Δήμου Λάρνακας ν. MCA Hotels Ltd, Αρ. Υπόθεσης: 3113/04, 19 Ιουλίου, 2007

Δήμου Λάρνακας ν. MCA Hotels Ltd, Αρ. Υπόθεσης: 3113/04, 19 Ιουλίου, 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2007:A117 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 3113/04 Μεταξύ: Δήμου Λάρνακας, Ενάγοντα, ν. M.C.A. Hotels Ltd, Εναγόμενης. ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 19 Ιουλίου,

1. ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Ενάγοντα: κ. Α. Παστός για Χ" Χριστοφή, Παπαλλή & Σωτηρίου. Για την Εναγόμενη: κ. Αδ. Χατζηχριστοδούλου. Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αγωγή ο Ενάγων Δήμος αξιώνει το ποσό των £17.621,45 ως οφειλόμενο από την Εναγόμενη εταιρεία για την παραχωρηθείσα άδεια χρήσης του πλακοστρώτου ή και δυνάμει παράβασης συμφωνίας για την παραχώρηση άδειας για χρήση του συγκεκριμένου χώρου στις Φοινικούδες. Σύμφωνα με τα γεγονότα που παρατίθενται στην Έκθεση Απαίτησης, ο Ενάγοντας, ως νόμιμος διαχειριστής και κάτοχος του παραλιακού μετώπου Φοινικούδων, στη Λεωφόρο Αθηνών στην Λάρνακα, παραχώρησε, δυνάμει γραπτής συμφωνίας ημερομηνίας 5.5.1999, στην Εναγόμενη εταιρεία άδεια χρήσης του παραλιακού χώρου που βρίσκεται απέναντι από το υποστατικό τους, το ξενοδοχείο Τέσσερα Φανάρια, έκτασης 488 τετραγωνικών μέτρων. Ήτοι 222 τετραγωνικών μέτρων καλυμμένου παραλιακού χώρου και 266 τετραγωνικών μέτρων ακάλυπτου. Η γραπτή συμφωνία, η οποία άρχιζε την 1.8.98 και έληγε 31.12.2000, προνοούσε ότι η Εναγόμενη εταιρεία θα κατάβαλλε στον Ενάγοντα £40 τον μήνα ως δικαίωμα χρήσης, για κάθε τετραγωνικό μέτρο ετησίως και το ποσό αυτό θα αυξάνετο στις £42,80, για κάθε τετραγωνικό μέτρο, το μήνα για το έτος 1999 και
2. Μετά τη λήξη της συμφωνίας οι διάδικοι υπέγραψαν εκ νέου συμφωνία, η οποία είχε διάρκεια από την 1.1.2001 μέχρι την 31.12.2001, και προνοούσε την καταβολή δικαιώματος χρήσης £42,80 για κάθε τετραγωνικό μέτρο. Μετά τη λήξη αυτής της συμφωνίας υπήρξε σιωπηρή ανανέωσή της από μήνα σε μήνα ή και από χρόνο σε χρόνο με αύξηση των δικαιωμάτων χρήσης στο ποσό των £47,10 ανά τετραγωνικό μέτρο. Πλην όμως, η Εναγόμενη εταιρεία δεν κατέβαλε τα δικαιώματα χρήσης για την περίοδο 1.1.2003 μέχρι 31.12.2003 και οφείλει το συνολικό ποσό των £17.621,45 περιλαμβανομένου του Φ.Π.Α παρά τις επανελημμένες οχλήσεις του Ενάγοντα για εξόφλησή του. Η Εναγόμενη εταιρεία ισχυρίζεται, στην Υπεράσπισή της, ότι για το έτος 2002 δεν υπεγράφη οποιαδήποτε γραπτή συμφωνία αλλά έγινε προφορική συμφωνία μεταξύ των μερών, η οποία περιείχε ως ουσιώδη όρο ότι καθ΄ όλη την διάρκεια της χρήσης του επίδικου χώρου θα παραχωρείτο από τον Ενάγοντα ή και την Επαρχιακή Διοίκηση Λάρνακος η αναγκαία άδεια για μετάδοση ζωντανής μουσικής από τον εν λόγω χώρο. Είναι η θέση της Εναγόμενης εταιρείας ότι η προφορική συμφωνία τερματίστηκε κατά ή περί την 31.12.2002 λόγω του ότι κατά την διάρκεια του έτους 2003 ο Ενάγοντας παρέλειψε ή και αμέλησε να εκδώσει ή και να συναινέσει στην έκδοση της αναγκαίας άδειας για μετάδοση ζωντανής μουσικής με αποτέλεσμα η Εναγόμενη εταιρεία να μην μπορεί να χρησιμοποιήσει τον εν λόγω χώρο, όπως η ίδια επιθυμούσε και να προκύψουν σ΄ αυτήν ζημιές. Μεταξύ των ζημιών αυτών ήταν και η εγκατάλειψη ή και παράδοση του ξενοδοχείου «Τέσσερα Φανάρια» στους ιδιοκτήτες του κατά ή περί το τέλος του
3. Κατά την ακροαματική διαδικασία, ενώπιον του Δικαστηρίου, κατατέθηκαν εκ συμφώνου συνολικά 15 Τεκμήρια των οποίων το περιεχόμενο ήταν αποδεκτό και από τις δύο πλευρές. Αυτό βοήθησε στην γρήγορη εξέλιξη της δίκης και είναι προς τιμήν και των δύο συνηγόρων που χειρίζονταν την υπόθεση. Κατατέθηκε η άδεια χρήσης του παραλιακού χώρου για τα έτη 1998-2000 ως Τεκμήριο 1, η επιστολή της Επαρχιακής Διοίκησης Λάρνακος με ημερομηνία 17.8.99 για την παραχώρηση άδειας χρήσης μεγαφώνων από 17.8.99-16.9.99 ως Τεκμήριο 2, η άδεια χρήσης για το έτος 2001 ως Τεκμήριο 3, η επιστολή του Παγκύπριου Συνδέσμου Ξενοδόχων ημερομηνίας 16.7.01 προς τον Έπαρχο Λάρνακος αναφορικά με την άδεια χρήσης μεγαφώνων ως Τεκμήριο 4, η απαντητική επιστολή της Επαρχιακής Διοίκησης Λάρνακας ημερομηνίας 12.7.01 με την οποία παραχωρείτο άδεια χρήσης μεγαφώνων από 19.7.01-31.7.01 ως Τεκμήριο 5, η απόφαση της Διαχειριστής Επιτροπής ημερομηνίας 21.7.02 με την οποία αυξήθηκαν τα δικαιώματα χρήσης για τα έτη 2002-2003 ως Τεκμήριο 6, η επιστολή του Δήμου Λάρνακος προς τον Έπαρχο Λάρνακος ημερ. 10.9.03 για άδεια πώλησης οινοπνευματωδών ποτών ως Τεκμήριο 7, η επιστολή του Δήμου Λάρνακος προς τον Έπαρχο Λάρνακος ημερ. 5.11.03 αναφορικά με έκδοση άδειας για χρήση μεγαφώνων ως Τεκμήριο 8, η επιστολή από την Εναγόμενη εταιρεία ημερομηνίας 1.12.03 προς τον Δήμαρχο Λάρνακος ως Τεκμήριο 9, απαντητική επιστολή ημερομηνίας 15.1.04 από τον Δήμο Λάρνακος προς τον Διευθυντή της Εναγόμενης εταιρείας ως Τεκμήριο 10, η επιστολή ημερομηνίας 15.6.04 από την Εναγόμενη εταιρεία προς τον Δήμο Λάρνακας για μείωση του οφειλόμενου ποσού ως Τεκμήριο 11, η επιστολή ημερομηνίας 26.8.04 από το Δήμο Λάρνακος προς την Εναγόμενη εταιρεία ως Τεκμήριο 12, οι λογαριασμοί κερδοζημιών του ξενοδοχείου "Τέσσερα Φανάρια" ως Τεκμήριο 13, δέσμη αποδείξεων εισπράξεως του Δήμου από την Εναγόμενη εταιρεία για τα έτη 2001-2002 ως Τεκμήριο 14, η επιστολή ημερομηνίας 17.12.03 από την Εναγόμενη εταιρεία προς τον Δήμο Λάρνακος ως Τεκμήριο
4. Μετά την από κοινού κατάθεση των πιο πάνω τεκμηρίων και οι δύο πλευρές προσκόμισαν προφορική μαρτυρία. Για τον Ενάγοντα, κατέθεσε ο κ. Λ. Λάμπρου, υπάλληλος του Δήμου Λάρνακος για 29 χρόνια, ο οποίος εργάζεται στο Τμήμα Εισπράξεων Φόρων του Δημαρχείου Λάρνακος. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του είναι υπεύθυνος για την ετοιμασία των συμβολαίων για την παραχώρηση του δικαιώματος χρήσης για τους χώρους της παραλίας. Ήταν η θέση του μάρτυρα ότι για την πλακόστρωτη περιοχή των Φοινικούδων έχει την ευθύνη ο Δήμος Λάρνακος, ο οποίος καταρτίζει συμβόλαια, για την χρήση αυτών των πλακόστρωτων χώρων απέναντι από την παραλία, με τους εκάστοτε διαχειριστές των υποστατικών που βρίσκονται επί του πλακόστρωτου, έτσι ώστε να τους παραχωρείται δικαίωμα χρήσης. Το κάθε υποστατικό, ήταν η θέση του, πληρώνει δικαιώματα για την τοποθέτηση καρέκλων και τραπεζιών για εξυπηρέτηση των πελατών του. Τα δικαιώματα, τα οποία καταβάλλονται, καθορίζονται από το Δημοτικό Συμβούλιο και χρεώνονται ανά τετραγωνικό μέτρο. Δεν καταβάλλονται οποιαδήποτε δικαιώματα για τους μήνες Νοέμβριο μέχρι Φεβρουάριο λόγω μειωμένης τουριστικής κίνησης. Ο υπολογισμός, όπως εξήγησε, του οφειλόμενου ποσού γίνεται με πολλαπλασιασμό των καθορισμένων μέτρων που παραχωρούνται, δυνάμει του σχεδιαγράμματος που φαίνεται στο πίσω μέρος του συμβολαίου, με την εκάστοτε καθορισθείσα τιμή ανά μέτρο. Η Εναγόμενη εταιρεία, ήταν η θέση του μάρτυρα, διαχειριζόταν το ξενοδοχείο "Τέσσερα Φανάρια" στο παραλιακό μέτωπο των Φοινικούδων, το οποίο με βάση απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου είχε άδεια χρήσης του χώρου μπροστά απ΄ αυτό. Παρέπεμψε στο Τεκμήριο 1, τη συμφωνία για άδεια χρήσης και εισηγήθηκε ότι από αυτή προκύπτει ότι παραχωρήθηκε στην Εναγόμενη εταιρεία, άδεια χρήσης για 3 χρόνια, για καλυμμένο χώρο έκτασης 222 τετραγωνικών μέτρων και ακάλυπτο χώρο 266 τετραγωνικών μέτρων στην τιμή των £42,80 το τετραγωνικό μέτρο ανά έτος πλέον Φ.Π.Α. Η ίδια συμφωνία έγινε και για το έτος 2001, Τεκμήριο
5. Όμως, μετά την λήξη της και παρά τις ειδοποιήσεις και παρακλήσεις από τον ίδιο προς την Εναγόμενη εταιρεία, μέσω του Διευθυντή της κου Λυθραγκωμίτη, για την υπογραφή νέου συμβολαίου, η Εναγόμενη εταιρεία αμελούσε ή/και αρνείτο να προσέλθει και να υπογράψει νέο συμβόλαιο παρά το γεγονός ότι συνέχιζε να χρησιμοποιεί και να εκμεταλλεύεται τον χώρο. Ήταν περαιτέρω η θέση του μάρτυρα ότι ο ίδιος, ως υπεύθυνος, επιθεωρούσε τους συγκεκριμένους χώρους και ο χώρος που είχε παραχωρηθεί στην Εναγόμενη εταιρεία χρησιμοποιείτο κανονικά παρά το γεγονός ότι δεν είχαν υπογραφτεί συμβόλαια. Στις 21.1.2002 το Δημοτικό Συμβούλιο με απόφαση της Διαχειριστικής Επιτροπής αποφάσισε να αυξήσει τα δικαιώματα χρήσης στο ποσό των £47,10 ανά τετραγωνικό μέτρο πλέον Φ.Π.Α και για το θέμα αυτό ενημερώθηκαν όλοι οι αδειούχοι χρήσης στο παραλιακό μέτωπο. Παρά το γεγονός ότι δεν υπήρχε γραπτή συμφωνία μεταξύ των μερών, για την περίοδο 1.1.2002 μέχρι 31.12.2002, τα δικαιώματα χρήσης για την συγκεκριμένη περίοδο καταβλήθηκαν, σε μεταγενέστερο στάδιο και με δόσεις, σύμφωνα και με το Τεκμήριο
6. Η διευθέτηση αυτή είχε γίνει τον Σεπτέμβριο του 2003 μετά από προσωπική επαφή του μάρτυρα με τον κ. Αυξεντίου, Διευθυντή της Εναγόμενης εταιρείας. Παρουσία και του λογιστή του Δήμου, κου Σωτηρίου, συμφωνήθηκε η αποπληρωμή των οφειλόμενων ποσών για τα έτη 2002 και
7. Ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι αυτό που ζητούσε η Εναγόμενη εταιρεία ήταν παράταση χρόνου, για να εξοφλήσει τις οφειλές της και μέχρι το 2003 δεν είχε γίνει, στον ίδιον τουλάχιστο, οποιαδήποτε αναφορά ότι δεν θα πληρώνονταν τα οφειλόμενα ποσά λόγω του ότι υπήρχε πρόβλημα με την άδεια χρήσης μεγαφώνων. Το θέμα αυτό περιήλθε σε γνώση του ίδιου, για πρώτη φορά, τον Δεκέμβριο 2003 με την επιστολή της Εναγόμενης ημερομηνίας 1.12.03, Τεκμήριο
8. Το αίτημα για μείωση του ποσού, λόγω της μη παραχώρησης άδειας για χρήση μεγαφώνων, σύμφωνα με το μάρτυρα, έγινε προς τον Δήμο καθυστερημένα. Όμως, η θέση του Δήμου ήταν ξεκάθαρη ότι η άδεια χρήσης του πλακόστρωτου δεν συνδέεται με οποιονδήποτε αίτημα για άδεια χρήσης μεγαφώνων ή χρήσης ζωντανής μουσικής. Ο μάρτυρας εξέφρασε την άποψη ότι η Εναγόμενη εταιρεία δεν μπορούσε να αιτείται τέτοιας άδειας από τη στιγμή που χρησιμοποιούσε τον συγκεκριμένο χώρο παράνομα, λόγω του ότι αμελούσε να υπογράψει συμβόλαιο για την παραχώρηση άδειας χρήσης. Καθόρισε ως αρμόδια αρχή, για την παραχώρηση άδειας χρήσης μεγαφώνων, τον Έπαρχο Λάρνακος, στον οποίο και υποβάλλονται αυτές οι αιτήσεις. Ο Έπαρχος, σύμφωνα με την διαδικασία που ακολουθείται, ζητά τις απόψεις και την συγκατάθεση του Δήμου προτού εκδώσει μια τέτοια άδεια. Ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι η θέση του Δήμου, αναφορικά με την χρήση μεγαφώνων στο παραλιακό μέτωπο, είναι ότι τέτοιες άδειες δεν δίδονται για τον πλακόστρωτο χώρο των Φοινικούδων πλην όμως η κάθε περίπτωση εξετάζεται με αναφορά στα δικά της περιστατικά. Όμως, η τελική απόφαση ανατίθεται στον Έπαρχο. Με αναφορά στο περιεχόμενο του Τεκμηρίου 2 και του Τεκμηρίου 5 ο μάρτυρας εισηγήθηκε στο Δικαστήριο ότι δόθηκαν δύο άδειες χρήσης μεγαφώνων στην Εναγόμενη, η πρώτη ήταν από τις 17.8.99 μέχρι τις 16.9.99 για περίοδο ενός μηνός και η δεύτερη από 19.7.2001 μέχρι 31.7.01, δηλαδή για 12 μέρες. Ο μάρτυρας προώθησε την άποψη ότι δεν υπήρχε οποιαδήποτε δέσμευση, από πλευράς του Ενάγοντα, για την παραχώρηση τέτοιας άδειας. Τα όσα συμφωνήθηκαν, ισχυρίστηκε, καταγράφηκαν στα συμβόλαια τα οποία είχαν υπογραφεί. Κατέληξε, ότι δεν έγινε οποιαδήποτε προφορική συμφωνία με την Εναγόμενη εταιρεία για την συγκατάθεση του Δήμου αναφορικά με την χρήση μεγαφώνων από την Εναγόμενη. Παρόλο που οι συμφωνίες για χρήση ήταν πάντοτε γραπτές, έγινε όμως προφορική συμφωνία με τον κ. Αυξεντίου, στην παρουσία και του κ. Νικολάου, λογιστή του ξενοδοχείου για αποπληρωμή του οφειλόμενου ποσού και δόθηκαν υποσχέσεις ότι θα πληρωνόταν και το ποσό που αφορούσε το έτος 2003 αφού ο χώρος χρησιμοποιείτο από την Εναγόμενη εταιρεία και δεν είχε γίνει οποιοσδήποτε τερματισμός της συμφωνίας για την χρήση του. Κατά την αντεξέταση ήταν η θέση του μάρτυρα ότι λόγω του ότι υπήρχε συνεχής επαφή με τον κ. Αυξεντίου, Διευθυντή της Εναγόμενης εταιρείας, ο οποίος υποσχόταν ότι το οφειλόμενο ποσό θα πληρωνόταν υπήρξε κάποια καθυστέρηση στην λήψη δικαστικών μέτρων εναντίον της Εναγόμενης εταιρείας. Ερωτηθείς απάντησε ότι όταν έγινε η συμφωνία αποπληρωμής του οφειλομένου ποσού, που αφορούσε το έτος 2002, δεν είχε αναφερθεί το θέμα της μη παροχής της άδειας χρήσης των μεγαφώνων. Εν πάση περιπτώσει, ήταν η θέση του, η Εναγόμενη εταιρεία για το 2002 δεν είχε άδεια μουσικής και αν χρησιμοποιούσε μεγάφωνα, κατά το συγκεκριμένο έτος, η χρήση τους ήταν παράνομη αφού δεν είχαν άδεια. Το Δημαρχείο, για το έτος 2003 δεν είχε δώσει οποιαδήποτε συγκατάθεση για την παροχή άδειας χρήσης μεγαφώνων. Ο ίδιος είχε μιλήσει με τον κ. Λυθραγκωμίτη, τον τότε Διευθυντή του ξενοδοχείου "Τέσσερα Φανάρια", για την ανανέωση της άδειας χρήσης του χώρου μετά την λήξη της άδειας αφού δεν στέλνονταν γραπτές επιστολές για την ανανέωση του συμβολαίου αλλά εδώ και χρόνια αυτό γίνεται προφορικά. Όμως, δεν υπογράφτηκαν οποιαδήποτε συμβόλαια γιατί η Εναγόμενη εταιρεία αρνείτο να τα υπογράψει. Κατέληξε, ότι εφόσον ο χώρος που ανήκει στο Δήμο χρησιμοποιείτο, ο Δήμος δικαιούται στην πληρωμή των δικαιωμάτων του. Ισχυρίστηκε, ότι από την πληρωμή του 2002 προκύπτει ότι η Εναγόμενη εταιρεία ήταν ενήμερη για την αύξηση της τιμής αφού πλήρωσε με βάση αυτή την τιμή, η οποία ίσχυε και για το
9. Δεν συμφωνούσε με την άποψη ότι η χρήση του χώρου για το 2003 ήταν μειωμένη γιατί ο ίδιος περνούσε τα βράδια απ΄ εκεί και δεν πρόσεξε κάτι τέτοιο. Όμως και αν έτσι είχαν τα πράγματα αυτό δεν ήταν ευθύνη του Δήμου, υποστήριξε, αλλά κακή διαχείριση του ξενοδοχείου. Για την Εναγόμενη εταιρεία κατέθεσε ο κ. Χρίστος Ιωάννου, Οικονομικός Διευθυντής της Εναγόμενης εταιρείας. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του η Εναγόμενη εταιρεία ήταν διαχειρίστρια του ξενοδοχείου "Τέσσερα Φανάρια". Μεταξύ της Εναγόμενης και του Δήμου υπήρχε γραπτή συμφωνία χρήσης του πλακόστρωτου χώρου από το 1998 μέχρι το
10. Ο συγκεκριμένος χώρος χρησιμοποιείτο για παροχή υπηρεσιών στους πελάτες του ξενοδοχείου, δηλαδή παροχή μουσικής για την ψυχαγωγία τους. Προώθησε την άποψη ότι οι τουριστικοί πράκτορες θεωρούσαν την παροχή μουσικής μεγάλης σημασίας και η Εναγόμενη εταιρεία είχε ενημερώσει ότι θα υπήρχε μουσική στον χώρο αφού μέχρι και το 2001 της παραχωρείτο τέτοια άδεια. Από το 2002 και μετά το Δημαρχείο Λάρνακας δεν παρείχε την συγκατάθεσή του, για την χρήση μεγαφώνων και γι΄ αυτό, το 2003, δεν έγινε οποιαδήποτε συμφωνία αναφορικά με την άδεια χρήσης του πλακόστρωτου. Ήταν η θέση του ότι οι συνέπειες, το 2003, της μη παροχής άδειας χρήσης μεγαφώνων ήταν καταλυτικής σημασίας για την βιωσιμότητα του ξενοδοχείου, αφού υπήρξε δραματική μείωση στον κύκλο εργασιών του και παρέπεμψε στο Τεκμήριο
11. Κατέθεσε την κατάσταση λογαριασμών της εταιρείας για τα έτη 2001 μέχρι 2003 ως Τεκμήριο 16 και υπέδειξε ότι το 2001, που η Εναγόμενη εταιρεία είχε άδεια μουσικής, είχε έσοδα £732.170 ενώ το 2003 υπήρξε μείωση και το ποσό ανερχόταν στις £443.
12. Ισχυρίστηκε, ότι ουδέποτε συμφώνησε, η Εναγόμενη εταιρεία, με την αύξηση των τελών για το έτος 2003 και ότι ενόψει του ότι το κόστος λειτουργίας του ξενοδοχείου ήταν ασύμφορο περί το τέλος του 2003 επεστράφη το ξενοδοχείο στους ιδιοκτήτες του, αφού ο χώρος που χρησιμοποιείτο, λόγω της μη παραχώρησης της άδειας χρήσης μεγαφώνων, ήταν στο ένα τέταρτο της συνολικής έκτασης. Κατά την αντεξέταση ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι στην Εναγόμενη εταιρεία εργάζεται από την 1.9.04, δηλαδή μετά που αυτή επέστρεψε το ξενοδοχείο "Τέσσερα Φανάρια". Προώθησε την άποψη ότι λόγω του ότι το ξενοδοχείο δεν είχε κήπους ή πισίνα η μουσική ήταν απαραίτητη. Τα συμβόλαια με τους τουριστικούς πράκτορες, ήταν η θέση του, κλείνονται ένα χρόνο πριν αλλά γίνονται και επιπρόσθετες διαβουλεύσεις επί εβδομαδιαίας ή και μηνιαίας βάσεως για να επιτευχθεί η απαιτούμενη πληρότητα. Οπόταν, είχε αναφερθεί το θέμα της μουσικής στους πράκτορες ένα χρόνο πριν. Ερωτηθείς για την διαδικασία απόκτησης άδειας για την χρήση μεγαφώνων, ο ίδιος αρχικά δεν ήταν σε θέση να απαντήσει ενώ στη συνέχεια ανέφερε ότι η συνήθης διαδικασία απαιτεί αίτηση προς τον Έπαρχο Λάρνακας καθώς και επικοινωνία με το Δημαρχείο για την παροχή της δικής του συγκατάθεσης. Στην διαδικασία αυτή δεν υπάρχει χρονοτριβή αφού συνήθως η άδεια παραχωρείται σε 10 με 15 ημέρες. Ο ίδιος θεωρούσε ότι δεν υπήρχε οποιοσδήποτε λόγος για την μη παραχώρηση της άδειας, αφού για δύο χρονιές, σύμφωνα με τον ισχυρισμό του, η Εναγόμενη εταιρεία είχε άδεια χρήσης μεγαφώνων. Σε αριθμό ερωτήσεων που του τέθηκαν από τον δικηγόρο του Ενάγοντα, σχετικές με την μείωση του κύκλου εργασιών, με ιδιαίτερη αναφορά στο γεγονός ότι ούτε το 2002 δεν υπήρχε άδεια για χρήση μεγαφώνων και ο κύκλος εργασιών δεν ήταν τόσο μειωμένος όσο το 2003, ο μάρτυρας παραδέχθηκε ότι στην τουριστική κίνηση υπάρχουν αυξομειώσεις και ότι η Λάρνακα έχει μειωμένο ποσοστό τουρισμού. Στη συνέχεια της αντεξέτασής του παραδέχθηκε ότι στις μεταξύ των μερών συμφωνίες δεν υπάρχει πρόνοια για παραχώρηση άδειας χρήσεως μεγαφώνων. Όμως, ήταν η θέση του, ότι μέχρι το 1998 οι πελάτες που επισκέπτονταν το ξενοδοχείο ήταν τουρίστες με προτεραιότητα τον ήλιο και τη θάλασσα. Από το 1999 και μετά τα γούστα άρχισαν να αλλάζουν και ζητούσαν επιπρόσθετες υπηρεσίες όπως μουσική. Γι΄ αυτό και μετά το 1999 η Εναγόμενη εταιρεία απευθυνόταν για παροχή άδειας χρήσεως μεγαφώνων. Όσον αφορά την καθυστερημένη καταβολή των δικαιωμάτων χρήσης για το 2002 ο ίδιος υποστήριξε ότι αυτά πληρώθηκαν εφόσον εξαντλήθηκαν όλα τα περιθώρια για παραχώρηση άδειας μεγαφώνων. Ενώ στην υποβολή ότι είχε πληρωθεί η αυξημένη τιμή τελών απάντησε ότι η Εναγόμενη εταιρεία πίστευε ότι με την πληρωμή των δικαιωμάτων του 2002 και εφόσον δεν υπήρχε οποιοδήποτε παράπονο θα παραχωρείτο η άδεια χρήσης μεγαφώνων για τα επόμενα χρόνια. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας οι συνήγοροι και των δύο πλευρών προχώρησαν σε αγορεύσεις. Ο κ. ΧατζηΧριστοδούλου υποστήριξε ότι η συμφωνία μεταξύ των μερών έληξε το 2001 και σιωπηρά ανανεώθηκε για το έτος
13. Όμως, αναφορικά με το 2003 ήταν η θέση του ότι δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίας κατά πόσο αυτή ανανεώθηκε καθώς και για το ύψος των τελών. Επιπρόσθετα, ήταν η θέση του, ότι αφού για το έτος 2003 χρησιμοποιείτο μόνο μέρος του παραχωρηθέντος χώρου το ύψος των τελών θα έπρεπε να ήταν μειωμένο ενόψει του ότι αυτό βασίζεται στην έκταση του πλακόστρωτου που χρησιμοποιείται. Τελείωσε, με την εισήγηση ότι αν το Δικαστήριο βρει ότι ο Ενάγοντας δικαιούται κάποιο ποσό το ποσό αυτό θα πρέπει να είναι μειωμένο αφού θα πρέπει να συσχετίζεται με την έκταση που χρησιμοποιείτο από την Εναγόμενη εταιρεία. Ο κ. Παστός, με αναφορά στη μαρτυρία, εισηγήθηκε ότι ο τρόπος διαχείρισης του συγκεκριμένου χώρου είναι δεδομένος και διέπεται από την κατάρτιση συμβολαίων. Παρόλο που τα συμβόλαια είναι χρονιαία οι Ενάγοντες χρεώνουν μόνο για τους 8 μήνες αφού για τους υπόλοιπους, τους χειμερινούς μήνες, τα ξενοδοχεία αυτά υπολειτουργούν. Προώθησε την άποψη ότι δεν προκύπτει από τη μαρτυρία ή και τα τεκμήρια ότι υπάρχει οποιαδήποτε διασύνδεση μεταξύ της άδειας χρήσης του παραλιακού χώρου και της άδειας χρήσης μεγαφώνων και ούτε υπήρχε οποιαδήποτε διαβεβαίωση ή υπόσχεση για την έκδοση τέτοιας άδειας για την έκδοση της οποίας αρμόδιος είναι ο Έπαρχος. Ήταν η θέση του ότι παρά το γεγονός ότι η σύμβαση είχε λήξει η ίδια η Εναγόμενη χρησιμοποιούσε το χώρο μέχρι το τέλος του 2003, σύμφωνα και με το Τεκμήριο 15, πλην όμως δεν προσερχόταν να υπογράψει το συμβόλαιο. Αυτό, κατά την άποψη του δικηγόρου, συνιστά σιωπηρή ανανέωση της συμφωνίας αφού τα δικαιώματα για το 2002 υπολογίστηκαν με βάση το αυξημένο ποσό και καταβλήθηκαν χωρίς οποιαδήποτε διαμαρτυρία, τα οποία δικαιώματα ήταν τα ίδια με το
14. Επέσυρε την προσοχή του Δικαστηρίου στα Τεκμήρια 2 και 5 από τα οποία προκύπτει ότι οι άδειες χρήσης μεγαφώνων, που η Ενάγουσα έλαβε, ήταν περιορισμένου χρονικού διαστήματος και παρά την άρνηση του Επάρχου, για την επαναχορήγηση τέτοιας άδειας, δεν προσέφυγε στο Δικαστήριο αλλά παρέμεινε στο χώρο και υπέγραψε νέα συμφωνία το
15. Αξιολόγηση της μαρτυρίας Η μαρτυρία που δόθηκε ήταν περιορισμένη οπόταν το έργο του δικαστηρίου, που αφορά την αξιολόγησή της, είναι πιο απλό λαμβάνοντας υπόψη ότι όλα τα τεκμήρια της υπόθεσης κατατέθηκαν εκ συμφώνου και το περιεχόμενό τους σκιαγραφεί, σε μεγάλη έκταση, την πορεία γεγονότων της υπόθεσης. Αρχίζοντας από τον μάρτυρα των Εναγόντων τον κο Λάμπρου, που ήταν και το αρμόδιο πρόσωπο να καταθέσει, το Δικαστήριο κρίνει ευθύς εξ αρχής την μαρτυρία του αξιόπιστη. Ήρθε στο Δικαστήριο με πραγματική πρόθεση να πει την αλήθεια και δεν δίστασε να παραδεχθεί ότι ο Δήμος δεν κάνει προφορικές συμφωνίες για την παραχώρηση δικαιωμάτων και ότι η μόνη προφορική συμφωνία που έγινε αφορούσε τον τρόπο πληρωμής του οφειλομένου, από την Εναγόμενη εταιρεία, ποσού για τα έτη 2002 και
16. Επίσης, ήταν ειλικρινής και είχε το θάρρος ν΄ εκφράσει την άποψη ότι από την στιγμή που η Εναγόμενη χρησιμοποιούσε τον πλακόστρωτο χώρο, μπροστά από το ξενοδοχείο, μέχρι και την στιγμή που επέστρεψε την κυριότητα του ξενοδοχείου πίσω στους ιδιοκτήτες του όφειλε να πληρώσει για την χρήση αυτή ανεξάρτητα από το γεγονός ότι δεν υπήρχε γραπτό συμβόλαιο, τ΄ οποίο γραπτό συμβόλαιο η ίδια η Εναγόμενη εταιρεία αρνείτο να προσέλθει για ν΄ υπογράψει. Αποδέχομαι την μαρτυρία του στην ολότητά της αφού ήταν ειλικρινής και ελεύθερη από αντιφάσεις. Δεν ισχύουν τα ίδια για την μαρτυρία που προσκομίστηκε εκ μέρους της Εναγόμενης εταιρείας. Ο κος Ιωάννου εργοδοτήθηκε στην Εναγόμενη εταιρεία τον Σεπτέμβριο 2004, περίπου ένα χρόνο μετά από την εξέλιξη των γεγονότων και η γνώση του βασίστηκε στην μελέτη της αλληλογραφίας, δηλαδή των Τεκμηρίων 1-16 που κατατέθηκαν στο Δικαστήριο. Δεν μπορώ να την αποδεχθώ ως ορθή περιγραφή των όσων έγιναν αφού ο ίδιος δεν ήταν εκεί για να γνωρίζει. Ίσως ν΄ είναι αυτή η έλλειψη άμεσης γνώσης που τον οδήγησε στο να προβάλλει θέσεις οι οποίες έρχονται σ΄ αντίθεση με την καταχωρησθείσα Υπεράσπιση και το περιεχόμενο των τεκμηρίων. Δηλαδή, ενώ στην καταχωρισθείσα Υπεράσπιση της Εναγόμενης γίνεται ισχυρισμός για την ύπαρξη προφορικής συμφωνίας μεταξύ των μερών ο μάρτυρας, κατά την κυρίως εξέτασή του, ανέφερε ότι δεν υπήρξε προφορική συμφωνία για την παραχώρηση άδειας χρήσης για το
17. Επίσης, είπε ότι τα δικαιώματα χρήσης για το 2002 καταβλήθηκαν λόγω του ότι εκ μέρους της Εναγόμενης εταιρείας υπήρχε η πεποίθηση για την παραχώρηση της άδειας χρήσεως μεγαφώνων. Ξέχασε προφανώς ότι τα δικαιώματα χρήσης για το έτος 2002 πληρώθηκαν τμηματικά τον Σεπτέμβριο 2003, ήτοι 25.9.03 μέχρι και τον Δεκέμβριο 2003, δηλαδή την νεκρή τουριστική περίοδο που δεν υπήρχε λόγος παροχής τέτοιας άδειας. Επίσης, ξέχασε ότι καταβλήθηκε το αυξημένο τέλος για το 2002, τ΄ οποίο ήταν το ίδιο και για το 2003 οπόταν δεν μπορεί ν΄ ισχυρίζεται ότι δεν συμφώνησε με το τέλος χρήσης. Παραδέχθηκε ότι το πλακόστρωτο χρησιμοποιείτο το 2003, πλην όμως ισχυρίστηκε ότι δεν χρησιμοποιείτο όλη η παραχωρηθείσα έκταση. Όμως, δεν καθόρισε την ακριβή έκταση που ήταν σε χρήση και αυτό το θέμα αναφέρεται στο Τεκμήριο
18. Αντίθετα, γίνεται αναφορά στο γεγονός ότι δεν υπήρχε αρκετός τουρισμός για να γεμίσει το πλακόστρωτο. Η σωρευτική επίδραση όλων αυτών των ασαφειών και συγκρουόμενων θέσεων στην μαρτυρία του συγκεκριμένου μάρτυρα οδηγούν το Δικαστήριο στο ν΄ απορρίψει την μαρτυρία του ως αναξιόπιστη και ακροσφαλή για την εξαγωγή οποιονδήποτε συμπερασμάτων. Ο ίδιος ανέφερε ότι δεν είχε ιδία γνώση των γεγονότων και αυτός είναι και ακόμη ένας πρόσθετος λόγος για τον οποίο το Δικαστήριο δεν μπορεί να την αποδεχθεί ιδιαίτερα ενόψει του ότι συγκρούεται με το περιεχόμενο των Τεκμηρίων 9 και
19. Ευρήματα Βασιζόμενη τόσο στην μαρτυρία, όπως την έχω αποδεχθεί, και με δεδομένη την αποδοχή του περιεχομένου των Τεκμηρίων 1-15 και από τις δύο πλευρές τα δικά μου συμπεράσματα είναι τ΄ ακόλουθα: Ο Ενάγοντας παραχώρησε αρχικά άδεια χρήσης καλυμμένου παραλιακού χώρου, έκτασης 222 τ.μ. και ακάλυπτου παραλιακού χώρου έκτασης 266 τ.μ. στην παραλία των Φοινικούδων στην Εναγόμενη εταιρεία, η οποία διαχειριζόταν κατά τον επίδικο χρόνο το ξενοδοχείο "Τέσσερα Φανάρια", δυνάμει γραπτής συμφωνίας ημερομηνίας 5.5.
20. Η διάρκεια της συγκεκριμένης συμφωνίας ήταν για 3 χρόνια από 1.8.1999 - 31.12.2000 έναντι της καταβολής του δικαιώματος των £40 το μήνα το τετραγωνικό μέτρο για το έτος 1998 και £42,80 το τετραγωνικό μέτρο για τα έτη 1999 και 2000 πλέον Φ.Π.Α. - Τεκμήριο
21. Η Εναγόμενη εταιρεία επεδίωξε την έκδοση άδειας χρήσης μεγαφώνων και πέτυχε την έκδοση τέτοιας άδειας για την περίοδο 17.8.1999-16.9.1999 - Τεκμήριο 2 - χωρίς οποιαδήποτε ανανέωσή της για το έτος
22. Η άδεια χρήσης ανανεώθηκε στις 31.5.01 με τον καταρτισμό νέας συμφωνίας - Τεκμήριο 3 - για ένα ακόμη χρόνο από 1.1.01 - 31.12.
23. Η νέα γραπτή συμφωνία αφορούσε την ίδια έκταση χώρου, το τέλος για την χρήση ήταν το ίδιο με το έτος 2001 και είχε πανομοιότυπους όρους με την προηγούμενη άδεια με την μόνη διαφορά ότι το οφειλόμενο ποσό θα καταβάλλετο σε δύο δόσεις. Γι΄ αυτό το έτος παραχωρήθηκε άδεια χρήσης μεγαφώνων, από τον Έπαρχο Λάρνακος, για την περίοδο 19.7.01 - 31.7.
24. Μετά την λήξη του δεύτερου συμβολαίου η Εναγόμενη εταιρεία συνέχιζε να χρησιμοποιεί τον χώρο μπροστά από το ξενοδοχείο «Τέσσερα Φανάρια» για το έτος 2002 και 2003, σύμφωνα με δική της παραδοχή, Τεκμήριο 9 και 11, χωρίς ν΄ υπογράψει νέο συμβόλαιο και χωρίς ν΄ αιτηθεί οποιασδήποτε άδειας για χρήση μεγαφώνων. Για την χρήση του πλακοστρώτου, για το έτος 2002, κατέβαλλε καθυστερημένα το οφειλόμενο ποσό κατά τους μήνες Σεπτέμβριο - Δεκέμβριο 2003 - Τεκμήριο 14 - μετά που το αίτημά της για μείωση του ποσού απορρίφθηκε. Κατέβαλλε δε, στον Ενάγοντα, τ΄ αυξημένο δικαίωμα χρήσης ήτοι £47,10 ανά τ.μ. χωρίς διαμαρτυρία. Το ίδιο σκηνικό συνεχίστηκε και για το
25. Η Εναγόμενη εταιρεία συνέχισε να παραμένει και να χρησιμοποιεί το πλακόστρωτο αρνούμενη ν΄ υπογράψει οποιοδήποτε συμβόλαιο. Όμως, γι΄ αυτό το έτος αιτήθηκε, η Εναγόμενη, τον Ιούνιο 2003 από τον Έπαρχο Λάρνακος άδεια χρήσης μεγαφώνων. Επειδή απαιτείται η συγκατάθεση του Ενάγοντα για την έκδοση της συγκεκριμένης άδειας ο Έπαρχος απευθύνθηκε στον Ενάγοντα, ο οποίος όμως είχε λάβει απόφαση να μην επιτρέπει την χρήση μεγαφώνων στο πλακόστρωτο - Τεκμήριο 8 - γι΄ αυτό και δεν συνέστησε την παραχώρηση της άδειας για χρήση μεγαφώνων. Αυτό όμως έγινε τον Ιούνιο του 2003 και ενώ η Εναγόμενη εταιρεία κατείχε και χρησιμοποιούσε τον πλακόστρωτο χώρο. Λόγω της εξέλιξης αυτής η Εναγόμενη εταιρεία ζήτησε αναθεώρηση των τιμών για το μέλλον και έκπτωση 50% αναφορικά με τις χρεώσεις του 2002 και 2003 - Τεκμήριο
26. Το αίτημα αυτό απορρίφθηκε από τον Ενάγοντα στις 15.1.04 - Τεκμήριο 10 - αφού η άδεια χρήσης δεν συνδεόταν μ΄ οποιονδήποτε τρόπο με την παραχώρηση άδειας για την χρήση μεγαφώνων. Για ν΄ επανέλθει η Εναγόμενη στις 15.6.04 - Τεκμήριο 11 - με το ίδιο αίτημα τ΄ οποίο απορρίφθηκε εκ νέου στις 26.8.04 - Τεκμήριο
27. Κατάβαλε τελικά, η Εναγόμενη εταιρεία, το οφειλόμενο ποσό για το έτος 2002 τμηματικά και στην συνέχεια αρνήθηκε να καταβάλλει τα δικαιώματα για το έτος 2003 ισχυριζόμενη πτώση του κύκλου των εργασιών της, λόγω της μη παροχής μουσικής. Αυτό, παρά το γεγονός ότι για το 2002 ούτε καν είχε αιτηθεί τέτοιας άδειας και πλήρωσε τ΄ αυξημένο τέλος χωρίς οποιαδήποτε διαμαρτυρία. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Θ΄ αρχίσω την εξέταση της νομικής πτυχής της υπόθεσης αυτής μ΄ αναφορά στην απόφαση Nigmedjianov v. Παναγίδου