ΚΟΣΜΟΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΛΤΔ ν. L Loucas Insurance Services Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής 2709/07, 5.10.2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2007:A133 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Τ. Θ. Οικονόμου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 2709/07 Μεταξύ: ΚΟΣΜΟΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΛΤΔ Εναγόντων -και-
- L. Loucas Insurance Services Ltd
- Λουκάς Λουκά Εναγόμενων ΄Ανευ κλήσεως αίτηση υπό της ως άνω Εναγούσας - Αιτήτριας ημερ. 3/10/07 Ημερομηνία: 5.10.
- Εμφανίσεις: Για Ενάγουσα - Αιτήτρια: κα Στ. Ερωτοκρίτου. Για Εναγόμενους - Καθ' ων η Αίτηση: Καμία εμφάνιση ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η εκδοχή των αιτητών είναι ότι ενώ ήταν κάτοχοι υποστατικού δυνάμει σύμβασης, η ιδιοκτήτρια εταιρεία και ο διευθυντής της, καθ' ων η αίτηση, τους εξέβαλαν παράνομα. Με την αγωγή ζητούν, μεταξύ άλλων αλλά κυρίως, διατάγματα με σκοπό την ανάκτηση και αποκατάσταση της κατοχής τους. Την ίδια θεραπεία ζητούν με την υπό εξέταση μονομερή αίτηση. Είναι η θέση των εναγόντων ότι, στα πλαίσια ευρύτερης συνεργασίας και συμβατικών σχέσεων τους με τους εναγομένους, η εναγόμενη εταιρεία μέσω του εναγόμενου διευθυντή της εκμίσθωσε στους ενάγοντες το υποστατικό από το 2001 το οποίο λειτουργούσε ως υποκατάστημα των ασφαλιστικών εργασιών των εναγόντων μέχρι 27/9/
- Στο μεταξύ καταβάλλονταν ενοίκια από μήνα σε μήνα. Τώρα όμως, η ευρύτερη συνεργασία, περιλαμβανομένης σχέσης εργοδότησης του καθ' ου η αίτηση 2 από τους ενάγοντες κατέρρευσε. Ο καθ' ου η αίτηση 2 με επιστολή του ημερ. 17/9/07 υπέβαλε την παραίτηση του η οποία έγινε αποδεκτή. Παράλληλα όμως θεώρησε, όπως το θέτει, ότι έχει «τερματιστεί και η παραχώρηση του χώρου». ΄Ετσι ζήτησε από τους ενάγοντες να παραλάβουν τα περιουσιακά τους αντικείμενα που βρίσκονταν στο γραφείο. Οι τελευταίοι όμως απάντησαν ότι δεν επρόκειτο για «παραχώρηση» αλλά για μίσθωση και δεν παρέδωσαν την κατοχή. Είναι η θέση τους ότι στην συνέχεια ο καθ' ου η αίτηση 2 δημιουργούσε προσκόμματα και ανωμαλίες στην λειτουργία του γραφείου τους και τελικά ότι στις 27/9/07 οι εναγόμενοι τους εξέβαλαν αλλάζοντας την κλειδαριά της εισόδου του γραφείου. Την ίδια ημέρα μετέφεραν τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές που βρίσκονταν στο επίδικο γραφείο και τους παρέδωσαν στα υποστατικά των εναγόντων στην Λευκωσία. Υπό τις περιστάσεις οι ενάγοντες επικαλούνται ανεπανόρθωτη ζημία αν δε δοθεί το διάταγμα, υπό την έννοια ότι με την απώλεια της επαγγελματικής τους στέγης στη Λάρνακα υπάρχει κίνδυνος να επηρεαστεί η εργασία τους, αλλά και να υποστούν αθέμιτο ανταγωνισμό από τους εναγόμενους που εγκαταστάθηκαν στο επίδικο υποστατικό. Ως προς το τελευταίο ζήτημα παραπέμπω στην κλασσική υπόθεση Odyseos v. Pieris Estates
(1982)1 Α.Α.Δ.
- Η ουσία της υπόθεσης θα κριθεί στην δίκη. Αλλά για τους σκοπούς που τώρα ενδιαφέρουν, οι ενάγοντες έχουν αποκαλύψει σοβαρή υπόθεση ότι είχαν νόμιμη κατοχή. Ισχυρίζονται ότι τους εξέβαλαν. Υπ' αυτές τις περιστάσεις είναι βέβαιο ότι δικαιούνται σε προστασία της κατοχής μέσα από την διατήρηση του status quo ante. Σε τέτοιες περιπτώσεις η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίου Νόμου Ν.14/60(αδυναμία ή δυσχέρεια να απονεμηθεί δικαιοσύνη στο τέλος αν δεν δοθεί το διάταγμα) δεν εγείρει θέμα επάρκειας των αποζημιώσεων στο τέλος. Το θέμα που εγείρεται είναι το κατά πόσο η μη άμεση παράδοση κατοχής στον ενάγοντα θα καθιστούσε δύσκολο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο (Πολ. ΄Εφ. Αρ. 10558, Κοσμά v. Χατζηκυπρή κ.α., ημερ. 22/2/2000). Με όσα αναφέρουν μέχρι τώρα οι αιτητές, στοιχειοθετούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου
- Θα ήταν δε κατάλληλη περίπτωση να δοθεί η ενδιάμεση θεραπεία μονομερώς ενόψει της επίκλησης του κατεπείγοντος και παρά το ότι δίδεται κατ' ουσία η θεραπεία που ζητείται με την αγωγή και παρά το ότι δίδεται προστακτικό διάταγμα. Εκείνο όμως για το οποίο κάλεσα την ευπαίδευτη δικηγόρο των εναγόντων να τοποθετηθεί είναι το κατά πόσο τίθεται θέμα δικαιοδοσίας. Σύμφωνα με το άρθρο 2 «θέσμιος ενοικιαστής» σημαίνει ενοικιαστή ακινήτου ο οποίος κατά τη λήξη ή τον τερματισμό της πρώτης ενοικίασης εξακολουθεί να κατέχει το ακίνητο. Εν προκειμένω είναι η θέση των εναγόντων ότι έγκυρος τερματισμός δεν υπήρξε. Μάλιστα η κα Ερωτοκρίτου διερωτήθηκε πώς θα ήταν δυνατό οι εναγόμενοι να τερματίσουν την ενοικίαση, εφόσον η θέση τους είναι ότι δεν υπήρχε ενοικίαση αλλά «παραχώρηση». Το ερώτημα που έθεσα είναι το κατά πόσο μετά την παρέλευση του πρώτου μήνα ενοικίασης, εφόσον η ενοικίαση ήταν από μήνα σε μήνα, η ενοικίαση έχει λήξει υπό την έννοια του άρθρου 2 του Νόμου 23/83 δηλαδή με τρόπο ώστε οι εναγόμενοι να έχουν από τότε καταστεί θέσμιοι ενοικιαστές. Η κα Ερωτοκρίτου απάντησε ότι η ενοικιαστική σχέση, παρά το ότι ήταν από μήνα σε μήνα, ήταν συνεχής. Δεν έληξε τον πρώτο μήνα, αλλά συνεχίζει από μήνα σε μήνα μέχρι σήμερα. Η νομολογία υποστηρίζει αυτή την εισήγηση. Στην υπόθεση Nicos Christou Developments Ltd v. Τοφινή
(1998)1 Α.Α.Δ. 1990, αποφασίστηκε ότι οι από μήνα σε μήνα εκμισθώσεις δεν εκπνέουν στο τέλος κάθε μήνα, αλλά συνεχίζουν μέχρι να τερματιστούν με δέουσα ειδοποίηση τερματισμού. Διαφορετικά η συμβατική σχέση εκμίσθωσης συνεχίζεται από μήνα σε μήνα χωρίς να επηρεάζεται από το Νόμο 23/83. Το ίδιο αποφασίστηκε στην υπόθεση Αντωνιάδης κ.α. v. Γιαννή
(1998)1 Α.Α.Δ. 2052, όπου ελέχθη ότι μια σύμβαση από μήνα σε μήνα για να τερματιστεί χρειάζεται την αναγκαία ειδοποίηση τερματισμού για από μήνα σε μήνα σύμβαση και θεωρείται ότι δεν εκπνέει στο τέλος κάθε μήνα, αλλά συνεχίζει μέχρι τον τερματισμό της. Ως εκ των άνω, η έννοια της από μήνα σε μήνα ενοικίασης δεν είναι ότι μετά την εκπνοή του πρώτου μήνα η ενοικίαση λήγει, ούτως ώστε ο ενοικιαστής να καθίσταται θέσμιος σύμφωνα με τον ορισμό του άρθρου 2 του Νόμου 23/83. Η ενοικίαση είναι ενιαία και συνεχής μέχρι την στιγμή που θα τερματιστεί νόμιμα, πλην όμως εκτελείται με την καταβολή του ενοικίου από μήνα σε μήνα. Για τους παραπάνω λόγους θεωρώ ότι έχω δικαιοδοσία να επιληφθώ της αίτησης και περαιτέρω ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις να δοθεί η αιτούμενη θεραπεία όχι όμως με το λεκτικό δια του οποίου ζητείται. Ζητείται διάταγμα όχι μόνο εναντίον της εναγόμενης 1 και του εναγόμενου 2 αλλά διάταγμα που να απευθύνεται και προς τους υπαλλήλους και/ή αντιπροσώπους τους. ΄Ομως μόνο οι εναγόμενοι βρίσκονται ενώπιον του δικαστηρίου και όχι οι υπάλληλοι ή αντιπρόσωποι τους. Και μόνο εναντίον διαδίκων μπορούν να εκδοθούν κατά άμεσο τρόπο διατάγματα (Iveson v. Harris
(1802)7 Ves 251, 32 E.R. 102 και Brydges v. Brydges [1909] P. 187, Venables and another v. News Group Newspapers Ltd and others [2001] 1 All E.R. 908 και Marengo v. Daily Sketch and Sunday Graphic Ltd [1948] 1 All E. R. 406, H.L, Βλ. επίσης, Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, τόμος 21, παρ. 856 και Kerr on Injunctions, 6η έκδοση, σελ. 632.). Συνεπώς το λεκτικό της αίτησης είναι εσφαλμένο. ΄Οπως παρατηρήθηκε στην Marengo (ανωτ.), αν και δεν απαιτείται ένα διάταγμα να αναφέρεται σε υπαλλήλους ή αντιπροσώπους του διαδίκου εναντίον του οποίου στρέφεται το διάταγμα, σε περίπτωση εταιρείας που εξ ορισμού ενεργεί δια άλλων, είναι επιθυμητό το διάταγμα να λάβει τη μορφή παρεμποδισμού της εταιρείας να διαπράξει τις απαγορευμένες πράξεις ή να της επιβάλει να εκτελέσει τις επιβαλλόμενες, «δια των υπαλλήλων ή αντιπροσώπων ή άλλως πως». Τυχόν ευθύνη οποιονδήποτε τρίτων δεν θα πηγάζει άμεσα από το διάταγμα αλλά μπορεί να θεμελιωθεί υπό τις περιστάσεις που εξηγούνται στην υπόθεση Z. Ltd v. A. and others [1982] 1 All E.R. 556 και στην υπόθεση Πρόδρομος Κωνσταντίνου Λτδ v. «Nicolay Markin»
(1955)1 Α.Α.Δ.
- Πέραν τούτου, με την αίτηση ζητείται από τους εναγόμενους να άρουν την επέμβαση «άμεσα» και να παραδώσουν το υποστατικό «άμεσα». ΄Ενα διάταγμα πρέπει να καθορίζει τον χρόνο συμμόρφωσης. Το επίρρημα όμως «άμεσα» δεν είναι χρονικό. «Άμεσα» σημαίνει «απευθείας, χωρίς την μεσολάβηση κανενός». Είναι το «αμέσως» που σημαίνει «χωρίς καθυστέρηση, τώρα» (Γ. Μπαμπινιώτη, Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, σελ. 138). Αυτό είναι που ζητούν οι ενάγοντες και ως άνω η υποχρέωση είναι, ακριβώς, να προσδιοριστεί ο χρόνος συμμόρφωσης. Είναι δε κατάλληλη περίπτωση πράγματι τούτο να γίνει «αμέσως», υπό τη νομική πλέον έννοια του όρου (βλ. P S Refson & Co Ltd v. Saggers and another and other applications [1984] 3 All E.R. 111). Ως εκ των άνω δίδονται διατάγματα ως ακολούθως: Α) Διάταγμα δια του οποίου διατάσσεται η εναγόμενη 1 όπως δια των υπαλλήλων και/ή αντιπροσώπων της και/ή άλλως πως άρει αμέσως την επέμβαση στο υποστατικό που βρίσκεται στη Λάρνακα, στη λεωφ. Μακαρίου Γ' αρ. 106, πρώτος όροφος, αρ. 103 και όπως παραδώσει αμέσως στην ενάγουσα ελεύθερη κατοχή του εν λόγω υποστατικού μέχρι νεώτερης διαταγής του δικαστηρίου. Β) Διάταγμα δια του οποίου διατάσσεται ο εναγόμενος 2 όπως άρει αμέσως την επέμβαση στο υποστατικό που βρίσκεται στη Λάρνακα, στη λεωφ. Μακαρίου Γ' αρ. 106, πρώτος όροφος, αρ. 103 και όπως παραδώσει αμέσως στην ενάγουσα ελεύθερη κατοχή του εν λόγω υποστατικού μέχρι νεώτερης διαταγής του δικαστηρίου. Τα παραπάνω υπό τον όρο ότι οι ενάγοντες θα καταθέσουν γραπτή ανάληψη υποχρέωσης μέχρι ποσού ΛΚ10
- Το διάταγμα να επιδοθεί στους εναγόμενους και ορίζεται επιστρεπτέο στις 12/10/07 η ώρα 9:00π.μ. Τα έξοδα επιφυλάσσονται. (Υπ.) .......................... Τ. Θ. Οικονόμου, Α.Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο