investments) Ltd, Πολιτική Έφεση 10914, ημερομηνίας 18.12.01, PAREKO ALUMINIUM DESIGNS LTD v. MUSKITA ALUMINIUM CO. LIMITED κ.α. Πολιτική Έφεση 11156, ημερομηνίας 19.12.02 και SPIDERTRADE LTD v. Χ¨Γαβριήλ, Πολιτική Έφεση 15481, ημερομηνίας 10.02.03. Το Δικαστήριο όταν επιλαμβάνεται τέτοιου αιτήματος πρέπει να αποφεύγει να κρίνει την ουσία της αγωγής. Η προσέγγιση της μαρτυρίας έχει ως σκοπό μόνο την διακρίβωση της ύπαρξης ή μη των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και πρόσφορο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. (Βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263). (A) ΣΟΒΑΡΟ ΖΗΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΕΚΔΙΚΑΣΗ Σχετικά με την πρώτη προϋπόθεση, δηλαδή του σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό αν αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα όσα φαίνονται στις έγγραφες προτάσεις. (Β) ΟΡΑΤΗ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή της ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, είναι αρκετό για τον ενάγοντα να δείξει ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξει αυτό στο επίπεδο της στάθμισης των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που χρειάζεται για την απόδειξη της αγωγής. (Βλ. Odysseos v. Pierís Estates Ltd & other

(1982)1 C.L.R. 557 και Πουργουρίδη κ.ά. v. Μέζου κ.α.

(1994)1 Α.Α.Δ. 201, σελ. 207). Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας (βλ. Ανδρέας Σάββα Κυτάλα v. Άννα Χρυσάνθου

(1996)1 Α.Α.Δ. 253, 257-8). (Γ) ΔΥΣΚΟΛΟ Ή ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΑΠΟΝΕΜΗΘΕΙ ΠΛΗΡΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΕ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟ ΣΤΑΔΙΟ ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΚΔΟΘΕΙ ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ Η προϋπόθεση όπως φαίνεται κι από την επιφύλαξη του άρθρου 32

(1)του Νόμου 14/60 και όπως εξηγήθηκε στις πιο πάνω αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, είναι το κατά πόσο «θα είναι δύσκολο ή αδύνατο ν΄ απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο» αν δεν δοθεί το αιτούμενο διάταγμα και ο αιτητής επιτύχει τελικά στην αγωγή του. Μια τέτοια περίπτωση είναι όταν ο Ενάγων δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι δεν είναι δυνατός ο υπολογισμός. Μια άλλη περίπτωση είναι εκείνη όταν η οικονομική κατάσταση του Εναγομένου είναι τέτοια που αν δεν εμποδιστεί η αποξένωση ακίνητης ή κινητής του περιουσίας, θα είναι δύσκολο για τον Ενάγοντα η εκτέλεση της απόφασης που πιθανόν να εκδοθεί υπέρ του. Επίσης το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας να εκδώσει ή όχι ένα προσωρινό διάταγμα, την αρχή ότι είναι ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά ή ίδια θεραπεία με αυτή της αγωγής έτσι ώστε ν΄ αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα δύο φορές. (Βλ. γενικά Halsbury´s Laws of England, 3η έκδοση, Tόμος 21, παράγρ. 763, Michael v. Brevinos Ltd

(1969)1 C.L.R. 578, Bhimjiyani v. Gregoriou

(1980)1 C.L.R. 14 και την υπόθεση Re Χ¨Κωνσταντή

(1988)1 Α.Α.Δ. 2187). Το βάρος είναι στον Αιτητή για να δικαιολογήσει τη συνέχιση ενός διατάγματος που εκδόθηκε σε μονομερή αίτηση. (βλ. Αίτηση για ένταλμα Certiorari αναφορικά με τον Αιτητή Χάρη Φέσσα

(1990)1 ΑΑΔ 704 και LOUIS VUITTON v. Δερμοσάκ κ. άλλος

(1992)1 ΑΑΔ 1453). Όπως έχει αναφερθεί ανωτέρω είναι νομολογημένο ότι το δικαστήριο στο στάδιο αυτό της διαδικασίας δεν πρέπει να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Ούτε πρέπει να αποφαίνεται σε θέματα αξιοπιστίας εκτός εκεί που αυτό είναι απόλυτα αναγκαίο διότι διαφορετικά θα επηρεάζετο δυσμενώς η υπόθεση στην ουσία της για τον διάδικο εκείνο τον οποίο το Δικαστήριο έκρινε από αυτό το στάδιο ως αναξιόπιστο. (Βλ. μεταξύ άλλων Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263, σελ. 267-8, Γρηγορίου κ.α. v. Χριστοφόρου κ.α.

(1995)1 Α.Α.Δ. 248, σελ. 269-270, Demades Overseas Ltd v. Studio Ma.St. Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 799 και Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 788). Τα ίδια ειπώθηκαν και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. (Βλ. Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska Banka A.D. Πολιτική Έφεση 10042, ημερομηνίας 23.02.99, απόφαση πλειοψηφίας T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation, Πολιτική Έφεση 11159, ημερομηνίας 20.11.02 και Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Limited κ.α., Πολιτική Έφεση 11156, ημερομηνίας 19.12.02). Στην πρώτη (Biogradska Banka) ο νυν Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου Αρτεμίδης στη σελίδα 12 διατύπωσε το θέμα ως εξής: «Θα επαναλάβουμε, έστω με τον κίνδυνο να γίνουμε φορτικοί, πως οι διαπιστώσεις στις οποίες προβαίνουμε, γίνονται για τους σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος, αντικείμενο της πρωτόδικης απόφασης και της Έφεσης. Όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για να αποφασισθούν όταν θα εκδικασθεί η ουσία της». Εξετάζοντας το θέμα ότι η αγωγή κινήθηκε σε κλητήριο γενικώς οπισθογραφημένο και κατά πόσο προσφέρεται το αναγκαίο υλικό για να μπορεί το Δικαστήριο να διαμορφώσει επαρκή άποψη, θα συμφωνήσω με την κα Μαθηκολώνη ότι η ένορκη ή ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν αιτήσεις αυτής της μορφής αποτελούν επαρκές υλικό σύμφωνα με το οποίο το Δικαστήριο μπορεί να καταλήξει σε ευρήματα ως προς τα γεγονότα τα οποία συνθέτουν τη διαφορά των διαδίκων (βλ. Iacovou Brothers (Constructions) Ltd v. Fashionwise Ltd

(2000)1 ΑΑΔ 1377), για σκοπούς και στα πλαίσια πάντοτε μιας ενδιάμεσης αίτησης χωρίς το Δικαστήριο να προχωρεί και να επεμβαίνει στην εξαγωγή συμπερασμάτων σε σχέση με τα επίδικα θέματα της αγωγής, το οποίο θα πράξει στο στάδιο της ακρόασης της κυρίως υπόθεσης και δίκης. ΟΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 32 ΤΟΥ Ν.14/60 (Α) ΣΟΒΑΡΟ ΖΗΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΕΚΔΙΚΑΣΗ (Β) ΟΡΑΤΗ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ Τις δύο αυτές προϋποθέσεις θα τις εξετάσω μαζί σε σχέση με κάθε μία από τις δύο αιτίες αγώγιμου δικαιώματος όπως αναπτύχθηκαν και επικαλείται η Αιτήρια ήτοι (α) της Παράνομης Επέμβασης άρθρο 43 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου ΚΕΦ. 148 και (β) της Επίθεσης άρθρο 26

(1)του ιδίου νόμου. Η παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία δυνατόν να γίνει με τους ακόλουθους τρόπους: (α) Με παράνομη είσοδο (β) Με παράνομη πρόκληση ζημιάς (γ) Με παράνομη επέμβαση Στο σύγγραμμα Salmond on the Law Tords η παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία καθορίζεται ως εξής: "Το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης σε ακίνητη ιδιοκτησία συνιστάται στην πράξη της 1. Εισόδου σε γη που είναι στην κατοχή του ενάγοντα 2. Παραμονής στην εν λόγω γη 3. Τοποθέτηση ή προέκταση οιουδήποτε ουσιώδους αντικειμένου εξ αυτή, σε κάθε περίπτωση χωρίς νομική δικαιολογία" Στην υπόθεση Χρυσάνθου ν. Παγκρατίου

(1998)1 ΑΑΔ 675, λέχθηκε ότι κάθε παράνομη είσοδος (entry) από ένα πρόσωπο σε γη που βρίσκεται στην κατοχή άλλου είναι παράνομη επέμβαση για την οποία υπάρχει αγώγιμο δικαίωμα παρόλο που δεν έχει προκληθεί πραγματική ζημιά. Η ενάγουσα στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι η ιδιοκτήτρια μαζί με τα παιδιά της του αναφερθέντος διαμερίσματος. Η συμπεριφορά του Καθ΄ ου η Αίτηση απέναντι στην ίδια και τα παιδιά της την ανάγκασε να μην τον θέλει να διαμένει μαζί τους, για προστασία τους. Η επίθεση συντελείτε με πρόθεση χρήσης βίας στον ενάγοντα καθώς και την χρήση παράνομης πραγματικής σωματικής βίας εναντίον του ενάγοντα. Στην παρούσα περίπτωση, ο Καθ΄ ου η Αίτηση, επιτέθηκε και χτύπησε σκόπιμα την Αιτήτρια. Καταδεικνύεται από τα πιο πάνω ότι υπάρχει (Α) Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και (Β) ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Επομένως οι δύο αυτές προϋποθέσεις πληρούνται. (Γ) ΔΥΣΚΟΛΟ Η ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΑΠΟΝΕΜΗΘΕΙ ΠΛΗΡΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΕ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟ ΣΤΑΔΙΟ. Από τη φύση κυρίως του αστικού αδικήματος της επίθεσης αλλά και αυτό της παράνομης επέμβασης και τις συνέπειες αυτών, η Αιτήτρια δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί σε χρήμα ή άλλως πως, σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής της αφού ουδείς μπορεί να γνωρίζει το αποτέλεσμα από μία νέα επίθεση. Συνεπώς βρίσκω ότι πληρείται και η Τρίτη (γ) προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/

1. Παραμένει τώρα το Δικαστήριο να εξετάσει και να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να καταστεί το ΔΙΑΤΑΓΜΑ απόλυτο. ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΟ Ένας σχετικός παράγοντας είναι η καθυστέρηση. Από τις ένορκες δηλώσεις της Αιτήτριας διακρίνεται ότι ο Καθ΄ ου η Αίτηση πάσχει ψυχολογικά εδώ και αρκετά χρόνια και φαίνεται να δημιούργησε μια δυσάρεστη κατάσταση. Το αποκορύφωμα όμως της πάθησής του, επήλθε στις 10.03.07 και ως φαίνεται άμεσα ζήτησαν βοήθεια και τέθηκε υπό παρακολούθηση στις ψυχιατρικές υπηρεσίες και αμέσως μόλις θα αφήνετο από το ίδρυμα (24.03.07) που εβρίσκετο για θεραπεία αποτάθηκε στο Δικαστήριο, ήτοι στις 23.03.
2. Ως εκ τούτου κρίνω ότι δεν υπήρχε καθυστέρηση σε σχέση με τα αστικά αδικήματα επί των οποίων εστιάζεται το αγώγιμο δικαίωμα της Αιτήτριας με την καταχώρηση της αγωγής στις 23.03.
3. Άλλος παράγοντας είναι η διατήρηση του Status quo. Περαιτέρω φαίνεται ότι ο Καθ΄ ου η Αίτηση λαμβάνει σύνταξη Λ.Κ.600, ενοίκια Λ.Κ.200 και έχει καταθέσεις. Επίσης έχει διαμορφωθεί συγκεκριμένος χώρος, παρά την οικία που διαθέτουν στην Αραδίππου η οποία ενοικιάζεται, με τα βασικά και αναγκαία χρειώδη για την διαμονή του σ΄ αυτό αφού υπάρχει υπνοδωμάτιο, και χώροι υγιεινής, όπου τώρα διαμένει. Από την άλλη, η ενάγουσα και τα παιδιά της έχουν το δικαίωμα να συνεχίσουν να ζουν στο δικό τους διαμέρισμα όπως και προηγουμένως χωρίς να διαταραχθεί η ζωή τους. Για τους λόγους που αμέσως ανωτέρω έχω εξηγήσει η πλάστιγγα της ευχέρειας κλίνει υπέρ της Αιτήτριας. Εξετάζοντας κατά πόσο πληρούνται και οι προϋποθέσεις του άρθρου 4 του ΚΕΦ. 6 κρίνω ότι πράγματι το αντικείμενο της αγωγής όπως το έχω καταγράψει στην αρχή της απόφασης είναι το ίδιο με το επιδιωκόμενο διάταγμα και εμπίπτει στην εμβέλεια του άρθρου 4 του ΚΕΦ.
4. Περαιτέρω σύμφωνα με όσα έλαβα υπόψη και κατέγραψα πιο πάνω πληρούνται και οι υπόλοιπες προϋποθέσεις και κρίνω ότι εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα είναι πιθανόν να υποστεί ζημιά ή δυσμενή επηρεασμό η Αιτήτρια σύμφωνα με το άρθρο 4 του ΚΕΦ.
5. Κατέληξα στο συμπέρασμα αυτό με βάση τα στοιχεία που παρέθεσε η Αιτήτρια προς ικανοποίηση της τρίτης (γ) προϋπόθεσης του άρθρου 32 του Νόμου 14/
6. Επομένως για τους ίδιους ουσιαστικά λόγους που βρήκα ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 όπως τις εξήγησα πιο πάνω, πληρούνται και οι προϋποθέσεις του άρθρου 4 του ΚΕΦ. 6 και δικαιούται στο ΔΙΑΤΑΓΜΑ και με βάση αυτό το άρθρο. Για όλους τους ανωτέρω λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω το παρεμπτίπτον προσωρινό απαγορευτικό ΔΙΑΤΑΓΜΑ το οποίο εκδόθηκε στις 23.03.07 δικαιολογείται να παραμείνει σε ισχύ και να οριστικοποιηθεί. Ως εκ τούτου το ΔΙΑΤΑΓΜΑ ημερομηνίας 23.03.07 καθίσταται απόλυτο με έξοδα υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον του Καθ΄ ου η Αίτηση όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, καταβλητέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ............ Ν. Γερολέμου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο