Αναφορικά με τον Αθανάσιο Αθανασίου, ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΑΝΑΚΡΙΣΗ: 28/05, 22 Αυγούστου, 2007

(1994)1 Α.Α.Δ. 297, 302), ακολουθώντας το άρθρο 14(β) του Κεφ. 153, έδωσα οδηγίες στο πρωτοκολλητείο του δικαστηρίου για γνωστοποίηση της ημερομηνίας ορισμού της υπόθεσης στην οικογένεια του αποβιώσαντος. Την εν λόγω ημερομηνία, εκ μέρους της οικογένειας εμφανίστηκε ο κος Δαμιανού. Ενόψει αυτής της εξέλιξης και έχοντας κατά νου τα άρθρα 14(α), 17 και 18 του Κεφ. 153, παρότι η θανατική ανάκριση πρόκειται για διαδικασία εξεταστικού - ανακριτικού χαρακτήρα εις αντιδιαστολή του αντιπαραθετικού, άσκησα τη διακριτική μου ευχέρεια επιτρέποντας στους συνηγόρους αστυνομίας και οικογένειας όπως υποβάλλουν οι ίδιοι τις ερωτήσεις εκείνες που έκριναν αναγκαίες στους μάρτυρες που παρουσιάστηκαν. Τούτη η επιλογή δεν πρέπει να θεωρηθεί ως αποποίηση της ευθύνης του δικαστηρίου για έλεγχο της διαδικασίας, ένεκα του ότι η υποχρέωση υφίστατο καθόλη τη διάρκεια της ανάκρισης και εφόσον τις απορρέουσες της υποχρέωσης εξουσίες άσκησα όπου έκρινα σκόπιμο. Πίστευα και εξακολουθώ σήμερα να πιστεύω, ότι η διαδικασία που ακολουθήθηκε έδωσε την ευχέρεια καλύτερης ανάπτυξης των επίδικων πτυχών της υπόθεσης. Ένεκα αυτού του εξεταστικού χαρακτήρα της διαδικασίας (βλ. απόφαση Πιττάκη πιο πάνω) η αναφορά σε μάρτυρες αστυνομίας ή οικογένειας αποβιώσαντα, τυπική μόνο σημασία έχει. Γι΄ αυτό άλλωστε, όπως θα φανεί και στη συνέχεια, απέφυγα την αναφορά των συνηθισμένων χαρακτηρισμών των μαρτύρων, δηλαδή κατηγορούσας αρχής και υπεράσπισης, ως επίσης το διαχωρισμό τους στις αντίστοιχες κατηγορίες. Η μοναδική καθ΄ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας κατηγορία, είναι εκείνη που δημιουργήθηκε από το χρόνο παρουσίασης των μαρτύρων στο δικαστήριο. Όλοι όσοι παρουσιάστηκαν φέρουν την κοινή ονομασία «μάρτυρες» και αριθμούνται με τη σειρά που παρήλασαν ενώπιον μου. Επανέρχομαι τώρα στο Μ

1. Όπως ανέφερε, εργάζεται στο νοσοκομείο Λάρνακος και μεταξύ των καθηκόντων του είναι και η φύλαξη του αρχείου. Στη φύλαξη του ήταν και ο φάκελος ασθενούς επ' ονόματι Αθανάσιος Αθανασίου, τον οποίο και κατέθεσε στο δικαστήριο ως τεκμήριο
2. Ερωτηθείς από το συνήγορο για την οικογένεια του αποβιώσαντα, ανέφερε ότι δεν γνωρίζει εάν ο αποβιώσας παρακολουθείτο αλλού και ότι το τεκμήριο 1 αφορά μόνο τις ενέργειες του νοσοκομείου Λάρνακος. Δεύτερος μάρτυρας για την αστυνομία ήταν ο αστ. 2189 Α. Αντωνίου (στη συνέχεια Μ2). Ανέφερε ότι ήταν ο εξεταστής της επίδικης θανατικής ανάκρισης και κατέθεσε στο δικαστήριο το σύνολο του μαρτυρικού υλικού που παρέλαβε, το οποίο σημειώθηκε ως τεκμήρια 2Α έως 2ΙΑ. Η δική του κατάθεση, το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε ως ορθό και αληθινό, είναι το τεκμήριο 2Α. Βάσει του τεκμηρίου 2Α ο Μ2 στις 13.4.05 ενημερώθηκε ότι κάποιο πρόσωπο επ' ονόματι Αθανάσιος Αθανασίου, ο οποίος ευρισκόταν στην εντατική μονάδα του νοσοκομείου Λάρνακος απεβίωσε. Μετέβη στο μέρος όπου η Δρ. Ειρήνη Κουρούπη του παρέδωσε σχετική βεβαίωση θανάτου. Προτού προχωρήσω με τους μάρτυρες που ακολούθησαν, εφόσον τα τεκμήρια που κατατέθηκαν αποτελούν μέρος της ενώπιον μου μαρτυρίας (βλ. άρθρο 14 του Κεφ. 153), παρεμβάλλω εδώ σύνοψη των όσων προκύπτουν από τούτο το μαρτυρικό υλικό που κατέθεσε ο Μ
3. Τούτα τα τεκμήρια σχολιάζω με τη σειρά που θεωρώ ευχερέστερη και όχι σύμφωνα με τον αύξοντα αριθμό τους. Ο Αντρέας Αθανασίου είναι ο πατέρας του αποβιώσαντα Αθανάσιου Αθανασίου. Στις 12.4.05 η ώρα 00:30, κατόπιν παραπόνων του υιού του ότι αισθανόταν πόνο στη μέση, το μετέφερε στις πρώτες βοήθειες του γενικού νοσοκομείου Λάρνακος. Εκεί ανέφεραν στο προσωπικό ότι ο Αθανάσιος Αθανασίου εκ γενετής έπασχε από δρεπανοκυτταρική αναιμία και τότε ο αποβιώσας εισήχθη στην παθολογική κλινική, όπου του χορηγήθηκε φαρμακευτική αγωγή. Λόγω επιδείνωσης της κατάστασής του, την ίδια ημέρα εισήχθη στην εντατική μονάδα (βλ. τεκμήριο 2Ζ). Τον ασθενή εξέτασε μετά την εισαγωγή του στην παθολογική κλινική και η Δρ. Χαρά Αζίνα Ζίττη (βλ. τεκμήριο 2Ι). Εφόσον η ιατρός Χαρά Αζίνα Ζίττη κατέθεσε και ενόρκως, τη μαρτυρία της πραγματεύομαι πιο κάτω. Η Ειρήνη Κουρούπη κατά πάντα ουσιώδη χρόνο ήταν ειδικευόμενη παθολόγος στην παθολογική κλινική του γενικού νοσοκομείου Λάρνακος. Στις 13.4.05 ανέλαβε καθήκον στις 07:30 και η ώρα 08:00 είδε τον αποβιώσαντα στην εντατική μονάδα. Ήταν σε μηχανική υποστήριξη, διασωληνωμένος και παρουσίαζε επιδεινωμένη νεφρική λειτουργία. Ένεκα επιδεινωμένης υπότασης δεν ανταποκρινόταν στη θεραπεία ινοτρόπων φαρμάκων. Κλήθηκε νευρολόγος, καρδιολόγος, η ιατρός Σίταρου του τμήματος θαλασσαιμίας, καρδιολόγος του ιδίου τμήματος και ο παιδίατρος του ασθενούς. Παρά τη χορήγηση κατάλληλης φαρμακευτικής αγωγής (αδρεναλίνη, ατροπίνη) και σαραντάλεπτης καρδιοαναπνευστικής αναζωογόνησης, ο ασθενής δεν ανταποκρίθηκε στην παρατηρούμενη βραδυκαρδία. Αποφασίστηκε από κοινού ο τερματισμός της αναζωογόνησης και η ώρα 18:20 της ίδιας ημέρας διενεργήθηκε ηλεκτροκαρδιογράφημα, το οποίο κατεγράφη με ισοηλεκτρική γραμμή (βλ. τεκμήριο 2Η). Στις 13.4.05 και περί ώρα 18:20 ο Αθανάσιος Αθανασίου απεβίωσε (βλ. τεκμήριο 2Ζ). Στις 14.4.05 τη σορό του αποβιώσαντος είδε και αναγνώρισε ο εξάδελφος του Νίκος Δαμιανού (βλ. τεκμήριο 2Θ). Την ίδια ημερομηνία, 14.4.05, ο ιατροδικαστής Σοφοκλής Σοφοκλέους διενήργησε μεταθανάτια εξέταση στη σορό του αποβιώσαντος. Έκθεση του ιατροδικαστή κατατέθηκε ως τεκμήριο 2ΙΑ. Εφόσον ο ιατροδικαστής Σοφοκλής Σοφοκλέους παρουσιάστηκε και ως μάρτυρας στο δικαστήριο, τη μαρτυρία του σχολιάζω πιο κάτω. Ο αστ. 1783 Σ. Ζαχαρίου στις 14.4.05 έλαβε φωτογραφίες της σορού του Αθανάσιου Αθανασίου κατά τη μεταθανάτια εξέταση (βλ. τεκμήριο 2Στ). Οι εν λόγω φωτογραφίες κατατέθηκαν ως τεκμήριο
4. Στις 14.4.05, κατά τη διάρκεια της μεταθανάτιας εξέτασης, ο αστ. 4851 Π. Αλαμπρίτης παρέλαβε από τον ιατροδικαστή Σοφοκλή Σοφοκλέους διάφορα τεμάχια οργάνων και δείγματα υγρών του αποβιώσαντα (βλ. τεκμήριο 2Β). Στις 15.4.05 ο αστ. 240 Ε. Στυλιανού μετέφερε τα τεμάχια οργάνων του αποβιώσαντος στο γενικό νοσοκομείο Λευκωσίας, όπου τα παρέδωσε στην ιστοπαθολόγο Ε. Ιακώβου. Τα δείγματα υγρών τα παρέδωσε στη χημικό Μαρία Αυξεντίου στο γενικό χημείο του κράτους (βλ. τεκμήριο 2Γ). Έκθεση της ιστοπαθολόγου αλλά και της χημικού κατατέθηκαν ως τεκμήρια 2Δ και 2Ε, αντίστοιχα. Η μεν ιστοπαθολόγος αποφάνθηκε ότι εξέταση των τεμαχίων που παρέλαβε αποδεικνύει αλλοιώσεις πνευμόνων ως επί οξείας πνευμονίας και ως επί σηπτικής καταπληξίας, η δε χημικός ανίχνευσε μορφίνη στο δείγμα αίματος. Η Δρ. Χαρά Αζίνα Ζίττη (στη συνέχεια Μ3) ανέφερε στο δικαστήριο ότι εξέτασε τον ασθενή στις 12.4.05 η ώρα 08:00, ενώ είχε ήδη εισαχθεί από τον Δρ. Ανδρέα Μιχαηλίδη. Διαπίστωσε ότι έπαιρνε ήδη αναλγητική αγωγή λόγω κρίσης δρεπανοκυτταρικής αναιμίας και ότι, όπως ο ίδιος της ανέφερε, ο πόνος είχε υφεθεί. Δεν του χορήγησε οτιδήποτε άλλο εφόσον τούτη η αγωγή ήταν η δέουσα. Ερωτηθείς η μάρτυρας από τον κον Δαμιανού ανέφερε ότι η δρεπανοκυτταρική αναιμία είναι κληρονομική αιματολογική νόσος κατά την οποία υπάρχει ποιοτική αλλαγή στην αλυσίδα αιμοσφαιρίνης των ερυθρών αιμοσφαιρίων της μορφής αντικατάστασης του γλουταμινικού οξέος βαλίνη. Αυτό δημιουργεί δυσμορφία στα ερυθρά αιμοσφαίρια με αποτέλεσμα μικροθρομβόσεων και καταστροφή τούτων κάτω από ορισμένες καταστάσεις. Τα ερυθρά αιμοσφαίρια μεταφέρουν αιμοσφαιρίνη, δηλαδή οξυγόνο. Επίσης, ανέφερε ότι εξ όσων γνωρίζει αυτοί οι ασθενείς δεν παρακολουθούνται από την παθολογική κλινική του νοσοκομείου Λάρνακος, αλλά από την ιατρό Σίταρου. Σε περιπτώσεις όμως κρίσης γίνονται εισαγωγή (εννοείται στην παθολογική κλινική) γιατί η Λάρνακα δεν έχει τμήμα μεσογειακής αναιμίας. Η ιατρός Σίταρου ορισμένες ημέρες ευρίσκεται στη Λάρνακα. Τέλος, συμφώνησε ότι αυτή η πάθηση είναι θέμα εξειδικευμένου σε αρμοδιότητα ιατρού, δηλαδή αιματολόγου. Τη Μ3 ακολούθησε ο ιατροδικαστής Σοφοκλής Σοφοκλέους (στη συνέχεια Μ4). Ο Μ4 ανέφερε ότι προέβη στη μεταθανάτια εξέταση του αποβιώσαντα. Οι παρατηρήσεις του αφορούν κυρίως το αναπνευστικό σύστημα, όπου εντόπισε στους πνεύμονες οξεία πνευμονία και αλλοιώσεις ως επί σηπτικής καταπληξίας και στοιχεία διάχυτης ενδοαγγειακής πήξης. Περαιτέρω, στο λεμφικό και ενδοκρινολογικό σύστημα διαπίστωσε σπληνομεγαλία, ως επίσης εκσεσημασμένη αιμορραγική διήθηση. Πέραν των βιολογικών δειγμάτων, ο Μ4 έλαβε και δείγματα υγρών. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας της αστυνομίας, ο κος Δαμιανού, συνήγορος της οικογένειας του αποβιώσαντα, ζήτησε από το δικαστήριο την κλήτευση ενός ακόμη μάρτυρα. Εφαρμόζοντας τις σχετικές διατάξεις του Κεφ. 153 (βλ. άρθρο 16), εφόσον ικανοποιήθηκα για το χρήσιμο της μαρτυρίας του προσώπου που ο κος Δαμιανού ζήτησε να κλητευθεί, εξέδωσα τις αναγκαίες οδηγίες. Τούτος ο μάρτυρας είναι ο Πανίκος Σταυριανός (στη συνέχεια Μ5). Ο Μ5 ανέφερε ότι είναι ειδικός ιατροδικαστής. Απέκτησε τούτο τον τίτλο το 1996 από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, αφότου είχε αποφοιτήσει ήδη από την ιατρική σχολή του Κραγιόρ της Ρουμανίας. Από το 1996 μέχρι το 1999 εργοδοτήθηκε από την Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ στην Κύπρο επέστρεψε ξανά το 2000 και έκτοτε εργάζεται ως ιατροδικαστής. Ήταν παρών στη μεταθανάτια εξέταση που έγινε στη σορό του Αθανάσιου Αθανασίου, ενώ μελέτησε τόσο το υλικό από τους φακέλους νοσηλείας τούτου στο Μακάριο νοσοκομείο Λευκωσίας, όσο και του νοσοκομείου Λάρνακος. Επίσης, ο Μ5 μελέτησε τα αποτελέσματα των τοξικολογικών αναλύσεων του κρατικού χημείου και των ιστολογικών εξετάσεων του γενικού νοσοκομείου Λευκωσίας. Ετοίμασε σχετική έκθεση την οποία κατέθεσε ως τεκμήριο
5. Συμπέρασμα τούτης της έκθεσης (τεκμήριο 4) είναι ότι ο θάνατος του αποβιώσαντος οφείλεται σε διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη συνεπεία σηπτικής καταπληξίας επί εδάφους οξείας πνευμονίας σε ασθενή με μικροδρεπανοκυτταρική αναιμία. Ζητήθηκε από το μάρτυρα να επεξηγήσει τι είναι η μικροδρεπανοκυτταρική αναιμία. Κατ' αρχάς, ανέφερε ότι τούτη κατατάσσεται στις αιμολυτικές αναιμίες. Περαιτέρω, ανέφερε ότι συνίσταται σε παθολογικής μορφής ερυθρά αιμοσφαίρια, ενώ ταυτόχρονα παρουσιάζει και στοιχεία μεσογειακής αναιμίας. Τούτη η πάθηση επηρεάζει τη σωστή οξυγόνωση του οργανισμού, καθότι τα ερυθρά αιμοσφαίρια είναι υπεύθυνα μέσω της αιμοσφαιρίνης για την παραλαβή του οξυγόνου από τους πνεύμονες και τη μεταφορά του σε όλα τα μήκη και πλάτη του οργανισμού. Στη δρεπανοκυτταρική και μεικτή δρεπανοκυτταρική αναιμία, πάθηση παρουσιάζεται και στα δρεπανοκύτταρα. Πρόκειται για δυσκαμψία η οποία δεν επιτρέπει σε αυτά τα κύτταρα να περάσουν μέσα από τα μικροτριχοειδή αγγεία με αποτέλεσμα να συσσωρεύονται και να δημιουργούν δεμάτια από τα οποία δημιουργούνται αποφράξεις με επέκταση τη νέκρωση και εκφύλιση των ιστών. Ερωτηθείς, ανέφερε ότι η θεραπεία που ακολουθείτο στο Μακάριο νοσοκομείο σε κάθε περίπτωση που ο αποβιώσας αντιμετώπιζε κρίσεις μικροδρεπανοκυτταρικής αναιμίας, ήταν προκαταρκτική άμεση αντιβιωθεραπεία και ταυτόχρονη χορήγηση αίματος ή και παραγώγων αίματος, έχοντας υπόψη ότι η ασθένεια αφορά το αίμα και την ποιότητα τούτου. Η προσπάθεια ήταν να ανεβεί η ποιότητα του αίματος για να σταθεροποιηθεί ο ασθενής και να εξέλθει από την κρίση. Σύμφωνα με το Μ5, όπως προκύπτει από το τεκμήριο 1, δηλαδή τον ιατρικό φάκελο του αποβιώσαντα στο γενικό νοσοκομείο Λάρνακος και ιδιαίτερα το drug therapy sheet (τούτο είναι το έντυπο που αναγράφονται ποια φάρμακα και πότε χορηγήθηκαν στον ασθενή) και το nursing report (έντυπο το οποίο καταγράφει τις ενέργειες του νοσηλευτικού προσωπικού), προκύπτει ότι στην δοσμένη περίπτωση η πρώτη φορά που χορηγήθηκε αντιβίωση στον αποβιώσαντα μετά την εισαγωγή του, είναι την ίδια ημέρα η ώρα 20:
6. Τέλος, ήταν η θέση του Μ5 ότι εάν ακολουθείτο η θεραπεία του Μακάριου νοσοκομείου πιθανόν η πορεία του ασθενούς να ήταν διαφορετική. Πέραν των όσων επεξήγησα πιο πάνω αναφορικά με τη διαδικασία που ακολουθήθηκε, σ΄ αυτό το στάδιο κρίνω ορθό να επεξηγήσω τον ουσιαστικό σκοπό της θανατικής ανάκρισης. Τούτος, με ευκρίνεια προκύπτει από το λεκτικό του άρθρου 14(α) του Κεφ.
7. Το εν λόγω άρθρο αναφέρει ότι: «Σε κάθε θανατική ανάκριση- (α) ο θανατικός ανακριτής λαμβάνει με όρκο τέτοια μαρτυρία που δυνατό να εξασφαλιστεί σχετικά με την ταυτότητα του αποθανόντος και το χρόνο, τόπο και τρόπο του θανάτου του» Περαιτέρω, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο έντιμος πρόεδρος του επαρχιακού δικαστηρίου Λευκωσίας, κος Ναθαναήλ, σε εισήγησή του ημερομηνίας 16 και 17 Μαρτίου 1991, τιτλοφορούμενη «Θανατικές Ανακρίσεις», «η εξουσία ενός θανατικού ανακριτή θα πρέπει βασικά να περιορίζεται στην απάντηση στα ερωτήματα πώς, πότε και πού επήλθε ο θάνατος. Αυτή η διερεύνηση αποτελεί το πρώτιστο καθήκον και έργο του θανατικού ανακριτή.» Τέλος, στην απόφαση Republic v. Pandelides (Coroner), Ex parte Costas Papadopoulos

(1969)1CLR 27, 30, εξανεμίστηκε κάθε αμφιβολία εν σχέσει με την εξουσία θανατικού ανακριτή να παραπέμψει ενδιαφερόμενο στην ενώπιόν του διαδικασία πρόσωπο σε απευθείας δίκη ενώπιον του κακουργιοδικείου. Τέτοια εξουσία δεν υφίσταται, εφόσον κάτι τέτοιο θα συνιστούσε καταστρατήγηση συνταγματικών διατάξεων και νόσφιση από μέρους του θανατικού ανακριτή της εξουσίας του γενικού εισαγγελέα. Την αποπεράτωση της μαρτυρίας ενώπιον του δικαστηρίου ακολούθησαν οι αγορεύσεις των δύο συνηγόρων. Η κα Θεμιστοκλέους ανέφερε ότι το μαρτυρικό υλικό ευρίσκεται ενώπιον του δικαστηρίου για εξαγωγή συμπερασμάτων, ενώ ο κος Δαμιανού κάλεσε το δικαστήριο να διαπιστώσει ότι κατά τον επίδικο χρόνο στο νοσοκομείο Λάρνακος δεν υπήρχε πρόγραμμα αντιμετώπισης ασθενών ως ο αποβιώσας. Είναι άξιο αναφοράς ότι πλην της μεθοδολογίας αντιμετώπισης κρίσης δρεπανοκυτταρικής αναιμίας, δεν υπάρχει διάσταση μεταξύ των μαρτύρων, στοιχείο που καθιστά το επί του προκειμένου έργο του δικαστηρίου ευκολότερο. Σε ότι αφορά την αντιμετώπισης της κρίσης, ουσιαστική διάσταση, δηλαδή διάσταση η οποία να εδράζεται σε συνδυασμό πραγματικών γεγονότων και επιστημονικών θέσεων, δεν υπάρχει. Λέγω τούτο γιατί η Μ3 έκρινε την χορηγηθείσα στον αποβιώσαντα θεραπεία κατάλληλη, ενώ ο Μ5 υποθετικά απάντησε ότι καταλληλότερη θεραπεία πιθανόν να είναι εκείνη που διενεργείται στο Μακάριο νοσοκομείο, ως την είχε επεξηγήσει. Είναι σε αυτή τη βάση που ο κος Δαμιανού κάλεσε το δικαστήριο να διαπιστώσει ανυπαρξία ειδικού τμήματος για τέτοιους ασθενείς στο νοσοκομείο Λάρνακος. Παρά το βαρυσήμαντο της εισήγησης του κου Δαμιανού, κρίνω ότι τέτοια από μέρους μου κατάληξη δεν είναι εφικτή. Δεν είναι εφικτή για δύο λόγους. Πρώτος, αλλά όχι σημαντικότερος, είναι ότι τίποτα από το ενώπιόν μου μαρτυρικό υλικό δεν με οδηγεί με ασφάλεια σε αποκλειστικό συμπέρασμα ανυπαρξίας συντονισμένου και ειδικού προγράμματος στο νοσοκομείο Λάρνακος, για αντιμετώπιση κρίσεων ασθενών που πάσχουν από δρεπανοκυτταρική αναιμία. Δεν απαντώ ούτε κατά πόσο σχετικές αιχμές και υποψίες έχουν αφαιθεί να αιωρούνται και τούτο γιατί αποκλείεται από το δεύτερο και σημαντικότερο λόγο που πιο πάνω ανέφερα. Η ύπαρξη τέτοιου προγράμματος δεν ήταν και δεν θα μπορούσε να ήταν επίδικη πτυχή τούτης της θανατικής ανάκρισης, τα δικαιοδοτικά πλαίσια της οποίας έχω ήδη διαγράψει. Τούτο το θέμα εμπίπτει εκτός της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου και ως εκ τούτου η απάντηση σε αυτό περιττεύει και αποκλείεται. Συγκεραστικά όλων των πιο πάνω, από το ενώπιον μου μαρτυρικό υλικό προκύπτει περαιτέρω ότι αποβιώσας είναι ο Αθανάσιος Αθανασίου, ο οποίος κατέληξε στις 13.4.05 ενώ νοσηλευόταν στην εντατική μονάδα του νοσοκομείου Λάρνακος. Της εισαγωγής του αποβιώσαντα στην εν λόγω εντατική μονάδα, προηγήθηκε η εισαγωγή του στην παθολογική κλινική του ιδίου νοσοκομείου στις 12.4.05, ένεκα κρίσης δρεπανοκυτταρικής αναιμίας. Αιτία θανάτου του αποβιώσαντα, ο οποίος έπασχε από μικροδρεπανοκυτταρική αναιμία, είναι διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη συνεπεία σηπτικής καταπληξίας. Δεν έχω επιθεωρήσει τη σορό, είμαι όμως ικανοποιημένος ότι τούτη έχει επιθεωρηθεί από την αστυνομία. Υπόνοια, έναντι τρίτου προσώπου, διάπραξης αδικήματος σχετιζόμενου με το θάνατο του αποβιώσαντος, δεν προκύπτει. (Υπ.) ............. Λ. Α. Παντελή Θανατικός Ανακριτής Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Ο Περί Θανατικών Ανακριτών Νόμος, Κεφ. 153 (΄Αρθρο 25) Θανατική Ανάκριση: 24/05 Βεβαίωση πορίσματος που έγινε στη Λάρνακα στην επαρχία της Λάρνακας την 22η Αυγούστου 2007 ενώπιον του Λευτέρη Α. Παντελή με την επιθεώρηση του πτώματος που έκειτο τότε νεκρό. Τώρα εγώ, ο Λευτέρης Α. Παντελή επιφορτισμένος να διερευνήσω πότε, πώς και με ποιο τρόπο ο αναφερόμενος Αθανάσιος Αθανασίου πέθανε, λέγω ότι αποκαλύφθηκαν οι πιο κάτω λεπτομέρειες: Όνομα αποθανόντος: Αθανάσιος Αθανασίου. Διαμονή και επάγγελμα: Λαζάρου Πέτρου 3, Κίτι. Μέσα Αναγνώρισης: Νίκος Δαμιανού Που ανευρέθηκε, πότε και κάτω από ποιες περιστάσεις: Από το ενώπιον μου μαρτυρικό υλικό προκύπτει ότι, αποβιώσας είναι ο Αθανάσιος Αθανασίου, ο οποίος κατέληξε στις 13.4.05 ενώ νοσηλευόταν στην εντατική μονάδα του νοσοκομείου Λάρνακος. Της εισαγωγής του αποβιώσαντα στην εν λόγω εντατική μονάδα, προηγήθηκε η εισαγωγή του στην παθολογική κλινική του ιδίου νοσοκομείου στις 12.4.05, ένεκα κρίσης δρεπανοκυτταρικής αναιμίας. Αιτία θανάτου του αποβιώσαντα, ο οποίος έπασχε από μικροδρεπανοκυτταρική αναιμία, είναι διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη συνεπεία σηπτικής καταπληξίας. Ημερομηνία Θανάτου: 13.4.05. Αιτία Θανάτου: Αιτία θανάτου του αποβιώσαντα είναι διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη συνεπεία σηπτικής καταπληξίας. Αδίκημα (αν υπάρχει) στο οποίο αποδίδεται ο θάνατος: Ουδέν. Και εγώ ο αναφερόμενος θανατικός ανακριτής λέγω ότι η ετυμηγορία μου είναι ότι ο θάνατος του αποβιώσαντος οφείλεται σε διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη συνεπεία σηπτικής καταπληξίας. Προς μαρτυρία αυτού υπέγραψα την παρούσα βεβαίωση πορίσματος την 22η ημέρα του Αυγούστου, 2007. (Σταθμός) ........... ............... Θανατικός Ανακριτής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο