Patricia Kouba ν. The Golden Bay Hotel κ.α., Αρ. Αγωγής: 1098/03, 5 Σεπτεμβρίου, 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2007:A120 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1098/03 Μεταξύ: Patricia Kouba, δια του πατρός και πλησιέστερου φίλου της Michael Kouba, Ενάγουσας, και
- The Golden Bay Hotel,
- Lordos Hotels (Holdings) Ltd, Εναγόμενων. Ως τροποποιήθηκε δυνάμει διατάγματος δικαστηρίου ημερ. 24.9.04 Μεταξύ: Patricia Kouba, δια του πατρός και πλησιέστερου φίλου της Michael Kouba και Roswita άλλως Rosi Kouba, Ενάγουσας, και
- The Golden Bay Hotel,
- Lordos Hotels (Holdings) Ltd, Εναγόμενων. ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 5 Σεπτεμβρίου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Ενάγουσα: κ. Α. Ιντιάνος. Για τους Εναγόμενους: κα Γ. Ζαχαρίου για Α. Ζαχαρίου και Σία. Α Π Ο Φ Α Σ Η Η Ενάγουσα, η οποία κατά το χρόνο έγερσης της αγωγής ήταν ανήλικη, αξιώνει μέσω των γονέων και πλησιεστέρων φίλων της αποζημιώσεις από τους Εναγόμενους για τον τραυματισμό που υπέστη στις 10.4.01 ενώ διέμενε σε δωμάτιο στο ξενοδοχείο της Εναγομένης 1, ιδιοκτησία της Εναγόμενης
- Η θέση της Ενάγουσας, όπως αυτή καταγράφτηκε στην Έκθεση Απαίτησής της, ήταν ότι λόγω της αμέλειας και/ή παράβασης των καθηκόντων των Εναγομένων 1 και 2 θρυμματίστηκε το μπιτέ στο δωμάτιο του ξενοδοχείου Εναγόμενου 1, το οποίο ανήκει στην Εναγόμενη 2, τραυματίζοντάς την. Ως λεπτομέρειες της αμέλειας των Εναγομένων 1 και 2 καταγράφεται η παράλειψή τους να εγκαταστήσουν με ασφαλή τρόπο το μπιτέ στο δωμάτιο του μπάνιου, η εγκατάσταση ακατάλληλου και/ή ελαττωματικού μπιτέ, η πρόκληση σπασίματος στο μπιτέ, η ανοχή της παραμονής του ελαττωματικού ή/και ακατάλληλου μπιτέ στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, η παράλειψη συντήρησης του μπιτέ, η παράλειψη λήψης οποιονδήποτε μέτρων για να βεβαιωθούν ότι το μπιτέ ήταν σε ασφαλή κατάσταση ή/και δεν ήταν ελαττωματικό, η παράλειψη προειδοποίησης της Ενάγουσας ότι το μπιτέ δεν ήταν σε καλή κατάσταση, παράλειψαν να λάβουν τα δέοντα ή οποιαδήποτε μέτρα για την ασφάλεια της Ενάγουσας και/ή για ν΄ αποτρέψουν την πρόκληση σωματικής βλάβης και/ή ζημιάς από ασυνήθιστους κινδύνους, οι οποίοι ήταν εν γνώσει τους ή έπρεπε να είναι εν γνώσει τους. Λόγω όλων των πιο πάνω παραλείψεων η Ενάγουσα υπέστη σωματικές βλάβες δηλαδή δύο θλαστικά τραύματα στον αριστερό μηρό, θλαστικό τραύμα στο αριστερό γόνατο και θλαστικό τραύμα στο μεγάλο χείλος του αϊδοίου (αριστερά). Η Ενάγουσα, η οποία την ημέρα του ατυχήματος ήταν 9 ετών, λόγω του τραυματισμού της μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας όπου έγινε συρραφή των τραυμάτων, της δόθηκε φαρμακευτική αγωγή και απελύθει. Οι ραφές αφαιρέθηκαν στην Βιέννη όπου η Ενάγουσα έτυχε περαιτέρω ιατρικής περίθαλψης και πρόγνωσης από ιατρούς που την παρακολουθούσαν κατά διαστήματα. Σύμφωνα με τ΄ όσα καταγράφονται στην Έκθεση Απαίτησης μέχρι σήμερα η Ενάγουσα έχει σημάδια στον αριστερό μηρό και το γόνατο μήκους 4 μέχρι 6 εκατοστών και πλάτους από 8 μέχρι 20 mm και έχουν παραμείνει επίσης σημάδια από την συρραφή. Επίσης έχει σημάδι μήκους 3 εκατοστών και πλάτους 6 mm στο μεγάλο χείλος του αϊδοίου. Οι ιατρικές συμβουλές, τις οποίες έλαβε η Ενάγουσα, επικεντρώνονται στο ότι θα πρέπει να γίνουν δύο πλαστικές εγχειρήσεις για την σμίκρυνση των σημαδιών, τις οποίες θα ακολουθήσει μετεγχειρητική θεραπεία για περίοδο δύο μηνών. Το ύψος των ειδικών ζημιών της, σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των ειδικών ζημιών, καθορίζονται στο ποσό των Λ.Κ. 800 και Ευρώ 24.691,
- Επίσης, αξιώνει Γενικές Αποζημιώσεις για τις σωματικές βλάβες, τον πόνο, την ταλαιπωρία και την απώλεια της προσωπικής της άνεσης. Ενώπιον του Δικαστηρίου κατέθεσαν συνολικά τέσσερις μάρτυρες. Για την Ενάγουσα κατέθεσαν οι γονείς της και η ίδια. Πρώτος, κατέθεσε ο πατέρας της Michael Kouba (Μ.Ε.1) ο οποίος ανέφερε στο Δικαστήριο τ΄ ακόλουθα. Στις 10.4.01 ενώ ήταν στην Κύπρο για διακοπές οικογενειακός η κόρη του τραυματίστηκε στο ξενοδοχείο Golden Bay όπου διέμεναν λόγω του ότι έσπασε το μπιτέ. Επισκέφθηκε το νοσοκομείο Λάρνακας όπου έλαβε τις πρώτες βοήθειες. Ήταν ο ισχυρισμός του ότι επέστρεψαν στην Βιέννη με την επόμενη πτήση την επόμενη μέρα. Όταν επέστρεψαν στην Βιέννη επισκέφθηκαν, σε ένα νοσοκομείο ατυχημάτων, την πλαστική χειρούργο, Δρ. Deutinger, η οποία τους συνέστησε την θεραπεία των ουλών ως πρώτο βήμα. Κατέθεσε, ως Τεκμήριο 1, πιστοποιητικό της γιατρού και ως Τεκμήριο 2 την απόδειξη πληρωμής της γιατρού για την διάγνωση. Η Ενάγουσα πήρε μια δεύτερη γνώμη ενός καθηγητή πλαστικής χειρουργικής στην Βιέννη του ιατρού Turkof λόγω και του τραυματισμού της στα γεννητικά όργανα. Ο ιατρός αυτός ετοίμασε έκθεση, η οποία κατατέθηκε ως Τεκμήριο
- Πληρώθηκε το ποσό των Ευρώ 120 και κατατέθηκε η απόδειξη ως Τεκμήριο
- Ισχυρίστηκε, ο πατέρας της Ενάγουσας ότι πλήρωσε δύο ποσά στο συγκεκριμένο γιατρό. Το ποσό των Ευρώ 120 ήταν για την έκδοση της ιατρικής έκθεσης. Ενώ, το ποσό των Ευρώ 800 ήταν για την πραγματογνωμοσύνη του ιατρού, αναφορικά με τον τραυματισμό της Ενάγουσας. Ήταν η θέση του ότι κατέβαλε και τα δύο ποσά. Στην συνέχεια, η Ενάγουσα επισκέφθηκε ακόμα ένα ιατρό, τον ιατρό Kaller, και κατέθεσε ως Τεκμήριο 6 το τιμολόγιο του γιατρού και ως Τεκμήριο 7 την απόδειξη πληρωμής για το ποσό των 1,000 shilling τ΄ οποία ο ίδιος καθόρισε στο ποσό των ευρώ 72,
- Ήταν ο ισχυρισμός του μάρτυρα Μ.Ε.1 ότι είχε βγάλει και φωτογραφίες των τραυματισμένων μερών της Ενάγουσας, τις οποίες και κατέθεσε ως Τεκμήριο
- Ήταν η θέση του ότι η Ενάγουσα, η οποία κατά τον χρόνο του ατυχήματος ήταν 9 χρονών και ζύγιζε 25 κιλά, για να μπορέσει να πιάσει την πετσέτα του μπάνιου στο μπάνιο του δωματίου του ξενοδοχείου έπρεπε να σκαρφαλώσει πάνω στο μπιτέ το οποίο έσπασε. Κατέληξε ότι οι εισηγηθείσες πλαστικές επεμβάσεις δεν έγιναν διότι έπρεπε να μεγαλώσει η Ενάγουσα. Κατά την αντεξέταση ο μάρτυρας Μ.Ε.1 ισχυρίστηκε ότι κατά το χρόνο του ατυχήματος η Ενάγουσα ήταν μόνη της στο δωμάτιο και στην προσπάθειά της, μετά το μπάνιο της, να πάρει την πετσέτα, ανέβηκε στο μπιτέ το οποίο και έσπασε. Κατά την άποψή του η Ενάγουσα ήταν βρεγμένη. Ήταν η θέση του μάρτυρα Μ.Ε.1 ότι το σωματικό βάρος της Ενάγουσας ήταν το μέσο βάρος για ένα εννιάχρονο παιδί και ότι δεν δικαιολογείται σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου να μην γίνονται προσαρμογές με βάση το γεγονός ότι κάποιος θα είναι βρεγμένος όταν βρίσκεται εκεί. Κατά την ώρα του ατυχήματος ο μάρτυρας απουσίαζε από το ξενοδοχείο και ειδοποιήθηκε αργότερα ότι έγινε το ατύχημα. Ήταν η θέση του ότι από την Κύπρο αναχώρησαν οικογενειακός στις 15.4.
- Δεύτερη κατέθεσε η Ενάγουσα (Μ.Ε.2) η οποία ανέφερε ότι στις 10.4.01 βρισκόταν στο ξενοδοχείο Golden Bay με την οικογένειά της για διακοπές για 1 βδομάδα. Είχαν φθάσει στην Κύπρο στις 8.4.
- Η μάρτυς ανέφερε ότι στις 10.4.01 ήταν στο δωμάτιο με την μητέρα της η οποία έφυγε από το μπάνιο για να κάνει η ίδια ντους. Όταν τελείωσε, λόγω του ότι η πετσέτα ήταν τοποθετημένη ψηλά και δεν την έφθανε, ανέβηκε στο μπιτέ για να την φθάσει. Έβαλε πρώτα το αριστερό της πόδι και το χέρι της στο τοίχο. Μετά έβαλε το δεξί της πόδι στο μπιτέ και τότε το μπιτέ έσπασε και τραυματίστηκε στο αριστερό της πόδι, πάνω από το γόνατο και πίσω από το γόνατο. Τα τραύματα ήταν βαθιά γιατί φαινόταν, στο μπροστινό τραύμα, το κόκαλο. Επίσης, τραυματίστηκε στα γεννητικά όργανα. Αναγνώρισε ότι οι φωτογραφίες του Τεκμηρίου 8 δείχνουν τα τραύματά της. Όταν τραυματίστηκε έπαθε σιόκ και άρχισε να φωνάζει. Έτρεξαν κοντά της η μητέρα της και η αδελφή της. Η μητέρα της την αγκάλιασε, της τύλιξε με μια πετσέτα το πόδι και κατέβηκαν στην αίθουσα υποδοχής του ξενοδοχείου όπου κλήθηκε ασθενοφόρο, το οποίο την μετέφερε στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας. Εκεί έραψαν τα τραύματα και η ίδια επέστρεψε στο ξενοδοχείο καθισμένη σε αναπηρική καρέκλα. Για όλες τις υπόλοιπες μέρες των διακοπών της βρισκόταν στην αναπηρική καρέκλα. Επέστρεψαν στην Αυστρία μετά από μια βδομάδα. Για τις επόμενες μέρες, σύμφωνα με την μαρτυρία της Μ.Ε.2, δεν μπορούσε να κοιμηθεί λόγω των πόνων που είχε ενώ συνέχιζε να βρίσκεται σε κατάσταση σιοκ. Στην Αυστρία επισκέφθηκαν το Νοσοκομείο όπου της αφαίρεσαν τις ραφές και έκανε την πρώτη της θεραπεία. Στη συνέχεια άλλαξε γιατρό και ο δεύτερος γιατρός της έδωσε τσιρότα με σιλικόνη για να τοποθετεί στις πληγές. Μετά επισκέφθηκαν και τρίτο γιατρό με τον οποίο άρχισαν τις διαδικασίες για την πλαστική χειρουργική. Ήταν η θέση της ότι σήμερα η πληγή στα γεννητικά όργανα έχει κλείσει εντελώς, όμως το αριστερό της πόδι δεν μπορεί να κλείσει σωστά και δεν μπορεί να κάθεται πάνω στο αριστερό της γόνατο. Στο μέλλον θα υποβληθεί σε πλαστική εγχείρηση. Εξηγώντας το πώς βγήκε πάνω στο μπιτέ ανέφερε ότι έβαλε το χέρι της στον τοίχο για να μην χάσει την ισορροπία της, όμως παραδέχθηκε ότι ήταν βρεγμένη όταν ανέβηκε σ΄ αυτό. Είπε επίσης ότι δεν είχε ξαναδεί μπιτέ και θεώρησε ότι ήταν κάτι σαν την τουαλέτα. Δεν είχε ρωτήσει οποιονδήποτε για την χρήση του. Ερωτηθείσα ανέφερε ότι δεν έχει αποζημιωθεί με οποιοδήποτε ποσό από το ξενοδοχείο και ότι ο πατέρας της έχει πληρώσει όλα τα ιατρικά της έξοδα μέχρι τώρα καθώς και τα έξοδα για το ταξίδι της στην Κύπρο για να δώσει μαρτυρία. Κατά την αντεξέταση ανέφερε ότι ήρθαν στην Κύπρο στις 8.4.01 για μια βδομάδα και έφυγαν όταν τελείωσε η βδομάδα. Ήταν η θέση της ότι για πρώτη φορά έβλεπε μπιτέ, όμως είχε αντιληφθεί ότι δεν χρησιμοποιείτο σαν σκάλα. Αναφερόμενη στις συνθήκες του ατυχήματος, επανέλαβε ότι έβαλε πρώτα το αριστερό πόδι στο μπιτέ, μετά το αριστερό χέρι στον τοίχο και στη συνέχεια έβαλε το δεξί της πόδι. Επέμενε ότι δεν γλίστρησε παρόλο που τα πόδια της ήταν βρεγμένα γιατί βρισκόταν πάνω στο μπιτέ μόνο για λίγα δευτερόλεπτα, όταν αυτό έσπασε. Στην Αυστρία ανεβαίνει στην τουαλέτα για ν΄ ανοίξει το παράθυρο. Ερωτηθείσα για τις μελλοντικές εγχειρήσεις, στις οποίες θα πρέπει να υποβληθεί, η μάρτυρας Μ.Ε.2 ισχυρίστηκε ότι ο τρίτος γιατρός, τον οποίο επισκέφθηκαν, είχε την άποψη ότι θα πρέπει να περιμένει για ακόμα λίγο χρόνου προτού προχωρήσει στις εγχειρήσεις αυτές. Η επόμενη μάρτυρας ήταν η μητέρα της Ενάγουσας κα Rosemary Kouba (Μ.Ε.3) η οποία ανέφερε ότι κατά την παραμονή τους στην Κύπρο, η κόρη της Patricia είχε ατύχημα στις 10.4.
- Η ίδια μαζί με την άλλη της κόρη βρισκόταν στο δωμάτιο, όταν άκουσε θόρυβο και τις φωνές της Patricia από το μπάνιο. Όταν την άκουσε έτρεξε στο μπάνιο, πήρε τις πετσέτες και προσπάθησε να δέσει το πόδι μ΄ αυτές. Κατέβηκαν στην αίθουσα υποδοχής του ξενοδοχείου όπου κλήθηκε ασθενοφόρο. Ήταν η θέση της ότι από το φόβο της και λόγω της ποσότητας του αίματος που είχε χάσει η Ενάγουσα ήταν σχεδόν αναίσθητη. Είχε κτυπήσει στο αριστερό πόδι, κάτω από το γόνατο, καθώς και πάνω από το γόνατο. Επίσης, είχε κτυπήσει και το πίσω μέρος του ποδιού, πίσω από το γόνατο, στο μηρό και στα γεννητικά όργανα. Η συρραφή των τραυμάτων, σύμφωνα με τη μάρτυρα, έγινε με τοπική αναισθησία και διήρκησε δύο ώρες. Της δόθηκαν αντιβιοτικά και χάπια για τους πόνους γιατί είχε παρά πολλούς πόνους. Το ίδιο το ξενοδοχείο της παραχώρησε αναπηρική καρέκλα για τις υπόλοιπες 5 μέρες που παρέμειναν στην Κύπρο. Όταν επέστρεψαν στην Αυστρία αφαιρέθηκαν οι ραφές. Μετά την αφαίρεσή τους, επισκέφθηκαν τρεις γιατρούς. Ο πρώτος γιατρός τους έδωσε μια αλοιφή για να την τοποθετούν στις ουλές. Η δεύτερη γιατρός τους έδωσε τσιρότα με σιλικόνη τα οποία θα έπρεπε να τοποθετούνται για ένα χρόνο στα τραύματα για να μην στεγνώσουν τα τραύματα εκεί που ήταν οι ραφές, ενώ ο τρίτος γιατρός τους εξήγησε ότι θα χρειαστεί πλαστική χειρουργική όταν κλείσει τα 18 της χρόνια. Ήταν η θέση της Μ.Ε.3 ότι σύμφωνα με τον τρίτο ιατρό θα χρειαστούν δύο πλαστικές εγχειρήσεις και η κάθε εγχείρηση θα έχει την δική της θεραπεία, διάρκειας 8 εβδομάδων. Επίσης, ισχυρίστηκε ότι όλα τα έξοδα των ιατρών έχουν καταβληθεί από το σύζυγό της, πατέρα της Ενάγουσας. Κατέθεσε, ως Τεκμήριο 10, τα αεροπορικά εισιτήρια που αφορούν τ΄ έξοδα για την προσέλευσή τους ενώπιον του Δικαστηρίου για την παρούσα ακρόαση αξίας Ευρώ 770 το καθένα. Ισχυρίστηκε ότι στο δικό τους σπίτι δεν έχουν μπιτέ πλην όμως αυτή γνώριζε τη χρήση του. Ποτέ δεν είχε εξηγήσει στην Ενάγουσα την χρήση του διότι δεν το θεωρούσε σημαντικό. Στο δωμάτιο του ξενοδοχείου το μπιτέ ήταν δίπλα από την τουαλέτα πολύ κοντά στον τοίχο. Δεν υπήρχε οποιαδήποτε απαγορευτική πινακίδα αναφορικά με το ανέβασμα στο μπιτέ. Πάνω από το μπιτέ βρίσκονταν οι πετσέτες του μπάνιου, τις οποίες δεν μπορούσε να φθάσει η Ενάγουσα από το πάτωμα γιατί ήταν πολύ ψηλά. Το 2001 σύμφωνα με το βιβλιάριο του ιατρού τον οποίον είχαν επισκεφθεί πριν ν΄ έρθουν στην Κύπρο, ήταν 25 Kg. Κατά την αντεξέταση ανέφερε ότι η Ενάγουσα υπέστη πέντε τραυματισμούς. Οι τέσσερις ήταν στο πόδι και ο άλλος στα γεννητικά όργανα. Ήταν η θέση της ότι οι δύο πλαστικές εγχειρήσεις είναι απαραίτητες, για να μπορεί η Ενάγουσα να κινείται, στις οποίες η Ενάγουσα θα πρέπει ν΄ υποβληθεί σε γενική αναισθησία. Στην επανεξέταση διευκρίνισε ότι το τραύμα στο γόνατο στο κάτω μπροστινό μέρος δεν της επιτρέπει να γονατίσει, γι΄ αυτό και πρέπει να γίνουν οι πλαστικές εγχειρήσεις. Λόγω των τραυμάτων δεν μπορεί να φορεί κοντά παντελόνια και φορέματα. Για την Εναγόμενη 2 κατέθεσε ο κ. Χριστάκης Χριστοφή, ο οποίος είναι υπεύθυνος του Τμήματος Συντήρησης του ξενοδοχείου Golden Bay. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του είναι επιφορτισμένος με τον γενικό έλεγχο για την καλή λειτουργία του ξενοδοχείου. Ήταν η θέση του ότι κάθε χρόνο γίνεται συντήρηση όλων των δωματίων του ξενοδοχείου. Ερωτηθείς για το συγκεκριμένο μπιτέ και κατά πόσο υπήρχε ελάττωμα σ΄ αυτό απάντησε ότι τα δωμάτια ελέγχονται ένα προς ένα από το Τμήμα Συντήρησης και μετά παραδίδονται στο Τμήμα Υποδοχής. Αυτός ο έλεγχος έγινε και για το συγκεκριμένο δωμάτιο και δεν διαπιστώθηκε οποιοδήποτε ελάττωμα στο μπιτέ. Ήταν η θέση του ότι εάν κάποιος βγει βρεγμένος στην περίπτωση που αυτός γλιστρήσει τότε το μπιτέ θα σπάσει, και αυτό δεν σημαίνει ότι το μπιτέ είναι ελαττωματικό. Κατά την αντεξέταση υποστήριξε ότι εργάζεται εδώ και 20 χρόνια στο ξενοδοχείο Golden Bay. Εξήγησε ότι πριν να παραδοθεί το δωμάτιο ελέγχεται από την οικονόμο, η οποία καταγράφει σε έντυπο κατά πόσο υπάρχουν οποιεσδήποτε βλάβες και το έντυπο διαβιβάζεται στο Τμήμα Συντήρησης. Το συγκεκριμένο μπιτέ ήταν μάρκας Twyfords και τοποθετήθηκε το 2000, όταν έγινε ανακαίνιση στον συγκεκριμένο όροφο. Μετά την τοποθέτησή του, η Υπηρεσία της οποίας προϊσταται ο μάρτυρας έλεγξε κατά πόσο εργαζόταν κανονικά και κατά πόσο στερεώθηκε κανονικά. Δηλαδή, ήταν ο ισχυρισμός του, ότι το μπιτέ κουνιέται αριστερά και δεξιά για να ελεγχθεί αν έχει τοποθετηθεί σωστά. Στην παρούσα περίπτωση ελέγχθηκε και παραδόθηκε το δωμάτιο. Ήταν ο ισχυρισμός του μάρτυρα ότι υπάρχει προειδοποίηση στο ασανσέρ καθώς και στο φαιλ του δωματίου ότι παιδιά κάτω των 12 χρόνων πρέπει να συνοδεύονται στα δωμάτια. Παράλληλα όμως παραδέχθηκε ότι δεν υπάρχουν προδιαγραφές βάρους αναφορικά με το μπιτέ ή οποιοσδήποτε νόμος που ν΄ απαγορεύει σε κάποιον να πατήσει πάνω στο μπιτέ. Επέμενε στη θέση του ότι μόνο αν κάποιος γλιστρούσε και έπεφτε στο μπιτέ αυτό θα έσπαζε. Όμως, δεν γνώριζε πόση πίεση απαιτείται για να σπάσει το μπιτέ. Κατέληξε όμως ότι ήταν μπιτέ τα οποία είχαν δουλευθεί για πολλά χρόνια στο ξενοδοχείο χωρίς οποιαδήποτε προβλήματα. Ενώ είχε την άποψη ότι αν βγει κάποιος βρεγμένος πάνω στην πορσελάνη σίγουρα θα γλυστρίσει. Ισχυρίστηκε ότι το μπιτέ, από τη μέση και κάτω ήταν στη θέση του ενώ από την μέση και πάνω έσπασε πράγμα που υποδεικνύει ότι δεν τάραξε από την θέση του. Λήφθηκαν φωτογραφίες του μπιτέ, τις οποίες πήρε η ασφάλεια, οι οποίες έδειχναν ότι η περισσότερη ζημιά ήταν στο δεξιό πλευρό. Τελειώνοντας, παραδέχθηκε ότι το μπιτέ όταν απλώς βγεις πάνω του αντέχει αφού είναι καμωμένο για να κάθονται απάνω του. Μετά την προσκόμιση της μαρτυρίας η πλευρά της Ενάγουσας προσκόμισε ένα ιατρικό πιστοποιητικό από πλαστικό χειρούργο, τον κο Σκαρπάρη, τ΄ οποίο κατατέθηκε από κοινού ως Τεκμήριο 11 καθώς και μια απόδειξη του ίδιου ιατρού, η οποία κατατέθηκε ως Τεκμήριο
- Ο κ. Ιντιάνος στην αγόρευσή του εισηγήθηκε ότι η Ενάγουσα, εννέα
(9)ετών όταν είχε συμβεί τ' ατύχημα, ήταν προσκεκλημένη ή/και βρισκόταν νόμιμα στο ξενοδοχείο Golden Bay τ΄ οποίο είναι ιδιοκτησία της Εναγόμενης 2. Λόγω της ανεξήγητης θραύσης του μπιτέ η Ενάγουσα υπέστη σοβαρούς τραυματισμούς. Με αναφορά στο άρθρο 51
(2)(β) του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148, τ' οποίο αφορά την υποχρέωση κατόχου υποστατικών σ' αυτούς που βρίσκονται νόμιμα στον χώρο, εισηγήθηκε ότι η Εναγόμενη 2 παραβίασε το καθήκον επιμέλειας που είχε προς την Ενάγουσα. Ήταν η θέση του ότι η ευθύνη επιμέλειας των Εναγομένων 2 επεκτείνεται πέραν από την σωστή τοποθέτηση του μπιτέ και στην ανάρτηση προειδοποιητικής απαγορευτικής πινακίδας, πάνω από το μπιτέ, έτσι ώστε να υπάρχει προειδοποίηση ότι απαγορεύεται να πατά κάποιος πάνω στο μπιτέ. Επίσης, εισηγήθηκε ότι θα έπρεπε οι πετσέτες να τοποθετούνταν πιο χαμηλά για να μπορούν να τις φθάνουν και τα μικρά παιδιά αφού είναι χώρος τον οποίον επισκέπτονται και μικρά παιδιά. Για να καταλήξει ότι η Ενάγουσα δεν είχε οποιαδήποτε συντρέχουσα αμέλεια, όπως ο όρος αυτός ερμηνεύθηκε μέσα από τη νομολογία, λόγω του ότι χρησιμοποίησε το μπιτέ γι΄ άλλο λόγο από εκείνο που είναι προορισμένο. Αναφορικά με τις γενικές αποζημιώσεις εισηγήθηκε προς το Δικαστήριο ότι θα πρέπει να επιδικάσει ένα ποσό της τάξης των Λ.Κ.20,
- Ήταν η θέση του ότι το ποσό αυτό δικαιολογείται αφού η Ενάγουσα έχει επηρεαστεί ψυχολογικά από τον τραυματισμό και θα υποστεί περαιτέρω ταλαιπωρία και πόνο από αυτόν που έχει ήδη υποστεί, λόγω των μελλοντικών επεμβάσεων στις οποίες θα πρέπει να υποβληθεί. Αποδέχθηκε ότι η επέμβαση και η θεραπεία θα στοιχίσει λιγότερο στην Κύπρο, σύμφωνα με το από κοινού κατατεθέν πιστοποιητικό του ιατρού Σκαρπάρη, Τεκμήριο 11, πλην όμως ήταν η θέση του ότι η Ενάγουσα δεν είναι υποχρεωμένη να έρθει στην Κύπρο. Παράλληλα, κάλεσε το Δικαστήριο να αγνοήσει το ιατρικό πιστοποιητικό του ιατρού Turkof και να αποδεχθεί το περιεχόμενο του από κοινού κατατεθέντος πιστοποιητικού του ιατρού Σκαρπάρη επιδικάζοντας όμως το κόστος των εισιτηρίων των γονιών της Ενάγουσας, οι οποίοι θα την συνοδεύσουν στο ταξίδι. Όσο αφορά τις ειδικές ζημιές εισηγήθηκε στο Δικαστήριο ότι έχει αποδειχθεί, σύμφωνα με τα τεκμήρια που κατατέθηκαν, το συνολικό ποσό των Λ.Κ.1,272.40σ. και εγκατέλειψε τις λεπτομέρειες ειδικών ζημιών που καταγράφονται στην παράγραφο 6(γ), (δ) και (ι) της Έκθεσης Απαίτησης. Η κα Ζαχαρίου αγορεύοντας εισηγήθηκε ότι οι ιατρικές γνωμοδοτήσεις που κατατέθηκαν από την πλευρά της Ενάγουσας είναι σε ξένη γλώσσα και δεν έχουν μεταφραστεί οπόταν δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη αφού κατατέθηκαν ως έγγραφα τα οποία ήταν στην κατοχή του πατέρα της Ενάγουσας. Επίσης, δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη, ήταν η θέση της, γιατί έρχονται σε αντίθεση με το εκ συμφώνου κατατεθέν πιστοποιητικό του ιατρού Σκαρπάρη - Τεκμήριο
- Ενώ, ήταν η εισήγησή της, ότι οι ειδικές αποζημιώσεις δεν έχουν αποδειχθεί αφού σε μερικά από τα τεκμήρια είναι γραμμένο το ποσό σ΄ αυστριακά σελίνια shilling και δεν έχει μεταφερθεί σε λίρες κυπριακές. Όσο αφορά την ευθύνη, ήταν η θέση της, ότι δεν προσκομίστηκε, εκ μέρους της Ενάγουσας, μαρτυρία προς απόδειξη του ισχυρισμού της για την λανθασμένη εγκατάσταση ή/και την ύπαρξη οποιουδήποτε ελαττώματος του μπιτέ αλλά ούτε και έγινε επίκληση της αρχής του res ipsa loquitur. Η μοναδική μαρτυρία που δόθηκε, αναφορικά με την κατάσταση του μπιτέ, ήταν αυτή των Εναγομένων 2 η οποία ήταν ότι το μπιτέ δεν ήταν ελαττωματικό, είχε εφαρμοστεί σωστά και ότι συντηρείτο συχνά χωρίς κανένα πρόβλημα. Οπόταν, κατέληξε ότι ο τραυματισμός της Ενάγουσας οφείλεται σε μη ενδεδειγμένη χρήση του μπιτέ από την ίδια την Ενάγουσα. Έχοντας παρακολουθήσει την Ενάγουσα και τους γονείς της να δίδουν μαρτυρία ενώπιόν μου δεν μπορώ να πω ότι είπαν ψέματα. Ο πατέρας της Ενάγουσας (Μ.Ε.1) απλά είπε ότι αναγκάστηκαν να διακόψουν τις διακοπές τους, πράγμα που δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα. Επειδή όμως απουσίαζε εκτός του ξενοδοχείου κατά την ώρα του ατυχήματος, δεν είχε ιδία γνώση. Κατά τα άλλα, ο μάρτυρας είπε τη δική του ιστορία όπως την έζησε από την στιγμή που είδε την κόρη του τραυματισμένη στο νοσοκομείο. Όμως, η μόνη που πραγματικά γνώριζε τι έγινε ήταν η Ενάγουσα (Μ.Ε.2), η οποία είπε στο Δικαστήριο την αλήθεια. Ήταν ειλικρινής. Ανέφερε ότι βγήκε πάνω στο μπιτέ βρεγμένη για να μπορέσει να πιάσει την πετσέτα του μπάνιου, η οποία ήταν πολύ ψηλά. Δεν αρνήθηκε το γεγονός ότι ήταν βρεγμένη αλλά αρνήθηκε τον ισχυρισμό ότι γλίστρησε. Στο μυαλό της, λόγω του ότι δεν είχε ξαναδεί μπιτέ, της δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι είναι σαν την τουαλέτα. Λόγω του ότι στο σπίτι τους βγαίνει πάνω στην τουαλέτα για να ανοίξει το παράθυρο, που βρίσκεται από πάνω από αυτή, θεώρησε ότι μπορούσε να κάνει το ίδιο με το μπιτέ. Η μητέρα της Ενάγουσας (Μ.Ε.3) παρόλο που δεν είχε δει πως επεσυνέβη το δυστύχημα, λόγω του ότι ήταν στο δωμάτιο μπορούσε να περιγράψει χωρίς οποιεσδήποτε υπερβολές τα τραύματα της Ενάγουσας αμέσως μετά τον τραυματισμό και την επακόλουθη ταλαιπωρία που υπέστη καθώς και τις θεραπείες που τις συνέστησαν οι γιατροί τόσο στην Κύπρο καθώς και στη Βιέννη. Θεωρώ ότι και αυτή ήταν μάρτυρας της αλήθειας και αποδέχομαι τη μαρτυρία της. Ο κ. Χριστάκης Χριστοφή (Μ.Υ.1), ουσιαστικά προσήλθε στο Δικαστήριο για να βοηθήσει την υπόθεση των εργοδοτών του. Προσπάθησε να πείσει το Δικαστήριο ότι ο μόνος λόγος που έσπασε το μπιτέ ήταν γιατί η Ενάγουσα γλίστρησε λόγω του ότι ήταν βρεγμένη και έπεσε πάνω στο μπιτέ με το γόνατο γι΄αυτό και έσπασε. Δεν μπορώ να δεχθώ την εκδοχή του. Από τι στιγμή που το μπιτέ είναι καμωμένο για ν΄ αντέχει πολύ μεγαλύτερο βάρος από τα 25 Kg της Ενάγουσας δεν μπορεί να θρυματίζεται μόνο και μόνο γιατί η Ενάγουσα ανέβηκε πάνω σ΄ αυτό αντί να καθίσει σ΄ αυτό. Με βάση την μαρτυρία όπως την έχω αποδεχθεί καταλήγω ότι τα γεγονότα που αφορούν την παρούσα υπόθεση έχουν ως ακολούθως: Η Ενάγουσα, ηλικίας 9 ετών τότε, βρισκόταν για διακοπές στην Κύπρο. Διέμενε στο ξενοδοχείο Golden Bay στη Λάρνακα, ιδιοκτησία της Εναγομένης Εταιρείας
- Κατά την παραμονή της στο ξενοδοχείο μετά από το μπάνιο της ανέβηκε στο μπιτέ, το οποίο ήταν φτιαγμένο από πορσελάνι, για να πιάσει την πετσέτα του μπάνιου. Όταν ανέβηκε πάνω το μπιτέ θρυματίστηκε τραυματίζοντάς την στον μηρό, στο αριστερό γόνατο και στο μεγάλο χείλος του αιδοίου. Επισκέφθηκε το Νοσοκομείο Λάρνακας και έγινε η συρραφή των τραυμάτων, της δόθηκε φαρμακευτική αγωγή και απολύθηκε. Μέχρι και τώρα η Ενάγουσα έχει σημάδια στα τραύματα. Στον αριστερό μηρό, έσω επιφάνεια μήκους περίπου 4ων εκατοστών και πλάτους από 1 εκατοστού. Στην οπίσθια επιφάνεια του αριστερού μηρού ουλή μήκους 6 εκατοστών και πλάτους 1 εκατοστού, η οποία ουλή παρουσιάζει μικρή υπερτροφία. Στο αριστερό γόνατο ουλή μήκους 5 εκατοστών και πλάτους 1 εκατοστού. Οι συγκεκριμένες ουλές δεν μπορούν να εξαλειφθούν μόνιμα αλλά μπορεί να βελτιωθεί η εμφάνισή τους με χειρουργική επέμβαση, η οποία στην Κύπρο στοιχίζει £
- ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η Ενάγουσα βρισκόταν στο ξενοδοχείο Golden Bay στην Λάρνακα, ιδιοκτησία της Εναγόμενης 2, νόμιμα και ως προσκεκλημένη της συγκεκριμένης εταιρείας αφού είχε καταβάλει κάποιο ποσό για την διαμονή της εκεί. Το γεγονός αυτό δεν αμφισβητήθηκε. Στο σύγγραμμα Halsbury´s Laws of England, 3η έκδ., 28ος τόμος, σελίδες 43 κ.ε., παράγραφο 39 στο κεφάλαιο «Duty of the Occupier» αναλύεται το θέμα της ύπαρξης ευθύνης, από τ΄ άτομα τα οποία διαχειρίζονται το χώρο ή στα οποία ανήκει ο χώρος, τον οποίο επισκέπτονται νόμιμα επισκέπτες και η έκτασή της και αναφέρονται τ΄ ακόλουθα: «Duty to Visitors. The common duty of care is a duty to take such care as in all the circumstances of the case is reasonable to see that the visitor will be reasonably safe in using the premises for the purposes for which he is invited or permitted by the occupier to be there. The relevant circumstances include the degree of care, and of want of care, which would ordinarily be looked for in the visitor , so that, for example, in proper cases the occupier must be prepared for children to be less careful than adults. On the other hand, he may expect the visitor to appreciate and guard against any special risks ordinarily incident to the exercise of his calling, so far as the occupier leaves him free to do so. In determining whether the occupier has discharged the common duty of care to a visitor regard must be had to all the circumstances. Thus, where damage is caused to the visitor by a danger of which he has been warned by the occupier, the warning is not to be treated without more as absolving the occupier from liability, unless in all the circumstances it was enough to enable the visitor to be reasonably safe. » Οι πιο πάνω αρχές επαναδιατυπώθηκαν στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Χαράλαμπος Μιχαήλ ν.
- Νίκου Ττουνιά,
- Medcon Construction Ltd,
(2005)1(A) Α.Α.Δ. 19 στην οποία αναφέρθηκαν τ΄ ακόλουθα: «Όσον αφορά την ευθύνη του κατόχου, είναι θεμελιωμένο ότι ένας κάτοχος υποστατικού έχει, προς όλους τους νόμιμα ευρισκομένους στο υποστατικό του, το κοινό καθήκον φροντίδας το οποίο εξυπακούει ότι ο κάτοχος θα πρέπει να επιδεικνύει τέτοια φροντίδα όση υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης είναι εύλογη, ώστε να διασφαλίζει ότι το οποιοδήποτε νόμιμα ευρισκόμενο στα υποστατικά πρόσωπο θα είναι εύλογα ασφαλές κατά τη χρήση των υποστατικών, για τους σκοπούς για τους οποίους ευρίσκεται νόμιμα στο χώρο.» Στο σύγγραμμα Clerk & Lindsell on Torts, 14η έκδ., σελ. 635, παράγραφος 1023 αναφέρονται τ΄ ακόλουθα αναφορικά με το τι μπορεί να ληφθεί υπόψη για ν΄ αποφασιστεί κατά πόσο οι πράξεις ή οι παραλείψεις του κατόχου του υποστατικού ήταν λογικές: «In determining whether what was done or not done by the occupier was in fact reasonable, and whether in the particular circumstances of the case the visitor was in fact reasonably safe, the court is free to consider matters that have proved relevant in the past such as the obvious nature of the danger, warnings, lighting, fencing, the age of the visitor, the purpose of his visit, the conduct to be expected of him, and the state of knowledge of the occupier.» Όσον αφορά τις προειδοποιητικές ενδείξεις προς τους επισκέπτες σύμφωνα με το σύγγραμμα Winfield & Jolowicz on Tort, 16η έκδοση, σελίδα 315, παράγραφος 9.12: « "(α) Where damage is caused to a visitor by a danger of which he had been warned by the occupier, the warning is not to be treated without more as absolving the occupier from liability, unless in all the circumstances it was enough to enable the visitor to be reasonably safe." In most cases, probably, a warning of the danger will be sufficient to enable the visitor to be reasonably safe and so amount to a discharge by the occupier of his duty of care, but if, for some reason, the warning is not sufficient then the occupier remains liable." Δηλαδή, ακόμη και αν υπάρχουν προειδοποιητικές ενδείξεις, αυτές από μόνες τους δεν αρκούν για ν΄ απαλλαγεί ο κάτοχος του χώρου από την ευθύνη, θα πρέπει να εξετάζονται όλες οι περιστάσεις έτσι ώστε να διαπιστώνεται ότι ο επισκέπτης ήταν εύλογα ασφαλής. Ενώ, όσον αφορά τα παιδιά που είναι επισκέπτες σ΄ ένα χώρο σύμφωνα με το σύγγραμμα Clerk & Lindsell on Torts (ανωτέρω) στην παρ. 1025 αναφέρεται ότι: «Liability to children. An occupier must be prepared for children to be less careful than adults. Something which would not be a danger to an adult may very well be one to a child; and a warning sufficient for an adult may be insufficient for a child.» Η πιο πάνω καταγραφείσα προσέγγιση του Κοινοδικαίου, ότι οφείλεται κοινό καθήκον επιμέλειας από τον κάτοχο του υποστατικού ή του χώρου στους προσκεκλημένους και τους αδειούχους αδιακρίτως αναφορικά με δραστηριότητες του κατόχου στο ακίνητο υιοθετήθηκε από αριθμό κυπριακών αποφάσεων μεταξύ των οποίων η Φραγκεσκίδης Λτδ & Σία κ.ά ν. Μάμα
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 70 στην οποία αναφέρθηκαν μεταξύ άλλων τ΄ ακόλουθα: «"Προσκεκλημένος" ("invitee") είναι πρόσωπο που εισέρχεται στο υποστατικό με πρόσκληση του κατόχου, από το οποίο ο κάτοχος έχει κάποιο χρηματικό ή υλικό συμφέρον. Στην υπόθεση Indermaur v. Dames
(1866)L.R. 1 C.P. 274, o Δικαστής Willes αναφέρθηκε στον ενάγοντα - προσκεκλημένο και είπε στη σελ. 285: "... the capacity in which the plaintiff was there was that of a person on lawful business, in the course of fulfilling a contract in which both the plaintiff and the defendant had an interest ..."» Οι πλείστες αυθεντίες μιλούν για κοινό συμφέρον του κατόχου και του προσκεκλημένου. Η πρόσκληση είναι παράκληση εισόδου στο υποστατικό για τους σκοπούς της επιχείρησης του κατόχου. Η πρόσκληση μπορεί να είναι γραπτή, ή προφορική, ή εξυπακουόμενη, ή με συμπεριφορά. (Fairman v. Perpetual Investment Building Society
(1923)A.C. 74; Mersey Docks and Harbour Board v. Procter
(1923)A.C. 253, 272; Ellis v. Fulham Borough Council
(1937)3 All E.R. 454.) Στην παρούσα περίπτωση ο εφεσίβλητος ήταν προσκεκλημένος. Η έκταση του καθήκοντος του κατόχου έναντί του έχει καθοριστεί από το Δικαστή Willes στην κλασσική υπόθεση Indermaur v. Dames (ανωτέρω), στη σελ. 288: «The class to which the customer belongs includes persons who go (...) upon business which concerns the occupier, and upon his invitation, express or implied. And, with respect to such a visitor, at least, we consider it settle law, that he, using reasonable care on his part for his own safety, is entitled to expect that the occupier shall on his part use reasonable care to prevent damage from unusual danger which he knows or ought to know; and that, where there is evidence of neglect, the question whether such reasonable care has been taken (by notice, lighting, guarding, or otherwise), and whether there was contributory negligence in the sufferer, must be determined by a jury as a matter of fact.»» Επίσης, στην απόφαση Λέσχη Ιπποδρομιών Λευκωσίας ν. Νικήτα
(2000)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1712 στην σελίδα 1722 αναφέρθηκαν τ΄ ακόλουθα: «Η πρωτόδικος δικαστής με αναφορά στην Κυριακίδης ν. Tenekedjian
(1994)1 Α.Α.Δ. 504 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι εφεσείοντες είχαν καθήκον επιμέλειας αναφορικά με τις δικές τους δραστηριότητες στο ακίνητο έναντι όλων των προσώπων που βρίσκονταν νόμιμα εντός του ακινήτου, ανεξάρτητα αν τα πρόσωπα αυτά ήταν προσκεκλημένοι ή απλοί αδειούχοι. Το συμπέρασμα είναι ορθό αλλά και αδιαμφισβήτητο γιατί η διάκριση μεταξύ "απλού αδειούχου" και "προσκεκλημένου" αποκτά σημασία μόνο όταν η ζημιά στον επισκέπτη έχει προκληθεί από τη στατική κατάσταση του ακινήτου (occupancy duty) σε αντιδιαστολή με τη ζημιά που προκλήθηκε από τις "δραστηριότητες" του κατόχου στο ακίνητο. Βλ. Κυριακίδης ν. Tenekedjian (ανωτέρω) όπου επισημαίνεται ".... πως αυτή η πτυχή του κοινοδικαίου βρήκε την έκφρασή της στις ίδιες τις διατάξεις του άρθρου 51
(2)(β) του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148...". Εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι οι εφεσείοντες είχαν καθήκον να ασκούν εύλογη φροντίδα και επιμέλεια κατά την ενάσκηση των δραστηριοτήτων τους οι οποίες, καθώς είναι αυτονόητο, περιλαμβάνουν τόσο τις πράξεις όσο και τις παραλείψεις τους.» Η υποχρέωση του κατόχου για συντήρηση και επιδιόρθωση των υποστατικών αντικατοπτρίζεται στις πρόνοιες του άρθρου 51
(2)(β) του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148. Εναποτίθεται καθήκον, στην κάτοχο υποστατικού, λήψης μέτρων που να καθιστούν το υποστατικό εύλογα ασφαλές και ν΄ εμποδίζουν ζημιά από ασυνήθιστο κίνδυνο που ο κάτοχος γνωρίζει ή οφείλει να γνωρίζει. Σίγουρα η Εναγόμενη 2 γνώριζε ότι επισκέπτονται το ξενοδοχείο μικρά παιδιά μαζί με τους γονείς τους τ΄ οποία οι πιθανότητες είναι ότι δεν γνωρίζουν την χρήση του μπιτέ. Με δεδομένο λοιπόν το γεγονός ότι οι πετσέτες ήταν τοποθετημένες ψηλά και πάνω από μπιτέ, αφού αυτό το γεγονός δεν αμφισβητήθηκε και έμεινε αναντίλεκτο, όφειλε, η Εναγόμενη 2, να γνωρίζει ότι αυτό ήταν επικίνδυνο για τα παιδιά και έπρεπε να λάβει τα μέτρα της. Δηλαδή, να τοποθετήσει τις πετσέτες πιο χαμηλά ή να βάλει κάποιες προειδοποιητικές πινακίδες αναφορικά με την χρήση του μπιτέ. Η Ενάγουσα μη μπορώντας να φθάσει τις πετσέτες του μπάνιου και συνηθισμένη ν΄ ανεβαίνει στην τουαλέτα του σπιτιού της για ν΄ ανοίγει το παράθυρο θεώρησε ότι μπορούσε να κάνει το ίδιο και με το μπιτέ, του οποίου την χρήση δεν γνώριζε, για να μπορέσει να φτάσει τις πετσέτες του μπάνιου. Ήταν «λογική» κίνηση για το μυαλό ενός εννιάχρονου παιδιού και ένας ασυνήθιστος κίνδυνος για τον οποίο η Εναγόμενη 2 όφειλε ν΄ είχε προβλέψει και μεριμνήσει λόγω της φύσεως των εργασιών της. Ακόμη και αν δεχθώ την θέση της Υπεράσπισης, ότι η Ενάγουσα γλίστρησε, δεν είναι λογικό ένα παιδάκι, βάρους 25 κιλά, επειδή γλύστρισε και έπεσε στο μπιτέ να θρυμματίζεται ένα μπιτέ που είναι κατασκευασμένο για ν΄ αντέχει φορτίο πολύ μεγαλύτερο. Όφειλε να μεριμνήσει η Εναγόμενη 2 έτσι ώστε η Ενάγουσα να είναι ασφαλής, εντός του χώρου του μπάνιου, αφού γνώριζε ότι επισκέπτονται το ξενοδοχείο παιδιά τα οποία χρησιμοποιούν τον χώρο του μπάνιου, χωρίς την παρουσία των γονιών τους. Η παράλειψη λήψης οποιονδήποτε μέτρων, αναφορικά με την χρήση του μπιτέ και η μη τοποθέτηση πετσέτων σε χαμηλότερο επίπεδο συνιστά υπό τις περιστάσεις αμέλεια, αποτέλεσμα της οποίας ήταν το ατύχημα της Ενάγουσας. Το γεγονός ότι ο κίνδυνος να σπάσει το μπιτέ όταν κάποιος σχετικά ελαφρύς ανεβεί σ΄ αυτό ήταν απομακρυσμένος δεν απαλλάσσει τους Εναγόμενους 2 από την υποχρέωση να λάβουν τ΄ απαραίτητα προστατευτικά μέτρα για την αποφυγή αυτού του συμβάντος. Βλ. Slater v. Clay Cross Ltd
(1956)2 All E.R. 625 στη σελ.
- Δεν υπήρχε οποιαδήποτε αξιόπιστη μαρτυρία, ενώπιον του Δικαστηρίου, ότι η Ενάγουσα γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει ότι απαγορεύεται να σταθεί πάνω στο μπιτέ γιατί αυτό ήταν επικύνδινο ή απαγορεύετο. Από την μαρτυρία που προσκομίστηκε καταδεικνύεται ότι η Ενάγουσα δεν γνώριζε την χρησιμότητα του μπιτέ αφού στο σπίτι τους δεν είχαν μπιτέ και το Δικαστήριο θεωρεί ότι από τι στιγμή που στις μέρες μας είναι μια εγκαταλελειμένη συνήθεια η χρήση του μπιτέ η Εναγόμενη 2 είχε καθήκον να μεριμνήσει για την ασφάλεια των παιδιών που δεν γνωρίζουν τι είναι το μπιτέ. Καταλήγω λοιπόν ότι η Εναγόμενη 2 ήταν αμελής και ευθύνεται για την ζημιά που υπέστη η Ενάγουσα επειδή: (α) παρέλειψε να πάρει τα ενδεδειγμένα προστατευτικά μέτρα για την προστασία του επισκέπτη της από τυχόν κινδύνους που μπορούσαν να ενυπάρχουν στην τοποθέτηση των πετσέτων του μπάνιο πολύ ψηλά. (β) παρέλειψε να δώσει οποιαδήποτε προειδοποίηση για την χρήση του μπιτέ καθώς και για τον κίνδυνο που ενέχει το να σταθεί κάποιος πάνω σ΄ αυτό. (γ) παρέλειψε να διασφαλίσει ότι τα παιδιά που επισκέπτονται τ΄ υποστατικά της είναι ασφαλισμένα από κινδύνους που ενυπάρχουν από την παρουσία τους στον χώρο. Έχοντας καταλήξει ότι η Εναγόμενη 2 ήταν αμελής έρχομαι τώρα να εξετάσω τον ισχυρισμό της Εναγόμενης 2, στην Έκθεση Υπεράσπισης, ότι η Ενάγουσα ήταν αμελής και ότι το ατύχημα επεσυνέβη λόγω της αποκλειστικής αμέλειας ή ελλείψεως φροντίδας εκ μέρους της διότι ανέβηκε στο μπιτέ με βρεγμένα πόδια και γλίστρησε. Σύμφωνα με το σύγγραμμα Halsbury´ s Laws of England, 4η έκδοση, 34ος τόμος, παρ. 69, σελίδα 59, ο Εναγόμενος πρέπει ν΄ αποδείξει ότι αυτή τούτη η αμέλεια του Ενάγοντα ήταν η αιτία του κακού που υπέστη. Συγκεκριμένα αναφέρονται τ΄ ακόλουθα: «In order to establish contributory negligence the defendant has to prove that the plaintiff's negligence was a cause of the harm which he has suffered in consequence of the defendant´ s negligence. The question is not who had the last opportunity of avoiding the mischief but whose act caused the harm. The question must be dealt with broadly and upon commonsense principles.» Για ν΄ αποδείξει συντρέχουσα αμέλεια η Εναγόμενη 2 όφειλε ν΄ αποδείξει πρώτον, ότι η Ενάγουσα γλύστρισε και αυτός ήταν ο λόγος που θρυμματίστηκε το μπιτέ και δεύτερον, δεν έλαβε όλα τα απαραίτητα μέτρα για να προστατεύσει τον εαυτό της και αυτή η έλλειψη επιμέλειας από μέρους της συνέβαλε στον τραυματισμό της. Η Ενάγουσα αντεξετάστηκε επί του θέματος της συντρέχουσας αμέλειας. Της υποβλήθηκε ότι γλίστρησε αλλά η ίδια τ΄ αρνήθηκε. Παραδέχθηκε ότι τα πόδια της ήταν βρεγμένα αλλά αρνήθηκε εμφαντικά ότι γλίστρησε. Το ότι βγήκε με βρεγμένα πόδια στο μπιτέ από μόνο του δεν την καθιστά αμελή αφού θεώρησε ότι θα μπορούσε να βγει απάνω για να πάρει την πετσέτα του μπάνιου που ήταν τοποθετημένη ψηλά. Η γενεσιουργός αιτία του ατυχήματος ήταν η τοποθέτηση, από την Εναγόμενη 2, των πετσέτων του μπάνιου ψηλά και εκτός του ύψους μικρών παιδιών. Σύμφωνα με το Κοινοδίκαιο το ερώτημα που πρέπει ν΄ απαντηθεί είναι όχι κατά πόσο η ίδια η Ενάγουσα συνειδητοποίησε ότι η πράξη της ήταν επικίνδυνη αλλά κατά πόσο τα γεγονότα που ήταν σε γνώση της θα οδηγούσαν ένα συνετό άνθρωπο, στην θέση της και έχοντας την ηλικία της, να συνειδητοποιήσει τον κίνδυνο. Σχετική επί του θέματος είναι και η παρ. 73, της 4ης έκδοσης του Halsbury´s Laws of England σελίδα 61 στην οποία αναφέρονται τ΄ ακόλουθα: «Knowledge by the plaintiff of an existing danger or of the defendant´s negligence may be an important element in determining whether or not he has been guilty of contributory negligence. The question is not whether the plaintiff realised the danger but whether the facts which he knew would have caused a reasonable person in his position to realise the danger. It is a question of fact in each case whether the knowledge of the plaintiff in the particular circumstances made it so unreasonable for him to do what he did as to constitute contributory negligence. The knowledge which a plaintiff has of the dangers of railways or places where the public has rights of access and of the precautions taken in respect of such dangers, may tend either to establish or to refute contributory negligence. On the one hand, the plaintiff must act reasonably with regard to the dangers which he knows, or ought to know, exist, and to any regulations or other precautions imposed for the purpose of avoiding them. On the other hand, he is entitled to rely on reasonable care and proper precautions being taken, and, in places to which the public has access, he is entitled to assume the existence of such protection as the public has through custom become justified in expecting." Όμως, υπάρχει μια διαχωριστική γραμμή αναφορικά με τις πράξεις ή τις παραλείψεις των παιδιών γιατί ενώ μια πράξη ή παράλειψη, αν διαπραχθεί από ένα ενήλικα μπορεί να θεωρηθεί ως συντρέχουσα αμέλεια το ίδιο δεν ισχύει και στην περίπτωση διάπραξής της από παιδί ή νεαρό άτομο. Σύμφωνα με τον Halsbury´ s Laws of England, 3η έκδοση, παρ. 98, σελίδα 93: «A distinction must be drown between children and adults, for an act which would constitute contributory negligence on the part of an adult may fail to do so in the case of a child or a young person, the reason being that a child cannot be expected to be as careful for his own safety as an adult ...... Where a child in doing an act which contributed to the accident was only following the instincts natural to his age and the circumstances, he is not guilty of contributory negligence but the taking of reasonable precautions by the defendant to protect a child against his own propensities may afford evidence that the defendant was not negligent, and is therefore not liable.» Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω αρχές και εφαρμόζοντάς τις στα υπό εξέταση γεγονότα, λαμβανομένων υπόψη των ακόλουθων παραγόντων: ότι η Ενάγουσα ήταν μόνο 9 ετών την μέρα του ατυχήματος, ότι δεν γνώριζε τι σκοπό εξυπηρετεί το μπιτέ, ότι οι πετσέτες ήταν τοποθετημένες πολύ ψηλά και δεν τις έφτανε και ότι δεν υπήρχε οποιαδήποτε ένδειξη ή απαγορευτική πινακίδα αναφορικά με την χρήση του μπιτέ καταλήγω στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρξε συντρέχουσα αμέλεια. Η Ενάγουσα ενήργησε όπως κάθε άλλο νεαρό πρόσωπο στην ηλικία της θα ενεργούσε για να φθάσει τις πετσέτες. Των πιο πάνω λεχθέντων θεωρώ την Εναγόμενη 2 αποκλειστικά υπεύθυνη για την ζημιά της Ενάγουσας για όλους τους λόγους που ανέφερα. ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ Ερχόμενη τώρα στο θέμα των αποζημιώσεων. Η Ενάγουσα υπέστη ειδικές ζημιές τις οποίες κατέγραψε στην παράγραφο 6 του Ειδικώς Οπισθογραφημένου Κλητηρίου Εντάλματος, οι οποίες αμφισβητήθηκαν έντονα από την πλευρά της Εναγόμενης
- Η Εναγόμενη 2 αμφισβήτησε το περιεχόμενο των Τεκμηρίων 2, 4 -7, τ΄ οποία κατατέθηκαν προς υποστήριξη της αξίωσης της παραγράφου 6(β) της Έκθεσης Απαίτησης που αφορά το σύνολο των ιατρικών εξόδων που προέκυψαν λόγω του τραυματισμού και αφορούσαν θεραπείες που ακολούθησε η Ενάγουσα στην Αυστρία. Η ευπαίδευτη συνήγορος της Εναγόμενης 2 βάσισε την θέση της στο γεγονός ότι τα συγκεκριμένα τεκμήρια έχουν καταρτιστεί στην γερμανική γλώσσα και δεν έχουν μεταφραστεί. Όντως, τα Τεκμήρια 2 και 4 -7 είναι στην γερμανική γλώσσα και δεν έχουν μεταφραστεί. Ακόμη και αν το Δικαστήριο προσπαθούσε ν΄ αναζητήσει τα ποσά που πληρώθηκαν δεν θα μπορούσε να καταλήξει σ΄ ασφαλές ποσό αφού τα ποσά, στα οποία αναφέρθηκε ο πατέρας της Ενάγουσας (Μ.Ε.1) κατά την προφορική του μαρτυρία είναι διαφορετικά από αυτά που καταγράφονται στα συγκεκριμένα τεκμήρια και δεν επεξηγήθηκε με επάρκεια από τον μάρτυρα έτσι ώστε το να μπορεί να διαπιστωθεί το συγκεκριμένο ποσό που καταβλήθηκε. Σύμφωνα με την νομολογία μας, όπως έχει εξελιχθεί μέχρι σήμερα οι ειδικές ζημιές, οι οποίες ζητούνται, πρέπει να καταγράφονται στις έγγραφες προτάσεις με λεπτομέρεια και ν΄ αποδεικνύονται με αυστηρότητα βλ. Μεταξάκης ν. Δήμου Λευκωσίας
(2003)1 Α.Α.Δ. 467, Αντωνιάδης ν. Σταύρου
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 1171. Σε κάθε περίπτωση ο Ενάγων βαρύνεται με το βάρος της απόδειξης των ακριβή ποσών που αξιώνονται ως ειδικές ζημιές, τ΄ οποία θα πρέπει να συμπεριλάβει προηγουμένως στην Έκθεση Απαίτησης βλ. Κυριακίδης ν. Στεφάνου
(1999)1 Α.Α.Δ. 247 και Σωκράτης Ζαβρού κ.ά ν. Καριτζιή κ.ά, Πολ. Έφ. 11864, ημερ. 28.9.06. Στην υπόθεση Πίριλλος ν. Κανναρή
(2000)1 (Β) Α.Α.Δ. 1153 και συγκεκριμένα στην σελίδα 1190 αναφέρθηκαν τ΄ ακόλουθα επί του θέματος: «Όπως έχουμε υποδείξει με τις θεραπείες (Ζ) και (Η) αξιώνονται ειδικές αποζημιώσεις. Έχει νομολογηθεί ότι οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει να εξειδικεύονται στην απαίτηση, να καταγράφονται στις έγγραφες προτάσεις με λεπτομέρεια και να αποδεικνύονται με αυστηρότητα, με σαφήνεια και με συγκεκριμένα στοιχεία. (Βλ. Παναγιώτου ν. Φραγκέσκου κ.ά
(1999)1 Α.Α.Δ. 687, Αλεξάνδρου ν. Ιωάννου
(1996)1 Α.Α.Δ. 1157, Χριστοδούλου ν. Αγαθοκλέους
(1997)1 Α.Α.Δ. 396, Ηρακλέους ν. Πίτρου
(1994)1 Α.Α.Δ. 239, Λοϊζου ν. Μουρτζή
(1999)1 Α.Α.Δ. 883, Μαϊττα ν. Γεωργίου κ.ά
(1998)1 Α.Α.Δ. 1 και Ζήνων Μερκής Λτδ ν. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ
(1999)1 Α.Α.Δ. 1923). Η απουσία της πιο πάνω εξειδίκευσης από το δικόγραφο της εφεσίβλητης καθιστά αδύνατη την επιδίκαση οποιουδήποτε ποσού με την μορφή ειδικής ζημιάς.» Ο πατέρας της Ενάγουσας (Μ.Ε.1) ανέφερε ότι πλήρωσε €120 (Ευρώ) στον πρώτο ιατρό, €120 (Ευρώ) και €800 (Ευρώ) στον ιατρό Turkof και 1.000 (Shilling) στον ιατρό Koller τ΄ οποία αναλογούν σε €72.67, κατά την άποψή του. Σύνολο €1.112,74 (Ευρώ) ενώ ζητά γενικά και αόριστα €1.291,34 (Ευρώ). Θεωρώ ότι η μη συμπερίληψη λεπτομερειών που ν΄ αφορούν την συγκεκριμένη αξίωση σε συνάρτηση και με το γεγονός ότι όλα τα τεκμήρια που κατατέθηκαν και αφορούν την συγκεκριμένη αξίωση δεν έχουν μεταφραστεί έτσι ώστε να είναι σε κατανοητή από το Δικαστήριο γλώσσα είναι μοιραία για την συγκεκριμένη αξίωση. Αξίωσε επίσης, στις παραγράφους 6(ε)-(θ) του Κλητηρίου Εντάλματος ποσά συνολικού ύψους €16.071 (Ευρώ) για μελλοντικές επεμβάσεις της Ενάγουσας και για νοσοκομειακά έξοδα. Διαφωτιστική επί του συγκεκριμένου θέματος είναι η απόφαση στην υπόθεση Φιλίππου κ.ά ν. Παναγή κ.ά
(2000)1(Β) Α.Α.Δ. 1275 όπου στην σελίδα 1285 κ.ε αναφέρθηκαν τ΄ ακόλουθα: «Το δικαιολογημένο της αναζήτησης ιατρικής γνώμης και, παρεπόμενα, θεραπείας από το θύμα αστικού αδικήματος εξετάζεται κάτω από πλατιά σκοπιά. Είναι παραδεκτή, γενικά, η αναζήτηση ιατρικής γνώμης για την κατάσταση της υγείας του θύματος. Το εύλογο της αναζήτησης ιατρικής συμβουλής είναι, όπως διαπιστώνεται στην Κωνσταντίνου ν. Φιλίππου
(1991)1 Α.Α.Δ. 1110, το κριτήριο για το παραδεκτό της δαπάνης, την οποία επωμίζεται ο τραυματισθείς - (βλ. Αλεξάνδρου ν. Λεβέντη
(1996)1 Α.Α.Δ. 420). Ιατρική θεραπεία, περιλαμβανομένης και της υποβολής του ασθενούς σε χειρουργική επέμβαση, μπορεί να αναληφθεί και στο εξωτερικό, όπως εξηγείται στην Dieti v. Loizides
(1978)1 C.L.R.
- Το λελογισμένο της δαπάνης είναι το κριτήριο για την ανάκτησή της, όπως εξηγείται στην απόφαση του Εφετείου, που δόθηκε από τον Τριανταφυλλίδη, Π., παραπέμποντας, προς τούτο, στο σύγγραμμα McGregor on Damages, 13th ed., p.761, para.
- Σύμφωνα με την απόφαση του Εφετείου στη Μιχαηλίδης ν. Κακουλλή και άλλων
(1992)1 Α.Α.Δ. 674, η γνώμη των ιατρών του θύματος του αστικού αδικήματος για την αποθεράπευσή του άπτεται άμεσα του ευλόγου της δαπάνης η οποία καταβάλλεται. Αυτό εξηγείται στη Rubens v. Walker
(1946)S.C. 215, 216, η οποία αναφέρεται επιδοκιμαστικά στη Μιχαηλίδης, (ανωτέρω).» Δεν έχει προσκομισθεί οποιαδήποτε μαρτυρία που να δικαιολογεί τις συγκεκριμένες αξιώσεις. Επιπλέον το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 1 συγκρούεται με το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 3. Αυτά τα δύο τεκμήρια αφορούν έγγραφα που ο Μ.Ε.1 είχε στην κατοχή του και αφορούν την αναγκαιότητα για μια πλαστική επέμβαση, η οποία θα στοιχίσει 80.000 Shilling - Τεκμήριο 1 - ενώ ο δεύτερος ιατρός θεωρεί ότι θα πρέπει να γίνουν δύο
(2)πλαστικές επεμβάσεις, οι οποίες θα στοιχίσουν € 15.071 (Ευρώ) - Τεκμήριο 3. Όλα αυτά έμειναν ανεξήγητα και δεν μπορούν να με οδηγήσουν σ΄ οποιαδήποτε ασφαλή κατάληξη. Το μόνο ποσό που θα μπορούσε ν΄ επιδικαστεί είναι το ποσό των Λ.Κ. 900, τ΄ οποίο σύμφωνα με το Τεκμήριο 11, είναι το κόστος στης διορθωτικής εγχείρησης στην Κύπρο. Αυτό το ποσό ήταν κοινά αποδεκτό και κατατέθηκε εκ συμφώνου το συγκεκριμένο τεκμήριο καθώς και το κόστος της έκδοσης του συγκεκριμένου πιστοποιητικού. Όσον αφορά την αξίωση για το κόστος των εισιτηρίων τόσο της Ενάγουσας καθώς και των γονιών της για να έλθει ν΄ εγχειριστεί στην Κύπρο δεν έχει γίνει οποιαδήποτε αναφορά σε ποσό. Δόθηκε το Τεκμήριο 10 τ΄ οποίο δεν καταγράφει οποιοδήποτε ποσό και τ΄ οποίο εν πάση περιπτώσει είναι στα γερμανικά. Συνεπώς επιδικάζω στην Ενάγουσα μόνο το ποσό των £1.010 ως ειδικές αποζημιώσεις. ΓΕΝΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ Σύμφωνα με την μαρτυρία η Ενάγουσα υπέστη τις ακόλουθες σωματικές βλάβες και αντιμετώπισε τ΄ ακόλουθα προβλήματα: Δύο θλαστικά τραύματα στον αριστερό μηρό, ένα θλαστικό τραύμα στο αριστερό γόνατο και θλαστικό τραύμα στο μεγάλο χείλος του αιδοϊου. Υπέστη σιόκ από τον τραυματισμό. Για 1 βδομάδα ήταν αναγκασμένη να κάθεται σε αναπηρικό καροτσάκι. Μέχρι και σήμερα υπάρχουν μετατραυματικές ουλές στα συγκεκριμένα σημεία. Στην εσωτερική επιφάνεια του αριστερού μηρού ουλή μήκους 4cm και πλάτους 1cm, στην οπίσθια επιφάνεια του αριστερού μηρού υπερτροφική ουλή μήκους 6cm και πλάτους 1cm και κάτω από το αριστερό γόνατο ουλή μήκους 5cm και πλάτους 1cm. Οι ουλές αυτές δεν μπορούν να εξαλειφθούν μόνιμα αλλά μπορεί μόνο να βελτιωθεί η εμφάνισή τους. Το Δικαστήριο, σ΄ αυτό το στάδιο, είναι επιφορτισμένο με το καθήκον του υπολογισμού των γενικών αποζημιώσεων του φυσικού πόνου, της ταλαιπωρίας, της απώλειας των ανέσεων και απολαύσεων της ζωής που υπέστη η Ενάγουσα σαν συνέπεια του τραυματισμού της. Είναι ένα δύσκολο δικαϊκό έργο η αποτίμηση του ανθρώπινου πόνου. Οι αρχές που διέπουν τον προσδιορισμό του ύψους των αποζημιώσεων έχουν καταγραφεί σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Οι αποζημιώσεις που επιδικάζονται από τα Δικαστήρια πρέπει να είναι δίκαιες και λογικές. Στόχος είναι ν΄ αποδοθεί δικαιοσύνη στην απώλεια και στη ζημιά χωρίς να τίθεται υπέρμετρο βάρος στον αδικοπραγούντα. Όπως τονίζεται στην κλασσική πλέον, πάνω στο ζήτημα, απόφαση Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi
(1982)1 Α.Α.Δ. 789: «... Το ποσό που επιδικάζεται πρέπει να είναι κοινωνικά αποδεκτό. Συνεπώς, η κοινωνική δεοντολογία κατά τον ουσιώδη χρόνο είναι σε κάθε περίπτωση παράγοντας σχετικός προς το έργο μας, ειδικά σε σχέση με μη χρηματική απώλεια. Η χρηματική ζημιά, ως περισσότερο επιδεκτική μαθηματικού υπολογισμού εξαρτάται λιγότερο από κοινωνικά κριτήρια. Στόχος του εγχειρήματος είναι η κατάληξη, στο τέλος της πορείας σε αριθμό που είναι δίκαιος και εύλογος κάτω από τις περιστάσεις της υπόθεσης.» Στην πρόσφατη υπόθεση Ανδρέου ν. Θεμιστοκλέους
(2004)1(Α) Α.Α.Δ. 355 αναφέρθηκαν τ΄ ακόλουθα στη σελίδα 362: «Οι αποζημιώσεις πρέπει να είναι δίκαιες, λογικές και κοινωνικά αποδεκτές. Σκοπός είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη στην απώλεια και ζημιά του τραυματισθέντος χωρίς να τίθεται υπερβολικό βάρος επί του αδικοπραγήσαντος. Ο ανθρώπινος πόνος και δυσχέρεια πρέπει να αποτιμούνται με φιλελεύθερο πνεύμα, λόγω των πολλαπλών στερήσεων που προκαλούν οι αναπηρίες στα θύματα της αμέλειας και η γενική τάση είναι να αυξάνεται το ποσό των αποζημιώσεων, σε μια προσπάθεια πιο δίκαιης αποτίμησης του πόνου, λαμβανομένης υπόψη της συνεχούς μείωσης της αξίας του χρήματος. Όσον αφορά προηγούμενες αποφάσεις, αυτές μόνο καθοδήγηση παρέχουν, γιατί είναι σχεδόν αδύνατο να βρεθούν δύο υποθέσεις με τα ίδια ακριβώς στοιχεία. (βλ. Αντωνιάδης ν. Μακρίδης
(1969)1 Α.Α.Δ. 245, Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi
(1982)1 Α.Α.Δ. 789, Νεοφύτου ν. Χ" Δημητρίου
(1982)1 Α.Α.Δ. 430, Παναγής ν. Θεοδώρου
(1992)1 Α.Α.Δ 1303, Σπύρου ν. Χ" Χαραλάμπους
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 298, Miller v. Peter
(1999)1 Α.Α.Δ. 2091).» Είναι σταθερή η τάση για ελευθεροποίηση των ποσών που επιδικάζονται, ως γενικές αποζημιώσεις, η οποία καταλήγει σε αύξησή τους σε σύγκριση με εκείνο που θεωρείτο το μέτρο στο παρελθόν έτσι που να τοποθετείται μεγαλύτερη αξία στον ανθρώπινο πόνο και τις αγωνίες της ανικανότητας. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι πραγματικότητες, όπως μπορούν να εξακριβωθούν με γνώμονα και την αγοραστική αξία του χρήματος, κατά το χρόνο της επιδίκασης των αποζημιώσεων ως αυτοτελή παράγοντα αλλά και ως συγκριτικό όταν ανατρέχουμε σε υποθέσεις του παρελθόντος στο βαθμό που αυτές, σε περιπτώσεις αυτής της φύσεως, θα μπορούσε να είναι βοηθητικές. Σκοπός των αποζημιώσεων είναι η αποκατάσταση του θύματος του αστικού αδικήματος στην θέση στην οποία εύλογα θα μπορούσε να αναμένεται ότι θα βρισκόταν εάν δεν τραυματιζόταν. Αυτή είναι και η βασική αρχή, η οποία διέπει τον καθορισμό των αποζημιώσεων στο δίκαιο των αστικών αδικημάτων υπό τον όρο πάντα ότι η ζημιά η οποία αποδίδεται είναι εύλογη. Βλ. Μιχαήλ κ.ά ν. Φίλιου Γ. Συκοπετρίτη Λτδ κ.ά
(2000)1 (Β) Α.Α.Δ. 1049. Κατά τον καθορισμό των γενικών αποζημιώσεων άντλησα καθοδήγηση από αποφάσεις τόσο του Ανωτάτου Δικαστηρίου όσο και των Επαρχιακών Δικαστηρίων στις οποίες υπάρχει αναλογία με την συγκεκριμένη υπόθεση, όσον αφορά την έκταση του τραυματισμού και στα επακόλουθά του, προβαίνοντας στις αναγκαίες προσαρμογές και λαμβάνοντας υπόψη ότι κάθε υπόθεση έχει τις ιδιαιτερότητές της και είναι σχεδόν αδύνατο να βρεθούν δύο υποθέσεις με τα ίδια ακριβώς στοιχεία βλ. Christiansen v. Blue Med. Hotels
(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1542, Κυριάκου ν. Φινοπούλου
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ.
- Ο ευπαίδευτος συνήγορος της Ενάγουσας εισηγήθηκε, κατά την αγόρευσή του, το ποσό των Λ.Κ. 20.000 στο οποίο συμπεριέλαβε τα έξοδα της μελλοντικής πλαστικής επέμβασης ως δίκαιη και ικανοποιητική αποζημίωση. Σίγουρα λόγω και της ηλικίας της Ενάγουσας οι ορατές ουλές στο γόνατο καθώς και στο πόδι της, της έχουν δημιουργήσει ένα συναίσθημα ανασφάλειας. Το γεγονός ότι δεν θα ιαθούν τελείως ακόμη και μετά την διορθωτική επέμβαση και θα υπάρχουν μόνιμα κατάλοιπα του τραυματισμού προσδίδει μια διαφορετική υφή στα γεγονότα και μου δίδει την ευχέρεια ν΄ επιδικάσω ένα σεβαστό ποσό. Λαμβάνοντας υπόψη μου τη φύση, τη σοβαρότητα και την έκταση της βλάβης που υπέστη η Ενάγουσα, όπως αυτή περιγράφηκε ενώπιόν μου, την ταλαιπωρία, τον πόνο και την αναστάτωση που της προκάλεσε σε μια πολύ τρυφερή ηλικία και καθοδηγούμενη από τη σύγχρονη τάση της νομολογίας, όπως την έχω σκιαγραφήσει προηγουμένως, κρίνω ότι ένα ποσό της τάξεως των Λ.Κ. 10.000 αποτελεί υπό τις περιστάσεις εύλογη αποζημίωση. Συνεπώς, αυτό είναι το ποσό το οποίο επιδικάζω το οποίο φέρει τόκο σύμφωνα με το άρθρο 58(Α) του Κεφ.
- Ενόψει των πιο πάνω εκδίδεται απόφαση υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον της Εναγόμενης 2 (α) για το ποσό των Λ.Κ. 1.010 ως ειδικές αποζημιώσεις πλέον νόμιμο τόκο από 7.3.2003 και (β) για το ποσό των Λ.Κ. 10.000 ως γενικές αποζημιώσεις πλέον νόμιμο τόκο από 10.4.2001 μέχρι εξοφλήσεως πλέον έξοδα όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) ........................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ ΓΓ/ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο