ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΔΡΕΟΥ ν. COLOSSOS SIGNS LTD, Αρ. Αγωγής: 816/07, 14 Νοεμβρίου, 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2007:A147 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Χ. Ι. Πογιατζή, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 816/07 ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΔΡΕΟΥ Ενάγων και COLOSSOS SIGNS LTD Εναγόμενοι ______________________________ Ημερομηνία: 14 Νοεμβρίου,
- Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα: Δρ. Α. Ποιητής. Για Εναγομένους: κ. Δ. Καλλής. _________________________________ ΑΠΟΦΑΣΗ Το ερώτημα στο οποίο καλείται να απαντήσει το Δικαστήριο, είναι το κατά πόσο το Επαρχιακό Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία να εκδικάζει Αγωγές οι οποίες βασίζονται σε προσβολή Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας. Η μεν πλευρά του Ενάγοντα ισχυρίζεται ότι υπάρχει συντρέχουσα δικαιοδοσία τόσο του Ανωτάτου Δικαστηρίου, όσο και του Επαρχιακού Δικαστηρίου, η δε πλευρά των Εναγομένων ισχυρίζεται ότι, σε τέτοιου είδους Αγωγές το Ανώτατο Δικαστήριο έχει αποκλειστική δικαιοδοσία, επομένως το Επαρχιακό Δικαστήριο είναι αναρμόδιο, γι΄ αυτό και η παρούσα Αγωγή θα πρέπει να απορριφθεί. ΓΕΓΟΝΟΤΑ Με την Αγωγή του ο Ενάγων ισχυρίζεται ότι είναι κάτοχος Διπλώματος Ευρεσιτεχνίας και επιζητεί μεταξύ άλλων, Διάταγμα του Δικαστηρίου που να απαγορεύει στους Εναγομένους από του να επεμβαίνουν με το εν λόγω Δίπλωμα, καθώς και αποζημιώσεις. Είναι παραδεκτό από αμφότερες τις πλευρές ότι η παρούσα Αγωγή στηρίζεται στις πρόνοιες του Περί Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας Νόμου, 16(Ι)/
- Η Αγωγή καταχωρίστηκε με Ειδικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα (Δ.2, θ.6) και δεν έχει ακόμη καταχωριστεί Υπεράσπιση. Παρόλα αυτά, οι δύο πλευρές, κατά τη διάρκεια διαδικασίας για έκδοση Ενδιάμεσου Διατάγματος, ζήτησαν όπως το παρόν υπό εκδίκαση νομικό σημείο αποφασιστεί προδικαστικά. Το Δικαστήριο αποδέχθηκε το αίτημα στη βάση πάγιας Νομολογίας που δεικνύει ότι, αν όλα τα γεγονότα βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου, θέμα δικαιοδοσίας μπορεί να τεθεί σε οιοδήποτε στάδιο, βλ. Theofanous v. Georgiou
(1969)1 CLR 203, 205, Μαύρου ν. Στυλιανού κ.α.
(2002)1 (Γ) ΑΑΔ 1743, 1747. Μάλιστα το Δικαστήριο μπορεί και αυτεπάγγελτα να επιληφθεί θέματος που άπτεται της αρμοδιότητας του να εκδικάσει μία Αγωγή, βλ. Μαύρου
(2002), πιο πάνω, Sevegep Ltd v. United Sea Transport Ltd κ.α.
(1989)2 CLR
- NOMIKH ΠΤΥΧΗ Αγωγές για προσβολή Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας στηρίζονται στις πρόνοιες του Περί Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας Νόμου, 16(Ι)/
- Ο εν λόγω Νόμος περιγράφει τα δικαιώματα που απορρέουν από το Δίπλωμα Ευρεσιτεχνίας (Άρθρο 27) και προνοεί για τις θεραπείες που παρέχονται (π.χ. αποζημιώσεις και απαγορευτικό Διάταγμα) σε περιπτώσεις που διαπιστώνεται προσβολή Διπλώματος Ευρεσιτεχνίας (Άρθρο 61). Η εξουσία σε τέτοια θέματα παρέχεται στο "Δικαστήριο", το οποίο δυνάμει του ερμηνευτικού Άρθρου 2, σημαίνει "το Ανώτατο Δικαστήριο της Δημοκρατίας". Ο κ. Ποιητής, αποδεχόμενος τις πιο πάνω πρόνοιες, ανέπτυξε τα ακόλουθα επιχειρήματα: (α) Το Άρθρο 61 του Νόμου αναφέρεται σε "αγώγιμο δικαίωμα", κάτι που παραπέμπει αυτόματα στον Περί Δικαστηρίων Νόμο, 14/60 και συγκεκριμένα στο Άρθρο 22 που δίδει εξουσία στους Δικαστές των Επαρχιακών Δικαστηρίων να εκδικάζουν "οποιαδήποτε Αγωγή", άρα και αυτές που αφορούν σε προσβολή Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας. Επίσης στο Άρθρο 61
(2)(β) του Νόμου αναφέρεται ότι "το Δικαστήριο το οποίο διαπιστώνει προσβολή διπλώματος ευρεσιτεχνίας", λεκτικό το οποίο δεν αποκλείει το Επαρχιακό Δικαστήριο. (β) Ούτε το Σύνταγμα της Δημοκρατίας, αλλά ούτε και το Άρθρο 9 του Περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλες Διατάξεις) Νόμου, 33/64 το οποίο αναφέρει τις εξουσίες του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αποδίδει σ΄ αυτό εξουσίες σε υποθέσεις προσβολής Διπλώματος Ευρεσιτεχνίας. Κατά συνέπεια, δεν αποκλείεται σε τέτοιες υποθέσεις, αποκλειστική δικαιοδοσία να έχει το Επαρχιακό Δικαστήριο. Έχοντας μελετήσει τις πιο πάνω θέσεις, πιστεύω ότι για καλύτερη κατανόηση των συμπερασμάτων του Δικαστηρίου, θα πρέπει να γίνει αναφορά στην ιστορική εξέλιξη τόσο της Νομοθεσίας, όσο και της δικαιοδοσίας σε περιπτώσεις προσβολής Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας: 1. Η Νομοθεσία η οποία υπήρχε αμέσως πριν την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας και η οποία εξακολουθούσε να υπάρχει και μετά το 1960, ήταν ο Περί Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας Νόμος, Κεφ. 266 (Patents Law, Cap. 266), δυνάμει του οποίου δικαιοδοσία σε θέματα Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας είχε το Ανώτατο Δικαστήριο (Άρθρα 9 και 10). Με βάση αυτή την πρόνοια αναπτύχθηκε και η σχετική Νομολογία. Βλ. Beecham Group v. Bristol Myers Company and Another
(1967)1 CLR 263, Christodoulides v. The Republic of Cyprus, through the Registrar of Patents
(1971)3 CLR 164 (Πρωτόδικη),
(1972)3 CLR 71 (Έφεση), F. Hoffman - La Roche and Company v. Attorney - General of the Republic
(1983)1 CLR
- Η Πρωτόδικη αυτή δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, κατά τη γνώμη μου διατηρήθηκε με τη γενική εξουσία του Άρθρου 19(γ) του Περί Δικαστηρίων Νόμου, 14/60 το αρχικό κείμενο του οποίου προέβλεπε ότι, το Ανώτατο Δικαστήριο, επιπρόσθετα προς τις εξουσίες που του ανατίθενται από το Σύνταγμα, θα είχε "αποκλειστική πρωτόδικη δικαιοδοσία" να ακούει και αποφασίζει τέτοια άλλα θέματα τόσο δυνάμει του Ν.14/60, όσο και δυνάμει οιουδήποτε άλλου κατά καιρού ισχύοντος Νόμου.
- Ως εκ τούτου, το επιχείρημα του κ. Ποιητή ότι, αφού το Άρθρο 9 του Ν.33/64 δεν αποδίδει ρητά εξουσία στο Ανώτατο Δικαστήριο για προσβολή Διπλώματος Ευρεσιτεχνίας κατά συνέπεια αυτή δεν υπάρχει, είναι κατά το ήμισυ ορθό. Όντως το Άρθρο 9 του Ν.33/64 δεν κάνει τέτοια αναφορά, απλά προϋπήρχε ήδη η σχετική αναφορά από το Άρθρο 19(γ) του Ν.14/
- Η άποψη αυτή ενισχύεται περαιτέρω και από την τροποποίηση που επήλθε στο Άρθρο 19 του Ν.14/60, το 1983 από τον Περί Δικαστηρίων (Τροποποιητικό) Νόμο, 29/83, με τον οποίο μεταφέρθηκε η πρωτόδικη δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε θέματα Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας στα Επαρχιακά Δικαστήρια. Συγκεκριμένα, με το Νόμο αυτό, καταργήθηκε το Άρθρο 19 του Ν.14/60 και αντικαταστάθηκε με νέο λεκτικό. Επιπρόσθετα, σε σχετικό Πίνακα του Νόμου, αναφέρεται ρητά ότι οι εξουσίες του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε θέματα που αφορούν τόσο στον Περί Προνομίων Ευρεσιτεχνίας Νόμο, Κεφ. 266 αλλά και στους Περί Αγαθοεργών Ιδρυμάτων Νόμο, Κεφ. 41 και στον Περί Εμπορικών Σημάτων Νόμο, Κεφ. 268, μεταφέρονται στο Επαρχιακό Δικαστήριο.
- Από την 1.1.1984 που τέθηκε σε ισχύ ο πιο πάνω Τροποποιητικός Νόμος 29/83 μέχρι και τη θέσπιση του παρόντα Νόμου 16(Ι)/98, δεν φαίνεται να υπάρχει οιαδήποτε Νομολογία, η δε πιο πάνω αναφερόμενη Νομολογία φαίνεται να είχε αποφασιστεί με τις προηγούμενες πρόνοιες της Νομοθεσίας.
- Εντούτοις, με τη θέσπιση της υπάρχουσας νομοθεσίας, τον Περί Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας Νόμο, 16(Ι)/98 ο οποίος κατήργησε και αντικατέστησε το Κεφ. 266, η δικαιοδοσία σε θέματα προσβολής διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας φαίνεται να επανήλθε στο Ανώτατο Δικαστήριο όπως περιγράφεται πιο πάνω.
- Τα επιχειρήματα του κ. Ποιητή περί ύπαρξης συντρέχουσας δικαιοδοσίας δεν μπορούν να επιτύχουν αφού ο Ν.16(Ι)/98 ορίζει σαφώς το Ανώτατο Δικαστήριο ως το Δικαστήριο που είναι αρμόδιο για τα θέματα στα οποία γίνεται αναφορά στο κείμενό του. Δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι ο τρόπος διατύπωσης του Άρθρου 61
(2)(β) του εν λόγω Νόμου αφήνει περιθώρια ερμηνείας κατά τρόπο που να περιλαμβάνει και το Επαρχιακό Δικαστήριο. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Με βάση όλα τα πιο πάνω, καταλήγω ότι αρμόδιο Δικαστήριο σε θέματα προσβολής Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας είναι το Ανώτατο Δικαστήριο το οποίο έχει την αποκλειστική δικαιοδοσία. Το λεκτικό του Νόμου είναι σαφές και τυχόν μεταφορά δικαιοδοσίας μπορεί να γίνει, όπως είχε γίνει και στο παρελθόν, μόνο με τροποποίηση του εν λόγω Νόμου. Ως εκ τούτου, το Επαρχιακό Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας για εκδίκαση της παρούσας Αγωγής. Έλλειψη Δικαιοδοσίας συνεπάγεται Απόρριψη ή Αναστολή της Αγωγής; Οι δύο πλευρές δεν έχουν ενδιατρίψει στο θέμα αυτό, θεώρησα όμως ορθό να το εξετάσω αυτεπάγγελτα ιδιαίτερα ενόψει της πιο πάνω κατάληξης του Δικαστηρίου ότι στερείται δικαιοδοσίας να εκδικάσει την παρούσα Αγωγή. Ως αφετηρία μπορεί να θεωρηθεί η Δ.33, θ.10 Των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, το αυθεντικό κείμενο της οποίας προνοεί τα ακόλουθα: "O.33, r.10: Where on the trial of any action it appears to the Court before which such action is being tried that it should have been instituted in another Court, the Court trying the action shall not dismiss it but shall stay the proceedings therein and order the plaintiff to pay the defendant's costs" Η πιο πάνω πρόνοια συνηγορεί υπέρ αναστολής της Αγωγής, παρόλον ότι υπάρχει η άποψη ότι αυτή εφαρμόζεται σε περιπτώσεις παραπομπής της Αγωγής σε άλλο Δικαστήριο κατ΄ εφαρμογή του Άρθρου 61 του Περί Δικαστηρίου Νόμου, 14/60. Ενδελεχής συζήτηση του αιτήματος γίνεται στην υπόθεση Χριστοφόρου κ.α. ν. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ, Π.Ε.12049, ημερ. 27/7/06 παρόλον ότι η υπόθεση εκείνη αφορούσε την κατά τόπο αρμοδιότητα των Επαρχιακών Δικαστηρίων. Η δική μου άποψη είναι ότι στις περιπτώσεις έλλειψης δικαιοδοσίας, θα πρέπει να εφαρμόζεται η πρόνοια της Δ.33, θ.10 για αναστολή της Αγωγής αφού οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας δεν περιορίζονται μόνο στις διαδικασίες ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου, ενώ ούτε στη Δ.2 ο όρος "Δικαστήριο" περιορίζεται στο Επαρχιακό Δικαστήριο μόνο. Εξάλλου στην υπόθεση Χριστοφόρου
(2006)πιο πάνω, λέχθηκε ότι, σε κάποιες περιπτώσεις, η αναστολή της διαδικασίας είναι μόνιμη, επομένως δεν θα θεωρηθεί κατάχρηση διαδικασίας η καταχώριση νέας Αγωγής στο αρμόδιο Δικαστήριο. Με όλα τα πιο πάνω, υιοθετώ και την πορεία που ακολούθησε ο τότε Πρόεδρος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού και τώρα Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Γ. Ερωτοκρίτου στην υπόθεση Dmytro Malamen v. Limmoil Trading Ltd, Αγωγή Αρ. 5060/04, Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, Ενδιάμεση Απόφαση ημερ. 15/5/07, στην οποία αποφάνθηκε ότι αρμόδιο Δικαστήριο δεν ήταν το Επαρχιακό αλλά το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών και εφαρμόζοντας τη Δ.33, θ.10 ανέστειλε την Αγωγή. Έξοδα: Ο κ. Ποιητής κάλεσε το Δικαστήριο όπως, σε περίπτωση που δεχθεί τις εισηγήσεις των Εναγομένων, μη επιδικάσει Έξοδα υπέρ οιουδήποτε λόγω του καινοφανούς νομικού σημείου που εγείρεται στην παρούσα Αγωγή. Αφ΄ ης στιγμής όμως το Δικαστήριο αποφάσισε να ακολουθήσει τις πρόνοιες της Δ.33, θ.10, αυτή περιλαμβάνει και σαφείς οδηγίες ως προς τα Έξοδα, τα οποία θα πρέπει να επιδικαστούν υπέρ των Εναγομένων. Αποτέλεσμα: Με βάση όλα τα πιο πάνω η Αγωγή αναστέλλεται. Επιδικάζονται Έξοδα υπέρ των Εναγομένων και σε βάρος του Ενάγοντα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στην αντίστοιχη Κλίμακα και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Χάρης Ι. Πογιατζής, Ανώτερος Επαρχιακός Δικαστής /ΚΧ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο