Αναφορικά με την Εταιρεία LEFTERIS PIERIS MOTORS LTD, Αίτηση Εταιρ.: 27/07, 5 Σεπτεμβρίου, 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2007:A121 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αίτηση Εταιρ.: 27/07 Αναφορικά με τον Περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113 και Αναφορικά με την Εταιρεία LEFTERIS PIERIS MOTORS LTD ------------------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 5 Σεπτεμβρίου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Αιτητές: κος Γ. Μηχανικός. Για την Καθ΄ ης η Αίτηση: κος Ε. Μυριανθεύς. Α Π Ο Φ Α Σ Η Η παρούσα Αίτηση, για διάλυση της εταιρείας Lefteris Pieris Motors Ltd, καταχωρήθηκε από την εταιρεία Οδυσσέας Πιερίδης Λτδ. Bασίζεται στον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113 και συγκεκριμένα στο άρθρο 214 καθώς επίσης και στους περί Εταιρειών (Διάλυση) Κανονισμούς 1933-1938 Καν. 92, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς, Δ.48 Θ 1,4-6, 9 και Δ.30, Θ 1-5 καθώς και στις εγγενείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Σύμφωνα με τους Αιτητές, όπως αναφέρεται στην Αίτηση, η Καθ΄ ης η Αίτηση Εταιρεία οφείλει στην Αιτήτρια Εταιρεία το ποσό των Λ.Κ. 12.840 με 8% ετησίως τόκο από 18.6.2004 πλέον τα έξοδα της αγωγής Λ.Κ. 380,50 με τόκο, ποσό το οποίο έχει επιδικασθεί εναντίον της στην απόφαση του Ε. Δ. Λάρνακος Αρ. Αγ. 1987/04, ημερ. 14.12.
- Η Αίτηση συνοδεύεται από την Ένορκη Δήλωση του κου Οδυσσέα Πιερίδη, ο οποίος είναι Διευθυντής της Αιτήτριας Εταιρείας και γνωρίζει τα γεγονότα που αφορούν την αίτηση. Ουσιαστικά, με την Ένορκη Δήλωσή του, υιοθετεί το περιεχόμενο της Αίτησης. Η Χρεώστρια Εταιρεία καταχώρισε ένσταση στην Αίτηση, η οποία συνοδεύεται από την Ένορκη Δήλωση του κου Λευτέρη Πιερή, Διευθυντή της. Προβλήθηκε στην Ένσταση ένας μόνο λόγος για απόρριψη της αίτησης, το γεγονός ότι η Χρεώστρια εταιρεία έχει ανταπαίτηση εναντίον της Αιτήτριας εταιρείας η οποία σχεδόν καλύπτει την εξ αποφάσεως απαίτηση της Αιτήτριας. Η Ένορκη Δήλωση, η οποία υποστηρίζει την Ένσταση, καταγράφει ότι ο κος Λ. Πιερή, Διευθυντής της Εταιρείας, είναι εξουσιοδοτημένος να προβεί στην συγκεκριμένη ένορκη δήλωση. Ισχυρίζεται, ότι η υπό κρίση αίτηση βασίζεται σ΄ απόφαση η οποία εκδόθηκε στην απουσία του και ότι ο ίδιος είχε καταχωρίσει στις 13.5.05 αίτηση για παραμερισμό της, η οποία απερρίφθηκε μ΄ απόφαση του Δικαστηρίου στις 31.3.
- Είναι η θέση του ότι εναντίον της Αιτήτριας εταιρείας έχει ανταπαίτηση η οποία συμποσούται στο ποσό των Λ.Κ. 12.000 , ποσό το οποίο προκύπτει, σύμφωνα πάντοτε με τους ισχυρισμούς του, από δοσοληψίες μεταξύ των μερών τις οποίες κατέγραψε στην παράγραφο 5 (α) - (γ) της Ένορκης Δήλωσής του. Και οι δυο δικηγόροι επέλεξαν να μην προσκομίσουν οποιαδήποτε μαρτυρία αλλά ν΄ αγορεύσουν προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων. Ο κος Μηχανικός κατέθεσε, χωρίς οποιαδήποτε ένσταση εκ μέρους του κου Μυριανθεύς, ως Τεκμήριο 1 την απόφαση στην Αγ. Αρ. 1987/04 ημερομηνίας 31.3.2006 με την οποία απερρίφθηκε η αίτηση παραμερισμού της απόφασης, ημερομηνίας 13.5.
- Ως Τεκμήριο 2 κατέθεσε αντίγραφο της αίτησης για έκδοση Πτωχευτικής Ειδοποίησης στην Αιτ. 93/07 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακος εναντίον του Λευτέρη Πιερή. Ενώ, ως Τεκμήρια 3 και 4, κατέθεσε τις απαιτούμενες δημοσιεύσεις στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας και σε μια καθημερινή εφημερίδα. Στην συνέχεια ανέφερε ότι έγινε μερική πληρωμή, η οποία καταγράφεται στην παράγραφο 10 της Αίτησης, πλην όμως παραμένουν οφειλόμενα και απαιτητά τα ποσά που καταγράφονται στην παράγραφο 11 της Αίτησης. Όμως, ήταν η θέση του, ότι υπάρχει μεταξύ των μερών έλλειψη καλής πίστης αφού υπάρχει από πλευράς της Καθ΄ ης η Αίτηση εταιρείας μια προσπάθεια καθυστέρησης ή/και καταστρατήγησης της εκτέλεσης ή/και εφαρμογής της εκδοθείσας απόφασης. Τελειώνοντας, εισηγήθηκε στο Δικαστήριο ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για διάλυση της συγκεκριμένης εταιρείας. Ο κος Μυριανθεύς επανέλαβε τους λόγους που ο Διευθυντής της χρεώστριας εταιρείας κατέγραψε στην Ένορκη Δήλωσή του ως λόγους που συνηγορούν υπέρ της απόρριψης της Αίτησης και εισηγήθηκε στο Δικαστήριο ότι επειδή υπάρχει ανταπαίτηση η Καθ΄ ης η Αίτηση εταιρεία δεν πρέπει να διαλυθεί. Αυτό που δεν αναφέρθηκε στο Δικαστήριο, και το οποίο οφείλω να καταγράψω, είναι κατά πόσο η συγκεκριμένη ανταπαίτηση έχει προωθηθεί δικαστικά. Δηλαδή, κατά πόσο έχει καταχωριστεί αγωγή για την διεκδίκηση του συγκεκριμένου ποσού τ΄ οποίο κατ΄ ισχυρισμό η Αιτήτρια οφείλει στην Καθ΄ ης η Αίτηση. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Σ΄ αυτό το στάδιο θα ήθελα ν΄ αναφερθώ στην Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση Αίτηση. Στο περιεχόμενό της εντοπίζονται σοβαρές ελλείψεις ουσίας. Ελλείψεις, οι οποίες συνδέονται με τον πρωταρχικό σκοπό για τον οποίο κατατίθεται μια ένορκη δήλωση, που δεν είναι άλλος από του να επιτύχει να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου, με αποδεκτό νομικά τρόπο, το πραγματικό υπόβαθρο στο οποίο στηρίζεται η διεκδικούμενη θεραπεία. Σύμφωνα δε με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Interpartmental Concern "URALMETROM" ν. Besuno Ltd
(2004)1 Α.Α.Δ. 557: «......η υιοθέτηση ενόρκως του περιεχομένου της αίτησης ή δικογραφήματος δεν τα καθιστά μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου.» Προκύπτει αδυναμία του Δικαστηρίου, λόγω του περιεχομένου της Ένορκης Δήλωσης, για παράδειγμα, να διαπιστώσει κατά πόσο έγινε κάποια αξίωση πληρωμής ή αν λήφθηκε κάποιο μέτρο εκτέλεσης και δεν καρποφόρησε έτσι ώστε η Καθ΄ ης η Αίτηση να θεωρείται ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της. Με τα πιο πάνω λεχθέντα έρχομαι ν΄ εξετάσω το νομικό πλαίσιο που διέπει τέτοιου είδους αιτήσεις. Πιστωτής εταιρείας, του οποίου το χρέος κατέστη πληρωτέο και που δεν μπορεί να εξασφαλίσει πληρωμή, δικαιούται ex debito justitiae να ζητήσει διάταγμα εκκαθάρισης της εταιρείας. Αυτό ισχύει ακόμα και όπου η εταιρεία έχει υποβάλει έφεση ενάντια στην απόφαση δυνάμει της οποίας δημιουργήθηκε το χρέος ή αν η εταιρεία έχει άλλη απαίτηση εναντίον του πιστωτή, η οποία είναι το αντικείμενο δικαστικής ή άλλης διαδικασίας. Βλ. Γ. Κακογιάννη Κυπριακό Εταιρικό Δίκαιο, 2001, σελ. 164. Καθοδηγητική επί του θέματος είναι και η Αγγλική Νομολογία αφού οι σχετικές διατάξεις του Αγγλικού περί Εταιρειών Νόμου (Companies Act 1948) ταυτίζονται μ΄ αυτές του Κεφ. 113. Το άρθρο 211 εδάφια (ε) και (στ) του Κεφ. 113 αποτελούν πιστή μετάφραση του άρθρου 222 (e) και (f) του αγγλικού Companies Act 1948. Η οφειλή προς τον πιστωτή θα πρέπει να είναι συγκεκριμένη και αδιαμφισβήτητη. Βλ. In re Loukos Manufacturers Ltd
(1998)1(Γ) A.A.Δ. 2226 και Re Bryant Investment Co Ltd
(1974)2 All E.R.
- Το δικαίωμα πιστωτή να ζητήσει την διάλυση της εταιρείας, δίδεται από το άρθρο 211(ε) του Κεφ. 113, στο οποίο ορίζεται ότι εταιρεία μπορεί να διαλυθεί αν είναι ανίκανη να εξοφλήσει τα χρέη της. Ειδικά κριτήρια ανικανότητας καθορίζονται στο άρθρο 212 όπου τεκμαίρεται, μεταξύ άλλων, αφερεγγυότητα στην περίπτωση που η εταιρεία παραλείψει να πληρώσει το χρέος της με την παρέλευση τριών εβδομάδων από την αξίωση πληρωμής προς αυτή, από τον πιστωτή, σύμφωνα με το άρθρο 212(α) του Κεφ.
- Στην υπόθεση G.I.P Constructions Ltd v. Διευθυντή Κοινωνικών Ασφαλίσεων
(1991)1 Α.Α.Δ. 11 το σκεπτικό της οποίας υιοθετήθηκε και στην M. Moulettaris Machin. Co Ltd v. Ζήνωνος
(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1649, αναφέρθηκε ότι η αδυναμία πληρωμής χρεών δεν εξαντλείται στις περιπτώσεις του άρθρου 212, το οποίο δεν περιορίζει τη γενικότητα του άρθρου 211(ε). Το Δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψιν μαρτυρία και να εκδώσει διάταγμα διάλυσης αν πιστοποιήσει αφερεγγυότητα της εταιρείας δυνάμει του άρθρου 211(ε) και χωρίς να συντρέχουν οι ειδικές προϋποθέσεις του άρθρου 212. Παραπέμπω στο ακόλουθο απόσπασμα από την G.I.P. Constructions (ανωτέρω): «Η εξειδίκευση των περιστάσεων στο άρθρο 212 δεν περιορίζει τη γενικότητα του άρθρου 211 αναφορικά με την αδυναμία πληρωμής των χρεών της από μια εταιρεία. Δηλαδή, οι εξειδικευμένοι λόγοι συνιστούν ορισμένες περιστάσεις που εγείρουν νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης της αδυναμίας πληρωμής χρεών αλλά δεν εξαντλούν το πεδίο για προσέγγιση οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας που θα μπορούσε να κατατείνει στο ίδιο αποτέλεσμα.» Στην απόφαση PAN-AMAN Hotels Ltd v. Εφόρου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας,
(2002)1 (Γ) ΑΑΔ 1796 τονίστηκε ότι: «....... ότι αυτό τούτο το άρθρο 212(α) εντάσσεται στα πλαίσια του γενικότερου άρθρου 211(ε) ως προς την ανικανότητα της εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της και ορίζει μια συγκεκριμένη περίπτωση που, σύμφωνα με το νόμο, η εταιρεία λογίζεται ότι αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της.» Η Αιτήτρια στήριξε την παρούσα αίτηση στην αφερεγγυότητα της εταιρείας. Προσδιόρισε δε την βάση της Αίτησης στο άρθρο 211(ε) και στο 212(α)-(γ). Καταλήγω ότι το άρθρο 212(α), το οποίο επικαλέστηκε η Αιτήτρια, δεν μπορεί να εφαρμοστεί στα γεγονότα, όπως αυτά παρουσιάστηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου. Το συγκεκριμένο άρθρο προβλέπει για την επίδοση απαίτησης πληρωμής στην Καθ΄ ης η Αίτηση εταιρεία, η οποία θα παραδοθεί στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Δεν έχει προσκομιστεί, εκ μέρους της Αιτήτριας, οποιαδήποτε μαρτυρία αναφορικά με το κατά πόσο επεδόθηκε, στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, οποιαδήποτε απαίτηση πληρωμής. Αυτό που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, χωρίς να υποστηριχθεί από οποιαδήποτε μαρτυρία ή από οποιονδήποτε τεκμήριο, ήταν ότι εκδόθηκαν εντάλματα κατασχέσεως κινητής περιουσίας εναντίον της Καθ΄ ης η Αίτηση εταιρείας στις 23.2.05 και στις 25.5.06. Μετά την έκδοσή τους και συγκεκριμένα στις 18.11.06 καταβλήθηκε από την Καθ΄ ης η Αίτηση εταιρεία το ποσό των Λ.Κ. 1.394,24 προς αποπληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους και των τόκων. Οπόταν, δεν υπάρχει οποιαδήποτε μαρτυρία ότι επεστράφηκαν ανεκτέλεστα τα εντάλματα κινητών τα οποία εκδόθηκαν και συνεπακόλουθα ούτε η προϋπόθεση που τίθεται στο άρθρο 212(β) δεν έχει ικανοποιηθεί. Αντίθετα, προκύπτει ότι κάποια λεφτά δόθηκαν προς εξόφληση της δικαστικής απόφασης. Εν πάση περιπτώσει δεν αναφέρθηκε οτιδήποτε για την τύχη των ενταλμάτων. Το Δικαστήριο έχοντας ενώπιόν του τα γεγονότα που τέθηκαν στην Αίτηση μπορεί να προβεί σε εύρημα αφερεγγυότητας της Εταιρείας, στα πλαίσια της γενικότερης εξέτασης του κατά πόσο η Εταιρεία μπορεί να εξοφλήσει τα χρέη της, έστω και αν δεν συντρέχουν τα ειδικά τεκμήρια του άρθρου 212 αφού η Αιτήτρια έχει επικαλεστεί το γενικό άρθρο 211(ε). Επαναλαμβάνω, ότι δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία που να συνηγορεί υπέρ της κατάληξης ότι η Χρεώστρια εταιρεία αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της ή/και έχει άλλα χρέη εκτός από αυτό που οφείλει στην Αιτήτρια. Αντίθετα, προκύπτει ότι 3 μήνες πριν την καταχώρηση της παρούσας αίτησης κατέβαλλε το ποσό των Λ.Κ. 1.394,24 προς εξόφληση του εξ΄ αποφάσεως χρέους της. Καταλήγω λοιπόν, ότι δεν έχει καταδειχθεί η αφερεγγυότητα της εταιρείας αφού δεν προσκομίστηκε οποιαδήποτε μαρτυρία προς αυτή την κατεύθυνση και ούτε έγινε οποιαδήποτε αναφορά σ΄ αυτό το θέμα στην Ένορκη Δήλωση που συνόδευε την υπό κρίση Αίτηση. Συνοψίζοντας όλα τα πιο πάνω κρίνω ότι η Αιτήτρια δεν έχει αποδείξει την υπόθεσή της αφού από τα ευρήματα του Δικαστηρίου προκύπτει ότι δεν έχει αποδειχθεί η αδυναμία της Καθ΄ ης η Αίτηση εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της, αφού έχει καταβληθεί κάποιο ποσό προς εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους. Επιπρόσθετα, δεν έχει τεθεί μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου κατά πόσο έγιναν οποιεσδήποτε άλλες προσπάθειες για εκτέλεση της απόφασης, οι οποίες ήταν άκαρπες, έτσι ώστε να δικαιολογείται οποιοδήποτε συμπέρασμα αναφορικά με την ικανότητα της εταιρείας να πληρώσει το συγκεκριμένο χρέος. Για τους πιο πάνω λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω η Αίτηση απορρίπτεται μ΄ έξοδα σε βάρος της Αιτήτριας εταιρείας και υπέρ της Χρεώστριας, Καθ΄ ης η Αίτηση εταιρείας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θ΄ εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο