Travelword Vacation Ltd ν. Ironhold Estates Ltd T/A Henipa Hotel, Αίτ. Αρ.: 3/07, 22 Νοεμβρίου, 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2007:A148 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Θ. Οικονόμου, Α.Ε.Δ. Αίτ. Αρ.: 3/07 Μεταξύ Travelword Vacation Ltd από το Ηνωμένο Βασίλειο Αιτήτριας και Ironhold Estates Ltd, T/A Henipa Hotel από τη Λάρνακα Καθ' ης η Αίτηση Ημερομηνία: 22 Νοεμβρίου, 2007 Εμφανίσεις: Για Αιτήτρια: κα Μαρίνα Τζιούτ για Α. Νεοκλέους & Σία Για Καθ' ης η Αίτηση: κ. Παυλήμπεης για κ. Λ. Γεωργίου ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 14/5/2007 αγγλική εταιρεία Travelword Vacation Ltd (που πάρακατω θα αναφέρεται ως «η Travelword») εξασφάλισε μονομερώς από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας αναγνώριση απόφασης αγγλικού δικαστηρίου εναντίον της κυπριακής εταιρεία Ironhold Estates Ltd (που παρακάτω θα αναφέρεται ως «η Ironhold») και άδεια για εκτέλεση της στην Κύπρο δυνάμει των ΄Αρθρων 41 και 42[1] του Κανονισμού 44/2001 του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης (που παρακάτω θα αναφέρεται ως «ο Κανονισμός»). Τώρα η Ironhold ζητά παραμερισμό της απόφασης για εκτελεστότητα, βάσει του ΄Αρθρου 43[2] του Κανονισμού. Στις 3/10/06 η Travelword εξασφάλισε ερήμην της Ironhold απόφαση εναντίον της από το Δικαστήριο της Κομητείας του Leeds, στα πλαίσια αγωγής κάποιας Elizabeth Jane Jones εναντίον της Travelword στην οποία η τελευταία είχε προσεπικαλέσει ως τριτοδιάδικο το «Henipa Hotel». Η απαίτηση της ενάγουσας ήταν για αποζημιώσεις για προσωπικές βλάβες και απώλειες που είχε υποστεί κατά τη διάρκεια διακοπών στη βάση πακέτου προσφοράς που είχαν διευθετήσει οι εναγόμενοι στο εν λόγω ξενοδοχείο. Οι εναγόμενοι ζήτησαν, με τη σειρά τους, αποζημιώσεις από τον τριτοδιάδικο αναφορικά με την απαίτηση της ενάγουσας ή συνεισφορά δυνάμει μιας μεταξύ τους σχετικής συμφωνίας και/ή του περί Αστικής Ευθύνης (Συνεισφορές) Νόμου του
- Αποτέλεσε κοινό τόπο ότι το ξενοδοχείο Henipa Hotel στη Λάρνακα ανήκει στην Ironhold. Το «Henipa Hotel» αναφερόταν ως τριτοδιάδικος μέχρι τις 3/10/06 οπότε το όνομα του τριτοδιάδικου αντικαταστάθηκε με το «Ironhold Estates Ltd». Η απαίτηση των εναγομένων ημερ. 23/9/03 είχε επιδοθεί με υποκατάστατη επίδοση στο «Henipa Hotel» στα υποστατικά του ξενοδοχείου στις 6/11/
- Με την άδεια για υποκατάστατη επίδοση είχε καθοριστεί προθεσμία για υπεράσπιση η οποία όμως παρήλθε άπρακτη. Ακολούθως στις 6/1/04 η Travelword έλαβε άδεια να επιδώσει αίτηση για απόφαση εναντίον του «Henipa Hotel», που απεστάλη στη διεύθυνση του ξενοδοχείου (βλ. Τεκμήριο 3 στην ένορκη δήλωση του οικονομικού διευθυντή της Ironhold κ. Χρίστου Ιωάννου, ημερ. 26/7/07). ΄Οπως αναφέρει ο κ. Χρ. Ιωάννου, η Ironhold δεν ανταποκρίθηκε, είτε στην επίδοση της απαίτησης, είτε στην αίτηση για απόφαση, επειδή στην πραγματικότητα δεν μπορούσε να ανταποκριθεί, «αφού οι ειδοποιήσεις δεν απευθύνονταν στην οντότητα και/ή την επωνυμία και/ή τη νομική προσωπικότητα της». Στις 15/4/04 το αγγλικό δικαστήριο έδωσε ερήμην απόφαση υπέρ των εναγομένων και εναντίον του «Henipa Hotel» για το ποσό των £20.000,00 πλέον έξοδα τα οποία δεν είχαν τότε καθοριστεί. Στις 3/10/06 το δικαστήριο, αφού στο μεταξύ είχαν καθοριστεί τα έξοδα εξέδωσε τελική απόφαση ερήμην της Ironhold για το συνολικό ποσό των £45.407,96 (απαίτηση, έξοδα πληρωτέα στην ενάγουσα και τόκοι) πλέον έξοδα εναγομένων £10.454,
- Είναι εκείνη την ημέρα που, ως άνω, τροποποιήθηκε το όνομα μετά από αίτηση της Travelword από «Henipa Hotel» σε Ironhold Estates Ltd. Γι' αυτή τη διαδικασία (αίτηση για τροποποίηση και έκδοση τελικής απόφασης) η Ironhold είχε πλέον ειδοποιηθεί στις 29/9/06 δια «international recorded delivery» με αναφορά στον όνομα της (βλ. Τεκμήριο 4 στην ένορκη δήλωση Χρ. Ιωάννου). ΄Ομως, αναφέρει ο κ. Ιωάννου, δεν παρείχετο χρόνος μέχρι τις 3/10/06 να εμφανιστούν στο αγγλικό δικαστήριο και άλλωστε ισχυρίζεται πως «η εκδίκαση της υπόθεσης είχε περατωθεί και είχε εκδοθεί τελική απόφαση στις 15/4/04 και το μόνο που ζητούσε η Travelword με την εν λόγω αίτηση ήταν απλώς η τροποποίηση του ονόματος/επωνυμίας». Η Ironhold, χωρίς να αμφισβητεί την ύπαρξη της απόφασης, ισχυρίζεται κατ' αρχήν ότι επειδή η αγωγή στο αγγλικό δικαστήριο είχε καταχωριστεί προτού η Κυπριακή Δημοκρατία καταστεί μέλος της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης (Ε.Ε) εφαρμοστέος δεν είναι ο Κανονισμός, αλλά ο περί Αμοιβαίας Εκτέλεσης Ορισμένων Αποφάσεων των Χωρών της Κοινοπολιτείας Νόμου, Κεφ. 10 και ο περί Αποφάσεων Αλλοδαπών Δικαστηρίων (Αναγνώριση, Εγγραφή και Εκτέλεση Δυνάμει Συμβάσεως) Νόμος του 2000, Νόμος 121(Ι)/
- Ο ευπαίδευτος δικηγόρος της Ironhold εισηγείται, με αναφορά στις πρόνοιες του Κεφ. 10, ότι η εγγραφή της αγγλικής απόφασης πρέπει να παραμεριστεί επειδή το αγγλικό δικαστήριο δεν είχε δικαιοδοσία εφόσον «η βάση της αγωγής και/ή το σύνολο των γεγονότων που θεμελιώνουν το αγώγιμο δικαίωμα διενεργήθηκαν και/ή επισυνέβηκαν ολοκληρωτικά εντός της Κυπριακής Δημοκρατίας και/ή εντός των ορίων δικαιοδοσίας του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας». Εισηγείται περαιτέρω ότι εφόσον εφαρμογή έχει ο Νόμος 121(Ι)/2000 που προβλέπει ότι η διαδικασία αρχίζει με καταχώρηση αίτησης δια κλήσεως (΄Αρθρο 5) η παρούσα διαδικασία που ξεκίνησε, ως άνω, μονομερώς πάσχει. Ο ευπαίδευτος δικηγόρος της Travelword εισηγήθηκε ότι εφαρμογή έχει ο Κανονισμός και ότι σύμφωνα με τις πρόνοιες του αφενός, το αγγλικό δικαστήριο είχε εν προκειμένω συντρέχουσα δικαιοδοσία με το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας στην περιφέρεια του οποίου έλαβε χώρα το επίδικο γεγονός και αφετέρου, η διαδικασία θα έπρεπε να γίνει όπως έγινε. Ο Κανονισμός άρχισε να ισχύει κατά τρόπο άμεσα δεσμευτικό για κάθε κράτος μέλος της Ε.Ε. από την 1/3/2002, πριν την προσχώρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας την 1/5/
- Η Κυπριακή Δημοκρατία όμως, όπως κάθε νέο μέλος, δεσμεύθηκε με την προσχώρηση της από το σύνολο της νομοθεσίας («acquis conmmunautaire») της Ε.Ε. (βλ. ΄Αρθρο 2 της Πράξης περί των όρων προσχωρήσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας και άλλων εννέα χωρών, Επίσημη Εφημερίδα της Ε.Ε. L236, ημερ. 23/9/03 και ΄Αρθρο 2 της Συνθήκης Προσχώρησης[3]). ΄Αρα ο Κανονισμός έχει εφαρμογή με αυξημένη ισχύ. Η διαπίστωση αυτή απαντά αμέσως και το ζήτημα που ηγέρθη για το μονομερές αρχικά της αίτησης. Η αίτηση έγινε όπως προβλέπει ο Κανονισμός (΄Αρθρο 42) ο οποίος κατισχύει του Νόμου 121(Ι)/
- Για το ζήτημα της δικαιοδοσίας, σύμφωνα με τον Κανονισμό (΄Αρθρο 35) δεν ερευνάται η διεθνής δικαιοδοσία των Δικαστηρίων του κράτους μέλους προελεύσεως εκτός αν έχουν παραβιασθεί οι διατάξεις του Κεφαλαίου ΙΙ του Κανονισμού περί διεθνούς δικαιοδοσίας, που καθορίζουν τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες πρόσωπα που έχουν την κατοικία τους στο έδαφος κράτους μέλους μπορούν να εναχθούν ενώπιον των δικαστηρίων άλλου κράτους μέλους. Μια τέτοια περίπτωση προβλέπεται στο ΄Αρθρο 6.2 που έχει ως ακολούθως: «΄Αρθρο 6 ..................
- αν πρόκειται για προσεπίκληση δικονομικού εγγυητή ή άλλη προσεπίκληση, ενώπιον του δικαστηρίου της κύριας δίκης, εκτός αν μόνος σκοπός τους ήταν να απομακρύνουν τον εγγυητή ή τον προσεπικαλούμενο από το δικαστήριο που είχε διεθνή δικαιοδοσία στην περίπτωση τους. ..................» ΄Ετσι, παρά τον γενικό κανόνα ότι διεθνής δικαιοδοσία αποκτάται από τα δικαστήρια του κράτους όπου εκπληρώθηκε ή όφειλε να εκπληρωθεί μια σύμβαση ή όπου έλαβε χώρα μια αδικοπραξία (΄Αρθρο 5.3), αν το δικαστήριο του ενός κράτους έχει δικαιοδοσία να επιληφθεί διαφοράς μεταξύ κατοίκων του κράτους αυτού σε σχέση με παράβαση σύμβασης ή σε σχέση με αδικοπραξία που έλαβε χώρα σε άλλο κράτος, έχει δικαιοδοσία να επιληφθεί και της απαίτησης εναντίον τριτοδιαδίκου που είναι κάτοικος του άλλου κράτους. Με την παραπάνω επιφύλαξη περί αλλότριου σκοπού, ζήτημα που εν προκειμένω δεν έχει εγερθεί. Πρόκειται για συντρέχουσα δικαιοδοσία την οποία ανέλαβε και άσκησε το αγγλικό δικαστήριο υπό περιστάσεις που να μην είναι επιτρεπτό για το παρόν δικαστήριο να εξετάσει ζήτημα μη αναγνώρισης της απόφασης για λόγους που αφορούν την δικαιοδοσία. Η Ironhold ισχυρίζεται περαιτέρω ότι υπό τις περιστάσεις γενικά της υπόθεσης και επειδή η επίδοση έγινε στο «Henipa Hotel» δεν είχε την ευκαιρία να υπερασπιστεί την υπόθεση της στο αγγλικό δικαστήριο. Η Travelword απαντά ότι θα έπρεπε προηγουμένως να ζητηθεί παραμερισμός για ακύρωση της ερήμην απόφασης από το αγγλικό δικαστήριο και ότι, εν πάση περιπτώσει, η λανθασμένη αναφορά του ονόματος δεν θα μπορούσε να προκαλέσει σύγχυση και αμφιβολία για το πρόσωπο του τριτοδιάδικου. Χωρίς να εξετάζω τώρα την εισήγηση ότι δεν παρείχετο χρόνος μέχρι τις 3/10/06 ή το ζήτημα σε σχέση με το ότι οι προηγούμενες ειδοποιήσεις ήταν στο όνομα του «Henipa Hotel», εκείνο που πρωταρχικά έχει σημασία είναι ότι η Ironhold δεν έχει στοιχειοθετήσει ότι έχει μετά τις 3/10/06 ασκήσει προσφυγή στο αγγλικό δικαστήριο κατά της αποφάσεως του. Μια ερήμην απόφαση δεν αναγνωρίζεται εάν το εισαγωγικό έγγραφο της δίκης δεν έχει επιδοθεί ή κοινοποιηθεί στον ερημοδικήσαντα εναγόμενο εγκαίρως και κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να αμυνθεί «εκτός εάν ο εναγόμενος παρέλειψε να ασκήσει προσφυγή ενώ μπορούσε να το πράξει» (Άρθρο 34). Αυτή η τελευταία προϋπόθεση δεν υπήρχε στην αντίστοιχη πρόνοια της προϊσχύσασας Συνθήκης των Βρυξελλών του 1968 (Brussels Convention of Jurisdiction and the Enforcement of Judgments in Civil and Commercial Matters) σύμφωνα με την οποία ο εναγόμενος μπορούσε να αγνοήσει την ερήμην του διαδικασία και απόφαση και να εγείρει το ζήτημα στην διαδικασία για αναγνώριση της στο άλλο κράτος (βλ. Orams v. Apostolides, ημερ. 6/9/06
(2006)EWHC 226 (QB)). Είναι σαφές ότι τα ζητήματα της κακής ή μη έγκαιρης ειδοποίησης και οι ισχυρισμοί περί αδυναμίας υπεράσπισης θα έπρεπε να είχαν εγερθεί πρώτα ενώπιον του αγγλικού δικαστηρίου με το κατάλληλο δικονομικό διάβημα εναντίον της απόφασης. Η παράλειψη συνιστά αρνητική προϋπόθεση για περαιτέρω εξέταση των ζητημάτων αυτών από το παρόν δικαστήριο. Αλλ' εν πάση περιπτώσει σε σχέση με τα ζητήματα αυτά σημειώνονται τα ακόλουθα: Το αγγλικό δικαστήριο επέτρεψε την τροποποίηση. Εξ αυτού προκύπτει ότι το αρμόδιο δικαστικό όργανο έκρινε πως επρόκειτο για απλή περίπτωση λανθασμένης αναφοράς του ονόματος (misnomer). Άλλωστε ο κ. Χρ. Ιωάννου στην ένορκη δήλωση του δεν ισχυρίζεται πως η Ironhold δεν έλαβε γνώση της διαδικασίας. Αντίθετα γίνεται σαφές ότι έλαβαν γνώση, αλλά δεν ανταποκρίθηκαν επειδή, όπως αναφέρει, η ειδοποίηση αφορούσε το «Henipa Hotel». Σημειώνεται ότι και η τελική θέση της Ironhold στις αγορεύσεις δεν είναι ότι η Ironhold δεν έλαβε γνώση αλλά ότι «ουδέποτε ειδοποιήθηκε να λάβει μέρος με την πραγματική και νομική της προσωπικότητα και οντότητα». Μάλιστα σε μια δέσμη εγγράφων που ο ίδιος ο κ. Χρ. Ιωάννου επεσύναψε στην ένορκη δήλωση του ως τεκμήριο 4 περιλαμβάνονται επιστολές εκ μέρους της Travelword προς την Ironhold ή προς το διευθυντή του Ξενοδοχείου με κοινοποίηση στην Ironhold (βλ. σελίδες 20, 23, 26, 28, 30, 32, 35, 37, 41, 43 του τεκμηρίου 4) δια των οποίων η τελευταία ενημερωνόταν για όλα τα στάδια της υπόθεσης πριν ακόμα από την έναρξη δικαστικής διαδικασίας. Η Ironhold ενημερώθηκε και για την πρόθεση της Travelword να ζητήσουν αναγνώριση και εκτέλεση της απόφασης στην Κύπρο (σελ. 37 τεκμηρίου 4) ενώ λεπτομερής ήταν η ενημέρωση ειδικά του κ. Χρ. Ιωάννου (σελ. 41, Τεκμηρίου 4, επιστολή). Έτσι παρά το ότι η διαδικασία άρχισε με λανθασμένο όνομα και παρά το ότι η αρχική ειδοποίηση έγινε με το λανθασμένο αυτό όνομα δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το πρόβλημα ήταν απλώς αυτό και δεν επρόκειτο για περίπτωση που η ειδοποίηση δεν είχε επιδοθεί ή κοινοποιηθεί στον ερημοδικήσαντα διάδικο «εγκαίρως και κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μην μπορεί να αμυνθεί». Πρόβλημα το οποίο διορθώθηκε από το αρμόδιο αγγλικό δικαστήριο. Η Ironhold ισχυρίζεται περαιτέρω, ότι η Travelword δεν παρουσιάστηκε στο δικαστήριο με «καθαρά χέρια» επειδή παρέλειψε να ειδοποιήσει εξαρχής την Ironhold για την παρούσα διαδικασία και επειδή παρουσίασε στο παρόν δικαστήριο μόνο την τροποποιημένη απόφαση ημερ. 3/10/06 και όχι την προηγηθείσα με το λανθασμένο όνομα. Ο ισχυρισμός για υποχρέωση της Travelword να ειδοποιήσει εξαρχής την Ironhold με δια κλήσεως αίτηση είναι, ως άνω, αβάσιμος. Για το δεύτερο ζήτημα είναι γεγονός ότι, αν και με την ένορκη δήλωση τέθηκαν ενώπιον του παρόντος δικαστηρίου αντίγραφα από την δικογραφία ενώπιον του αγγλικού δικαστηρίου, στην ίδια την ένορκη δήλωση δεν διευκρινίστηκε το ζήτημα με την εσφαλμένη ονομασία (misnomer). Αυτό όμως δεν στοιχειοθετεί δόλια ή μεμπτή συμπεριφορά ή συμπεριφορά που άλλως πως να σχετίζεται με την έννοια «μή καθαρά χέρια». ΄Αλλωστε η επίκληση τέτοιας αρχής παραπέμπει στο δίκαιο της επιείκειας. Εν προκειμένω το έργο του δικαστηρίου περιορίζεται στα πλαίσια του Κανονισμού που σκοπό έχει την καλή και εύρυθμη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς δια της ταχείας και απλής αναγνώρισης και εκτέλεσης των αποφάσεων σε όλη την γεωγραφική έκταση της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης (βλ. παραγράφους
(1)και
(2)του προοιμίου του Κανονισμού). Ο σκοπός αυτός υλοποιείται μέσα από συγκεκριμένες επιμέρους πρόνοιες, αλλά είναι φανερός και από τον κανόνα που θέτει το ΄Αρθρο 33 ότι «μια απόφαση που εκδίδεται σε κράτος μέλος αναγνωρίζεται στα λοιπά κράτη μέλη χωρίς ιδιαίτερη διαδικασία». Τούτο βέβαια δεν σημαίνει πως η αναγνώριση μπορεί να γίνει χωρίς πλαίσια και προϋποθέσεις. Τα πλαίσια όμως και οι προϋποθέσεις τίθενται συγκεκριμένα. Ασφαλώς δε, δεν είναι για το παρόν δικαστήριο να υπεισέλθει σε θέματα ουσίας έστω και με έμμεσο τρόπο και να εξετάσει μια περαιτέρω εισήγηση της Ironhold ότι η Travelword έχει παραδεχθεί με την Υπεράσπιση της στο αγγλικό δικαστήριο ότι η Ironhold δεν υπέχει ευθύνη και δεν επέδειξε αμέλεια για τον επίδικο τραυματισμό και γι' αυτό κωλύεται τώρα να ζητά αναγνώριση της απόφασης. Αφετηρία για το παρόν δικαστήριο είναι η απόφαση του αγγλικού δικαστηρίου. Σύμφωνα με τις πρόνοιες των ΄Αρθρων 36 και 45.2 «αποκλείεται η επί της ουσίας αναθεώρηση της αλλοδαπής αποφάσεως». Ως εκ των άνω οι λόγοι που προέβαλε η Ironhold για παραμερισμό δεν είναι βάσιμοι. Διαπιστώνεται όμως ότι η Travelword έχει παρουσιάσει φωτοαντίγραφο της απόφασης με φωτοτυπημένη την σφραγίδα του αγγλικού δικαστηρίου ενώ σύμφωνα με το ΄Αρθρο 53 ο διάδικος που επικαλείται την αναγνώριση «οφείλει να προσκομίσει αντίγραφο της αποφάσεως το οποίο να συγκεντρώνει τις αναγκαίες προϋποθέσεις γνησιότητας». Επίσης σύμφωνα με τα ΄Αρθρα 54 και 55 θα πρέπει να προσάγεται βεβαίωση από το δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση σύμφωνα με καθορισμένο υπόδειγμα εντύπου. Εν προκειμένω η Travelword έχει παρουσιάσει φωτοαντίγραφο της βεβαίωσης. Από την άλλη η Ironhold δεν έχει, ως άνω, αμφισβητήσει την ύπαρξη της απόφασης. Αντίθετα έχει αναπτύξει τα επιχειρήματα της με δεδομένη τη διαδικασία στο αγγλικό δικαστήριο και την απόφαση. Λαμβάνοντας τούτο υπόψη, αλλά και το όλο πνεύμα που διέπει τον Κανονισμό, προς ευόδωση των σκοπών του θεωρώ ότι η παράλειψη μπορεί να θεραπευτεί. ΄Αλλωστε η ευχέρεια αυτή ρητά προβλέπεται σε ότι αφορά την εν λόγω βεβαίωση, εφόσον σύμφωνα με το ΄Αρθρο 55 το δικαστήριο μπορεί να ορίσει προθεσμία προσαγωγής της. Ως εκ των άνω, η αίτηση για παραμερισμό του διατάγματος ημερ. 14/5/07 απορρίπτεται με έξοδα, περιλαμβανομένων των εξόδων της μονομερούς αίτησης, υπέρ της Travelword και εναντίον της Ironhold όπως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το δικαστήριο. ΄Ομως, η αναγνώριση, η άδεια για εκτέλεση και η διαταγή για έξοδα τίθενται υπό τον όρο παρουσίασης εντός 15 ημερών (α) πιστοποιημένου αντιγράφου της απόφασης με πρωτότυπη σφραγίδα του δικαστηρίου και (β) του πρωτοτύπου της προνοούμενης υπό του ΄Αρθρου 54 βεβαίωσης. (Υπ.)............................ Τ. Θ. Οικονόμου, Α.Ε.Δ. [1] ΄Αρθρο 41 Η απόφαση κηρύσσεται εκτελεστή ευθύς ως ολοκληρωθούν οι διατυπώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 53 χωρίς έλεγχο των λόγων μη εκτέλεσης, που αναφέρονται στα άρθρα 34 και 35. Ο διάδικος κατά του οποίου ζητείται η εκτέλεση δε δύναται στο στάδιο αυτό της διαδικασίας να καταθέσει προτάσεις. ΄Αρθρο 42 1. Η απόφαση επί της αιτήσεως για την κήρυξη της εκτελεστότητας γνωστοποιείται αμελλητί στον αιτούντα κατά τη διαδικασία που προβλέπει το δίκαιο του κράτους μέλους εκτέλεσης. 2. Η κήρυξη της εκτελεστότητας επιδίδεται ή κοινοποιείται στο διάδικο κατά του οποίου ζητείται η εκτέλεση, μαζί με την απόφαση, εφόσον αυτή δεν έχει ήδη επιδοθεί ή κοινοποιηθεί στον εν λόγω διάδικο. [2] ΄Αρθρο 43 1. Κατά της αποφάσεως που εκδίδεται επί της αιτήσεως για την κήρυξη της εκτελεστότητας μπορεί να ασκηθεί ένδικο μέσο και από τους δύο διαδίκους. [3] «Από την ημερομηνία προσχώρησης, οι διατάξεις των αρχικών Συνθηκών και οι πριν από την προσχώρηση θεσπισθείσες πράξεις των οργάνων και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας δεσμεύουν τα νέα κράτη μέλη και εφαρμόζονται σε αυτά, υπό τους όρους που προβλέπονται στις Συνθήκες αυτές και στην παρούσα Πράξη. » cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο