Monicas Al Shawaf ν. Άννας Ασιήκκη, Αρ. Αγωγής: 537/03, 8 Ιουνίου, 2007

Monicas Al Shawaf ν. Άννας Ασιήκκη, Αρ. Αγωγής: 537/03, 8 Ιουνίου, 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2007:A95 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 537/03 Μεταξύ: Monicas Al Shawaf, Ενάγουσας, και Άννας Ασιήκκη, Εναγόμενης. ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 8 Ιουνίου,

1. ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Ενάγουσα: κ. Μ. Παπαθανασίου. Για την Εναγόμενη: κ. Τ. Κουκούνης. Α Π Ο Φ Α Σ Η Η Ενάγουσα με Ειδικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα αξιώνει από την Εναγόμενη ειδικές ζημιές ύψους £305 καθώς και γενικές αποζημιώσεις για τις σωματικές βλάβες που υπέστη συνεπεία του τροχαίου δυστυχήματος το οποίο επεσυνέβη στις 22.7.
2. Η Ενάγουσα ισχυρίζεται ότι στις 22.7.02 και ενώ ετοιμαζόταν να ανεβεί στο μοτοποδήλατό της, με αριθμούς εγγραφής ΕΝΝ057, το οποίο ήταν σταθμευμένο έξω από την πολυκατοικία Καστέλλα Κώρτ, στην οδό Παρτέλλας στην Λάρνακα, η Εναγόμενη οδηγώντας το όχημά της, με αριθμούς εγγραφής ΕΚΒ057, με πισινή ταχύτητα την χτύπησε με αποτέλεσμα να πέσει στο έδαφος και να τραυματιστεί. Είναι η θέση της ότι τραυματίστηκε σοβαρά από το δυστύχημα και μετέβη στο νοσοκομείο όπου της παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες. Στη συνέχεια, επισκέφθηκε την ιδιωτική κλινική του Δρ. Σεργίου λόγω του ότι υπέφερε από έντονο πόνο στον αυχένα, ελαφριά ζάλη, κεφαλαλγία, ίλιγγο και είχε τάση για εμετό. Διαπιστώθηκε κάκωση της κεφαλής, ελαφράς μορφής διάσειση, μέσης βαρύτητας διάστρεμμα του αυχένα, εκδορές και εκχυμώσεις στο αριστερό της γόνατο και στον αριστερό της μηρό και επώδυνος περιορισμός σ΄ ορισμένες κινήσεις της οφύος, ιδίως στην κάμψη. Από τις ακτινογραφίες διαγνώστηκε επίσης η ύπαρξη αρθρίτιδας στον αυχένα της Ενάγουσας και ελαφριά δισκοπάθεια μεταξύ του τέταρτου και πέμπτου σπονδύλου. Της δόθηκε άδεια αποχής από την εργασία της από τις 22.7.02 μέχρι τις 3.8.02 ενώ παράλληλα της συνεστήθηκε φαρμακευτική αγωγή με παυσίπονα και αντιφλογιστικά καθώς και φυσιοθεραπεία. Ακολούθησε το πρόγραμμα φυσιοθεραπείας, σύμφωνα με την εισήγηση του γιατρού και φόρεσε κολάρο για 10 ημέρες. Ο τραυματισμός της, σύμφωνα με την καταγραφείσα θέση της Ενάγουσας, προέκυψε από την αμέλεια και την παράβαση των θέσμιων καθηκόντων της Εναγόμενης. Ως λεπτομέρειες αμέλειας της Εναγόμενης καταγράφονται τα ακόλουθα: Επιχείρησε να κινηθεί στην οδό Παρτέλλας χρησιμοποιώντας την πισινή ταχύτητα χωρίς να βεβαιωθεί ότι αυτό ήταν ασφαλές, παρέλειψε να δείξει την δέουσα παρατηρητικότητα πριν να κινηθεί στην οδό Παρτέλλας, παρέλειψε να εντοπίσει την Ενάγουσα, η οποία ετοιμαζόταν να ανεβεί στο μοτοποδήλατό της, παρέλειψε να λάβει μέτρα προς αποφυγή του δυστυχήματος ή/και να διακόψει την πορεία της όταν αντιλήφθηκε την Ενάγουσα ή/και δεν την αντιλήφθηκε καθόλου και παρέλειψε να δείξει την δέουσα παρατηρητικότητα, επιμέλεια και φροντίδα. Η Εναγόμενη, στην Υπεράσπισή της, ισχυρίζεται ότι το όχημά της με αριθμούς εγγραφής ΕΚΒ057 ήταν σταθμευμένο στις 22.7.02 στο ειδικό χώρο στάθμευσης της πολυκατοικίας Καστέλλα Κώρτ. Τη συγκεκριμένη ημέρα έλεγξε την οδό Παρτέλλα, στην οποία δεν υπήρχαν καθόλου οχήματα και κινήθηκε με πισινή αλλά χαμηλή ταχύτητα για να εξέλθει της πολυκατοικίας κάθετα στην συγκεκριμένη οδό. Η Ενάγουσα ξαφνικά και την ίδια στιγμή που η ίδια επιχειρούσε να κινηθεί όπισθεν σταμάτησε το μοτοποδήλατό της με αριθμούς εγγραφής ΕΝΝ057 στην οδό Παρτέλλα με αποτέλεσμα να συγκρουστούν ελαφρά. Είναι η θέση της, ότι οι ζημιές από την σύγκρουση ήταν ασήμαντες και ότι η Ενάγουσα δεν τραυματίστηκε, αφού αρνείτο να μεταβεί στο νοσοκομείο Λάρνακας για εξετάσεις. Είναι περαιτέρω ο ισχυρισμός της ότι η Ενάγουσα της ανέφερε ότι δεν είχε οποιαδήποτε απαίτηση για το δυστύχημα, πράγμα για το οποίο πληροφόρησε και την Αστυνομία. Οπόταν, εμποδίζεται τώρα από το να διεκδικεί οτιδήποτε. Καταλήγει, ότι τα όσα ισχυρίζεται η Ενάγουσα, στην Έκθεση Απαίτησής της, είναι αναληθή και εκ των υστέρων σκέψεις με απώτερο σκοπό την αποκόμιση οφέλους σε βάρος της αφού δεν τραυματίστηκε καθόλου κατά το δυστύχημα. Αρνείται όλους τους ισχυρισμούς της Ενάγουσας, αναφορικά με τον τραυματισμό της ή και τις λεπτομέρειες αμέλειας που επικαλείται η Ενάγουσα. Ενώπιον του Δικαστηρίου κατέθεσαν συνολικά οκτώ μάρτυρες. Τέσσερεις για την πλευρά της Ενάγουσας και άλλοι τόσοι για την πλευρά της Εναγόμενης. Πρώτος, κατέθεσε ο Αστυφύλακας 89 Λούκας Εγγλέζου (Μ.Ε.1), ο οποίος στις 22.7.02 υπηρετούσε στην Τροχαία Λάρνακας και εξέτασε το επίδικο δυστύχημα. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του πήγε στο τόπο του δυστυχήματος, στην οδό Παρτέλλα, η ώρα 11:55 το πρωί. Τα εμπλεκόμενα οχήματα είχαν μετακινηθεί από την τελική τους θέση και μόνο η Εναγόμενη, ήταν παρούσα στην σκηνή του δυστυχήματος αφού η Ενάγουσα είχε μεταφερθεί με ασθενοφόρο στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακος. Η Εναγόμενη, οδηγός του αυτοκινήτου με αριθμούς εγγραφής ΕΚΒ057, του υπέδειξε το σημείο σύγκρουσης και ο ίδιος πήρε τις αναγκαίες μετρήσεις. Ετοίμασε πρόχειρο σχέδιο καθώς και τελικό σχέδιο, με βάση τις μετρήσεις αυτές, τα οποία κατέθεσε ως Τεκμήριο 1, το τελικό σχέδιο και ως Τεκμήριο 2 το φωτοαντίγραφο του πρόχειρου σχεδίου. Επεξηγώντας το τελικό σχέδιο, Τεκμήριο 1, ανέφερε ότι το σημείο Α του το υπέδειξε η Εναγόμενη στη σκηνή του δυστυχήματος. Επίσης ανέφερε ότι μπροστά από την πολυκατοικία που έγινε το δυστύχημα υπάρχει πεζοδρόμιο, το οποίο χρησιμοποιείται από τους πεζούς, με υψομετρική διαφορά την οποία όμως δεν είχε μετρήσει. Ερωτηθείς απάντησε ότι στο συγκεκριμένο δρόμο υπάρχει ορατότητα νοουμένου ότι ο οδηγός θα ελέγξει το δρόμο προτού κινηθεί προς τα πίσω. Η Εναγόμενη ήταν στην προσπάθειά της ν΄ εισέλθει στο δρόμο με πισινή ταχύτητα. Κατέθεσε την κατάθεση της Εναγόμενης ως Τεκμήριο
3. Όσον αφορά τις ζημιές ανέφερε ότι μόνο το μοτοποδήλατο είχε ζημιές στο μπροστινό φτερό. Κατά την αντεξέταση υιοθέτησε όσα είχε αναφέρει στην κυρίως εξέτασή του και ερωτηθείς κατά πόσο είχε λάβει οποιεσδήποτε άλλες καταθέσεις ανέφερε ότι έλαβε κατάθεση μόνο από την Ενάγουσα, την οποία και κατέθεσε ως Τεκμήριο
4. Από την Ενάγουσα δεν πήρε την ίδια μέρα κατάθεση λόγω του ότι είχε μεταφερθεί στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας. Όμως, την είχε επισκεφθεί στο νοσοκομείο, περίπου η ώρα 12:30, για να δει την κατάστασή της. Δεν θυμόταν να του είχε αναφέρει ότι δεν είχε απαίτηση. Ερωτηθείς γιατί δεν μέτρησε την υψομετρική διαφορά του πεζοδρομίου ο Μ.Ε.1 απάντησε ότι δεν το θεώρησε σημαντικό, αφού δεν υπήρχαν ούτε μπροστά αλλά ούτε και πίσω από το αυτοκίνητο της Εναγόμενης οποιαδήποτε άλλα αυτοκίνητα και υπήρχε ορατότητα. Ήταν η θέση του ότι έδειξε το πρόχειρο σχέδιο στην Εναγόμενη και αυτή συμφώνησε, πλην όμως δεν το υπέγραψε. Παράλληλα, δήλωσε ότι ο ίδιος δεν μπορούσε να γνωρίζει που βρισκόταν το αυτοκίνητο της Εναγόμενης ή πόση απόσταση κάλυψε, από την αρχική του θέση, αφού είχαν μετακινηθεί και τα δύο εμπλεκόμενα οχήματα όταν ο ίδιος έφθασε στη σκηνή. Ο επόμενος μάρτυρας της Ενάγουσας ήταν η κα Φωτεινή Λάρκου (Μ.Ε.2), Πρωτοκολλητής στο Ποινικό Τμήμα του Δικαστηρίου Λάρνακας. Η κα Λάρκου δήλωσε ότι είχε στην κατοχή της τον Ποινικό Φάκελο με αριθμό 12344/02 στην οποία κατηγορούμενη ήταν η Εναγόμενη, κυρία Άννα Νικολάου Ασιήκκη. Είχε κατηγορηθεί για το αδίκημα της αμελούς οδήγησης στο οποίο παραδέχθηκε ενοχή στις 7.11.02 και της επιβλήθηκε ποινή προστίμου £35 και δύο βαθμοί ποινής. Κατέθεσε, ως Τεκμήριο 5, τα αποστενογραφημένα πρακτικά της ποινικής διαδικασίας και ως Τεκμήριο 6 το σχεδιάγραμμα της σκηνής του δυστυχήματος. Στη συνέχεια, ακολούθησε η μαρτυρία της Ενάγουσας (Μ.Ε.3), η οποία σύμφωνα με τα όσα ανέφερε στις 22.7.02 διέμενε στην οδό Παρτέλλα 4 στη Λάρνακα. Έφυγε την μέρα εκείνη από το σπίτι της γύρω στις 11:30 π.μ. σπρώχνοντας το μοτοποδήλατό της στο δρόμο. Στάθμευσε το μοτοποδήλατό της στην αριστερή πλευρά του δρόμου και πήγε απέναντι να πετάξει τα σκουπίδια. Επέστρεψε στο μοτοποδήλατο και ενώ ήταν έτοιμη να το ξεκινήσει ένα όχημα κινήθηκε με πισινή ταχύτητα προς την ίδιαν. Παγιδεύτηκε μεταξύ του αυτοκινήτου και του μοτοποδηλάτου. Το αυτοκίνητο συνέχιζε να κινείται μέχρι που κάποιος βγήκε από το κρεοπωλείο και κτύπησε πάνω στο αυτοκίνητο για να σταματήσει. Την είχε ρίξει στο έδαφος και είχε χτυπήσει το κεφάλι της. Μετά το χτύπημα σταδιακά άρχισε να νιώθει άσχημα. Ένοιωθε ζαλάδα, πίεση στο κεφάλι και πόνο στον αυχένα. Διακομίσθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακος όπου της έβγαλαν ακτινογραφίες στον αυχένα. Όμως, συνεχώς χειροτέρευε. Ένιωθε ναυτία, είχε πονοκέφαλο, ζαλιζόταν και τα μάτια της δεν μπορούσαν ν΄ επικεντρωθούν. Ζήτησε από τον αστυνομικό που την επισκέφθηκε στο νοσοκομείο να την πάρει σπίτι της γιατί νόμιζε ότι αυτό θα την έκανε να νιώθει καλύτερα. Έφυγε από το νοσοκομείο. Το απόγευμα επισκέφθηκε τον Δρ. Σεργίου ο οποίος έβγαλε ακτινογραφίες και διέγνωσε διάσειση και μώλωπες. Της σύστησε ξεκούραση στο κρεβάτι, διάφορα φάρμακα και φυσικοθεραπεία. Της παραχώρησε άδεια απουσίας από την εργασία της για 10 μέρες. Η Ενάγουσα ανέφερε ότι ένιωθε κουρασμένη και είχε συνεχώς πόνο στο κεφάλι και στα μάτια. Επισκέφθηκε για 15 θεραπείες τον φυσιοθεραπευτή, τον οποίον της είχε συστήσει ο Δρ. Σεργίου, τον κο Λαγιώτη και τον πλήρωσε £120 για τις υπηρεσίες του. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 7 την απόδειξη πληρωμής του. Μετά την παρέλευση των 10 ημερών απουσίας από την εργασία της, τότε εργαζόταν στην Arab Bank ως τραπεζικός υπάλληλος, η Ενάγουσα επέστρεψε πλην όμως δεν μπορούσε, λόγω πόνου στα μάτια, να επικεντρωθεί η όρασή της στον ηλεκτρονικό υπολογιστή και να εργαστεί γι΄ αυτό απουσίασε για ακόμη λίγο χρόνο από την εργασία της. Επίσης, η ομιλία της ήταν αργή και είχε φοβερούς πονοκεφάλους. Ήταν η θέση της, ότι μέρα με την μέρα καλυτέρευε η κατάστασή της και ότι χρειάστηκε 2 μήνες για να νιώσει καλύτερα ενώ της πήρε περίπου πέντε μήνες για να επανέλθει πλήρως. Επισκέφθηκε, στο διάστημα αυτό, τον Δρ. Σεργίου 4 ή 5 φορές και του κατέβαλε το ποσό των £
5. Κατέθεσε, ως Τεκμήριο 8, την απόδειξη πληρωμής και ως Τεκμήριο 9 το ιατρικό πιστοποιητικό το οποίο της εξέδωσε. Τελειώνοντας, ανέφερε ότι στάθηκε εκεί στο μοτοποδήλατο της για 2-3 λεπτά γιατί έπρεπε να το ξεκινήσει με το πόδι της και μετά κτυπήθηκε. Κατά την αντεξέταση η Ενάγουσα ανέφερε ότι είναι 52 χρονών και για 17 χρόνια εργαζόταν στην Arab Bank. Αναφορικά με το ατύχημα ανέφερε ότι την ημέρα του δυστυχήματος ήταν με άδεια και έβγαινε από το σπίτι. Στα δύο με τρία λεπτά που μεσολάβησαν έβγαλε το μοτοποδήλατο έξω και το στάθμευσε στην αριστερή πλευρά του δρόμου. Το όχημα της Εναγόμενης ήταν σταθμευμένο σ΄ ανηφοράκι στην αριστερή πλευρά του δρόμου, όπως φαίνεται στο σχεδιάγραμμα, και ήταν άδειο. Τη συγκεκριμένη στιγμή δεν υπήρχε οποιοσδήποτε στο αυτοκίνητο. Χρειάστηκε η ίδια ένα περίπου λεπτό για να διασταυρώσει το δρόμο, να πετάξει τα σκουπίδια και να επιστρέψει και άλλα δυόμιση λεπτά για να βρει τα κλειδιά της και να βάλει το κράνος. Το μοτοποδήλατό της βρισκόταν τρία πόδια από το αυτοκίνητο ενώ η ίδια βρισκόταν μεταξύ του αυτοκινήτου και του μοτοποδηλάτου. Τ΄ αυτοκίνητο ήταν στα αριστερά της και το μοτοποδήλατό της στα δεξιά της. Ενώ τοποθετούσε το κράνος στο κεφάλι της κτυπήθηκε από το αυτοκίνητο της Εναγόμενης. Όμως, δεν ήταν σε θέση να πει αν το αυτοκίνητο είχε ξεκινήσει ή απλώς η Ενάγουσα είχε κατεβάσει το χειρόφρενο, αφού όλα είχαν γίνει πολύ γρήγορα. Λόγω της θέσης στην οποία βρισκόταν, με την πλάτη γυρισμένη στο αυτοκίνητο, όταν αυτό έκαμνε πισινή πάνω της η ίδια έπεσε πάνω στο μοτοποδήλατο και τόσο το μοτοποδήλατο όσο και η ίδια έπεσαν στο έδαφος. Το αυτοκίνητο συνέχιζε να κινείται μέχρι που κάποιος φώναξε και κτύπησε στο αυτοκίνητο για να σταματήσει. Ήταν η θέση της ότι πέφτοντας χτύπησε στο κεφάλι. Μετά το κτύπημα βρισκόταν σε κατάσταση σιόκ αλλά δεν έχασε τις αισθήσεις της. Κάποιοι άνθρωποι την σήκωσαν, την έβαλαν να κάτσει σε μια καρέκλα, της έφεραν νερό και τηλεφώνησαν στο ασθενοφόρο. Στην αρχή δεν ήθελε να πάει στο νοσοκομείο γιατί νόμιζε ότι ήταν εντάξει αλλά μετά την παρέλευση μερικών λεπτών άρχισε να νιώθει παράξενα στο κεφάλι. Στο νοσοκομείο της έβγαλαν ακτινογραφίες και της είπαν να περιμένει. Την επισκέφθηκε η αστυνομία λίγο αργότερα και τους ζήτησε να την μεταφέρουν στο σπίτι της γιατί νόμιζε ότι αν ξάπλωνε θα ένιωθε καλύτερα. Το απόγευμα, λόγω του ότι δεν ένιωθε καλά είχε ζαλάδες, ναυτία, υπνηλία και τα μάτια της δεν εστίαζαν σωστά, την μετέφερε κάποιος φίλος της στον Δρ. Σεργίου. Όταν την εξέτασε και έβγαλε τις δικές του ακτινογραφίες ο Δρ. Σεργίου επιβεβαίωσε ότι είχε υποστεί διάσειση και της συνέστησε ξεκούραση, φάρμακα και φυσικοθεραπεία. Όταν της υποβλήθηκε η εισήγηση ότι στο νοσοκομείο δεν έγινε διάγνωση διάσεισης η ίδια ισχυρίστηκε ότι υπάρχει ένα έγγραφο στο φάκελο του νοσοκομείου στο οποίο αναφέρεται «υποψία διάσεισης», αλλά ο Δρ. Σεργίου το επιβεβαίωσε. Ισχυρίστηκε, ότι στο νοσοκομείο δεν θα μπορούσαν να βγάλουν κάποιο συμπέρασμα λόγω του ότι έφυγε και πήγε στο σπίτι της. Ερωτήθηκε επιστάμενα για το πότε ξεκίνησε τις φυσικοθεραπείες, πόσες επισκέψεις είχε κάμει και πόσα πλήρωσε. Ήταν η θέση της ότι ο Δρ. Σεργίου μίλησε με τον φυσικοθεραπευτή για τον αριθμό των επισκέψεων και η ίδια πλήρωσε τον φυσικοθεραπευτή μετά την ολοκλήρωση των 15 θεραπειών, τις οποίες είχε εισηγηθεί ο θεράπων ιατρός της. Όμως, δεν θυμόταν ακριβή ημερομηνία που ολοκλήρωσε τις επισκέψεις αυτές και το ακριβή ποσό που πλήρωσε και πότε το πλήρωσε. Όταν της υποβλήθηκε ότι η απόδειξη, την οποία κατέθεσε είναι ψεύτικη, τότε η Ενάγουσα άρχισε να κλαίει. Συμφώνησε με τον δικηγόρο της Εναγόμενης ότι εξετάστηκε και από τον γιατρό Ηλία Γεωργίου από την Λεμεσό, στον οποίον, ήταν η θέση της, ότι ανέφερε ότι υποβλήθηκε σε φυσικοθεραπεία. Ήταν σίγουρη πως ανέφερε στον Δρ. Γεωργίου για τις φυσικοθεραπείες που ακολούθησε καθώς και για το πώς ένοιωθε γενικά, ότι είχε πολλούς πόνους στο κεφάλι, το σβέρκο και τον λαιμό. Αναφορικά με τον τραυματισμό της ανέφερε ότι της προκάλεσε πόνο στον αυχένα, στην πλάτη, στους ώμους, ζαλάδα και πόνους στην πλάτη. Ο πόνος στο κεφάλι κράτησε περίπου 2 μήνες ενώ τον κολάρο τον φορούσε για 2 βδομάδες. Ισχυρίστηκε ότι ανέφερε στο ιατρό Ηλία πως ένοιωθε γενικά και ότι οι χειρότεροι πόνοι ήταν στο κεφάλι και στο σβέρκο. Όμως, εκείνη την περίοδο ήταν σοβαρά άρρωστοι ο πατέρας και ο αρραβωνιαστικός της, οι οποίοι στην συνέχεια πέθαναν, και δεν μπορούσε ν΄ ασχοληθεί με τον εαυτό της. Ο τελευταίος μάρτυρας της Ενάγουσας ήταν ο Δρ. Σεργίου (Μ.Ε.4) ο οποίος είναι ορθοπεδικός χειρούργος ιατρός με σπουδές στην Αθήνα και την Αγγλία και διατηρεί ορθοπεδική κλινική στη Λάρνακα από το
6. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του εξέτασε την Ενάγουσα στις 22.7.2002 μετά από τροχαίο ατύχημα. Ενώ το πιστοποιητικό το εξέδωσε στις 29.9.
7. Αναγνώρισε, στο Τεκμήριο 9, την υπογραφή του. Σύμφωνα με τον Μ.Ε.4 η Ενάγουσα είχε υποστεί κάκωση της κεφαλής η οποία προκλήθηκε από την πρόσκρουση στο έδαφος. Η πρόσκρουση της προκάλεσε ελαφριά ζάλη, κεφαλαλγία και ελαφρά εγκεφαλική διάσειση. Ερμήνευσε την διάσειση ως βίαια μετακίνηση του εγκεφάλου και εξήγησε ότι η ελαφριά ζάλη και οι κεφαλαλγίες είναι συνέπειες της διάσεισης. Ήταν η θέση του ότι ο ίλιγγος και οι εμετοί προήλθαν από τον διάστρεμμα του αυχένα. Επεξήγησε στο Δικαστήριο ότι αν η πρόσκρουση της κεφαλής είναι αρκετά βίαια μπορεί να υπάρξει και απώλεια της συνείδησης όμως, δεν είναι απαραίτητο στη διάσειση να υπάρξει τέτοια απώλεια ιδιαίτερα όταν αυτή είναι ελαφριά. Επεξήγησε επίσης το διάστρεμμα του αυχένα, που είχε υποστεί η Ενάγουσα, αναφέροντας ότι προήλθε από την απότομη κίνηση και σύγκρουση της κεφαλής. Η κεφαλή πιέζει τον αυχένα περισσότερο σε διαστρέμματα μέσης βαρύτητας γι΄ αυτό και χρησιμοποιείται μαλακός κολάρος για την ακινητοποίησή του, για 10 με 15 μέρες, όπως στην προκειμένη περίπτωση. Ήταν η θέση του ότι ένα ελαφρύ διάστρεμμα οδηγεί στον περιορισμό των κινήσεων για 2-3 μέρες ενώ τον πόνο τον νιώθεις την επόμενη μέρα του κτυπήματος. Ανέφερε, ότι σύστησε στην Ενάγουσα φυσικοθεραπεία και της εισηγήθηκε και συγκεκριμένο φυσικοθεραπευτή, για να επιταχυνθεί η θεραπεία της. Ο ίδιος έκανε την συνεννόηση με τον φυσικοθεραπευτή κ. Λαγιώτη, αφού η θεραπεία από τον φυσικοθεραπευτή εφαρμόζεται μετά από συνεννόηση με τον ιατρό. Ερωτηθείς για τον πόνο του οσφύος ανέφερε ότι αυτός υποχώρησε χωρίς ν΄ αφήσει επακόλουθα. Κατά την αντεξέταση ανέφερε ότι οι ακτινογραφίες, τις οποίες έβγαλε κατά την πρώτη επίσκεψη της Ενάγουσας στο ιατρείο του, δόθηκαν στην ίδιαν. Ερωτηθείς ανέφερε ότι η Ενάγουσα τον επισκέφθηκε, εκτός από την ημέρα του δυστυχήματος, άλλες τρεις φορές. Αντεξετάστηκε επιστάμενα πάνω στο θέμα της εγκεφαλικής διάσεισης, από τον δικηγόρο της Εναγόμενης, ο οποίος υποστήριζε ότι η Ενάγουσα δεν υπέστη εγκεφαλική διάσειση. Ήταν η θέση του Δρ. Σεργίου, στην οποία επέμενε, ότι δεν μπορεί να αποκλειστεί η διάσειση λόγω του ότι δεν υπήρξε απώλεια της συνείδησης. Προώθησε τη θέση ότι ο ασθενής μπορεί αρχικά να νιώσει μια παροδική κάκωση, μετά να δημιουργηθεί οίδημα στην περιοχή, να ακολουθήσουν μικρό αιμορραγίες και ακολούθως να παρουσιαστούν τα συμπτώματα. Όλα εξαρτώνται από την βιαιότητα του κτυπήματος. Ισχυρίστηκε, ότι μπορεί ο ασθενής να πάει στο σπίτι του να κοιμηθεί και όταν ξυπνήσει να έχει ζάλη, πονοκέφαλο και δυσκαμψία στον αυχένα. Όταν του υποβλήθηκε ότι η ιατρός του νοσοκομείου δεν κατέγραψε ως εύρημα την εγκεφαλική διάσειση, ο Δρ. Σεργίου απαντώντας υποστήριξε ότι τη συγκεκριμένη ώρα μπορεί τα ενοχλήματα να μην ήταν έντονα και να εξελίχθηκαν στην συνέχεια. Ανέφερε, ότι η ειδικότητα, η ιατρική ειδικότητα, έχει μεγάλη σημασία. Ο ίδιος είναι ορθοπεδικός τραυματιολόγος και δίνει σημασία στα σημεία που πρέπει και γράφει την γνώμη του πάντοτε για τα σημεία που εξετάζει. Ερωτηθείς ανέφερε ότι ο ίδιος είχε συστήσει την χρήση του κολάρου στην Ενάγουσα για 7 με 10 μέρες καθώς και την φυσικοθεραπεία. Η Ενάγουσα αγόρασε τον κολάρο και της τον τοποθέτησε ο ίδιος. Δεν θυμόταν όμως αν σύστησε φυσιοθεραπεία στις 22.7.02 ή σε μεταγενέστερη επίσκεψη της Ενάγουσας. Όμως, σύμφωνα με τη μαρτυρία του, η ίδια του είχε αναφέρει ότι εκτέλεσε την εντολή του και ότι πήγε για φυσικοθεραπεία. Στις 10.9.02 η κατάσταση της Ενάγουσας ήταν ικανοποιητική και παραπονείτο μόνο για μικρό ζαλάδες και πόνο στον αυχένα. Επέμενε στη θέση του ότι η φυσικοθεραπεία βοηθά στην ίαση του ασθενή. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η φυσιοθεραπεία βοήθησε αφού ο πόνος στη μέση υποχώρησε και στις 10.9.02 που την ξαναεξέτασε παραπονείτο για μικροζαλάδες και πόνο στον αυχένα. Ήταν η άποψή του ότι η αρθρίτιδα και η ελαφρά δισκοπάθεια δεν ήταν αποτέλεσμα του δυστυχήματος ενώ αναφορικά με τα ενοχλήματα στον αυχένα ήταν η θέση του ότι αυτά θα υποχωρήσουν στο μέλλον. Για την Υπεράσπιση κατέθεσε πρώτα ο Αστυφύλακας 695 Κωνσταντίνος Κωνσταντίνου (Μ.Υ.1) ο οποίος υπηρετεί στην Τροχαία Λάρνακος. Η μαρτυρία του συνίστατο στην κατάθεση του πιστοποιητικού της ιατρού κας Μιχαηλίδου, το οποίο πιστοποιητικό περιείχε ο φάκελος του δυστυχήματος που ήταν στην κατοχή του. Το πιστοποιητικό κατατέθηκε ως Τεκμήριο
8. Η δεύτερη μάρτυρας ήταν κα Δρ. Μιχαηλίδου (Μ.Υ.2) η οποία κατά τον επίδικο χρόνο υπηρετούσε στις Πρώτες Βοήθειες του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακος. Έχει την ειδικότητα της Γενικής Ιατρικής. Αναγνώρισε το Τεκμήριο 10 ως δικό της έγγραφο. Ήταν η θέση της, ότι η Ενάγουσα προσκομίστηκε στις Πρώτες Βοήθειες μετά από πλευρική σύγκρουση της μοτοσικλέτας της και παρουσίαζε μώλωπες στο πίσω κάτω τριτομόριο της κνήμης, στο πόδι και στην ραχιαία πλευρά. Της έγινε ακτινολογικός έλεγχος από τον οποίο προέκυψε ότι παρουσίαζε εκφυλιστικές αλλοιώσεις στον αυχένα. Προώθησε στη θέση ότι σε κάθε τροχαίο ατύχημα εξετάζεται το κρανίο, ο αυχένας και οτιδήποτε άλλο για τ΄ οποίο υπάρχει λόγος ανησυχίας, όπως στην παρούσα περίπτωση. Η Ενάγουσα είχε κτύπημα στην περιοχή του ιερού οστού, δηλαδή κάτω χαμηλά στη μέση και από τον ακτινολογικό έλεγχο που της έγινε προέκυψαν τα ευρήματα που καταγράφονται στο Τεκμήριο
9. Ήταν η θέση της ότι η στένωση μεταξύ των σπονδύλων του αυχένα δεν προκλήθηκαν από το δυστύχημα. Αναφορικά με το κατά πόσο η Ενάγουσα είχε υποστεί εγκεφαλική διάσειση ήταν η θέση της ότι τα ευρήματα ήταν αρνητικά αφού η Ενάγουσα είχε τις αισθήσεις της και είχε και πλήρη επικοινωνία με το περιβάλλον κατά την παραμονή της στο νοσοκομείο. Όμως, επέλεξε να φύγει από μόνη της προτού ολοκληρωθούν οι εξετάσεις. Κατά την αντεξέταση ισχυρίστηκε ότι εξέτασε την Ενάγουσα λεπτομερέστατα και ανέμενε τα αποτελέσματα των ακτινογραφιών όταν έφυγε από μόνη της η Ενάγουσα. Όμως, προώθησε τη θέση ότι όταν προσκομίστηκε στο νοσοκομείο, η Ενάγουσα, δεν υπήρχε οποιοδήποτε τραύμα στο κεφάλι της. Κατά την άποψή της δεν υπήρχαν συμπτώματα εγκεφαλικής διάσεισης κατά την εξέτασή της. Υποστήριξε, ότι η ελαφριά ζάλη και κεφαλαλγία δεν είναι τα μόνα συμπτώματα που εισηγούνται διάσειση όμως, παραδέχθηκε ότι δεν είναι απαραίτητο, για κάποιον που έχει εγκεφαλική διάσειση, να έχει αυτά τα συμπτώματα. Υπάρχουν και άλλες νόσοι που μπορούν να κάμουν την ίδια συμπτωματολογία όπως αυχενικό πρόβλημα. Για να εισηγηθεί ότι η Ενάγουσα είχε πρόβλημα με τον αυχένα της γι΄ αυτό και έδωσε οδηγίες για ακτινογραφίες. Όμως, θα έπρεπε να κληθεί ορθοπεδικός για να αποφανθεί κατά πόσο η Ενάγουσα είχε υποστεί διάστρεμμά αυχένα. Ερωτηθείσα κατά πόσο η Ενάγουσα είχε διάστρεμμα στον αυχένα της, απάντησε με έντονο ύφος ότι η Ενάγουσα έφυγε χωρίς να γίνει οποιαδήποτε διάγνωση γιατί δεν είχε την αντοχή να περιμένει ενώ υποστήριξε ότι θα έπρεπε να κληθεί ορθοπεδικός για το συγκεκριμένο πρόβλημα αφού σε κάθε περίπτωση που υπάρχουν ειδικά ευρήματα καλείται ο ειδικός για να τα αξιολογήσει. Θυμόταν όμως ότι δεν προέκυψαν συμπτώματα εγκεφαλικής διάσεισης μετά την εξέτασή της. Ο επόμενος μάρτυρας της Υπεράσπισης ήταν ο Ειδικός Ορθοπεδικός Χειρούργος κ. Ηλίας Γεωργίου (Μ.Υ.3), ο οποίος διατηρεί δική του ιδιωτική κλινική στη Λεμεσό από το
10. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του εξέτασε την Ενάγουσα στις 15.6.04 και ετοίμασε σχετική ιατρική έκθεση με ημερομηνία 22.7.04 την οποία και κατέθεσε ως Τεκμήριο
11. Ο μάρτυρας (Μ.Υ.3) έκαμε εκτεταμένη αναφορά στην ερμηνεία του όρου «εγκεφαλική διάσειση». Ερμήνευσε τον όρο ως την πλήρη, προσωρινή και ανατρέψιμη απώλεια αισθήσεων που επέρχεται μετά από εξάσκηση εξωτερικής βίας στην κεφαλή. Υποστήριξε, ότι υπάρχουν διαβαθμίσεις διάσεισης οι οποίες βασίζονται στην χρονική διάρκεια της περιόδου απώλειας των αισθήσεων. Ως ελαφράς μορφής διάσειση χαρακτηρίζεται η περίπτωση που η απώλεια των αισθήσεων είναι μικρής διάρκειας συνήθως λίγων δευτερολέπτων. Ήταν έντονος στην άποψη ότι ο ορισμός της εγκεφαλικής διάσεισης είναι ξεκάθαρος και η μη απώλεια των αισθήσεων αποκλείει εξ ορισμού την εγκεφαλική διάσειση. Παραδέχθηκε ότι τα συμπτώματα που είχε η Ενάγουσα αποτελούν συμπτώματα εγκεφαλικής διάσεισης αλλά από μόνα τους, στην απουσία απώλειας των αισθήσεων, ήταν η άποψή του, ότι δεν είναι αρκετά για να διαγνωστεί εγκεφαλική διάσειση. Τα συγκεκριμένα συμπτώματα, ήταν η θέση του, αποτελούν ενοχλήματα συνηθέστατα μετά από τροχαίο ατύχημα λόγω νευρικού σιόκ και ψυχολογικής ανησυχίας. Όσον αφορά τα συμπεράσματά του και συγκεκριμένα ότι το διάστρεμμα στον αυχένα ήταν ελαφράς μορφής, επεξήγησε ότι και σε αυτήν την περίπτωση υπάρχουν διάφορες μορφές, διαβαθμίσεις. Εξήγησε ότι το διάστρεμμα του αυχένα είναι η απότομη διάταση μαλακών μορίων και συνδέσμων λόγω εξάσκησης εξωτερικής βίας. Τα συμπτώματα είναι τοπικός πόνος, οίδημα ενώ σε αρκετές περιπτώσεις υπάρχει και η δυσκαμψία μιας άρθρωσης. Ήταν η θέση του ότι τα συμπτώματα αυτά εμφανίζονται αμέσως μετά τον τραυματισμό, στην περίπτωση του μέτριου και του σοβαρού διαστρέμματος. Ενώ στην περίπτωση του ελαφρού διαστρέμματος τα συμπτώματα αυτά δυνατό να παρουσιαστούν μετά από παρέλευση σχετικού χρόνου. Ερωτηθείς για την αναρρωτική άδεια ήταν η θέση του ότι αυτή σχετίζεται με την σοβαρότητα του τραύματος και την περίοδο αποκατάστασης. Κατά την άποψή του η περίοδος των 10 ημερών θεωρείται ένα σύντομο χρονικό διάστημα και συνάδει με κατάταξη ενός τραυματισμού στις ελαφρές μορφές. Όταν εξέταζε την Ενάγουσα, σύμφωνα με τη μαρτυρία του, ετέθη στη διάθεσή του αντίγραφο της ακτινολογικής αναφοράς του νοσοκομειακού ακτινολόγου. Ετέθη επίσης υπόψη του το ιατρικό πιστοποιητικό του Δρ. Σεργίου - Τεκμήριο 9- πλην όμως δεν συμφωνούσε με την κατάληξη ότι η Ενάγουσα υπέστη ελαφριάς μορφής εγκεφαλική διάσειση. Παραχώρησε στο Δικαστήριο δέσμη εγγράφων από ιατρικά συγγράμματα αναφορικά με το θέμα του ορισμού της εγκεφαλικής διάσεισης τα οποία κατατέθηκαν ως Τεκμήριο
12. Αντεξετάσθηκε εκτεταμένα από τον ευπαίδευτο συνήγορο της Ενάγουσας για το θέμα της εγκεφαλικής διάσεισης. Επέμενε στη θέση του ότι θα πρέπει να υπάρχει απώλεια των αισθήσεων πάντοτε για ένα τέτοιο εύρημα και ότι τα υποκειμενικά συμπτώματα της ζάλης και του πονοκεφάλου δεν είναι αρκετά για να εισηγηθούν εγκεφαλική διάσειση. Συμφώνησε με την εισήγηση του δικηγόρου ότι η εγκεφαλική διάσειση δυνατό να είναι το αποτέλεσμα της εξάσκησης εξωτερικής βίας στην κεφαλή. Εάν είναι αρκούντως ισχυρό και απότομο το κτύπημα τότε μπορεί να προκαλέσει απώλεια των αισθήσεων και κατ΄ επέκταση εγκεφαλική διάσειση. Στη συνέχεια της μαρτυρίας του υποστήριξε τα ευρήματα και τα συμπέρασμα, τα οποία κατέγραψε στην έκθεσή του Τεκμήριο 11, ενώ παραδέχθηκε ότι ο θεράπων ιατρός είναι σε καλύτερη θέση να προβεί σε ασφαλή διάγνωση. Παράλληλα, υποστήριξε ότι και ο ιατρός που εξετάζει αρκετά μεταγενέστερα όταν έχει στοιχεία να τεκμηριώσει τη θέση του η βαρύτητα της άποψής του είναι ίση μ΄ αυτή του θεράπων ιατρού. Τα στοιχεία που συνυπολόγισε για να φθάσει στην κατάληξή του ήταν τα ευρήματά του, η μη απώλεια των αισθήσεων, η μη παραμονή της Ενάγουσας σε νοσηλευτικό ίδρυμα, η μη διενέργεια εξειδικευμένης εξέτασης MRI κρανίου και αυχένα, το γεγονός ότι δεν χρειάστηκε εξέταση από νευρολόγο ενώ στο διάστημα των 10 ημερών η βελτίωση ήταν τέτοια που επέτρεψε επάνοδο στην εργασία. Όσον αφορά το διάστρεμμα και την έκτασή του υποστήριξε τη θέση ότι ένα αυχενικό διάστρεμμα μέτριου βαθμού επιβάλλει την εξέταση από μαγνητικό ή αξονικό τομογράφο. Στην υπό εξέταση περίπτωση δεν καταγράφηκε από κανένα ιατρό ότι υπήρχε ευθιασμός της σπονδυλικής στήλης έτσι ώστε να μπορεί να καταλήξει κάποιος ιατρός ότι η Ενάγουσα υπέστη μέτριας μορφής διάστρεμμα. Κατέληξε, ότι η Ενάγουσα υπέστη ελαφριάς μορφής διάστρεμμα αυχένα. Όμως, ήταν η θέση του, ότι θα ανέμενε η αναφορά αυτή δηλαδή στο διάστρεμμα να καταγραφεί στην έκθεση του θεράποντος γιατρού. Παραδέχθηκε, ότι αν είχε ενώπιόν του τα στοιχεία ότι δόθηκε περαιτέρω άδεια, ότι υπήρχε επιδείνωση και έγιναν φυσικοθεραπείες θα προβληματιζόταν περισσότερο προτού χαρακτηρίσει το διάστρεμμα του αυχένα ως ελαφριάς μορφής αφού δεν θα είχε κανένα στοιχείο για ν΄ αποκλείσει κάποιας σοβαρότερης μορφής διάστρεμμα. Αλλά και πάλι θα έδινε περισσότερη βαρύτητα στην απουσία ακτινολογικού ευρήματος ευθυασμού του αυχένα και πιθανόν να την χαρακτήριζε κάτι περισσότερο από ελαφρά. Δεν αποδέχθηκε την εισήγηση του δικηγόρου της Ενάγουσας ότι μπορεί να υπάρξει εύρημα ελαφριάς διάσεισης στην απουσία απώλειας των αισθήσεων. Επέμενε στη θέση του ότι τα συμπτώματα της ζάλης και του πονοκεφάλου ενυπάρχουν στην διάσειση πλην όμως, από μόνα τους δεν μπορούν να οδηγήσουν, στην απουσία απώλειας των αισθήσεων, στο εύρημα της ελαφριάς διάσεισης. Τελειώνοντας ανέφερε ότι θα χαρακτήριζε το διάστρεμμα «κάτι περισσότερο από απλώς ελαφριάς μορφής όχι όμως ικανό να δώσει ακτινολογικά ευρήματα ευθυασμού του αυχένα». Τελευταία κατέθεσε η Εναγόμενη (Μ.Υ.4) η οποία υιοθέτησε το περιεχόμενο της γραπτής κατάθεσης που έδωσε στην Αστυνομία, και έγινε αποδεκτό ως Τεκμήριο 3 στην παρούσα διαδικασία, ως η κυρίως εξέτασή της ενώπιον του Δικαστηρίου. Αντεξεταζόμενη, ανέφερε ότι δεν πρόσεξε, όταν έμπαινε στο αυτοκίνητό της, οποιοδήποτε εμπόδιο πίσω από το αυτοκίνητό της. Ισχυρίστηκε, ότι έλεγξε ξανά βλέποντας από τα καθρεφτάκια και γυρίζοντας το κεφάλι της για να διαπιστώσει κατά πόσο ερχόταν άλλο αυτοκίνητο. Ο δρόμος πίσω της, σύμφωνα με την μαρτυρία της, ήταν ευθύς αφού είναι πάροδος και ευθυγραμμίζεται. Μετά που έλεγξε τα καθρεφτάκια, έβαλε ταχύτητα και κατέβασε το χειρόφρενο. Σε διάστημα ενός με δύο δευτερολέπτων άκουσε το κτύπημα και σταμάτησε. Διάνυσε μισό μέτρο, σύμφωνα με τις μετρήσεις της Αστυνομίας. Παραδέχθηκε, ότι έκανε κίνηση προς τα πίσω και κτύπησε την Ενάγουσα, όμως υποστήριξε ότι πίσω της δεν υπήρχε κανένας ούτε και στον δρόμο και είχε βεβαιωθεί ότι μπορούσε να βγει από το χώρο που ήταν σταθμευμένη. Δεν γνώριζε πως βρέθηκε η Ενάγουσα πίσω της. Ενώ, παραδέχθηκε, ότι εάν πίσω της υπήρχε μοτοσικλέτα με άνθρωπο απάνω της τότε σίγουρα θα τον έβλεπε. Επέμενε στη θέση ότι έλεγξε προτού εξέλθει και ότι πάντοτε είναι προσεκτική στο οδήγημά της. Ενώ ερωτηθείσα για την παραδοχή της, ενώπιον του Δικαστηρίου που εκδίκαζε την ποινική υπόθεση η οποία καταχωρίστηκε εναντίον της, η ίδια ανέφερε ότι λόγω του ότι από την Αστυνομία της είπαν ότι είναι δικό της το φταίξιμο, δυνάμει του Νόμου, παραδέχθηκε την ευθύνη και της επιβλήθηκε ποινή προστίμου £35 και 2 βαθμοί ποινής. Ήταν η θέση της ότι ο δρόμος είναι μικρός και η Ενάγουσα έβγαινε από το σπίτι της απέναντι γι΄ αυτό και μπορούσε ανά πάσα στιγμή να βρεθεί πίσω της, αλλά δεν γνώριζε ακριβώς πως σε εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα που χρειάστηκε για να βάλει πισινή και να κατεβάσει το χειρόφρενο η Ενάγουσα βρέθηκε πίσω της. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας οι δύο δικηγόροι αγόρευσαν ενώπιον του Δικαστηρίου προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων. Ο κ. Κουκούνης εισηγήθηκε ότι υπήρξε μια ελαφριά σύγκρουση μεταξύ του αυτοκινήτου της Εναγόμενης και του μοτοποδηλάτου της Ενάγουσας από την οποία δεν προέκυψαν οποιεσδήποτε υλικές ζημιές ή ουσιαστικοί τραυματισμοί. Παράλληλα, εισηγήθηκε ότι για το επίδικο δυστύχημα ευθύνη φέρει και η Ενάγουσα η οποία όφειλε να έχει περισσότερη παρατηρητικότητα. Ο κ. Κουκούνης με αναφορά στις λεπτομέρειες της Έκθεσης Απαίτησης εισηγήθηκε ότι δεν υπάρχει μαρτυρία αναφορικά με την παράγραφο 3 (γ) των λεπτομερειών που αφορά τον πόνο της οσφύος. Επίσης, εισηγήθηκε ότι η Ενάγουσα δεν υπέστη εγκεφαλική διάσειση αφού δεν απώλεσε τις αισθήσεις της. Ενώ, για το διάστρεμμα του αυχένα υποστήριξε ότι ούτε οι ακτινολογικές εξετάσεις αλλά ούτε και το Τεκμήριο 10 κάμνει οποιαδήποτε αναφορά σε τέτοιο εύρημα. Κατέληξε, ότι η Ενάγουσα δεν υπέστη οποιονδήποτε ουσιαστικό τραυματισμό και εισηγήθηκε ότι στην υπόθεση Δημητρίου ν. Ιωάννου κ.ά