ΑΝΔΡΕΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ν. ΝΟΝΤΑΡ ΤΣΑΡΜΑΝΤΙΔΗ κ.α., Αρ. Αγωγής: 4734/03, 12 Οκτωβρίου 2007

(16)τεκμήρια. Ως Τεκμήριο 1 κατατέθηκε το πωλητήριο έγγραφο του επίδικου διαμερίσματος ημερ. 8.4.97 μεταξύ της ΑΡΤΕΜΙΟΥ και του Ενάγοντα. Ως Τεκμήριο 2 επιστολή ημερ. 10.7.03 με την οποία ο Ενάγων, δια μέσου της δικηγόρου του, καλούσε τους Εναγόμενους όπως παύσουν να επεμβαίνουν επί του εν λόγω διαμερίσματος και εγκαταλείψουν τούτο. Ως Τεκμήριο 3 αντίγραφο εγγυητικής εκ £22.000 ημερ. 17.7.97 και αντίγραφα ανανέωσης της μέχρι τις 30.5.

1. Ως Τεκμήριο 4 αντίγραφο βεβαίωσης ημερ. 26.1.
2. Ως Τεκμήριο 5 απόδειξη είσπραξης του ποσού των £1.000 ημερ. 3.4.97 από τον ΜΥ2 που του κατέβαλε ο Ενάγων. Ως Τεκμήριο 6 απόδειξη είσπραξης του ποσού των £6.500 ημερ. 11.4.97 από τον ΜΥ2 που του κατέβαλε ο Ενάγων. Ως Τεκμήριο 7 απόδειξη είσπραξης του ποσού των £200 ημερ.27.1.01 από τον ΜΥ2 που του κατέβαλε ο Ενάγων. Ως Τεκμήριο 8 πιστό αντίγραφο, εντύπου Ν.34, κατάθεσης του πωλητηρίου εγγράφου ημερ. 8.4.97 από τον Ενάγοντα στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λάρνακας για ειδική εκτέλεση ημερ. 17.4.
3. Ως Τεκμήριο 9 πιστό αντίγραφο εγγράφου στο οποίο φαίνονται τα κατωχηρωμένα πωλητήρια έγγραφα για ειδική εκτέλεση, μεταξύ των οποίων και αυτό του Ενάγοντα, στην αναφερθείσα πολυκατοικία. Ως Τεκμήριο 10 πιστοποιητικό εγγραφής ακίνητης ιδιοκτησίας. Ως Τεκμήριο 11 η έκθεση εκτίμησης του ΜΕ4 για την ενοικιαστική αξία του εν λόγω διαμερίσματος. Ως Τεκμήριο 12 πωλητήριο έγγραφο ημερ. 10.2.03 μεταξύ της εταιρείας ΑΝΔΡΕΑ ΑΡΤΕΜΙΟΥ ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ ΛΤΔ (στο εξής ΑΡΤΕΜΙΟΥ) και των Εναγόμενων 1 και
4. Ως Τεκμήριο 13 απόδειξη είσπραξης ημερ. 10.2.03 του ποσού των £3.000 από τον ΜΥ2 που του κατέβαλαν οι Εναγόμενοι 1 και
5. Ως Τεκμήριο 14 απόδειξη είσπραξης ημερ. 3.2.03 του ποσού των ΛΚ2.000 από τον ΜΥ2 που του κατέβαλαν οι Εναγόμενοι 1 και
6. Ως Τεκμήριο 15 απόδειξη είσπραξης ημερ. 10.2.03 του ποσού των ΛΚ10.000 από τον ΜΥ2 που του κατέβαλαν οι Εναγόμενοι 1 και 2 και ως Τεκμήριο 16 η συμφωνία αντιπαροχής μεταξύ της εταιρείας Α.Α. ΠΙΛΟΤΤΟΣ CO LTD ιδιοκτήτριας του ακινήτου και της εταιρείας ΑΝΔΡΕΑ ΑΡΤΕΜΙΟΥ ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ ΛΤΔ, που ανέγειρε στο ακίνητο της πολυκατοικίας ANDREA COURT 2 που βρίσκεται το εν λόγω διαμέρισμα. Επίσης δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός και εγκρίθηκε από το Δικαστήριο η λήψη του Τεκμηρίου 2 από τους Εναγόμενους 1 και
7. Δεν θα χρειασθεί να καταγραφεί η μαρτυρία που δόθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, την οποία το Δικαστήριο έχει όλη υπόψη του αφού ήδη έχει σκιαγραφηθεί αυτή σε γενικές γραμμές αμέσως πριν από το Δικαστήριο, εκτός όπου τούτο κρίνεται αναγκαίο από το Δικαστήριο, αλλά και επειδή κατωτέρω σε αδρές γραμμές θα αναφερθεί η εκδοχή της κάθε πλευράς όπως αυτή προβάλλεται από την μαρτυρία που προσκόμισαν οι διάδικοι. Η ΕΚΔΟΧΗ ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΝΤΟΣ Η εταιρεία Α.Α. ΠΙΛΟΤΤΟΣ Co LTD ήταν η ιδιοκτήτρια δυο οικοπέδων με στοιχεία αριθμός εγγραφής Κ1011 και Κ1012 Φ/Σχ XL/64.2.1 Τεμάχια 893 και 894 τοποθεσία Σταυροδρόμι, στη Λάρνακα ή/και στην οδό Αλκιβιάδους στη Λάρνακα. Στις 12.10.90 η ΠΙΛΟΤΤΟΣ υπέγραψε συμφωνία αντιπαροχής με την ΑΡΤΕΜΙΟΥ η οποία θα ανέγειρε κτιριακό συγκρότημα, με την ονομασία ANDREA COURT 2, και το 67% των διαμερισμάτων θα το μεταβίβαζε στην ΑΡΤΕΜΙΟΥ, βλ. Τεκμήριο
8. Η πολυκατοικία ανεγέρθηκε και το διαμέρισμα αρ.5 στον πρώτο όροφο της πολυκατοικίας ενέπιπτε στο 67% της ΑΡΤΕΜΙΟΥ. Στις 8.4.97 οι ως άνω εταιρείες υπέγραψαν πωλητήριο έγγραφο με τον Ενάγοντα με το οποίο (η ΑΡΤΕΜΙΟΥ βασικά) πώλησε το διαμέρισμα αρ.5 στον πρώτο όροφο της πολυκατοικίας ANDREA COURT 2 στον Ενάγοντα αντί του ποσού των £30.000, βλ. Τεκμήριο
9. Ο Ενάγων κατέβαλε συνολικά το ποσό των £29.700, βλ. Τεκμήρια 3, 5, 6 και
10. Ο Ενάγων κατέθεσε το πωλητήριο έγγραφο, για ειδική εκτέλεση, στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λάρνακας στις 17.4.97, βλ. Τεκμήριο 8 αλλά και το Τεκμήριο 9 το οποίο είναι σχετικό. Ο Ενάγων διέμενε στο εν λόγω διαμέρισμα από τον Απρίλιο του 1997 μέχρι και τις 22.12.02 οπότε και άλλαξε διαμονή και έθεσε προς πώληση το εν λόγω διαμέρισμα αναθέτοντας στον ΜΕ3, στον οποίο έδωσε και κλειδί του διαμερίσματος, να εξεύρει αγοραστή, αλλά την τιμή διαπραγμάτευσης και πώλησης την αναλάμβανε ο ίδιος ο Ενάγων. Επίσης κλειδί του διαμερίσματος άφησε και σε κάποια Νίκη, που διέμενε στην πολυκατοικία για να ανοίγει το διαμέρισμα και να το βλέπει κάθε ενδιαφερόμενος, ενώ τοποθέτησε και σχετική πινακίδα με το τηλέφωνο του. Οι Εναγόμενοι 1 και 2 αποτεινόμενοι στον ΜΕ3 για αγορά διαμερίσματος τους ανάφερε το επίδικο διαμέρισμα και αφού μετέβησαν σ΄ αυτό, το είδαν και άρεσε στους εναγόμενους 1 και 2 έκλεισαν ραντεβού για την επόμενη. Ο ΜΕ3 ειδοποίησε τον Ενάγοντα περί τούτου ο οποίος μετέβη στο γραφείο του ΜΕ3 όπου θα εγίνετο η συνάντηση αλλά οι Εναγόμενοι 1 και 2 δεν πήγαν. Ο Ενάγων έλαβε ένα τηλεφώνημα από κάποιο πρόσωπο, που όπως αποδείχθηκε ήταν από την Εναγόμενη 2, ότι ενδιαφέρετο για να αγοράσει το διαμέρισμα. Αφού ξαναείδε το διαμέρισμα που της άνοιξε η Νίκη που της είχε δώσει κλειδί ο Ενάγων γι΄ αυτό το σκοπό και είχε δύο φορές συνάντηση με τον Ενάγοντα μια στην υπεραγορά «ΜΕΤΡΟ» στην παρουσία του Αρτεμίου, ΜΥ2, τον οποίο τυχαία συνάντησε ο Ενάγοντας και πήγαν μαζί, και του ΜΥ3 που επίσης, εργάζεται στην υπεραγορά «ΜΕΤΡΟ» και την άλλη φορά στο σπίτι του Ενάγοντα με σκοπό να αγοράσει το διαμέρισμα τελικά οι διαπραγματεύσεις δεν οδήγησαν πουθενά αφού δεν κατέληγαν στην τιμή πώλησης του διαμερίσματος. Όλα αυτά έγιναν κατά τον μήνα Γενάρη και αρχές Φεβρουαρίου του
11. Τελικά ο Ενάγων ειδοποιήθηκε από την Εναγόμενη 2 ότι διέμενε μαζί με την οικογένεια της εντός του διαμερίσματος. Ο Ενάγων αντιδρώντας της ζήτησε να εγκαταλείψουν το διαμέρισμα γιατί επέμβηκε χωρίς την άδεια και την συγκατάθεση του ενώ στην συνέχεια αποτάθηκε σε δικηγόρο η οποία με επιστολή ημερ. 10.7.03, βλ. Τεκμήριο 2, την οποία παρέλαβαν οι Εναγόμενοι 1 και 2, τους καλούσε να παύσουν να επεμβαίνουν και να το εγκαταλείψουν αμέσως διαφορετικά θα ελαμβάνοντο δικαστικά μέτρα. Σε καμία περίπτωση δεν ανέθεσε ούτε εξουσιοδότησε τον Αρτεμίου, ΜΥ2, να πωλήσει το διαμέρισμα του αντί του ποσού των £38.000 ή οιουδήποτε άλλου ποσού στους Εναγόμενους 1 και 2 και μάλιστα με οδηγίες να κάμει όλα τα έγγραφα αυτός. Η ΕΚΔΟΧΗ ΤΩΝ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ 1 ΚΑΙ 2 Οι Εναγόμενοι 1 και 2 είναι από την Γεωργία και ήρθαν στην Κύπρο το
12. Περί τον Γενάρη του 2003 ψάχνοντας για αγορά διαμερίσματος αποτάθηκαν στον ΜΕ3 ο οποίος τους ανάφερε και έδειξε στη συνέχεια το διαμέρισμα του Ενάγοντα. Του ανάφεραν ότι θα το εσκέπτοντο. Φεύγοντας από το γραφείο του ΜΕ3 συνάντησαν κάποιο Γρηγόρη ο οποίος τους είπε ότι ήταν καλύτερα να επικοινωνήσουν απ΄ ευθείας με τον ίδιο τον Ενάγοντα και έτσι αφού τηλεφώνησαν στον Ενάγοντα ζήτησαν να συναντηθούν και να δουν το διαμέρισμα αποκρύπτοντας του ότι το ξαναείδαν. Ο Ενάγων τους παρέπεμψε στην Νίκη και το ξαναείδαν. Αργότερα τηλεφώνησε ο ΜΥ3 στον Ενάγοντα και συμφώνησαν να συναντηθούν στο «ΜΕΤΡΟ». Έτσι και έγινε. Στην συνάντηση παρεβρίσκετο και ο Αρτεμίου, ΜΥ2 και ο Νίκος Τσιαττές, ΜΥ
13. Ο Ενάγων τους είπε ότι εάν συμφωνούσαν τα χαρτιά θα τα έκανε ο Αρτεμίου, ΜΥ
14. Δεν συμφώνησαν στην τιμή γιατί ο Ενάγων ήθελε £38.000 και η Εναγόμενη 2 του είπε θα το σκέπτοντο. Τότε ο Ενάγων έφυγε μαζί με τον ΜΥ
15. Να σημειώσω εδώ ότι στην μαρτυρία του ο ΜΥ3, Νίκος Τσιαττές, ανάφερε ότι στην συνάντηση αυτή ο Ενάγων είπε στην Εναγόμενη 2 να κάμει καλά με τον εργολάβο του, τον Αρτεμίου και ότι την τιμή θα την βρουν με τον εργολάβο του (Αρτεμίου) που του έχει εξουσιοδότηση. Επίσης είπε ότι συμφώνησαν στην συνάντηση αυτή στην πώληση του διαμερίσματος για το ποσό των £38.
16. Ακολούθως είχε μια άλλη συνάντηση στο σπίτι του Ενάγοντα στην οποία ήταν και ο σύζυγος της, Εναγόμενος 1 και ένα άλλο πρόσωπο, ενώ δεν ήταν παρών, αν και θα παρεβρίσκετο ο Αρτεμίου, ΜΥ2, στην οποία όμως και πάλιν κατέληξαν σε αποτυχία οι διαπραγματεύσεις γιατί δεν συμφώνησαν στην τιμή. Στην συνέχεια, μετά από δυο εβδομάδες, τηλεφώνησε στον Ενάγοντα ότι εδέχετο να το αγοράσει στην τιμή των £38.000 που ήθελε αυτός. Τότε ο Ενάγων αφού συμφώνησε της είπε ότι όλα τα σχετικά χαρτιά, θα τα έκανε με τον Αρτεμίου, ΜΥ2 ο οποίος μετέβη στο «ΜΕΤΡΟ» είκοσι λεπτά μετά και συζήτησαν για το θέμα αυτό. Έτσι αφού συνάντησε τον Αρτεμίου, ΜΥ2, στις 3.2.03 στο «ΜΕΤΡΟ» του έδωσε £2.000, βλ. Τεκμήριο 14 για να κρατήσει το διαμέρισμα, ενώ στις 10.2.03 του έδωσε άλλες £3.000, βλ. Τεκμήριο 13, και υπέγραψαν Πωλητήριο Έγγραφο με πωλητές την εταιρεία ΑΡΤΕΜΙΟΥ και αγοραστές τους Εναγόμενους 1 και 2, βλ. Τεκμήριο 12, αντί του ποσού των £43.000 αν και η πραγματική τιμή ήταν £38.000, για να καταστεί δυνατή η δανειοδότηση της από Τράπεζα που ήθελε το 20% του τιμήματος να καταβληθεί απ΄ αυτούς. Γι΄ αυτό και καταγράφηκε στο Τεκμήριο 12 ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 κατέβαλαν το ποσό των £10.000 με την υπογραφή του Τεκμήριο 12 και εκδόθηκε και η απόδειξη για το ποσό των £10.000, βλ. Τεκμήριο
17. Επειδή όμως η Τράπεζα για να τους δανειοδοτήσει ήθελε τίτλο ιδιοκτησίας, ο οποίος όμως δεν μπορούσε να εκδοθεί, δεν κατέστη δυνατή η δανειοδότηση. Την κατοχή όμως του διαμερίσματος έλαβαν οι Εναγόμενοι 1 και 2 πριν τις 24.2.03 που προέβλεπε η συμφωνία τους όταν κατά τις 10.2.03 μετέβησαν με τον Αρτεμίου στο διαμέρισμα το οποίο άνοιξε και τους έδωσε το κλειδί και μετά από 2-3 ημέρες ο σύζυγος της, Εναγόμενος 1, προέβη σε μπογιάτισμα και κάποιες επισκευές στο διαμέρισμα και ακολούθως διέμεναν σ΄ αυτό πληρώνοντας κοινόχρηστα, νερό και ρεύμα τα οποία όμως έρχονται ακόμη στο όνομα του Ενάγοντα. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ Ο συνήγορος των εναγομένων 1 και 2 ζήτησε από το Δικαστήριο όπως κρίνει αναξιόπιστο τον Ενάγοντα και αξιόπιστους την Εναγόμενη 2 και τον ΜΥ
18. Επί τη βάσει δε της μαρτυρίας αυτών κάλεσε το Δικαστήριο να απορρίψει την αγωγή του Ενάγοντα και να εκδώσει δηλώσεις και διατάγματα ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 είναι οι νόμιμοι κάτοχοι και δικαιούχοι του επίδικου διαμερίσματος στη βάση συμφωνίας και ή εξ΄ επαγωγής καταπιστεύματος. Επικαλέσθηκε δε σχετική νομολογία. Ο δικηγόρος του Ενάγοντα στην αγόρευση του εισηγήθηκε στο Δικαστήριο ότι ο Ενάγων πρέπει να κριθεί αξιόπιστος ενώ η Εναγόμενη 2, ο ΜΥ2 και ο ΜΥ3 αναξιόπιστοι. Επεσήμανε δε στο Δικαστήριο ότι η συμφωνία δεν έγινε από τον Αρτεμίου, ΜΥ2, ως αντιπρόσωπος του Ενάγοντα αλλά μεταξύ της εταιρείας ΑΡΤΕΜΙΟΥ ως πωλητών και των Εναγόμενων 1 και 2 ως αγοραστών και πουθενά δεν φαίνεται το όνομα του Ενάγοντα. Από την άλλη δε, και εάν ακόμη ήταν ορθή η θέση των Εναγόμενων 1 και 2 από την στιγμή (α) που δεν τηρήθηκαν τα προβλεπόμενα στο πωλητήριο έγγραφο τότε αυτή κατέστη ανενεργή και χωρίς έννομα αποτελέσματα και (β) με την επιστολή, Τεκμήριο 2, καθιστούσε, με την λήψη της, τους Εναγόμενους 1 και 2, παρανόμως επεμβαίνοντες. Παρέπεμψε το Δικαστήριο σε σχετική νομολογία. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ Είχα την ευκαιρία να ακούσω και να παρακολουθήσω όλους τους μάρτυρες ενώ έδιναν ένορκη μαρτυρία από το εδώλιο του μάρτυρα ενώπιον του Δικαστηρίου κατά την ακροαματική διαδικασία και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους με γνώμονα μεταξύ άλλων την ειλικρίνεια τους, την ευθύτητα τους, την σαφήνεια τους, την φιλαλήθεια τους και το συμφέρον τους στην υπόθεση. Ο Ενάγων Ανδρέας Δημητρίου, ΜΕ1, μου έκανε καλή εντύπωση. Ήταν ειλικρινής και είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Κάποιες μικροανακρίβειες σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να επηρεάσουν την καλή εντύπωση που δημιούργησε στο Δικαστήριο ούτε την αξιοπιστία του. Το γεγονός ότι φαίνεται να πληροφορήθηκε ότι ο Αρτεμίου έλαβε το ποσό των £5.000 από την εναγόμενη 2 και εγίνοντο κάποιες συζητήσεις περί τούτου του θέματος και ότι πέρασε κάποιο χρονικό διάστημα από την ημέρα που έμαθε από την εναγόμενη 2 ότι διέμενε με την οικογένεια της στο διαμέρισμα του μέχρι την λήψη δικαστικών μέτρων δεν επηρεάζει με κανένα τρόπο την αξιοπιστία του αφού σ΄ αυτό το χρονικό διάστημα πέραν του ότι είπε στην εναγόμενη 2 να εγκαταλείψει το διαμέρισμα που κατείχε χωρίς την άδεια και συγκατάθεση του αποτάθηκε στην αστυνομία και σε δικηγόρο. Ούτε επίσης η μη πληρωμή των κοινοχρήστων, του νερού, και του ρεύματος εκ μέρους του σημαίνει οτιδήποτε, αφού δεν διέμενε πλέον στο διαμέρισμα και λογική απόρροια είναι η μη κατανάλωση νερού και ρεύματος. Όπως επίσης και τα κοινόχρηστα μπορεί να ήταν από λίγα ως ελάχιστα σε σημείο που καθίσταντο αμελητέα. Δεν υπάρχει οποιαδήποτε μαρτυρία ότι ζητήθηκε η πληρωμή τους και ο Ενάγων παρέπεμψε στους Εναγόμενους 1 και 2 ως κατόχους του διαμερίσματος, οπότε μ΄ αυτό τον τρόπο θα αναγνώριζε ότι εισηγείται η υπεράσπιση. Να λεχθεί ότι ο Ενάγων ανάφερε στην μαρτυρία του ότι δεν πλήρωνε γιατί δεν του ζητήθηκε. Το ότι ήθελε ο ίδιος να διαπραγματευθεί την τιμή επιβεβαιώνεται από την μαρτυρία του ΜΕ3, Φάνου Ναθαναήλ ο οποίος όταν έδειξε το διαμέρισμα στους Εναγόμενους 1 και 2 δεν ανάφερε τιμή και έκλεισε συνάντηση για την επόμενη στο γραφείο του για να διαπραγματευθεί μαζί τους την τιμή ο Ενάγων. Επίσης ευθαρσώς ανάφερε ότι δεν είχε εξουσιοδότηση να προβεί σε συμφωνία πώλησης του διαμερίσματος αλλά ο Ενάγων του είπε να ζητά περί τις £40.
19. Σε σχετική ερώτηση κατά την αντεξέταση ότι ο Ενάγων είπε ότι του ανάφερε να ζητά £45.000 απάντησε ότι πέρασαν πέντε

(5)χρόνια και η μνήμη του μπορεί να τον εξαπατά αφήνοντας να νοηθεί ότι μπορεί να ήταν αυτό το ποσό που του είπε ο Ενάγων να ζητά. Η εκδοχή του ως προς τα συμβάντα εμπεριέχει τα στοιχεία της συνοχής και της συνέπειας. Τέλος ο Ενάγων δεν περιέπεσε σε αντιφάσεις παρά την μακράν αντεξέταση του και η μαρτυρία του παρέμεινε ακλόνητη. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του. Η ΜΕ2 Γεωργία Κακούρη μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Ήταν ειλικρινής, ευθύς και σαφής. Άλλωστε δεν αμφισβητήθηκαν τα όσα ανάφερε. Αποδέχομαι τη μαρτυρία της. Ο ΜΕ3, Φάνος Ναθαναήλ μου έκανε καλή εντύπωση. Ήταν ειλικρινής και ανάφερε στο Δικαστήριο όσα μπορούσε να ενθυμηθεί ένεκα του χρόνου που είχε παρέλθει από τότε που διαδραματίστηκαν τα γεγονότα μέχρι τώρα. Τίποτε όμως το συγκεκριμένο δεν ανέφερε για την ισχυριζόμενη προφορική συμφωνία μεταξύ του Ενάγοντα και της Εναγόμενης

1. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του. Ο ΜΕ4 Γεώργιος Γεωργιάδης, τον οποίο με δήλωση του ο συνήγορος των Εναγομένων 1 και 2 αποδέχθηκε ως εμπειρογνώμονα, αφού εξέτασα τα προσόντα και γνώσεις του κρίνω ότι είναι εμπειρογνώμονας σύμφωνα με τις αρχές που έθεσε η νομολογία. Ο μάρτυρας αυτός μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Ήταν ειλικρινής, ευθύς και σαφής. Η μαρτυρία ούτε κλονίσθηκε από την αντεξέταση ούτε και αντικρούσθηκε με άλλη μαρτυρία. Αποδέχομαι την μαρτυρία του. Η Εναγόμενη 2 δεν μου έκανε καλή εντύπωση. Δεν ήταν ειλικρινής, ευθύς και δεν είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Ενώ είχε δει το διαμέρισμα όταν την πήρε σ΄ αυτό ο ΜΕ3 προκειμένου να κερδίσει ή να εξοικονομήσει κάποια χρήματα σε περίπτωση επίτευξης συμφωνίας απέκρυψε το γεγονός τούτο από τον Ενάγοντα με τον οποίο επικοινώνησε τηλεφωνικά μέσω άλλου ατόμου για να εκφράσει το ενδιαφέρον της για το διαμέρισμα το οποίο τελικά ξαναείδε για δεύτερη φορά. Επίσης στην συνάντηση που είχαν στο «ΜΕΤΡΟ», αν και δεν συμφώνησαν στην πώληση του διαμερίσματος με τον Ενάγοντα λόγω διάστασης στην τιμή προσπάθησε να περάσει την θέση ότι εκείνη την ημέρα ο Ενάγων της είπε ότι ο Αρτεμίου, ΜΥ2 ήταν εξουσιοδοτημένος του να προβεί στην πώληση και να έκανε τα χαρτιά μαζί του. Εάν ήταν έτσι τα πράγματα τότε ποιος ο λόγος της παρουσίας του Ενάγοντα στην συνάντηση και δεν μετέβη μόνος του ο Αρτεμίου, ΜΥ
2. Ακόμη ποιος ο λόγος ο Ενάγων να αναφέρει τα πιο πάνω αφού δεν κατέληξαν σε καμιά συμφωνία. Ακόμη εάν πράγματι ο Ενάγων είχε αναφέρει αυτά τα λόγια γιατί οι Εναγόμενοι 1 και 2 συναντήθηκαν δεύτερη φορά με τον Ενάγοντα στην οικία του, όπου και πάλιν δεν κατέληξαν σε συμφωνία, και δεν συναντήθηκαν με τον Αρτεμίου, ΜΥ2, αφού ήταν εξουσιοδοτημένος από τον Ενάγοντα να προβεί σε συμφωνία πώλησης και μάλιστα να έκαμνε και τα χαρτιά. Επιπλέον πως ήταν δυνατόν ενώ σε δυο προσωπικές συναντήσεις της με τον Ενάγοντα δεν συμφώνησαν, στο τέλος συμφώνησαν από το τηλέφωνο με την δήθεν αποδοχή εκ μέρους τους της τιμής των £38.000 που ήθελε ο Ενάγων και μάλιστα με παραπομπή της από τον Ενάγοντα να κάμει τα χαρτιά ο Αρτεμίου, όταν ο Ενάγων δεν άφηνε κανένα άλλο να προβεί σ΄ οτιδήποτε σε σχέση με το διαμέρισμα και προπάντων να μην ενδιαφερθεί ούτε για να λάβει κάποια προκαταβολή ή να συζητήσει τους όρους πώλησης του διαμερίσματος. Πώς να κρίνω αξιόπιστο ένα πρόσωπο που είπε στο Δικαστήριο ότι η τιμή πώλησης του διαμερίσματος δεν ήταν £43.000 που αναγράφεται στο πωλητήριο έγγραφο, Τεκμήριο 12, αλλά £38.000 και ότι δεν κατέβαλε το ποσό των £15.000 αλλά το ποσό των £5.000 και η απόδειξη των £10.000 ήταν ψεύτικη η οποία καταρτίστηκε για να ξεγελαστεί η τράπεζα και να τους δώσει το δάνειο. Εάν πράγματι ήταν αντιπρόσωπος και ή εξουσιοδοτημένος του Ενάγοντα ο Αρτεμίου, ΜΥ2, γιατί στο έγγραφο πώλησης, Τεκμήριο 12, δεν αναγράφεται η ιδιότητα του αυτή αλλά συμβαλλόμενοι φέρονται να είναι η εταιρεία ΑΡΤΕΜΙΟΥ και οι Εναγόμενοι 1 και
3. Ακόμη υπάρχουν αντιφάσεις και μεταξύ των ιδίων των ΜΥ. Ενώ η Εναγόμενη 2 και ο Αρτεμίου, ΜΥ2, είπαν ότι κατά την συνάντηση στο «ΜΕΤΡΟ» δεν έκλεισε η συμφωνία ο ΜΥ3 είπε ότι συμφώνησαν στο ποσό των £38.
4. Ενώ η Εναγόμενη 2 είπε ότι κρατούσε τις £2.000 όταν ο Αρτεμίου, ΜΥ2 πήγε στο «ΜΕΤΡΟ» μετά την δήθεν συμφωνία με τον Ενάγοντα, ο ΜΥ3 είπε ότι όταν πήγε ο Αρτεμίου στο «ΜΕΤΡΟ» η Εναγόμενη 2, από τη οποία ο Αρτεμίου ζητούσε επίμονα το ποσό των £5.000, είχε μόνο £1.000 και τηλεφώνησε στην αδελφή της και της έφερε ακόμη £1.000 και έδωσε στον Αρτεμίου το ποσό των £2.
5. Τέλος εάν τα πράγματα ήταν όπως τα είπε γιατί δεν ζήτησε αμέσως ή έστω λίγο αργότερα από την υπογραφή της συμφωνίας, Τεκμήριο 12, από τον Ενάγοντα να μεταφέρει στο όνομα τους το νερό και το ρεύμα; Η απάντηση είναι γιατί δεν είναι αλήθεια. Αλλά και εάν ακόμη επρόκειτο για προφορική συμφωνία πώλησης του Ενάγοντα με την Εναγόμενη 2, και για τον Εναγόμενο 1, που βρίσκω ότι δεν έγινε τέτοια συμφωνία, γιατί ο Ενάγων δεν προέβη σε καμιά ενέργεια αποποίησης του δικαιώματος του επί του διαμερίσματος. Η απάντηση είναι γιατί δεν είναι αλήθεια. Απορρίπτω και δεν αποδέχομαι την μαρτυρία της. Ο ΜΥ2 Ανδρέας Αρτεμίου μου έκανε την χείριστη εντύπωση. Δεν ήταν ειλικρινής, ευθύς και σαφής και το μόνο που προσπαθούσε να καταφέρει ήταν να αποτινάξει από τους ώμους του την οποιαδήποτε δική του ευθύνη. Πρώτα απ΄ όλα πως ήξερε ότι η Εναγόμενη 2 που διαπραγματεύετο με τον Ενάγοντα ήταν το ίδιο πρόσωπο που αποτάθηκε και στον ΜΕ3; Μετά γιατί ανάφερε στον ΜΕ3 την διαπραγμάτευση της Εναγόμενης 2 με τον Ενάγοντα και ποιος ο σκοπός αυτής; Εάν πράγματι ήταν αλήθεια ότι ήταν εξουσιοδοτημένος από τον Ενάγοντα γιατί δεν είχε γραπτή εξουσιοδότηση, γραπτή αποποίηση του δικαιώματος του Ενάγοντα επί του διαμερίσματος και απόσυρση του πωλητηρίου εγγράφου που καταχωρήθηκε στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λάρνακας; Γιατί ενώ ο Ενάγων θέλει πάντα να έχει την κατάσταση στα χέρια του σε σχέση με την πώληση του διαμερίσματος ξαφνικά δήθεν μετά από ένα τηλεφώνημα αναλαμβάνει τα πάντα ο Αρτεμίου; Η απάντηση είναι απλή. Ο Αρτεμίου, ΜΥ2, από μόνος του ως διευθυντής της εταιρείας ΑΡΤΕΜΙΟΥ πώλησε για δεύτερη φορά το διαμέρισμα στους Εναγόμενους 1 και 2 στην προσπάθεια του να ανακάμψει από την οικονομική κατρακύλα που εβρίσκετο, ως είπε ο ΜΥ4, παίρνοντας χρήματα από τους Εναγόμενους 1 και 2 ενόψει του γεγονότος ότι ο Ενάγων ήθελε να το πωλήσει. Έτσι η μόνη διέξοδος που του παρείχετο για να αποφύγει τις οποιεσδήποτε ευθύνες του ήταν να ισχυρισθεί ότι ήταν εξουσιοδοτημένος από τον Ενάγοντα να προβεί στην πώληση του διαμερίσματος στους Εναγόμενους 1 και
6. Απορρίπτω και δεν αποδέχομαι την μαρτυρία του. Ο ΜΥ3 δεν μου έκανε καλή εντύπωση. Δεν ήταν ειλικρινής και ευθύς και είπε ψέματα στο Δικαστήριο. Τρανταχτό παράδειγμα είναι η θέση του ότι κατά την πρώτη συνάντηση, στο «ΜΕΤΡΟ», της Εναγόμενης 2 και του Ενάγοντα στην παρουσία και του ΜΥ2 επήλθε συμφωνία πώλησης του διαμερίσματος για το ποσό των £38.000 όταν κανείς άλλος δεν είπε κάτι τέτοιο. Απορρίπτω και δεν αποδέχομαι την μαρτυρία του. Ο ΜΥ4 μου έκανε καλή εντύπωση ήταν ειλικρινής και ευθύς. Αποδέχομαι την μαρτυρία του. ΕΥΡΗΜΑΤΑ Ενόψει της πιο πάνω αξιολόγησης τα ευρήματα του Δικαστηρίου είναι τα ακόλουθα: Η εταιρεία ΠΙΛΟΤΤΟΣ ήταν και είναι ιδιοκτήτρια δυο οικοπέδων με στοιχεία αριθμούς εγγραφής Κ1011 και Κ1012 Φ/Σχ XLI64.2.1, Τεμάχια 893 και 894, Τοποθεσία Σταυροδρόμι, στη Λάρνακα εβρισκόμενα στην οδό Αλκιβιάδους στη Λάρνακα. Η εταιρεία ΑΡΤΕΜΙΟΥ είναι εργοληπτική εταιρεία. Στις 12.10.90 η ΠΙΛΟΤΤΟΣ υπέγραψε συμφωνία αντιπαροχής με την ΑΡΤΕΜΙΟΥ η οποία θα ανέγειρε κτιριακό συγκρότημα επί των πιο πάνω οικοπέδων με την ονομασία ANDREA COURT 2 και το 67% των διαμερισμάτων θα μεταβιβάζετο στην ΑΡΤΕΜΙΟΥ και η ΠΙΛΟΤΤΟΣ θα έπαιρνε το 33% και συγκεκριμενοποίησαν ότι η ΠΙΛΟΤΤΟΣ θα ελάμβανε όλο τον τρίτο όροφο, βλ. Τεκμήριο
7. Στις 8.4.97 οι ως άνω εταιρείες υπέγραψαν πωλητήριο έγγραφο με το οποίο, η ΑΡΤΕΜΙΟΥ βασικά, πώλησε το διαμέρισμα αρ.5 στον πρώτο όροφο της πολυκατοικίας ANDREA COURT 2 στον Ενάγοντα αντί του ποσού των ΛΚ30.000, βλ. Τεκμήριο
8. Εκδόθηκε δε και σχετική εγγυητική, Τεκμήριο 3, η οποία ανανεώνετο κάθε έτος με τελευταία ανανέωση μέχρι τις 30.5.
9. Ο Ενάγων έναντι του ως άνω ποσού κατέβαλε συνολικά το ποσό των ΛΚ29.700, βλ. Τεκμήρια 3, 5, 6 και
10. Ο Ενάγων κατέθεσε το πωλητήριο έγγραφο για σκοπούς, ειδικής εκτέλεσης στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λάρνακας στις 17.4.97, βλ. Τεκμήριο 8 αλλά και 9 το οποίο είναι σχετικό. Ο Ενάγων διέμενε στο εν λόγω διαμέρισμα από τον Απρίλιο του 1997 μέχρι και τις 22.12.02 οπότε και άλλαξε χώρο διαμονής και έθεσε προς πώληση το αναφερθέν διαμέρισμα αναθέτοντας στο ΜΕ3, στον οποίο έδωσε και κλειδί του διαμερίσματος, να εξεύρει αγοραστή αλλά την τιμή πώλησης την ανέλαβε ο ίδιος ο Ενάγων. Επίσης κλειδί του διαμερίσματος άφησε και σε κάποια Νίκη που διέμενε στο διαμέρισμα αρ.6 στην ίδια πολυκατοικία για να ανοίγει το διαμέρισμα και να το βλέπει κάθε ενδιαφερόμενος, ενώ τοποθετήθηκε και σχετική πινακίδα με το τηλέφωνο του Ενάγοντα. Οι Εναγόμενοι 1 και 2 που έψαχναν για να αγοράσουν διαμέρισμα απευθύνθηκαν στον ΜΕ3, ο οποίος τους ανάφερε αλλά και μετέφερε στο εν λόγω διαμέρισμα, το οποίο αφού οι Εναγόμενοι 1 και 2 είδαν τους άρεσε και έκλεισαν συνάντηση για την επόμενη ημέρα στο γραφείο του ΜΕ3 για να παρεβρίσκεται και ο Ενάγων. Ο ΜΕ3 ειδοποίησε τον Ενάγοντα για την συνάντηση ο οποίος μετέβη την επόμενη στο γραφείο του ΜΕ3 αλλά οι Εναγόμενοι 1 και 2 δεν προσήλθαν. Ο Ενάγων έλαβε ένα τηλεφώνημα από κάποιο πρόσωπο, που όπως αποδείχθηκε ήταν από την Εναγόμενη 2, ότι ενδιαφέρετο να αγοράσει το διαμέρισμα, χωρίς να του πει ότι την μετέφερε προηγουμένως ο ΜΕ3 και είδε το διαμέρισμα. Ο Ενάγων την παρέπεμψε στη Νίκη και η Εναγόμενη 2 το ξαναείδε για δεύτερη φορά το διαμέρισμα. Στη συνέχεια ο Ενάγων κατόπιν παράκλησης της Εναγόμενης 2 την συνάντησε στο χώρο εργασίας της στην υπεραγορά 'ΜΕΤΡΟ' για να συζητήσουν για την πώληση του διαμερίσματος. Στην συνάντηση αυτή παρόντες ήταν και ο ΜΥ2, τον οποίο τυχαία συνάντησε ο Ενάγων και τον μετέφερε στο 'ΜΕΤΡΟ' και ο ΜΥ3 ο οποίος εργάζετο και αυτός στο 'ΜΕΤΡΟ'. Στην συνάντηση αυτή δεν κατέληξαν σε συμφωνία και ο Ενάγων με τον ΜΥ2 αποχώρησαν χωρίς ποτέ ο Ενάγων ν΄ αναφέρει ότι ο ΜΥ2 ήταν εξουσιοδοτημένος του και μ΄ αυτόν θα έκαναν τα χαρτιά αν συμφωνούσαν στην πώληση του διαμερίσματος. Ακολούθως μετά από κάποιο χρονικό διάστημα έγινε δεύτερη συνάντηση μεταξύ του Ενάγοντα και των Εναγομένων 1 και 2 στην παρουσία κάποιου φιλικού τους προσώπου στην οικία του Ενάγοντα χωρίς να καταλήξουν σε συμφωνία. Τελικά η εταιρεία ΑΡΤΕΜΙΟΥ πώλησε το ίδιο εν λόγω διαμέρισμα και στους Εναγόμενους 1 και 2, βλ. Τεκμήριο 12 και έλαβε απ΄ αυτούς κάποιο χρηματικό ποσό και εξέδωσε ως ΑΡΤΕΜΙΟΥ τρεις

(3)αποδείξεις. Στις δύο εξ΄ αυτών, Τεκμήρια 13 και 14, αναγράφεται χειρόγραφα ότι εάν η τράπεζα δεν εγκρίνει το δάνειο στους Εναγόμενους 1 και 2 τα λεφτά που είσπραξε η ΑΡΤΕΜΙΟΥ θα τα επιστρέψει στους Εναγόμενους 1 και 2 και κατ΄ επέκταση θα λυθεί η συμφωνία. Το δάνειο δεν δόθηκε και επομένως η συμφωνία έπαυσε να ισχύει. Ο ΜΥ2 στις 10.2.03 παρέδωσε το κλειδί του διαμερίσματος στους Εναγόμενους 1 και 2 και αυτοί πριν τις 24.2.03 που προέβλεπε η μεταξύ τους συμφωνία έλαβαν την κατοχή του διαμερίσματος αφού ο Εναγόμενος 2 προέβη σε μπογιάτισμα και κάποιες επισκευές του διαμερίσματος. Μετά την κατοχή του διαμερίσματος η Εναγόμενη 2 τηλεφώνησε στον Ενάγοντα και του ανέφερε ότι διέμενε μαζί με την οικογένεια της εντός του διαμερίσματος. Ο Ενάγων αντιδρώντας την κάλεσε να εγκαταλείψουν το διαμέρισμα του γιατί βρίσκοντο σ΄ αυτό παράνομα αφού δεν τους έδωσε ούτε την άδεια του ούτε την συγκατάθεση του. Περαιτέρω αποτάθηκε στην αστυνομία και στη δικηγόρο του η οποία απέστειλε επιστολή ημερ. 10.7.03, βλ. Τεκμήριο 2, την οποία έλαβαν οι Εναγόμενοι 1 και 2 και με την οποία καλούντο να εγκαταλείψουν το διαμέρισμα καθ΄ ότι εβρίσκοντο και κατείχαν αυτό παράνομα. Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης τους ανάφερε ότι θα ελαμβάνοντο δικαστικά μέτρα όπως και έγινε. Οι Εναγόμενοι 1 και 2 εξακολουθούν και κατέχουν το διαμέρισμα μέχρι σήμερα. Η ενοικιαστική αξία του διαμερίσματος από το 2003 μέχρι και σήμερα ανέρχεται στο ποσό των ΛΚ250 μηνιαίως. Τα αναφερθέντα τεμάχια σύμφωνα με το Τεκμήριο 10 και την εγγραφή ημερ. 11.3.97 έλαβαν νέα στοιχεία ακίνητης ιδιοκτησίας ήτοι αρ. εγγραφής 10/1695 Φ/Σχ. 40/640201, Τμήμα 10, Τεμάχιο 1159 Τοποθεσία Σταυροδρόμι - ANDREA COURT 2, Δήμος Λάρνακας, Επαρχία Λάρνακας και διεύθυνση οδός Αλκιβιάδους. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ Το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης θεσμοθετείται στο άρθρο 43 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο, Κεφ. 148 και έχει ως ακολούθως: Άρθρο 43 εδ.

(1)«Παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία συνίσταται σε παράνομη είσοδο ή παράνομη πρόκληση ζημιάς ή σε παράνομη παρέμβαση στην ιδιοκτησία αυτή από οποιοδήποτε πρόσωπο». Άρθρο 43 εδ.

(2)«Αν η πράξη για την οποία εγείρεται η αγωγή είναι επιτρεπτή κατά τοπικό έθιμο αυτό αφού αποδειχθεί, συνιστά υπεράσπιση αλλά σε αγωγή που εγείρεται για παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία το βάρος της απόδειξης ότι η πράξη για την οποία εγείρεται η αγωγή δεν ήταν παράνομη, φέρει ο Εναγόμενος». Από την φρασεολογία του άρθρου 43

(1)διαπιστώνεται ότι η παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία είναι δυνατό να επέλθει ή να διαπραχθεί με τους εξής πιο κάτω τρόπους: (α) Με παράνομη είσοδο (β) Με παράνομη πρόκληση ζημίας (γ) Με παράνομη παρέμβαση Στο σύγγραμμα Salmond on the Law of Torts η παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία χαρακτηρίζεται ως κατωτέρω: «Το Αστικό Αδίκημα της παράνομης επέμβασης σε ακίνητη ιδιοκτησία συνίσταται στην πράξη της (α) Εισόδου σε γη που είναι στην κατοχή του Ενάγοντα (β) Παραμονής στην εν λόγω γη (γ) Τοποθέτηση ή προέκταση οιουδήποτε ουσιώδους αντικειμένου σ΄ αυτή, σε κάθε περίπτωση χωρίς νόμιμη δικαιολογία». Η ερμηνεία του όρου «ακίνητη ιδιοκτησία» καταγράφεται στο άρθρο 2 του Κεφ.148 και καθορίζεται ως γη, οικίες, οικοδομές, τοίχοι, δέντρα και άλλες κατασκευές. (Βλ. Πιριπίτση κ.ά. ν. Δήμου Λευκωσίας

(1997)1 ΑΑΔ 385). Οι πρόνοιες του άρθρου 43 του Κεφ.48 δεν είναι εξαντλητικές αλλά συμπληρώνονται από τις αρχές του Κοινοδικαίου στο βαθμό που εφαρμόζονται σύμφωνα με το άρθρο 188 του Συντάγματος και το άρθρο 29 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 (Βλ. Αλέξανδρος Παϊκκος ν. Αντώνης Κοντεμενιώτης

(1989)1 ΑΑΔ σελ. 50). Κάθε παράνομη είσοδος (entry) από ένα πρόσωπο σε γη που βρίσκεται στην κατοχή άλλου είναι παράνομη επέμβαση για την οποία υπάρχει αγώγιμο δικαίωμα παρόλο που δεν έχει προκληθεί πραγματική ζημιά (Είδε Halsbury´s Law of England, 3η έκδοση, τόμος 38, σελ. 379. Δεν είναι ανάγκη να αποδειχθεί ζημιά, διότι το αδίκημα είναι αγώγιμο per se. Εάν όμως δεν αποδειχθεί ζημία μπορεί να δοθούν ονομαστικές μόνο αποζημιώσεις (nominal damages)(Βλ. Παπακόκκινου κ.ά. ν. Θεοδοσίου

(1991)1 ΑΑΔ 379 και Αντωνιάδης ν. Σταύρου

(1998)1 ΑΑΔ σελ. 1171). Οποιαδήποτε αδικαιολόγητη είσοδος (intrusion) από κάποιο σε γη που κατέχεται από τον Ενάγοντα, συνιστά το Αστικό Αδίκημα της παράνομης επέμβασης (Clerk Lindsell on Torts 16η έκδοση σελ. 1304 παρ. 23-01). Η παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία ως τέτοια προσβάλλει όχι μόνο το δικαίωμα της κυριότητας αλλά και της κατοχής. Επομένως αγώγιμο δικαίωμα έχει τόσο ο κύριος όσο και ο κάτοχος. Όμως όταν ο κύριος δεν είναι κάτοχος έχει δικαίωμα αγωγής μόνο στις περιπτώσεις πρόκλησης φυσικής ζημιάς στην περιούσια του ή αν η επέμβαση είναι μόνιμη. (Βλ. Adamou n. Christofi

(1974)1 CLR 200, Liasidou and Another v. Papademetriou

(1975)1 CLR 122, Kakouffou & another v. Kakouffi

(1985)1 CLR 355, Panayi v. Zouvani

(1987)1 CLR 58, Γεώργιου ν. Ανδρέα

(1998)1 ΑΑΔ 2311 και Λάμπρου ν. Ελένη Κεφάλα κ.ά.

(2000)1(Γ) ΑΑΔ

1. Δεν υπάρχει μαρτυρία ότι είτε η συμφωνία του Ενάγοντος με την ΑΡΤΕΜΙΟΥ είτε η συμφωνία των Εναγομένων 1 και 2 με την ΑΡΤΕΜΙΟΥ αναφορικά με την πώληση του επίδικου διαμερίσματος έχουν τερματισθεί ή ακυρωθεί, μετά από τη σύναψη τους, εξ υπαιτιότητας της μιας ή της άλλης πλευράς. Η θέση του Ενάγοντα ότι η συμφωνία με την ΑΡΤΕΜΙΟΥ είναι έγκυρη και ισχυρή, παρέμεινε ακλόνητη. Οι Εναγόμενοι 1 και 2 δεν προσκόμισαν μαρτυρία περί του αντιθέτου και γι΄ αυτό αποτελεί εύρημα μου ως το ανάφερα και πιο πάνω ότι η συμφωνία του Ενάγοντα και της ΑΡΤΕΜΙΟΥ διατηρείται σε ισχύ. Βέβαια τούτο, δηλαδή της μη προσκόμισης μαρτυρίας περί του αντιθέτου εκ μέρους των Εναγόμενων 1 και 2 εξηγείται από τη θέση τους ότι ο ΜΥ2, Αρτεμίου, ενεργούσε ως εξουσιοδοτημένος ή και αντιπρόσωπος του Ενάγοντα. Θέση όμως που δεν αποδέχθηκα και απέρριψα για τους λόγους που ήδη έχω εξηγήσει. Επομένως η συμφωνία μεταξύ των Εναγομένων 1 και 2 με την ΑΡΤΕΜΙΟΥ δεν μπορεί να δημιουργήσει τέτοια έννομα αποτελέσματα που θα μπορούσαν να θέσουν εκ ποδών τα δικαιώματα του Ενάγοντα τα οποία απορρέουν από την συμφωνία του Ενάγοντα με την ΑΡΤΕΜΙΟΥ αναφορικά και σε σχέση με το διαμέρισμα. Η συμφωνία μεταξύ Ενάγοντα και της ΑΡΤΕΜΙΟΥ, η οποία χρονικά προηγείται της συμφωνίας των Εναγομένων 1 και 2 και της ΑΡΤΕΜΙΟΥ παρέχει στον Ενάγοντα με βάση τους κανόνες της επιείκειας το δικαίωμα (equitable right) να απαιτήσει από την ΑΡΤΕΜΙΟΥ την εγγραφή ως απόλυτου ιδιοκτήτη του εν λόγω διαμερίσματος. Έτσι η ΑΡΤΕΜΙΟΥ έναντι νόμιμου ανταλλάγματος παραχώρησε στον Ενάγοντα αυτό το μοναδικό δικαίωμα και ταυτόχρονα έναντι του ίδιου νόμιμου ανταλλάγματος του παραχώρησε και δικαίωμα κατοχής του αναφερθέντος διαμερίσματος το οποίο ασκούσε, και έχει δικαίωμα να ασκεί, μέχρι που οι Εναγόμενοι 1 και 2 παράνομα έλαβαν την κατοχή του. Η ΑΡΤΕΜΙΟΥ ότι δικαιώματα είχε επί του επίδικου διαμερίσματος τα διέθεσε στον Ενάγοντα δυνάμει της μεταξύ τους συμφωνίας η οποία κρίνεται νόμιμη, έγκυρη και ισχυρή. Η συμφωνία την οποία αργότερα συνήψε η ΑΡΤΕΜΙΟΥ με τους Εναγόμενους 1 και 2 ουσιαστικά ήταν χωρίς αντικείμενο και πάσχει νομικά από τον χρόνο κατάρτισης της χωρίς να παρέχει σ΄ αυτούς το έρεισμα για να επιτύχουν στην υπεράσπιση και στην ανταπαίτηση τους. Στο σημείο αυτό με βάση και τα όσα αναφέρονται πιο πάνω πρέπει να αναφέρω ότι σύμφωνα με τα ευρήματα μου ως προς τα πραγματικά γεγονότα που συνθέτουν την επίδικη διαφορά έχει αποδειχθεί ότι νόμιμος κάτοχος και το πρόσωπο που δικαιούται σε εγγραφή του διαμερίσματος, ως ανέφερα πιο πάνω, επ΄ ονόματι του είναι ο Ενάγοντας. Η επέμβαση εκ μέρους των Εναγομένων 1 και 2 στο διαμέρισμα του Ενάγοντα έχει αποδειχθεί από τη μαρτυρία του Ενάγοντα ΜΕ1 αλλά και της ίδιας της Εναγόμενης
2. Επίσης η κατοχή και η επέμβαση στο διαμέρισμα είναι παράνομη. Οι Εναγόμενοι 1 και 2 έφεραν το βάρος απόδειξης ότι η κατοχή και η επέμβαση έγινε νόμιμα, γεγονός που απέτυχαν να αποδείξουν. Τέλος, αν και θα έλεγα ότι είναι αυτονόητο, το ακίνητο της Ενάγουσας εμπίπτει στην έννοια του όρου «ακίνητη ιδιοκτησία» που ανεφέρθη πιο πάνω. Επομένως έχουν στοιχειοθετηθεί όλα τα συστατικά στοιχεία του αστικού αδικήματος της παράνομης επέμβασης που προβλέπεται στο άρθρο 43 του Κεφ.
3. Στην αγόρευση του ο κ. Πελεκάνος ήγειρε θέμα ότι μπορεί να τύχει εφαρμογής η αρχή του ιδιοκτησιακού κωλύματος (proprietory estoppel) προς όφελος των Εναγομένων 1 και 2, ότι έχουν εξ΄ επαγωγής καταπίστευμα και ότι κατέχουν το διαμέρισμα νόμιμα δυνάμει συμφωνίας. Το πρώτο θέμα πραγματεύονται οι υποθέσεις Stylianou v. Papacleovoulou

(1982)1 CLR 542, Odysseos n. Pieris Estates and others

(1982)1 CLR 557, Taylor Fashions Ltd v. Liverpool Victoria Trustees Co

(1981)1 All E.R. 897, Waxley v. Goots

(2000)1 All E.R. 711, Ιωάννου Χρυσοστόμου ν. Ελένη Χρίστου Φράγκου κ.ά.

(2000)1(Α) ΑΑΔ 622, Παναγιώτα Λοΐζου ν. Αντώνη Αντωνίου, Πολ.Έφ.19/05/Ημερ. 11.9.07 και Ανδρέα Τσαγκάρη ν. Μακεδονίας Γαβριηλίδου κ.ά..

(2003)1 ΑΑΔ 472 στην οποία παρατίθεται το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Χρυσοστόμου ν. Φράγκου, ανωτέρω. « ...... Στοιχειώδη προϋπόθεση για την ύπαρξη, έστω, λόγου περί του κωλύματος αποτελεί η παράσταση εκ μέρους του ιδιοκτήτη της γης, προς το πρόσωπο προς το οποίο γίνεται, ότι ο ίδιος αποποιείται των δικαιωμάτων του επί της γης και ότι προς ον η παράσταση μπορεί να θεωρήσει τη γη ως δική του περιουσία. Η εσφαλμένη εντύπωση του ιδιοκτήτη για τα όρια της ιδιοκτησίας του δεν παρέχει έρεισμα προς στοιχειοθέτηση δικαιώματος.» Κρίνω ότι υπάρχει παντελής έλλειψη των προϋποθέσεων για την γένεση τέτοιου δικαιώματος και σε καμία περίπτωση η συμπεριφορά του Ενάγοντα προς τους Εναγόμενους 1 και 2 θα μπορούσε να εκληφθεί ότι ισοδυναμούσε με παραίτηση των δικαιωμάτων του επί του επίδικου διαμερίσματος. Η στοιχειώδη προϋπόθεση για την ύπαρξη του κωλύματος, που είναι η αποποίηση του δικαιώματος επί του διαμερίσματος, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να εξισωθεί είτε με την απορριφθείσα θέση των Εναγομένων 1 και 2 ότι τους το πώλησε αφού κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ, είτε με το γεγονός ότι παρέμειναν πέντε

(5)περίπου μήνες εντός του διαμερίσματος και μετά να λάβουν επιστολή όπως παύσουν να επεμβαίνουν, αφού αμέσως μόλις ανάφερε η Εναγόμενη 2 στον Ενάγοντα ότι εβρίσκοντο εντός του διαμερίσματος ζήτησε απ΄ αυτήν να το εγκαταλείψουν γιατί επέμβαιναν παράνομα σ΄ αυτό. Ο Ενάγοντας ουδέποτε αποποιήθηκε των δικαιωμάτων του επί του επίδικου διαμερίσματος. Απεναντίας ζητούσε την απομάκρυνση των Εναγομένων 1 και 2 από το διαμέρισμα που παράνομα επέμβαιναν σ΄ αυτό από την αρχή που πληροφορήθηκε ότι ήταν εντός αυτού. Για το δεύτερο θέμα, δηλαδή ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 έχουν εξ επαγωγής καταπίστευμα χρήσιμα είναι όσα αναφέρονται στην υπόθεση St. GEORGE´S CAR HIRE LTD κ.ά. ν. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΟΥ Πολ. Έφ. 11776, 11777 και 11778/Ημερ. 27.1.06. «Το ζήτημα επομένως που εγείρεται είναι το κατά πόσο, με βάση τα δικά μας συμπεράσματα, παρέχεται οποιαδήποτε νομική θεραπεία στους εφεσείοντες. Τα άρθρα 4 και 65 (ΙΕ) του Κεφ.224, σύμφωνα με την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, δεν αποκλείουν την εφαρμογή των αρχών του δικαίου της επιεικείας αναφορικά με τα εξ επαγωγής ή τα καταληκτικά εμπιστεύματα. Σε κατάλληλες περιπτώσεις και νοουμένου ότι αποδεικνύονται τα αναγκαία στοιχεία είναι δυνατή η διεκδίκηση δικαιωμάτων σε ακίνητη ιδιοκτησία στη βάση τέτοιων εμπιστευμάτων (Δέστε την υπόθεση Τσαγγάρη (ανωτέρω) και τις σχετικές αποφάσεις που αναφέρονται σε εκείνη την υπόθεση). Το εξ επαγωγής καταπίστευμα ή εμπίστευμα πηγάζει από τους κανόνες της επιεικείας και δημιουργείται ανεξάρτητα από την πρόθεση του ιδιοκτήτη της περιουσίας, σε περιπτώσεις που θα αποτελούσε κατάχρηση εμπιστοσύνης εκ μέρους του να κατακρατεί περιουσία για δικό του όφελος (Δέστε Κληρίδης ν. Σταυρίδη

(1998)1 ΑΑΔ 527, 530 και Snell, "Principles of Equity" 15η έκδοση, σελ.94). Στην υπόθεση Χριστοφόρου ν. Χριστοφόρου

(1998)1 ΑΑΔ 1551 παρατηρήθηκαν και τα εξής: «Τα απολήγοντα και τα εξ επαγωγής εμπιστεύματα δημιουργούνται ή λειτουργούν ή επιβάλλονται ως θέμα δικαίου (by operation of Law). Τα πρώτα δημιουργούνται ή λειτουργούν κατ΄ εξοχή στη βάση τεκμαιρόμενης από τα περιστατικά της κάθε περίπτωσης πρόθεσης. Τα δεύτερα επιβάλλονται εν όψει διαμορφωθείσας κατάστασης πραγμάτων, ανεξάρτητα από πρόθεση, ρητή ή εξυπακουόμενη. Βλ. Underhill´s Law of Trusts & Trustees, 13η έκδοση, σελ.250 κ.επ., Snell´s Equity, 19η έκδοση, Τόμος 48, παρ. 534 κ.επ. και Χρίστος Κληρίδης ν. Ηροδότου Σταυρίδη, ανωτέρω). Με αναγνωρισμένη έκφανση τους στην περίπτωση κατά την οποία επιχειρείται η κατακράτηση περιουσίας για ίδιο όφελος με δόλια ή κατά συνείδηση απαράδεκτη εκμετάλλευση ή κατάχρηση νομοθετικών προνοιών ή άλλων θεμελιωδών αρχών δικαίου. Με αποτέλεσμα τη χρησιμοποίηση του Νόμου ως εργαλείου για καταδολίευση (Βλ. Rochefoucould v. Boustead

(1987)1 Ch. 196, Bannister v. Bannister

(1948)2 All E.R. 133, Hodgson v. Marks

(1971)2 All E.R. 684).» Στην υπό κρίση περίπτωση με την μη αποδοχή και απόρριψη της μαρτυρίας και της θέσης των Εναγομένων 1 και 2 ότι ο Ενάγοντας όταν τον πήρε τηλέφωνο η Εναγόμενη 2 και του είπε ότι αποδέχεται ν΄ αγοράσει το διαμέρισμα για ΛΚ38.000 και επίσης της μη αποδοχής της θέσης ότι στην συνάντηση στο 'ΜΕΤΡΟ' ο Ενάγοντας είπε στην Εναγόμενη 2 ότι εάν συμφωνήσουν τα χαρτιά θα γίνουν από τον Αρτεμίου, κατέρρευσε και η υπεράσπιση και δεν μπορεί να βρει έδαφος επιτυχίας η θέση των Εναγομένων 1 και 2 για εξ επαγωγής καταπίστευμα. Ούτε τεκμαιρομένη πρόθεση υπήρχε εκ μέρους του Ενάγοντα με βάση τα γεγονότα όπως αυτά αναφέρθηκαν ανωτέρω αφού ουδέποτε διόρισε τον ΜΥ2 ως εξουσιοδοτημένος του ή/και αντιπρόσωπο του να ενεργήσει γι΄ αυτόν και ο ίδιος μόλις πληροφορήθηκε από την Εναγόμενη 2 την επέμβαση ζήτησε αμέσως από τους Εναγόμενους 1 και 2 να σταματήσουν να επεμβαίνουν. Ούτε διαμορφώθηκε τέτοια κατάσταση πραγμάτων, ανεξάρτητα από την πρόθεση ρητή ή εξυπακουόμενη του Ενάγοντα, που να δημιουργήθηκε εξ επαγωγής καταπίστευμα, διότι οι Εναγόμενοι 1 και 2, επειδή έτσι τους συνέφερε έκλεισαν τα μάτια τους και υπέγραψαν συμφωνία με την ΑΡΤΕΜΙΟΥ παρά το γεγονός ότι γνώριζαν ότι ο Ενάγοντας δεν αποδέχετο να πωλήσει το διαμέρισμα στην τιμή των ΛΚ38.000. Εκμεταλλευόμενοι το γεγονός αυτό, δηλαδή της συμφωνίας με την ΑΡΤΕΜΙΟΥ αφού έλαβαν κλειδί από τον ΜΥ2, να σημειωθεί κατά παράβαση της συμφωνίας τους, πριν την ημερομηνία που προβλέπετο σ΄ αυτήν, έλαβαν παράνομα κατοχή, δημιουργώντας de facto κατάσταση πιστεύοντας ότι δημιούργησαν τετελεσμένα γεγονότα με τα οποία τελικά αφού, κατά την άποψη τους, δεν θα είχε άλλη επιλογή και διέξοδο θα συμφωνούσε και ο Ενάγοντας ενόψει και της όχι τόσο μεγάλης διαφοράς στην τιμή που ήθελε ο Ενάγοντας να πωλήσει το διαμέρισμα. Θα πρέπει να λεχθεί ότι από νομικής σκοπιάς εάν εγίνετο πιστευτή η μαρτυρία της υπεράσπισης, η οποία βέβαια κρίθηκε αναξιόπιστη, η πιο πάνω θέση των εναγομένων 1 και 2, δηλαδή ότι ο ΜΥ2 ενήργησε ως εξουσιοδοτημένος ή/και αντιπρόσωπος του Ενάγοντα και γι΄ αυτό υπεγράφη συμφωνία μεταξύ της ΑΡΤΕΜΙΟΥ με των Εναγομένων 1 και 2, ήταν η μόνη που θα οδηγούσε σε επιτυχία της υπεράσπισης και ανταπαίτησης αφού η συμφωνία της ΑΡΤΕΜΙΟΥ με τους Εναγόμενους 1 και 2 δεν θα είχε καμία ισχύ και κανένα έννομο αποτέλεσμα αφού είναι ισχυρή και νόμιμη η προγενέστερη συμφωνία της ΑΡΤΕΜΙΟΥ με τον Ενάγοντα η οποία κατατέθηκε στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λάρνακας για ειδική εκτέλεση σύμφωνα με το Κεφ. 232 και η οποιαδήποτε αγωγή εναντίον της ΑΡΤΕΜΙΟΥ δεν θα είχε το ποθητό αποτέλεσμα που δεν είναι άλλο από την κατακράτηση του διαμερίσματος βλ. Δρυάδη ν. Καλησπέρα

(1998)1 ΑΑΔ 881 στην οποία λέχθηκε ότι η εγγραφή της σύμβασης βάσει του Κεφ.232 παρεμβάλλει κώλυμα στη διάθεση του διαμερίσματος από τον ιδιοκτήτη σε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο και η σύσταση εμπράγματου βάρους, που είναι και η εγγραφή της σύμβασης βάσει του Κεφ.232, και κατοχύρωση συμφέροντος επενεργούν ανάλογα με το χρόνο δημιουργίας τους και παρέχουν δικαίωμα στους εφεσίοντες να ζητήσουν την εγγραφή του ακίνητου επ΄ ονόματι τους έναντι παντός άλλου. Η θέση των Εναγομένων 1 και 2 αλλά και του Αρτεμίου ΜΥ2 ως την ανέφερα πιο πάνω εξυπηρετούσε όχι μόνο τους Εναγόμενους 1 και 2 αλλά και την ΑΡΤΕΜΙΟΥ η οποία πώλησε δυο φορές το ίδιο διαμέρισμα, εξ΄ ου και η θέση του ΜΥ2 όπως εκφράστηκε στην μαρτυρία του. Επομένως απορρίπτεται και αυτή η θέση των Εναγομένων 1 και 2. Τέλος σε σχέση με την Τρίτη θέση των Εναγομένων 1 και 2 ότι έχουν δικαίωμα στην κατοχή του επίδικου διαμερίσματος δυνάμει συμφωνίας, το Δικαστήριο κρίνει ότι εάν εννοείται η συμφωνία μεταξύ τους και της ΑΡΤΕΜΙΟΥ ήδη το Δικαστήριο έχει σχολιάσει το θέμα αυτό, πιο πάνω, και δεν χρειάζεται η επανάληψη τους, παρά μόνο να ειπωθεί ότι απέτυχαν τα επιχειρήματα τους. Εάν πάλι εννοείται ότι ο ΜΥ2, Αρτεμίου, ενήργησε ως εξουσιοδοτημένος ή/και αντιπρόσωπος του Ενάγοντα, η θέση αυτή δεν μπορεί να ευσταθήσει αφού σύμφωνα με την αξιολόγηση οι μαρτυρίες της Εναγόμενης 2, του ΜΥ2 και του ΜΥ3 δεν έγιναν αποδεκτές και απορρίφθηκαν. Τέλος εάν εννοείται η ισχυριζόμενη προφορική συμφωνία που ανέφερε η Εναγόμενη 2 ότι έκανε δια τηλεφώνου με τον Ενάγοντα η μαρτυρία της δεν έγινε αποδεκτή και απορρίφθηκε και έτσι καμία συμφωνία δεν έγινε μεταξύ των Εναγομένων 1 και 2 και του Ενάγοντα. Αλλά και εάν ακόμη την πίστευα, που δεν την πίστεψα, αφού η τράπεζα δεν έγκρινε το δάνειο στους Εναγόμενους 1 και 2, τότε η ΑΡΤΕΜΙΟΥ ως αναγράφεται στα Τεκμήρια 13 και 14 θα επέστρεφε το ποσό που έλαβε από τους Εναγόμενους 1 και 2 και η συμφωνία της ΑΡΤΕΜΙΟΥ με τους Εναγόμενους 1 και 2 θα ελύετο. Συνακόλουθα δε τούτου ήταν και η παύση της ισχύς της ισχυριζόμενης προφορικής συμφωνίας του Ενάγοντα με τους Εναγόμενους 1 και 2 που βρήκα βέβαια ότι δεν έγινε. Αξίζει να λεχθεί ότι ουδέποτε οι Εναγόμενοι 1 και 2 τήρησαν την συμφωνία που υπέγραψαν με την ΑΡΤΕΜΙΟΥ και δη την παρ.2(β) αφού δεν είχαν το ποσό των ΛΚ33.000 για να το καταβάλουν στην ΑΡΤΕΜΙΟΥ. Επίσης όπως ανέφερα και προηγουμένως οι Εναγόμενοι 1 και 2 έλαβαν κατοχή πριν τις 24.2.03 που όριζε η παρ.

(1)των ειδικών όρων της συμφωνίας, ήτοι έλαβαν κατοχή περί τις 10.2.03, ενδεικτικό ότι αποσκοπούσαν να προκαταλάβουν τον Ενάγοντα και να μην του δώσουν περιθώριο να αντιδράσει. Έπεται ότι ούτε αυτή η θέση ευσταθεί και απορρίπτεται. Συνεπώς ο Ενάγοντας έχει αποδείξει την υπόθεση του για παράνομη επέμβαση και δικαιούται σε διάταγμα με το οποίο να διατάσσονται οι Εναγόμενοι 1 και 2 όπως παύσουν να επεμβαίνουν στο επίδικο διαμέρισμα. ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ Ο Ενάγοντας αξιώνει αποζημιώσεις στο ποσό των ΛΚ400 μηνιαίως ή το ίδιο ποσό ως ενδιάμεσα κέρδη από την 1.7.03 μέχρι παράδοσης της κατοχής του επίδικου διαμερίσματος σ΄ αυτόν. Στην υπόθεση ΝΑΥΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΠΑΦΟΥ ν. ΑΡΧΗΣ ΛΙΜΕΝΩΝ ΚΥΠΡΟΥ

(1992)1 ΑΑΔ 882, 897 λέχθηκε ότι το μέτρο της αποζημίωσης για την παράνομη κατοχή ακινήτου είναι η ενοικιαστική αξία του κτήματος και όχι το όφελος που προσπορίζεται ο κάτοχος από τη χρήση της γης ή η ακριβής απώλεια του ιδιοκτήτη. Το κριτήριο για την αποζημίωση του ιδιοκτήτη είναι αντικειμενικό, αλληλένδετο με την ενοικιαστική αξία του κτήματος. Αυτό καθορίστηκε στην Whitwham v. Westminster Brymbo Coat and Coce company

(1896)2 Gh. D.538, Swordheath Properties v. Tabet

(1979)1 All E.R. 240, Wrotham Park Estate v. Parkside Homes

(1974)2 All E.R. 321, Denarth Rock Company v. Pounds, 1 Lioyd´s Rep.359 parts, 1963 Vol. 1, 359. Στο προσδιορισμό της ενοικιαστικής αξίας δεν λαμβάνονται υπόψη βελτιώσεις στο κτήμα που επέφερε ο Εναγόμενος (βλ. McGregor on Damages 14th ed. P. 1135). Περαιτέρω προκύπτει από την Αγγλική νομολογία ότι πρόσωπο που επεμβαίνει παράνομα σε ακίνητη ιδιοκτησία και το χρησιμοποιεί για δικούς του σκοπούς, πρέπει να καταβάλει αποζημιώσεις με βάση τις πιο πάνω αρχές ανεξάρτητα από το αν ο ιδιοκτήτης θα μπορούσε ή όχι να χρησιμοποιήσει ο ίδιος την περιουσία του ή να την ενοικιάσει (βλ. Strand Electric and Engineering Co Ltd v. Brisford Ltd

(1952)1 All E.R. 796). Οι πιο πάνω αρχές υιοθετήθηκαν στις ακόλουθες υποθέσεις: ΝΑΥΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΠΑΦΟΥ ν. ΑΡΧΗΣ ΛΙΜΕΝΩΝ ΚΥΠΡΟΥ

(1992)1 ΑΑΔ 889, 897, ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ν. BAHCHECIOGLOU κ.ά.

(1998)1 ΑΑΔ 426, ΕΛΕΝΗ ΣΑΒΒΑ ΕΥΘΥΒΟΥΛΟΥ κ.ά. ν. ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΒΕΛΤΙΩΣΕΩΣ ΚΙΣΣΟΝΕΡΓΑΣ

(1998)1 ΑΑΔ 1059, ADRIAN HOLDINGS LTD v. ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

(1998)1 ΑΑΔ 1836, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΙΤΣΗ ν. ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

(2001)1 ΑΑΔ 1077. Στην υπόθεση ΑΝΤΡΙΚΚΟΥ ΝΙΚΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ κ.ά. ν. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

(1999)1 ΑΑΔ 940 λέχθηκε ότι η ενοικιαστική αξία του ακινήτου μπορεί να αποδειχθεί με την μαρτυρία κτηματομεσίτη. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ο Ενάγοντας για να αποδείξει την ζημιά κάλεσε τον ΜΕ4, Γεωργιάδη, εκτιμητή ακίνητης ιδιοκτησίας, του οποίου την μαρτυρία αποδέκτηκα, ο οποίος ανάφερε ότι από το 2003 μέχρι και σήμερα η μηνιαία ενοικιαστική αξία του επίδικου ακινήτου ανέρχεται στο ποσό των ΛΚ250. Να λεχθεί ότι η υπεράσπιση δεν πρόσφερε αντίθετη ή άλλη μαρτυρία περί τούτου του θέματος. Επομένως ο Ενάγοντας έχει αποδείξει ζημιά ύψους ΛΚ250 μηνιαίως και όχι ΛΚ400 ως ζητούσε με την Έκθεση Απαίτησης του. Συνεπώς ο Ενάγοντας δικαιούται σε αποζημιώσεις ύψους ΛΚ250 μηνιαίως από 1.7.03 μέχρι την παράδοση της κατοχής του επίδικου διαμερίσματος από τους Εναγόμενους 1 και 2 σ΄ αυτόν με νόμιμο τόκο. ΑΝΤΑΠΑΙΤΗΣΗ Ως καθίσταται φανερό η ανταπαίτηση των Εναγομένων 1 και 2 δεν μπορεί να επιτύχει αφού απέρριψα την μαρτυρία που προσέφεραν και προέβηκα στα ευρήματα μου όπως πιο πάνω καταγράφονται με βάση τα οποία καταλήγω ότι σε καμιά δήλωση ή θεραπεία δικαιούται αφού παράνομα επεμβαίνουν στο επίδικο διαμέρισμα. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κατά συνέπεια εκδίδεται: (α) Διάταγμα εναντίον των Εναγομένων 1 και 2 με το οποίο διατάσσονται να παύσουν να επεμβαίνουν στο διαμέρισμα αριθμός 5 στον πρώτο όροφο του συγκροτήματος ANDREA COURT 2 στην οδό Αλκιβιάδους αρ.3 στην Λάρνακα επί του ακινήτου Αριθμός Εγγραφής 10/1695 Φ/Σχ. 40/640201 Τμήμα 10, Τεμάχιο 1159 Τοποθεσία Σταυροδρόμι εντός επτά

(7)ημερών από την επίδοση σ΄ αυτούς του διατάγματος τούτου. (β) Απόφαση εναντίον των Εναγομένων 1 και 2 να καταβάλουν ως αποζημιώσεις το ποσό των ΛΚ250 μηνιαίως από την 1.7.03 μέχρι την ημερομηνία παράδοσης κατοχής του διαμερίσματος στον Ενάγοντα με νόμιμο τόκο από την ημερομηνία καταχώρισης της αγωγής με έξοδα υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον των Εναγομένων 1 και 2 όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Η Ανταπαίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον των Εναγομένων 1 και 2 όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........ Ν. ΓΕΡΟΛΕΜΟΥ, Ε.Δ. /ΕΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο