Westside Engineering Limited ν. Γεωργίας Παναγιώτου κ.α., Αρ. Αγωγής 1030/00, 10 Ιανουαρίου, 2007

Westside Engineering Limited ν. Γεωργίας Παναγιώτου κ.α., Αρ. Αγωγής 1030/00, 10 Ιανουαρίου, 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2007:A5 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: K. Παμπαλλή, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 1030/00 Μεταξύ: Westside Engineering Limited, από την Πάφο Εναγόντων και

1. Γεωργίας Παναγιώτου, από την Αργάκα
2. Παναγιώτη Παναγιώτου, από την Αργάκα
3. Λατομείον Παναγιώτου & Υιοί Λίμιτεδ, από την Αργάκα
4. Selenior Non-Metallics Limited Εναγομένων ------------------------------------- 10 Ιανουαρίου, 2007 Για ενάγοντες: κ. Ντ. Καλλής με κ. Στυλιανού (για ν΄ ακούσει απόφαση κα Ελ. Κωνσταντινίδου) Για εναγόμενους: κ. Π. Αγγελίδης (για ν΄ ακούσει απόφαση κα Γ. Κωμοδρόμου) A Π Ο Φ Α Σ Η H μη υλοποίηση της συμφωνίας συνεργασίας μεταξύ των εναγόντων και των εναγομένων εταιρειών 3 και 4, που θα επιτυγχανόταν με τη μεταβίβαση μετοχών της εναγομένης 1, όπως και άλλου προσώπου, στους ενάγοντες, έδωσε το έναυσμα για τη καταχώρηση της παρούσας αγωγής. Οι ενάγοντες διεκδικούν ειδική εκτέλεση της συμφωνίας και διαζευκτικά αποζημιώσεις, πέραν από τη καταβολή διαφόρων ποσών που πλήρωσαν για λογαριασμό των εναγομένων 3 και
5. Οι εναγόμενοι σε μια πολυπρόσωπη υπεράσπιση επιδιώκουν τη κήρυξη της συμφωνίας ως άκυρης για τυπικούς, πραγματικούς και ουσιαστικούς λόγους, περιλαμβανομένης της προβολής παράβασης όρων του καταστατικού των εναγομένων 3 και
6. Θα σκιαγραφήσω μερικά από τα αναντίλεκτα γεγονότα έτσι ώστε να καταφανεί η ουσιαστική διαφορά των διαδίκων. Η εναγόμενη 3 εταιρεία Λατομεία Παναγιώτου & Υιοί Λτδ, για σκοπούς συντομίας θα αποκαλείται «το Λατομείο» ασχολείται με εργασίες ανόρυξης, επεξεργασίας και πώλησης λατομικών υλικών. Μέτοχοι της εταιρείας, την επίδικη περίοδο ήταν, και συγκεκριμένα στις 27.1.2000, οι Παναγιώτης Παναγιώτου, Νεοφύτα Παναγιώτου, Μαρία Παναγιώτου, Γεωργία Παναγιώτου και ο μακαρίτης Σάββας Παναγιώτου. Η εναγόμενη 4, εταιρεία Selenior Non-Metallics Ltd για σκοπούς συντομίας θα αποκαλείται "Selenior" είχε, δυνάμει αδείας που χορηγήθηκε από το Τμήμα Μεταλλείων, σε τουρκοκυπριακή γη, δικαίωμα λατόμευσης. Μέτοχοι της Selenior ήταν το λατομείο με 4999 και ο Παναγιώτης Παναγιώτου μια μετοχή. Μετά τη συμφωνία ημερ. 27.1.2000, που είναι αποδεχτό γεγονός ότι υπογράφτηκε, και θα ασχοληθώ μεταγενέστερα με αυτό, οι ενάγοντες, ανέλαβαν δραστηριότητα μέσα στο λατομείο. Για το σκοπό αυτό πλήρωσαν, σε διάφορους προμηθευτές, πιστωτές, και υπηρεσίες ποσό χρημάτων, που θα αποτελέσουν αντικείμενο ιδιαίτερης αναφοράς μεταγενέστερα. Η συμφωνία αγοράς των μετοχών προέβλεπε ημερομηνίας υλοποίησης τις 28.2.
7. Ειδοποιήθηκαν οι εναγόμενοι 1 και 2, όπως και υπόλοιποι μέτοχοι του Λατομείου αλλά αυτοί αρνήθηκαν. Ειδοποιήθηκαν και γραπτώς αλλά απάντησαν μέσω του τότε δικηγόρου τους στις 29.2.2000 ότι δεν συμφωνούν με τους όρους της συμφωνίας. Σε κάποιο στάδιο, που αμφισβητείται πότε, η εκ των μετόχων του λατομείου Παναγιώτου, Μαρία Παναγιώτου ήλθε σε συνεννόηση με τον Χαράλαμπο Σίμωνος, που ενεργούσε εκ μέρους των εναγόντων της εταιρείας Westside Engineering Ltd, που για σκοπούς συντομίας θα αποκαλείται «Westside» και πληρώθηκε το συμφωνηθέν και αναλογούν σ'αυτήν ποσό. Η Westside προχώρησε και γνωστοποίησε στον Εφορο Εταιρειών την απόκτηση των μετοχών που κατείχε η Μαρία Παναγιώτου. Εκτοτε δεν υλοποιήθηκαν οι υπόλοιποι όροι της συμφωνίας και στις 8.3.2000 οι ενάγοντες καταχώρησαν τη παρούσα αγωγή. ΠΡΟΣΑΧΘΕΙΣΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ Ο Χαράλαμπος Σίμωνος (Μ.Ε.16) είπεν ότι ήταν φίλος του Ανδρέα Παναγιώτου. Όταν ο τελευταίος πέθανε, προσπάθησε να βοηθήσει το γιο του Σάββα Παναγιώτου. Στο μεταξύ όταν πέθανε και ο Σάββας το 1997 βοήθησε τον άλλο γυιο Παναγιώτη για να διατηρήσει την επιχείρηση. Ο Πρωτοκολλητής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου Ματθαίος Αταλιώτης (Μ.Ε.14) κατέθεσε το φάκελλο διαχείρισης του Σ. Παναγιώτου με αριθμό 168/97 (Τεκμ.39). Είχαν με τον Παναγιώτη συνέχισε ο Χ. Σίμωνος επαφές με προμηθευτές και διάφορους πελάτες. Ενδιαφέρθηκε να προχωρήσουν σε συνεταιρική βάση και ο Παναγιώτου αποδέχτηκε. Στο μεταξύ ο Κυριάκος Αντωνίου (Μ.Ε.17), είπε ότι τη περίοδο 1999-2000 διαπραγματευόταν με την οικογένεια Παναγιώτου και για το σκοπό αυτό έγιναν τέσσερεις συναντήσεις, για ν'αγοράσει το 50% του Λατομείου. Στόχος ήταν η από κοινού συνεργασία αφού και ο ίδιος ασχολείται με λατομεία. Δεν κατέληξαν αφού διαφωνούσαν στο ποσό και η Westside έδιδε περισσότερα, όπως είπε. Ο ίδιος συνέχισε ο Χαρ. Σίμωνος ήθελε και συμφώνησε με τον Παναγιώτη να αγοράσει η Westside το 51% του Λατομείου. Ο Παναγιώτης ήθελε την εμπλοκή του δικηγόρου Λεωνίδα Γεωργίου. Για το σκοπό αυτό επισκέφθηκαν το γραφείο του πιο πάνω δικηγόρου στη Λευκωσία. Ο τελευταίος επέμενε στη διατήρηση ίσης συμμετοχής και αφού κατέληξαν ανέλαβε και ετοίμασε τη συμφωνία, για αγορά του 50% του κεφαλαίου του Λατομείου (Τεκμ.46) και τη συμφωνία αγοράς μιας μετοχής της Selenior (Tεκμ.47). Η συμφωνία υπογράφτηκε στις 27.1.2000 στο δικηγορικό γραφείο Θεοφάνους Κονναρή, Γεωργίου στη Πάφο. Συμφωνήθηκε η αγορά των 250 μετοχών που κατείχαν και θα κληρονομούσαν από την περιουσία του Σάββα, οι Μαρία & Γεωργία Παναγιώτου. Με στόχο η Westside να αποκτήσει το 50% και το Λατομείο να πωλήσει μια μετοχή στη Selenior ώστε η Westside και ο Παναγιώτης να κατέχουν ίσο αριθμό μετοχών στη Selenior. Στο σημείο αυτό παρεμβάλω τη μαρτυρία της δικηγόρου Ελισάβετ (Λίζα) Θεοφάνους (Μ.Ε.18) η οποία είπε ότι ως γραφείο που διατηρούσε με την επωνυμία Θεοφάνους Κονναρή & Γεωργίου, ενεργούσαν ως δικηγόροι της οικογένειας Παναγιώτου από το
8. Η ίδια ήταν γραμματέας του Λατομείου, ουδέποτε όμως είχε οποιαδήποτε ενεργό ανάμειξη αφού δεν ενημερωνόταν , η δε εταιρεία δεν συγκαλούσε γενικές συνελεύσεις, ούτε τηρούντο πρακτικά. Στην προετοιμασία της επίδικης συμφωνίας δεν είχε καμιά ανάμειξη. Ετοιμάστηκε από το τότε συνέταιρο της Λ. Γεωργίου στη Λευκωσία. Ηταν παρούσα όμως στο γραφείο τους στη Πάφο όταν υπογράφτηκε η συμφωνία απ' όλους τους εμπλεκόμενους. Η συμφωνία προέβλεπε ως ημερομηνία ολοκλήρωσης τη 28.2.
9. Άρχισε η εμπλοκή στη διαχείριση του λατομείου είπε ο Χ. Σίμωνος και η πληρωμή των ποσών για τα οποία παρουσιάστηκε ήδη μαρτυρία. Τα προϊόντα των (Τεκμ.17-23), ήταν διάφορα αναλώσιμα που ζητούντο καθημερινώς. Υπέγραφε και τιμολόγια ο Α. Ξενοφώντος που ήταν υπάλληλος του Λατομείου μέχρι τον Απρίλη του
10. ΄Επρεπε, όπως είπε με βάση τη συμφωνία να παραιτηθεί από διευθυντής του Λατομείου, αλλά ήταν και υπάλληλος. Τα (Τεκμ.31 και 32) αφορούν πετρέλαιο και το (Τεκμ.22) ήταν για μια μπαταρία αυτοκινήτου. ΄Ηξερε, συνέχισε ο μάρτυρας ότι ο Παναγιώτης επιθυμούσε να εξασφαλίσει απαλλαγή από το στρατό τη περίοδο του 1997, όχι γιατί αντιμετώπιζε ψυχολογικά προβλήματα αλλά για να βοηθήσει στην επιχείρηση του Λατομείου όπως είπε. Διατηρούσαν εταιρεία μαζί, υπέγραφε συμφωνία, εξασφάλιζε προμήθεια υλικών, χωρίς κανένα πρόβλημα. Σ' ερώτηση για την εμπλοκή της δικηγόρου Λίζας Θεοφάνους και του συζύγου της Θεοφάνη, ο μάρτυρας είπε ότι αυτή διορίστηκε δικηγόρος της Westside το τέλος του
11. Η συμμετοχής της στην ετοιμασία της συμφωνίας ήταν ανύπαρκτη. Υπογράφτηκε στο γραφείο της, που στεγαζόταν ο συνεταιρισμός Θεοφάνους Κονναρής Γεωργίου. Ο σύζυγος της έγινε μέτοχος της Westside τον Απρίλη του
12. Στο στάδιο εκείνο και κατά την έναρξη της αγωγής δικηγόρος της Westside ήταν ο κ. Γ. Χ"Nεοφύτου. Η Λ. Θεοφάνους ανέφερε ότι δεν έγινε δικηγόρος των εναγόντων παρά μόνο προς το τέλος του 2000 αντικαθιστώντας τον Γ. Χ"Νεοφύτου. Παράλληλα είπε ότι ο σύζυγος της έγινε μέτοχος της Westside καταβάλλοντας £75000,=. Σε μεταγενέστερο στάδιο έγινε και η ίδια μέτοχος της ίδιας εταιρείας. Το περιεχόμενο των δικογράφων της παρούσας υπόθεσης, που ανταλλάγησαν μετά που έφυγε από δικηγόρος των εναγόντων δεν το γνωρίζει είπε η μάρτυρας. Στο μεσοδιάστημα μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου είπε στη συνέχεια ο Χαρ. Σίμωνος με τη παρέμβαση του Σωτήρη Κούνουνα, θείον του Παναγιώτη Παναγιώτου, που ήλθε στη Κύπρο τέλος του Γενάρη, άρχισαν συζητήσεις και προβολή άλλων σεναρίων όπως είπε, τα οποία ο ίδιος απέρριπτε. Ποτέ όμως δεν του γνωστοποίησε απόφαση ότι δεν θα προχωρήσει η υλοποίηση της συμφωνίας, ούτε ότι θα διακόψει τη συνεργασία. Στις 28.2.2000 επέδωσαν, ειδοποίηση σ' όλους τους συμβληθέντες (Τεκμ.48Α-Στ) στην Αργάκα. Μέχρι τις 29.2.2000 δεν είχε υπόψη του, όπως είπε, ότι η οικογένεια Παναγιώτου δεν ήθελε ολοκλήρωση της συμφωνίας. Τότε λήφθηκε η επιστολή του δικηγόρου Πολεμίτη (Τεκμ.49). Μετά από αυτή την εξέλιξη μίλησε με τη Μαρία Παναγιώτου που του είπε «δώσε λεφτά και θα κλείσει η δουλειά». Πράγμα που έγινε, όπως είπε ο μάρτυρας. Επισκέφθηκαν το γραφείο της δικηγόρου Λίζας Θεοφάνους, πληρώθηκε η Μαρία Παναγιώτου αλλά δεν θυμόταν αν η Μαρία υπέγραψε το έγγραφο μεταβίβασης των μετοχών (Τεκμ.55). Πιστεύει, όπως τόνισε, αφού ολοκληρώθηκε η πώληση πρέπει να υπογράφτηκε. Δεν γνωρίζει συνέχισε που βρισκόταν το συγκεκριμένο έγγραφο. Γραμματέας του Λατομείου ως το 2001 ήταν η Λ. Θεοφάνους. Ούτε ήταν σε θέση να πει αν παραδόθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο του Λατομείου που ήταν η Αργάκα και στις 3.3.2000 ειδοποίησαν σχετικώς τον ΄Εφορο Εταιρειών, αφού η Μαρία είχε ήδη εξαργυρώσει την επιταγή. Η Λ. Θεοφάνους είπε ότι μεταξύ 27.1.2000 μέχρι 2.3.2000 δεν είχε καμιά επαφή ή συνάντηση είτε με τον Σ. Κούνουνα είτε άλλο ενδιαφερόμενο. Ούτε επίσης περιήλθε σε γνώση της η επιστολή Πολεμίτη (Τεκμ.49). Στις 2.3.2000 την επισκέφθηκαν οι Χ. Σίμωνος, Μαρία Παναγιώτου και Α. Ξενοφώντος. Την πληροφόρησαν ότι η Μαρία πληρώθηκε και ήθελαν έγγραφο μεταβίβασης των μετοχών στην Westside. Ετοιμάστηκε το (Τεκμ.55), και το υπέγραψαν η Μαρία και ο Χ. Σίμωνος. Μάρτυρες ήταν η ιδία και ο Α. Ξενοφώντος. Εδωσε στη συνέχεια οδηγίες να ετοιμαστεί το αναγκαίο έντυπο για τον ΄Εφορο Εταιρειών, το υπέγραψε ως γραμματέας και στάληκε. Η ίδια δεν έλαβε γνώση του Καταστατικού του Λατομείου ως προς το θέμα της μεταβίβασης των μετοχών. Δεν την απασχόλησε ούτε είχε υποψία για αρνητική στάση των ενδιαφερομένων. Δεν είχε γνώση για οποιαδήποτε συνεδρία. Το (Τεκμ.55) ήταν σε τρία αντίγραφα όπως είπε. Το ένα το κράτησε η ιδία, το άλλο δόθηκε στη Μαρία και το τρίτο στον Α. Ξενοφώντος ως διευθυντή του Λατομείου. Σ' ερώτηση αν γνώριζε την υποχρέωση που αναλήφθηκε με τη συμφωνία ημερ. 27.1.2000 για παύση των διευθυντών, απάντησε θετικά, αλλά δεν υλοποιήθηκε όπως είπε λόγω ανατροπής. Η ίδια και ο Α. Ξενοφώντος παραιτήθηκαν με επιστολή του Σ. Κούνουνα στις 19.2.2001 (Τεκμ.56). Παράλληλα είπε ότι δεν είχε μητρώο μετοχών του Λατομείου. Υπήρχε μόνο ο φάκελος της εταιρείας. Ζήτησε είπε ο Χ. Σίμωνος από τον Σ. Κούνουνα, που από τα μέσα του 2000 διαχειρίζετο το Λατομείο λογαριασμούς της εταιρείας και δεν το δόθηκαν, επίσης ζήτησε τη σύγκληση γενικής συνέλευσης που και πάλι δεν έγινε. Για την ετοιμασία της εκτίμησης του Γιαννάκη Λαζάρου, (Τεκμ.25) ο ίδιος είπε έδωσε τις οδηγίες. Ήξερε ότι το ενοικιαστήριο έγγραφο έληγε το Δεκέμβρη του 2005, αλλά η πολιτική ήταν ν' ανανεώνεται το συμβόλαιο. ΄Ελαβε υπόψη του είπε τις πωλήσεις της περιόδου 2000 τα τρία λατομεία που υπήρχαν τρία λατομεία στη περιοχή με 10,000 τόνους παραγωγή και τη ζήτησή που ήταν 1500 κυβικά. Σήμερα η ζήτηση είναι 12000 κυβικά όπως είπε. Στο σημείο αυτό παρεμβάλω τη μαρτυρία του Γιαννάκη Λαζάρου (Μ.Ε.5), λογιστή που είπε ότι ετοίμασε την εκτίμηση του για τον υπολογισμό των κερδών του Λατομείου (Τεκμ.25), βασιζόμενος στη μελέτη που ετοίμασε η εταιρεία Geoinvest. Ο Ανδρέας Σιαθάς (Μ.Ε.13), γεωλόγος και διευθυντής της Geoinvest, είπε ότι ετοίμασε μια μελέτη για τους Λατομείο και Selenior (Τεκμ.37) για τη περίοδο 1999-2003 μετά από οδηγίες του Λατομείου αφού υπήρχε ενδιαφερόμενος αγοραστής. Με βάση τα αποθέματα που υπολογίστηκαν με βάση την έκταση του λατομείου, το πάχος του υπό λατόμευση υλικού και τη ποιότητα. Επειδή δεν υπήρχαν ακριβείς πληροφορίες έγιναν υποθέσεις από εμπειρία της περιοχής. ΄Εγιναν γεωτρήσεις, κυβισμός του χώρους και έλεγχος της ποιότητας. Υπολογίζονται στην ποσότητα η πρώτη, δεύτερη και τρίτη ποσότητα δεν υπολογίζονται τα σκάρτα. Ο χρόνος ζωής του λατομείου εξαρτάται, όπως είπε και από την ετήσια παραγωγή. Με βάση τη πληροφόρηση που είχε το 2004, και τις εμπειρίες που αποκτήθηκαν για το λατομείο, σε νέα έκθεση που ετοίμασε μετά από οδηγίες του Σ. Κούνουνα και της Selenior κατάληξε στο συμπέρασμα ότι η ποσότητα του υπό λατόμευση υλικού διαφοροποιείται από την αρχική του έκθεση και μειώνεται στο 4,3 εκατομμύρια κυβικά. Ο Γ. Λαζάρου είπε ότι με βάση το υπό λατόμευση υλικό, τις πωλήσεις που περιληφθήκαν στους ελεγμένους λογαριασμούς της περιόδου 1999-2000, έχοντας υπόψη τις τιμές πώλησης για κάθε προϊόν, όπως επίσης το συγκριτικά αποτελέσματα παρομοίων εταιρειών, όπως Γεννάδιος Θεολόγου και Φαρμακά, υπολόγισε ένα καθαρό κέρδος τη περίοδο 2000-2017, £3.078.000,00 με σημερινή δε αξία και επιτόκιο προεξόφλησης 8% το ποσό είναι £1.402.593,
13. Σ' ερώτηση αν του δόθηκαν στοιχεία από το Λατομείο για παραγωγή, πωλήσεις είτε κόστος παραγωγής ο μάρτυρας απάντησε αρνητικά. Ούτε του γνωστοποιήθηκε αν η εταιρεία είχε ένα ή περισσότερους πελάτες. Η Westside ήταν κατά τη περίοδο του 2000 μια εύρωστη εταιρεία, δεν υπήρχε, όπως είπε ο Χ. Σίμωνος θέμα διάλυσης αφού είχε κέρδη £400.000,=. Αργότερα και συγκεκριμένα τον Ιούνιο 2002 και 2003 έγινε συμφωνία πώλησης μέρος της εταιρείας σε τρίτους αφού απέτυχε να μπει στο χρηματιστήριο. Η πληρωμή του ποσού των £30000,= που έγινε προς το δικηγόρο Λ. Γεωργίου έγινε μετά από απαίτηση του τελευταίου για διάφορες εργασίες που έκαμε για το Λατομείο και την οικογένεια Παναγιώτου, είπε ο μάρτυρας, αρνούμενος ότι αποτελούσε αμοιβή προς την οικογένεια Θεοφάνους για το κλείσιμο της συμφωνίας. Η Λ. Θεοφάνους είπε ότι ζητήθηκε η πληρωμή του ποσού για πολλές υποθέσεις της Selenior, και της διαχείρισης του Σάββα Παναγιώτου στην οποία εμπλοκή είχε ο δικηγόρος Λ. Γεωργίου. Οι ενάγοντες ισχυρίζονται ότι με τη προοπτική υλοποίησης της συμφωνίας πλήρωσαν για λογαριασμό των εναγομένων, 3 και 4 διάφορα ποσά. Για το σκοπό αυτό έγινε αποδεκτό στις 20.10.2005 μεταξύ των συνηγόρων ότι πληρώθηκε από την Westside στον Μ. Παπαδόπουλο, για λογαριασμό της Selenior το ποσό των £10.000.=. (Tεκμ.2). Περαιτέρω ο Ανδρέας Σωφρονίου (Μ.Ε.2), ως διευθυντής της Α.G.Sofroniou Ltd, είπε ότι το λατομείο και η Selenior αγόραζαν διάφορα εξαρτήματα ελαστικών και σωλήνες λατομείου. Το ποσό των £371,64 πληρώθηκε από τον Σίμωνος με επιταγή της Westside. Ο Δήμος Χ"Nεοκλέους (Μ.Ε.4) διευθυντής πωλήσεων και εξαρτημάτων της Westside, είπε ότι μετά από εντολή του Ανθούλη Χαριλάου και του Α. Ξενοφώντος, υπαλλήλων του λατομείου παρέδωσε τα εμπορεύματα που περιγράφονται στα τιμολόγια (Τεκμ.12-24) ύψους £8864,
14. Ο Ανδρέας Ιερείδης (Μ.Ε.6), προμήθευσε, όπως είπε, ττέλι στην Westside και πληρώθηκε το ποσό των £1320,20 (Τεκμ.26). Ο Πέτρος Στυλιανού (Μ.Ε.7), σιδεράς κατασκεύασε για το λατομείο κόσκινα και για δύο τιμολόγια £151,40 και £86,40 (Τεκμ.8) πληρώθηκε από την Westside. Ο Μιχαλάκης Πατέρας (Μ.Ε.11) διευθυντής της εταιρείας MICHALAKIS PATERAS TRADING LTD, είπε ότι υπήρχε παλαιό χρέος από την εταιρεία Selenior για προμήθεια υλικών και μετά από συνεννόηση με την Westside πληρώθηκε το ποσό των £4000.=. (Τεκμ. 32). Η Σταυρούλλα Ευαγόρου (Μ.Ε.12) ως λογίστρια του Λατομείου και Selenior, τη περίοδο του 2000, πήρε, όπως είπε, από την Westside τις επιταγές (Τεκμ.28 και 29) για ποσό £2.580,73 και £7717,18 αντίστοιχα και αφού τις εξαργύρωσε πλήρωσε τις κοινωνικές ασφαλίσεις του προσωπικού. Η Ελλη Χαραλάμπους (Μ.Ε.3) ως υπεύθυνη στο Τμήμα Εισπράξεως των Κοινωνικών Ασφαλίσεων είπε ότι τη περίοδο του 2000 έγιναν πληρωμές με βάση τις αποδείξεις πληρωμής (Τεκμ.9, 10 και 11), ήτοι για συνολικό ποσό £10.007,26 για λογαριασμό του Λατομείου πλην όμως δεν ήταν σε θέση να προσδιορίσει από ποιο συγκεκριμένο άτομο έγιναν. Η Μαρία Χαραλάμπους (Μ.Ε.15) λογίστρια, εργαζόταν, το 2000 όπως είπε, στην Westside. Πήρε μια επιταγή (Τεκμ.27), για £1500.-. και αφού την εξαργύρωσε πλήρωσε τους υπαλλήλους της Selenior μεταξύ των οποίων ήταν οι Κ. Ξενοφώντος, Α. Τρυκούπης και Σ. Χειμωνής. Η άδεια ανόρυξης από το δικαιούχο Selenior (Τεκμ.35), πληρώθηκε στις 17.2.2000 με την επιταγή (Τεκμ.3), είπε ο Χαράλαμπος Πιττοκοπίτης, υπεύθυνος στο Τμήμα Τουρκοκυπριακών περιουσιών. Τα δε δικαιώματα εξόρυξης πληρώθηκαν στις 31.1.2000, όπως είπε η ΄Ελενα Λουκά (Μ.Ε.9) με βάση τα (Τεκμ.33 και 34). Τα δε δικαιώματα καταβάλλονται κάθε μήνα, (Τεκμ. 6 & 7) £1915 και £574,40 αντίστοιχα. Ο Ανδρόνικος Πούγιουρος (Μ.Ε.1) είπε ότι ως υπάλληλος της Λαϊκής Τράπεζας η Westside διατηρούσε τον λογαριασμό με αριθμό 063=21-047325 και οι επιταγές (Τεκμ.1-8) εκδόθηκαν κα πληρώθηκαν από τον ίδιο λογαριασμό, ήτοι £1298 προς Σταύρη Ευαγόρου (Τεκμ.30) και £2020 προς Κουτσόφτα (Τεκμ.31). Παράλληλα ο Ανδρέας Διονυσίου (Μ.Ε.8) επίσης υπάλληλος της Λαϊκής Τράπεζας, είπε ότι οι επιταγές των (Τεκμ.27-32) έχουν εκδοθεί και τιμηθεί εκτός των πιο πάνω αναφερομένων, ήτοι £30.000 προς Α. Γεωργίου (Τεκμ.1), £1900 προς Γ. Προδρόμου (Τεκμ.4), £4240, προς Ν. Σάββα, (Τεκμ.5). Με βάση τα πιο πάνω το σύνολο του ποσού που πληρώθηκε από την Westside ανέρχεται αν είναι ορθοί οι μαθηματικοί υπολογισμοί στο ποσό των £8080,
15. Από πλευράς εναγομένων ο Χριστοφής Κούνουνας (Μ.Υ.7) είπε ότι ήταν αδελφός του Ανδρέα Παναγιώτου, πατέρα των εναγομένων 1 και 2, ο οποίος ασχολείτο με λατομικές εργασίες στην περιοχή Ανδρολύκου. Ο Ανδρέας Παναγιώτου πέθανε το 1993 και στη συνέχεια οι κληρονόμοι του δημιούργησαν την εταιρεία των εναγομένων
16. Στη συνέχεια είπε ο μάρτυρας διευθυντής της εταιρείας έγινε ο Σάββας Παναγιώτου, ο οποίος πέθανε το 1997 από ηλεκτροπληξία. Η εταιρεία συνεχίστηκε και διευθυντής ήταν ο Παναγιώτης Παναγιώτου και ο Κυριάκος Ξενοφώντος. Η εταιρεία και το λατομείο υπολειτουργούσε όπως είπε και την εποχή εκείνη, δηλαδή το 1999-2000 υπήρχε όπως είπε η έξαρση του Χρηματιστηρίου, όπου η εταιρεία Westside αγόραζε λατομεία στην περιοχή έτσι ώστε να εισαχθεί στο Χρηματιστήριο. Εγιναν είπε ο μάρτυρας συναντήσεις αρχές του 2000 στο γραφείο κάποιου Χατζηλούκα όπου εκεί ήταν και οι Θεοφάνους και Ρουσής με στόχο την εξαγορά από την πιο πάνω εταιρεία τόσο του λατομείου όσο και του δικού του εργοστασίου. Ο Παναγιώτης Παναγιώτου είχε όπως είπε ο μάρτυρας προβλήματα ψυχολογικά, είχε φοβίες και επηρεάστηκε από το θάνατο του πατέρα του και του αδελφού του. Είχε ταυτόχρονα πάρει 3-4 αναβολές από το στρατό. Ο μάρτυρας δέχθηκε ότι ο Παναγιώτης αντιπροσώπευε το λατομείο και υπέγραφε διάφορα έγγραφα που είχαν σχέση με τη διεκπεραίωση της εργασίας του λατομείου. Στο σημείο αυτό παρεμβάλλω τη μαρτυρία του Σωτήρη Κούνουνα (Μ.Υ.6) ο οποίος είπε ότι όντως το τέλος του 1999 ο Παναγιώτης του τηλεφωνούσε στη Θεσσαλονίκη όπου ζούσε ζητώντας τη βοήθεια του και ο μάρτυρας είπε ότι ζήτησε από τον Παναγιώτη να μην κάμει καμία κίνηση μέχρι να φτάσει ο ίδιος στην Κύπρο. Η προσπάθεια του Χριστοφή Κούνουνα και του Παναγιώτη όπως είπε ήταν να πωληθούν και τα δύο λατομεία ταυτόχρονα γιατί οι εκπρόσωποι της Westside έλεγαν στον Παναγιώτη ότι θα αγορασθούν τα άλλα λατομεία και θα μείνει μόνος του στην περιοχή. Στις 26.1.2000 μέχρι η ώρα 2.00 μ.μ. ήταν μαζί με τον Παναγιώτη είπε ο Χριστοφής Κούνουνας και έδωσαν ραντεβού για τις 4.
17. Στις 5.30 της ίδιας ημέρας του τηλεφώνησε ο Παναγιώτης όπως είπε γνωστοποιώντας του ότι θα επισκεπτόταν το γραφείο της Λ. Θεοφάνους με τον Λεωνίδα Γεωργίου τον δικηγόρο, για να συζητήσουν. Του ζήτησαν να πάει μόνος του όπως είπε. Στις 10.00 το βράδυ του γνωστοποίησε ο Παναγιώτης ότι κατέληξαν στην πώληση του λατομείου. Αυτό έγινε είπε παρόλο που ο Λεωνίδας Γεωργίου τον καθησύχαζε ότι θα γίνοντο και οι δύο πράξεις πώλησης ταυτόχρονα. Τη συμφωνία που έγινε την υπέγραψε όπως είπε και η Μαρία Παναγιώτου (Μ.Υ.1) η οποία ως μέτοχος του λατομείου και ένα από τα άτομα που είχαν συμβληθεί με τη Westside. Υπέγραψε όπως και όλοι είπε όσον αφορά δε την ετοιμασία της συμφωνίας οδηγίες έδωσε ο αδελφός της στη Λίζα Θεοφάνους, όπως της είπε, και επίσης ο σύζυγος της Κυριάκος Ξενοφώντος. Δεν γνώριζε αν δόθηκαν οδηγίες στον Λεωνίδα Γεωργίου που ήταν δικηγόρος του πατέρα της. Υπέγραψε είπε στη συνέχεια για να βγουν οι υποθήκες που ήταν κατατεθειμένες σε βάρος της περιουσίας της, κάτι το οποίο δεν έγινε. Ο Κυριάκος Ξενοφώντος (Μ.Υ.2) σύζυγος της Μαρίας είπε ότι υπέγραψε τη συμφωνία ημερ. 27.1.2000 ως διευθυντής της εταιρείας. Παράλληλα υπέγραψε και μεταβίβαση μιας μετοχής της Selenior. Την ίδια ημέρα υπέγραψε επιστολή παραίτησης από διευθυντής του λατομείου. Παρόλο που ήταν διευθυντής από το 1994 -1999 γίνοντο συνεδρίες όπως και για τη μεταβίβαση του 50% της εταιρείας αλλά δεν κρατούσαν πρακτικά. Δεν γνωρίζει όπως είπε αν υπήρχε βιβλίο πρακτικών ούτε βιβλίο επιβαρύνσεων, νομίζει ότι υπήρχε μητρώο μελών, που αν θυμάται καλά κατά την έκφραση του ήταν στην κατοχή της δικηγόρου Λ. Θεοφάνους. Ο Σωτήρης Κούνουνας είπε ότι ένα Σάββατο τέλος του Γενάρη 2000 ήλθε στην Κύπρο, τον περίμενε ο Παναγιώτης, του είπε ότι υπέγραψε τη συμφωνία λόγω πίεσης που είχε ασκηθεί σε βάρος του. Την είδε, τη διάβασε όπως χαρακτηριστικά είπε, συνειδητοποίησε πως δεν ήταν για το συμφέρον της οικογένειας Παναγιώτου, και έχοντας υπόψη την προϊστορία, κατέληξε ότι το 50- 50% δεν μπορούσε να λειτουργήσει και δεν υποδηλούσε ισότητα. Ένα άλλο στοιχείο που το χαρακτήρισε ως επαχθές για την οικογένεια Παναγιώτου ήταν το γεγονός ότι η Westside θα μπορούσε να προχωρήσει σε παραγγελία μεγάλου αριθμού μηχανημάτων χωρίς να το γνωρίζουν οι υπόλοιποι συνεταίροι. Την επόμενη ημέρα συναντήθηκε όπως είπε, στο σπίτι του Χαράλαμπου Σίμωνος, στην παρουσία των Χατζηλούκα και Θεοφάνους, όπου εξέφρασε τη διαφωνία του για τη συμφωνία που είχε υπογραφεί. Αυτοί επέμεναν στην παραχώρηση ενός ακόμη τοις εκατόν αλλά ο ίδιος τους επεσήμανε ότι δεν πρόκειται να προχωρήσει η συμφωνία, αφού έμαθε, όπως είπε, το ρόλο της Λίζας αφού ενήργησε με προμελέτη ενώ ήταν γραμματέας και νομικός σύμβουλος του λατομείου έπεισαν δύο κατά την έκφραση του παιδάκια και νοικοκυρές να υπογράψουν τη συμφωνία. Η δικηγόρος ήταν η μόνη άνθρωπος που εμπιστέυοντο είπε, υπήρξαν δεκάδες συναντήσεις με Σίμωνος και Λ. Θεοφάνους, όπου αυτοί επηρέασαν την απόφαση των τεσσάρων για την υπογραφή. ΄Ηταν κατά την έκφραση του ένα οργανωμένο σχέδιο με συντάκτη τη δικηγόρο, συζύγου ενός από τους διαπραγματευτές. Ο μάρτυρας αρνήθηκε ότι υπήρξε την ημέρα εκείνη συζήτηση για οποιαδήποτε πληρωμή ποσού. Ταυτόχρονα όταν έγινε εισήγηση ότι η συμφωνία ετοιμάστηκε από τον Λ. Γεωργίου και όχι την Λ. Θεοφάνους, αυτός είπε ότι για εκείνο είναι το ίδιο πράγμα και δεν έχει σημασία ποίος κτυπά κατά την έκφραση του το computer. Στην παρουσία του άκουσε το Λ. Γεωργίου να λέει στη Λ. Θεοφάνους "εγώ δεν σου είπα κάποια πράγματα να γραφτούν έτσι «Συνεπώς είπε συντάκτης του εγγράφου είναι η Λ. Θεοφάνους». Στο μεταξύ έμαθε πως σε κάποια άλλη συμφωνία με κάποιο Χρίστου δικηγόρος της Westside ήταν η Λ. Θεοφάνους. Στο σημείο αυτό παρεμβάλλω τη μαρτυρία του Χριστάκη Χρίστου (Μ.Υ.4), ο οποίος είπε ότι ήταν διευθυντής και μέτοχος της εταιρείας Χρ. Χρίστου Ατλας Μπετόν Λτδ. Στις 21.1.2000 κατέληξε σε συμφωνία να πωλήσει την εταιρεία του στη Westside. Τον έπεισε όπως είπε ο Σίμωνος και στη συμφωνία παρόντες ήταν και κάποιοι Ρουσής, Χατζηλούκας και Θεοφάνους. Τη συμφωνία την ετοίμασε η δικηγόρος Λ. θεοφάνους (Τεκμ.61). Κατάλαβε στη συνέχεια πως η Westside ήταν μια απάτη παρόλο που σε κάποιο στάδιο παραδέχθηκε ότι είχε πάρει το ποσό που είχε συμφωνηθεί, δηλαδή £420.000 εκτός από τις τελευταίες £30.000 για τις οποίες υπήρξε συμφωνία πληρωμής από τρίτο πρόσωπο. Παράλληλα ο μάρτυρας αντεξεταζόμενος παραδέχθηκε ότι είχε προβεί σε ένορκη δήλωση στα πλαίσια της αγωγής 2936/05 με την οποία δήλωνε ότι δεν είχε κανένα παράπονο από τη Westside (Tεκμ.62). Ο Κυριάκος Ξενοφώντος είπε ότι παρόλο που υπέβαλε παραίτηση από διευθυντής του λατομείου με επιστολή 27.1.2000 (Τεκμ.58) συνέχισε να εργάζεται ως υπάλληλος στο λατομείο μέχρι τα μέσα Μαρτίου
18. Στο μεσοδιάστημα μεταξύ 27.1.2000 και 28.2.2000 ο Σωτήρης Κούνουνας τους είχε πληροφορήσει ότι δεν πρέπει να ολοκληρώσουν τη συμφωνία μεταβίβασης των μετοχών γιατί κάτι δεν πήγαινε καλά, όπως είπε με τους όρους. Συμφώνησε όμως ότι έλαβε βεβαίωση για εξασφάλιση μετοχών της Westside (Τεκμ.59). Την περίοδο εκείνη έγιναν διάφορες συναντήσεις είπε ο Σωτήρης Κούνουνας και κάθε φορά τους υποδείκνυε ότι υπήρξε κατάληξη λόγω άσκησης ψυχολογικής πίεσης προς τον Παναγιώτη. Στις 28.2.2000 είπε η Μαρία Παναγιώτου πήρε επιστολή για να παραλάβει τα χρήματα από τη Westside. Πριν την επιστολή την είχε επισκεφθεί ο Σίμωνος και της είπε ότι όλα είναι έτοιμα, θα την πλήρωνε και θα πρόσφερνε λεφτά στον άντρα της. Κατόπιν πιέσεων όπως είπε αναγκάστηκε να δεχτεί και ενώ αμφιταλαντευόταν τελικά εισέπραξε τις £80.000 που ήταν το υπόλοιπο του τιμήματος πώλησης των μετοχών. Ο Κυριάκος Ξενοφώντος είπε ότι όντως μετά από την επίδοση σχετικής επιστολής επισκέφθηκαν το γραφείο της Λ. Θεοφάνους στις 5.00 το απόγευμα στις 28.2.2000 μαζί με τη σύζυγο του και αφού πληρώθηκαν η Μαρία υπέγραψε μόνο μια συμφωνία για το 5% των μετοχών της διαχείρισης. Αρνήθηκε ο μάρτυρας ότι η Μαρία υπέγραψε το έγγραφο μεταβίβασης μετοχών (Τεκμ.55). Η ίδια η Μαρία είπε ότι δεν θυμόταν να είχε υπογράψει το (Τεκμ.55), αναγνώρισε την υπογραφή της στο (Τεκμ.57) όταν της δόθηκε στις 28.2.2000 και όχι στις 2.3.
19. Υπέγραψε δε το (Τεκμ.57) επειδή ολοκλήρωσε τη συμφωνία. Ο Κυριάκος Ξενοφώντος είπε ότι αυτό που βλέπει μοιάζει με την υπογραφή του αλλά αρνήθηκε ότι υπέγραψε ως μάρτυρας. Το (Τεκμ.57) μοιάζει όπως είπε με την υπογραφή της γυναίκας του αλλά δεν θυμόταν να υπέγραψε οτιδήποτε. Όταν γνωστοποίησε είπε η Μαρία Παναγιώτου στο Σωτήρη Κούνουνα ότι υπέγραψε, αυτός της απεκάλυψε όπως είπε το ρόλο της Λ. Θεοφάνους και ότι η συμφωνία δεν ήταν με το μέρος τους και επισκέφτηκαν όλοι μαζί τον δικηγόρο Πολεμίτη. Ο Χριστοφής Κούνουνας είπε ότι έγινε συνάντηση σπίτι της Μαρίας στις 29.2.2000 όπου ο Σίμωνος επέμενε να δώσει τα λεφτά η Westside, η Μαρία όπως είπε δεν πήρε χρήματα και όλοι κατέληξαν στο δικηγόρο. Ο Σωτήρης Κούνουνας είπε ότι γνωστοποίησε την υπόθεση στο δικηγόρο Πολεμίτη και έγινε συνάντηση στο γραφείο του δικηγόρου στις 29.2.
20. Ο δικηγόρος Στέλιος Πολεμίτης (Μ.Υ.5) είπε ότι διορίστηκε δικηγόρος της οικογένειας Παναγιώτου για να καταγγείλει τη συμφωνία αγοραπωλησίας μετοχών με τη Westside, γιατί οι όροι της συμφωνίας ήταν επαχθείς και συγκρούοντο τα συμφέροντα των μετόχων και της εταιρείας. ΄Εγινε συνάντηση είπε στις 29.2.2000 και αποφασίστηκε να σταλεί επιστολή καταγγελίας της συμφωνίας (Τεκμ.49) και να γίνει προσπάθεια επαναδιαπραγμάτευσης με στόχο την επίτευξη συμφωνίας προς όφελος των πελατών του. Την ημέρα εκείνη μίλησε με τη δικηγόρο Λ. Θεοφάνους τηλεφωνικώς επειδή γνώριζε ότι είχε σχέσεις με τη Westside, ο σύζυγος της ήταν μέτοχος και η ίδια ήταν γραμματέας του λατομείου έχοντας σχέση με τους διάδικους μέχρι να έλθουν σε συμφωνία. Η συνομιλία έγινε στην παρουσία του είπε ο Σωτήρης Κούνουνας, το ίδιο επιβεβαίωσε και η Μαρία Παναγιώτου. Ο Σ. Πολεμίτης είπε ότι είχε ζητήσει να μην προχωρήσει η μεταβίβαση οποιωνδήποτε μετοχών μέχρι να επιτευχθεί νέα συμφωνία. Χαρακτήρισε τις επαγγελματικές σχέσεις του συζύγου της δικηγόρου ως στοιχείο που έπρεπε να γνωστοποιηθεί στη συνάδελφο του χωρίς ο ίδιος να υποψιασθεί αν εκείνη είχε ενεργήσει δόλια ή όχι. Ένα άλλο στοιχείο που τον προβλημάτισε και έστειλε επιστολή ήταν τα προβλήματα ιατρικής φύσης που είχε ο Παναγιώτης Παναγιώτου και η ψυχολογική πίεση που ασκήθηκε σε αυτόν. Κατέληξε δε ότι συγκρούοντο τα συμφέροντα των δύο εταιρειών και έπρεπε να κάμει νέα συμφωνία για να μειώσει τον κίνδυνο. Ο μάρτυρας μίλησε για σωρεία επιστολών που είχε αποστείλει αλλά δεν μπορούσε να τις εντοπίσει γιατί στο μεταξύ είχε καταστραφεί το γραφείο του μετά από πυρκαγιά. Ο μάρτυρας δεν θυμόταν αν στο στάδιο της συνομιλίας που είχε με τη δικηγόρο Λ. Θεοφάνους ήταν παρόντες οι πελάτες ούτε αν αυτή η συνομιλία έγινε 28 ή 29 Φεβρουαρίου. Δεν ήταν σε θέση να πει αν οι πελάτες του ήταν παρόντες κατά το στάδιο της συνομιλίας με τη Λ. Θεοφάνους, ούτε επίσης αν συμβουλεύθηκαν το δικηγόρο Λ. Γεωργίου ή αν είχε λάβει επιστολή απαντητική από το δικηγόρο Γ. Χατζηνεοφύτου. Ο Σωτήρης Κούνουνας είπε ότι ζήτησε να γίνει η επιστολή έτσι ώστε να καταγγελθεί η συμφωνία φιάσκο όπως τη χαρακτήρισε και να έλθουν κοντά οι δύο πλευρές για να συζητήσουν με σκοπό την επίτευξη νέας συμφωνίας. Στις 17.3.2000 στα γραφεία της Westside στην παρουσία των Θεοφάνους, Σίμωνος και Ρουσή υπογράφτηκε συμφωνία πώλησης του προνομίου για λατόμευση που είχε στην κατοχή του ο Χριστοφής Κούνουνας. Η συμφωνία ετοιμάστηκε από τη δικηγόρο Λ. Θεοφάνους και μάρτυρες των υπογραφών ήταν οι Θεοφάνους και Ρουσής. Από τον Μάρτιο μέχρι τον Αύγουστο του 2000 το λατομείο είπε ο Σωτήρης Κούνουνας ήταν κλειστό. Γνωστοποίησε στη Westside ότι δεν είναι προς πώληση παρόλο που του πρόσφεραν το ποσό των £300.
21. Τέλος Αυγούστου άρχισε να λειτουργεί σιγά σιγά με δική του προσπάθεια και σήμερα έξι χρόνια μετά το λατομείο λειτουργεί με τις δικές του ενέργειες και τις δικές του εγγυήσεις προς πιστωτές και τράπεζες. Ερχόμενος στην Κύπρο είπε είχε αντιληφθεί ότι η εταιρεία Westside βρισκόταν στα πρόθυρα της οικονομικής καταστροφής. Αυτό προήλθε από τη δική του εμπειρία από το Χρηματιστήριο της Ελλάδας. Το καλοκαίρι του 2005 ανακάλυψε όπως είπε τον κακό τρόπο με τον οποίο έγινε η μεταβίβαση των μετοχών της Μαρίας προς τη Westside. Διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε έγκριση του Διοικητικού Συμβουλίου της εταιρείας, ούτε η Λ. Θεοφάνους γνωστοποίησε τη μεταβίβαση στο Διοικητικό Συμβούλιο. Το ιδρυτικό έγγραφο της εταιρείας το ετοίμασε όπως είπε η Λ. Θεοφάνους, και εκείνη είχε τα χαρτιά. Όταν υποδείχθηκε στο μάρτυρα ότι το ιδρυτικό έγγραφο και καταστατικό του λατομείου ετοιμάστηκε από κάποιο Χατζηπροδρόμου, αυτός δήλωσε άγνοια. Ταυτόχρονα είπε ανακάλυψε στα γραφεία της εταιρείας βιβλίο μετόχων (Τεκμ.66) το οποίο κατέθεσε στο Δικαστήριο. Σε ερώτηση ποίος ετοίμασε το συγκεκριμένο βιβλίο, ο μάρτυρας δήλωσε άγνοια. Ενδεχομένως είπε να είναι η δικηγόρος Λ. Θεοφάνους, η οποία ήταν η γραμματέας και χειριζόταν τα θέματα του λατομείου. Την περίοδο 2002-2003 ξεκίνησε η συνεργασία με την εταιρεία Σπάκο της οποίας είναι μέτοχος και διευθυντής όπου η εταιρεία του αγοράζει από το λατομείο πρώτη ύλη στη συμφωνηθείσα τιμή των 70 σεντ. Η τιμή αυτή είπε ο Χριστοφής Κούνουνας είναι υπερβολικό ποσό σε σύγκριση με τις τιμές άλλων λατομείων. Ο Σωτήρης Κούνουνας δέχθηκε ότι είχε αγοράσει τις μετοχές του λατομείου στην εταιρεία Selenior για ποσό £150.000 αλλά στη συνέχεια όταν του υπεδείχθη το λάθος τις επέστρεψε. Ο Παναγιώτης Παναγιώτου είπε είναι διευθυντής του λατομείου αλλά τη διοίκηση της εταιρείας και των δραστηριοτήτων της την κάμνει ο ίδιος (ο Σωτήρης Κούνουνας). Ο μάρτυρας είπε ότι η εκτίμηση του Γ. Λαζάρου (Τεκμ.25) είναι λανθασμένη σε πολλά σημεία αφού στηρίχτηκε στα αποθέματα που εντόπισε ο Σιαθάς. Από αυτά είπε ο μάρτυρας, εμπορεύσιμο είναι λιγότερο από το μισό υλικό και διαφωνεί ότι υπήρχε δυνατότητα παραγωγής 450.000 κυβικών μέτρων ετησίως. Η δυνατότητα παραγωγής ήταν 100 με 120 χιλιάδες κυβικά μέτρα, η δε επικερδότητα ενδεχομένως να υπήρχε αν διπλασιαζόταν η παραγωγή και παρέμειναν τα έξοδα σταθερά. Δεν μπορούσε συνέχισε να μην ληφθεί υπόψη ότι η άδεια λατόμευσης ίσχυε για ένα με δύο χρόνια και δεν υπήρχε εγγυημένη η δυνατότητα ανανέωσης. Ο μάρτυρας δέχθηκε ότι δεν υπήρχαν ελεγμένοι λογαριασμοί ούτε στοιχεία σύγκρισης και η εμπειρία που απέκτησε ήταν τα τελευταία χρόνια που λειτουργεί ο ίδιος το λατομείο. Στο σημείο αυτό παρεμβάλλω τη μαρτυρία Γιάγκου Τζίβικου (Μ.Υ.3) λογιστής και ελεγκτής της εταιρείας, ο οποίος είπε ότι η μελέτη του Γ. Λαζάρου (Τεκμ.25) δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη γιατί η άδεια λειτουργίας του λατομείου λήγει στις 31.12.2005 και είναι αβέβαιη η ανανέωση του. Ο μάρτυρας δέχθηκε ότι δεν είχε ποτέ προηγουμένως ασχοληθεί με έκθεση παρόμοιας φύσης και όντως για να συγκρίνει κάποια στοιχεία θα πρέπει να έχει μπροστά του τα περιουσιακά στοιχεία, το εργατικό δυναμικό και τον κύκλο εργασιών του. Ο ίδιος σαν ελεγκτής έχει συγκεντρώσει τους λογαριασμούς της εταιρείας του λατομείου για την περίοδο 1993-1998 και προσπαθεί τώρα να συγκεντρώσει το υλικό τον επόμενο χρόνο. Ταυτόχρονα είναι όπως είπε και ελεγκτής της εταιρείας Σπακο και Σ. Κούνουνας Μπετόν. Η Μαρία Παναγιώτου είπε ότι από τις 29.2.2000 την εκπροσωπεί ο Σωτήρης Κούνουνας. Η ιδία είχε προσκληθεί από τη Westside για να καταθέσει στο Δικαστήριο τρεις φορές. Τον Σεπτέμβρη του 2000 ο Σίμωνος προσπάθησε να την πείσει να βοηθήσει τη Westside να καταλήξουν σε συμβιβασμό για την αγορά των μετοχών της αδελφής της Γεωργίας με το αζημίωτο όπως είπε, γιατί εκεί της γνωστοποίησαν ότι θα χάσει τη δίκη, γιατί ο δικαστής όπως είπε ήταν μιλημένος. Της επανέλαβαν την προτροπή να καταθέσει και τον Οκτώβρη του 2000, όπου στην παρουσία του δικηγόρου των εναγόντων και κάποιου Αθηνοδώρου την ξαναπροέτρεψαν να καταθέσει υπέρ της Westside και θα εξασφάλιζαν δουλειά, όπως είπε, του συζύγου της. Τον Γενάρη 2006 είπε ο Κυριάκος Ξενοφώντος ο Σίμωνος τον απείλησε αν δεν καταθέσει υπέρ της Westide θα έπειθε τον τότε εργοδότη του να τον απολύσει, θα του έδιδαν μετοχές στο λατομείο, θα αφαιρούσαν τις επιβαρύνσεις από την περιουσία της συζύγου του, θα κέρδιζαν την υπόθεση γιατί ο δικαστής είναι φίλος του πατέρα του δικηγόρου των εναγόντων Εφέτη Καλλή. Επικοινώνησαν μαζί του 5-6 φορές προτρέποντας τον όπως είπε να πει ψέματα. Σε ερώτηση γιατί απέστειλε την επιστολή (Τεκμ.60) προς τη Σταύρη Ευαγόρου, ο μάρτυρας είπε ότι αυτό έγινε κατόπιν πίεσης του Σίμωνος. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ Ο ευπαίδευτος συνήγορος των εναγομένων εισηγήθηκε κατά την τελική του αγόρευση ότι η σύμβαση ημερ. 27.1.2000 είχε καταστεί αδύνατη γιατί, σύμφωνα με το Καταστατικό της εταιρείας των εναγομένων 3, που από τη στιγμή που το γνώριζαν οι ενάγοντες είχε καταστεί μέρος της συμφωνίας απαιτούσε απόφαση του διοικητικού συμβουλίου για μεταβίβαση των μετοχών. Τέτοια απόφαση διοικητικού συμβουλίου δεν υπάρχει. Περαιτέρω ο συνήγορος εισηγήθηκε ότι έχει εφαρμογή το ΄Αρθρο 32 του Κεφ. 149, είναι δηλαδή μια σύμβαση η οποία τελούσε υπό αίρεση ενός μελλοντικού γεγονότος. Στην προκείμενη περίπτωση την απόφαση του διοικητικού συμβουλίου κάτι το οποίο δεν έγινε. ΄Εγινε εισήγηση από τον συνήγορο ότι υπήρξε αποκήρυξη αφού οι εναγόμενοι με την επιστολή τους 29.2.2000 αρνήθηκαν την εκτέλεση της σύμβασης. ΄Ενας άλλος λόγος που θα πρέπει το Δικαστήριο να αποδεχθεί την ακύρωση είναι το γεγονός ότι οι εναγόμενοι τελούσαν κάτω από αθέμιτο επηρεασμό από πρόσωπο που έπαιξε διπλό ρόλο στην παρούσα συμφωνία. Αυτό έγινε, συνέχισε ο κ. αγγελίδης, από τη δικηγόρο Λίζα Θεοφάνους, η οποία διατηρούσε μια εμπιστευτική σχέση μεταξύ δικηγόρου και πελάτου. Εφαρμογή έχει, συνέχισε ο συνήγορος, το ΄Αρθρο 16 του Κεφ. 149, το οποίο δημιουργεί ένα μαχητό τεκμήριο και για ανατροπή του απαιτείται η ύπαρξη ισχυρής μαρτυρίας. Ο όρος 17 της συμφωνίας είναι επαχθής για τους εναγόμενους, συνεπώς έχει δημιουργηθεί το τεκμήριο του επηρεασμού από την Λ. Θεοφάνους. Η ίδια δεν πρέπει να γίνει πιστευτή, πρόσθεσε ο συνήγορος, αφού την όποια σχέση με την εταιρεία των εναγόντων την τοποθετεί τον Απρίλη του 2000, ενώ με τη μαρτυρία του Χρ. Χρίστου και του Χριστοφή Κούνουνα εμφανίζεται στο προσκήνιο το Γενάρη και το Μάρτη του
22. Παράλληλα μετά τις 27.1.2000 ο σύζυγος της Λουκάς Θεοφάνους εμφανίζεται στο προσκήνιο. Υπήρξε κατά την εισήγηση του συνήγορου, μια καλοσχεδιασμένη αποστολή επηρεασμού των μετόχων. Κατέληξε δε να εισηγηθεί ότι το μαχητό αυτό τεκμήριο δεν ανετράπη αλλά αποδείχθη πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι η συμφωνία ήταν αποτέλεσμα αθέμιτου επηρεασμού. ΄Ενας άλλος λόγος που πρέπει το Δικαστήριο να αποφασίσει υπέρ της ακύρωσης της συμφωνίας είναι το γεγονός ότι έχει διαπιστωθεί ότι υπήρξε δόλος από τους ενάγοντες. ΄Εστω και αν η Λίζα Θεοφάνους δεν γνώριζε για την επιστολή Πολεμίτη ημερ. 29.2.2000, γνώριζε για το θέμα αυτό ο Χαράλαμπος Σίμωνος και ο τελευταίος έπεισε τη Λίζα Θεοφάνους να προχωρήσει στην διαδικασία μεταβίβασης των μετοχών της Μαρίας Παναγιώτου. Στο σημείο αυτό ο συνήγορος εισηγήθηκε ότι η Μαρία Παναγιώτου με σαφήνεια αναφέρθηκε στον τρόπο επηρεασμού της από το Χαράλαμπο Σίμωνος, έτσι ώστε να καταθέσει υπέρ των εναγόντων. Εισηγήθηκε δε όπως το Δικαστήριο διατάξει τη διεξαγωγή ειδικής έρευνας επί τούτου. Ταυτόχρονα η μαρτυρία του Κυριάκου Ξενοφώντος δόθηκε με παρρησία, όπως είπε, αφού ο ίδιος κλήθηκε αρκετές φορές για να καταθέσει υπέρ των εναγόντων. Πρέπει το Δικαστήριο να αποδεχθεί εισηγήθηκε τη μαρτυρία του Κ. Ξενοφώντος ότι παραιτήθηκε από διευθυντής της εταιρείας μετά από απαίτηση των εναγόντων κάτι που έγνε στις 27.1.2000 και οι όποιες πληρωμές έγιναν ή εγκρίθηκαν από τον Ξενοφώντος ήταν από μη δικαιούμενο πρόσωπο. Η αμφίβολη οικονομική κατάσταση της εταιρείας ήταν ένα από τα θέματα τα οποία παρουσίασε ο Σωτήρης Κούνουνας για να αποδείξει ότι η όλη δομή της σύμβασης ήταν μια, κατά την εισήγηση του πλεκτάνη, απόκτηση διαφόρων εταιρειών όπως έγινε με την εταιρεία του Χριστάκη Χρίστου. Οι υποψίες, οι τότε ενδείξεις σήμερα αποδεικνύονται βάσιμες, όπως είπε ο κ. Αγγελίδης. Αν παρ' ελπίδα συνέχισε το Δικαστήριο αποδεχθεί ότι δεν υπήρξε νόμιμη ακύρωση, η συμφωνία δεν μπορεί να εκτελεσθεί γιατί δεν εφαρμόστηκε το Αρθρο 73 του Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113, δηλαδή το μεταβιβαστικό έγγραφο για τις μετοχές δεν κατατέθηκε ποτέ στο εγγεγραμμένο γραφείο. Είναι εισήγηση των εναγομένων ότι τέτοιο έγγραφο δεν υπογράφτηκε και ούτε παραδόθηκε στην εταιρεία. Η κοινοποίηση και μόνο στον ΄Εφορο Εταιρειών της μεταβίβασης των μετοχών της Μαρίας Παναγιώτου είναι αντικείμενο της αγωγής 2936/
23. Ο ΄Εφορος Εταιρειών κατέληξε ο συνήγορος, υιοθετεί τις εισηγήσεις των διαφόρων εταιρειών έχοντας υπόψη ότι όλα τα θέματα εκτελέστηκαν νομότυπα. Η σύμβαση είναι αδύνατο να εκτελεσθεί ότι δεν εφαρμόστηκε το ΄Αρθρο 73 του Κεφ. 113 και σύμφωνα με τον συνήγορο υπήρχε μητρώο μελών το οποίο παρουσιάστηκε από τον Σωτήρη Κούνουνα, ενώ ταυτόχρονα έχει αποδειχθεί ότι δολίως ο Σίμωνος εξασφάλισε τη μεταβίβαση των μετοχών επ' ονόματι της εταιρείας των εναγόντων. Ως προς το θέμα της καταβολής αποζημιώσεων ο κ. Αγγελίδης εισηγήθηκε ότι η μελέτη του Γ. Λαζάρου είναι λανθασμένη, ότι θεώρησε δυνατότητα εκμετάλλευσης του λατομείου ότι θα ίσχυε για 17 χρόνια, ενώ κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Το προνόμιο λατόμευσης είναι επί τουρκοκυπριακής γης, τελεί υπό αίρεση και έληξε το
24. Παράλληλα στηρίχθηκε στα αποθέματα της εισήγησης Σιαθά, που αρχικά ήταν 6,0 εκατομμύρια, στη συνέχεια δέχθηκε ότι ήταν 1,9 εκατομμύρια. Εισηγήθηκε ο συνήγορος ότι το Δικαστήριο πρέπει να επιδικάσει ονομαστικές αποζημιώσεις. Η αξία του λατομείου είναι περίπου £600.000 και ο συνήγορος εισηγήθηκε ότι πρέπει να γίνει αποδεκτή η αξία που προσδιόρισε ο Τσιδιώτης. Με γνώμονα αυτό το δεδομένο η ρεαλιστική τιμή των μετοχών ήταν £150.000,00 με £200.000,00 χιλιάδες. Κανένα άλλο ποσό δεν πρέπει να επιδικαστεί εκτός από τα ποσά που ρητώς παραδέχθηκε ο συνήγορος των εναγομένων γιατί, όπως είπε, η μαρτυρία που κατατέθηκε είναι ότι τα διάφορα έξοδα δημιουργήθηκαν από τη Westside και όχι τους εναγόμενους. Στην αντιπέρα πλευρά ο ευπαίδευτος συνήγορος των εναγόντων εισηγήθηκε ότι το Δικαστήριο πρέπει να αποδεχθεί τη μαρτυρία των 18 μαρτύρων των εναγόντων γιατί αυτοί κατά την εισήγηση του, ήταν πειστικοί και ειλικρινείς. Τα οποιαδήποτε ποσά πληρώθηκαν από τους ενάγοντες, ήταν υποχρεώσεις των εναγομένων 3 και 4 και έγιναν λογαριασμό τους. Οι διάφορες πληρωμές έγιναν κατόπιν εντολής των εναγομένων, το δε ποσό που οφείλεται και πληρώθηκε από τους ενάγοντες ήταν £79,840.86 σεντ. Στην υπεράσπιση τους κατέληξε επί του προκειμένου ο συνήγορος δεν αμφισβητούνται τα ποσά αυτά. Τα αποθέματα του λατομείου έχουν παρουσιασθεί με τη εκτίμηση του κ. Σιαθά που την περίοδο 1999-2000 ήταν 6,0 εκατομμύρια. Η διάρκεια χρήσης του λατομείου είναι για 18 χρόνια και το 2004 σε μεταγενέστερη μελέτη ο μάρτυρας καθόρισε την έκταση του λατομείου σε 4,3 εκατομμύρια. Ο Χαράλαμπος Σίμωνος, συνέχισε ο κ. Καλλής προσδιόρισε τις συνθήκες κατά τις οποίες οι διάδικοι κατέληξαν σε συμφωνία. Βεβαίωσε την τήρηση των όρων της συμφωνίας από τους ενάγοντες. Παράλληλα ο συνήγορος καθόρισε ότι δεν έχει αποδειχθεί ότι υπήρξε οποιαδήποτε επαφή ή συμβουλή από τη Λίζα Θεοφάνους προς τους εναγόμενους, αλλά αντίθετα έχει καταδειχθεί με θετικό τρόπο ότι ο δικηγόρος τους ήταν ο Λεωνίδας Γεωργίου. Η σύμβαση αυτή είναι δεκτική ειδικής εκτέλεσης συνέχισε ο συνήγορος με βάση το ΄Αρθρο 76 του Κεφ.
25. Προϋποθέσεις που τίθενται από το Νόμο υπάρχουν, και είναι κατέληξε λογικό να εφαρμοσθεί. Το Δικαστήριο πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια προς αυτή την κατεύθυνση όταν δεν είναι λογικό να καταβληθούν αποζημιώσεις ειδικά ενόψει του συγκεκριμένου και μοναδικού (unique) αντικειμένου της συμφωνίας, η απόκτηση μετοχών εξειδικευμένης εταιρείας. Η εισήγηση περί αποκήρυξης δεν μπορεί να εφαρμοσθεί πρόσθεσε ο κ. Καλλής γιατί δεν ικανοποιήθηκαν οι προϋποθέσεις που τίθενται από το Νόμο. Παράλληλα η οποιαδήποτε ισχυριζόμενη αποκήρυξη έγινε μετά την πάροδο του χρόνου, δηλαδή μετά τις 28.2.
26. Δεν υπήρξε, ούτε είπε είπε ο συνήγορος, αναλύοντας την επιστολή ημερ. 29.2.
27. Αν το Δικαστήριο πρόσθεσε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ήταν ι τερματισμός αυτός ήταν αδικαιολόγητος και ισοδυναμεί με παράβαση της συμφωνίας. Η εισήγηση περί ανεπίτρεπτης επιρροής που ασκήθηκε από την Λίζα Θεοφάνους δεν έχει αποδειχθεί εισηγήθηκε ο συνήγορος των εναγόντων, γιατί όταν υπάρχει σχέση πελάτη δικηγόρου, για ν' ακυρωθεί μια συμφωνία πρέπει να αποδειχθεί ότι οι πράξεις ήταν επαχθείς για τον παραπονούμενο. Τέτοια μαρτυρία στην προκείμενη περίπτωση δεν υπάρχει. Παράλληλα, συνέχισε πρέπει να καταδειχθεί ότι ο εξαπατηθείς ενήργησε προς αυτή την κατεύθυνση. Ούτε μαρτυρία γι' αυτό το θέμα υπάρχει, αντίθετα υπάρχει μαρτυρία ότι οι εναγόμενοι ενήργησαν μετά από ανεξάρτητη συμβουλή από το δικηγόρο Λεωνίδα Γεωργίου. ΄Εμφαση δόθηκε, πρόσθεσε, στον όρο 17 της συμφωνίας ότι δηλαδή δίδεται μια τρομακτική εξουσία στους ενάγοντες. Για να αντικρυστεί αυτό το θέμα πρέπει, εισηγήθηκε ο συνήγορος, να εξεταστούν οι παράμετροι που ίσχυαν. Ο Παναγιώτης Παναγιώτου ήταν διοικητικός σύμβουλος, τα οικονομικά προβλήματα ήταν γνωστά και η εταιρεία των εναγόντων δεν θα εισέπραττε το τίμημα παρά μόνο μετά από κέρδη των δύο εταιρειών. Διερωτήθηκε ο συνήγορος πως αυτός ο όρος μπορεί να χαρακτηρισθεί ως επαχθής. Είναι ισχυρισμός ότι υπήρξε δόλος και ψευδής παράσταση που πρέπει να οδηγήσει σε τερματισμό της συμφωνίας. Καμιά μαρτυρία, εισηγήθηκε ο κ. Καλλής δεν παρουσιάστηκε για αυτό τον ισχυρισμό. Διερωτήθηκε αν υπήρξε απάτη και αν αυτή η απάτη ήταν η πρόκληση για σύναψη της συμφωνίας, και αν καταδείχθηκε ζημιά. Καμιά από τις προϋποθέσεις του ΄Αρθρου 36 εισηγήθηκε, δεν αποδείχθηκε αφού τέτοια μαρτυρία δεν προσκομίστηκε. Σημείωσε δε ότι καμία τέτοια εισήγηση δεν φαίνεται στην επιστολή τερματισμού (Τεκμ.49). Ακόμη και ο ισχυρισμός για δόλο που άσκησε ο Σίμωνος όταν έγινε η μεταβίβαση των μετοχών της Μαρίας, δεν καταδεικνύει δόλο, που να στοιχειοθετεί τις προϋποθέσεις του ΄Αρθρου 36 του Κεφ.
28. Η εισήγηση για δικαιοπρακτική ανικανότητα του Παναγιώτη Παναγιώτη, παρόλο που για πρώτη φορά τέθηκε στην Υπεράσπιση δεν προωθήθηκε. Αντίθετα είπε ο κ. Καλλής η μαρτυρία καταδεικνύει ότι και πριν και μετά τη συμφωνία διατηρεί την διευθυντική του θέση στο διοικητικό συμβούλιο των εναγομένων 3 και 4, και εισηγείται μέσω της επιστολής Πολεμίτη (29.2.2000) τη σύναψε νέας συμφωνίας με τους ενάγοντες. Υπάρχει δηλαδή, όπως είπε ισχυρή μαρτυρία περί του αντιθέτου. Η εισήγηση για παραβίαση του Καταστατικού δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή γιατί η ύπαρξη υπογραφής στο κείμενο της συμφωνίας όλων των διοικητικών συμβούλων και όλων των μετόχων με βάση τον Κ.106 του μέρους 1 του Πίνακα Α του Κεφ. 113 πρέπει να θεωρηθεί ότι αποτελεί απόφαση των διοικητικών συμβούλων. Παράλληλα η υπογραφή από όλους συμφωνίας ενεργοποιεί το ΄Αρθρο 12 του Καταστατικού που μπορεί να θεωρηθεί ως Γενική Συνέλευση. ΄Εστω και αν, πρόσθεσε ο συνήγορος, δεν τηρήθηκαν οι όροι που επιβάλλει το Καταστατικό ή το Κεφάλαιο 113, το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει την ειδική εκτέλεση της συμφωνίας με βάση τις αρχές της επιείκειας. Η εναγόμενη 1 κρατά τις μετοχές ως καταπιστευματοδόχος. Η συμφωνία εγκρίθηκε από το Διοικητικό Συμβούλιο και τους μετόχους. Επομένως η ενδεχόμενη η μη παράδοση του εντύπου εγγράφου στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας αποτελεί ένα τυπικό και όχι ουσιαστικό λόγο για ακύρωση της συμφωνίας. Διερωτήθηκε ο συνήγορος γιατί το έγγραφο της συμφωνίας να μην θεωρηθεί και έντυπο μεταβίβασης των μετοχών. Σε σχέση δε με το μητρώο μελών που παρουσιάστηκε από τον Σ. Κούνουνα, ο συνήγορος εισηγήθηκε ότι κατασκευάστηκε εκ των υστέρων αφού η Λίζα Θεοφάνους ως δικηγόρος της εταιρείας των εναγομένων 3 και 4 είπε ότι δεν είχε συγκεκριμένο τύπο βιβλίου, αλλά ότι ο φάκελος της εταιρείας αποτελούσε το μητρώο. Δεν υπάρχει κατέληξε, επί του προκειμένου, ο κ. Καλλής υποχρέωση τήρησης συγκεκριμένου τύπου με βάση το ΄Αρθρο 371 του Κεφ.
29. Ούτε υπάρχει με βάση το ΄Αρθρο 73 υποχρέωση κατάθεσης στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Στο σημείο αυτό ο συνήγορος εισηγήθηκε ότι η ανταπαίτηση θα πρέπει να απορριφθεί γιατί τρίτα πρόσωπα, όπως η Νεοφύτα Παναγιώτου, ο Κυριάκος Ξενοφώντος και η Μαρία Παναγιώτου δεν είναι διάδικοι και εν πάση περιπτώσει η συμφωνία έχει μερικώς εκτελεσθεί. Συνεπώς, κατέληξε πως θα μπορεί να ακυρωθεί μερικώς. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ Για σκοπούς αντίκρυσης του συνόλου της μαρτυρίας και αξιολόγησης των 18 μαρτύρων που κατέθεσαν για τους ενάγοντες και των 7 μαρτύρων για τους εναγόμενους, θα χωρίσω την υπόθεση σε ενότητες έτσι ώστε να γίνει πιο εύκολη και κατορθωτή η ανάλυση της μαρτυρίας και η αξιολόγηση της. Υπάρχει μια σειρά από μάρτυρες οι οποίοι ουσιαστικά κατέθεσαν για να υποστηρίξουν την απαίτηση των εναγόντων που έχει σχέση με πληρωμές οι οποίες έγιναν από τους ενάγοντες, όπως είναι ο ισχυρισμός τους, για λογαριασμό των εναγομένων. Ο Ανδρόνικος Πούγιουρος και Ανδρέας Διονυσίου ως υπάλληλοι της Λαϊκής Τράπεζας κατέθεσαν μια σειρά από επιταγές και η μαρτυρία τους δεν έχει καθόλου αμφισβητηθεί. Συνεπώς την αποδέχομαι. Η Ελλη Χαραλάμπους υπάλληλος των Κοινωνικών Ασφαλίσεων έχει καταθέσει τις πληρωμές που έγιναν για λογαριασμό του Λατομείου και της Selenior χωρίς επίσης να αμφισβητηθεί η μαρτυρία της, την οποία και πάλιν αποδέχομαι. Η Μαρία Χαραλάμπους και Σταυρούλα Ευαγόρου, η μεν πρώτη ως υπάλληλος στο λογιστήριο της Westside και η δεύτερη ως υπάλληλος στο λογιστήριο των εταιρειών Παναγιώτου και Selenior, ουσιαστικά κατέθεσαν τις ενέργειες τις οποίες είχαν κάμει σε σχέση με επιταγές που είχαν πάρει από την εταιρεία Westside χωρίς και πάλιν το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους να αμφισβητηθεί συνεπώς το αποδέχομαι. Ως προς τη μαρτυρία του Ανδρέα Σωφρονίου, Ανδρέα Ιερείδη, Πέτρου Στυλιανού, Μιχαλάκη Πατέρα, οι οποίοι κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου για διάφορα εξαρτήματα, υλικά και αναλώσιμα, τα οποία έχουν δώσει στο Λατομείο, η μαρτυρία τους δεν έχει ποσώς αμφισβητηθεί, συνεπώς την αποδέχομαι. Το ίδιο μπορώ να πω και για τη μαρτυρία του Δήμου X"Νεοκλέους, ο οποίος ως υπάλληλος της Westside έχει καταθέσει διάφορα έγγραφα - τιμολόγια, τα οποία καταδεικνύουν τις συναλλαγές που έγιναν και τη μαρτυρία του την αποδέχομαι. Ο Χαράλαμπος Πιττοκοπίτης ως εκπρόσωπος της υπηρεσίας Τουρκοκυπριακών Υπηρεσιών κατέθεσε μια, μπορώ να πω τυπική μαρτυρία, το περιεχόμενο της οποίας αποδέχομαι. Την ίδια προσέγγιση έχω και για την Έλενα Λουκά, υπάλληλο στην υπηρεσία Μεταλλείων, η μαρτυρία της οποίας δεν έχει με οποιοδήποτε τρόπο αμφισβητηθεί. Ένας άλλος μάρτυρας, ο οποίος και πάλι μπορεί να χαρακτηρισθεί τυπικός, τη μαρτυρία του οποίου αποδέχομαι, είναι ο Ματθαίος Αταλιώτης, Πρωτοκολλητής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, ο οποίος κατέθεσε το φάκελο της διαχείρισης του Σάββα Παναγιώτου. Εκτός από τους άμεσα εμπλεκόμενους στην προετοιμασία και υπογραφή της συμφωνίας 27.1.2000, κατέθεσε ο Κυριάκος Αντωνίου ως προς τις διαπραγματεύσεις που έγιναν για την αγορά του Λατομείου, γεγονός που δεν έχει αμφισβητηθεί, και βρίσκω ότι αυτή η μαρτυρία καταδεικνύει την πρόθεση των εναγομένων να προβούν σε πώληση της επιχείρησης του Λατομείου ή τουλάχιστο μέρος της επιχείρησης. Τη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού την αποδέχομαι. Εν πάση περιπτώσει προς την κατεύθυνση αποδοχής της μαρτυρίας του, ήταν και η θέση του δικηγόρου των εναγομένων ως προς την αξία του Λατομείου. ΄Εγινε εισήγηση για αποδοχή της τιμής που προσδιόρισε ο συγκεκριμένος μάρτυρας. Ένας άλλος μάρτυρας, ο οποίος είχε καταθέσει σε σχέση με γεγονότα που προηγήθηκαν τις 27.1.2000 είναι ο Χριστάκης Χρίστου. Πρέπει να σημειώσω ότι ο μάρτυρας αυτός δεν με εντυπωσίασε. Ήταν διστακτικός και ταυτόχρονα απρόθυμος να δώσει οποιεσδήποτε απαντήσεις στα πλείστα από τα ερωτήματα που του τέθηκαν. Ένα θέμα για το οποίο αποδέχομαι τη μαρτυρία του συγκεκριμένου μάρτυρα είναι ότι στη συμφωνία που έκαμε μαζί με την εταιρεία Westside στις 22.1.2000, είχε ρόλο για τους αγοραστές, η δικηγόρος Λ. Θεοφάνους. Από εκεί και πέρα ο μάρτυρας ήταν απρόθυμος όπως έχω σημειώσει, να αποδεχθεί ακόμη και γεγονότα που δεν αμφισβητήθηκαν. Το γεγονός ότι πληρώθηκε το τίμημα της αγοράς δεν ήταν διατεθειμένος να το αποδεκτεί και απέφευγε να δώσει συγκεκριμένη απάντηση. Ένα άλλο σημείο της μαρτυρίας του το οποίο κατά την άποψη μου τον καθιστά αναξιόπιστο, είναι το γεγονός ότι εισηγήθηκε ο μάρτυρας ότι στο στάδιο των διαπραγματεύσεων τον είχε συμβουλεύσει ο Σωτήρης Κούνουνας να μην αναμειχθεί με τη Westside. Είναι αναντίλεκτο γεγονός ότι ο Σ. Κούνουνας ήλθε στην Κύπρο περί το τέλος Ιανουαρίου 2000, συνεπώς δεν μπορεί να θεωρηθεί παρά η μαρτυρία του Χρ. Χρίστου στο σημείο αυτό, ως μια υπερβολή που στόχο είχε να βοηθήσει τους εναγόμενους. Το άλλο άτομο που κατέθεσε για γεγονότα που προηγήθηκαν της συμφωνίας 27.1.2000 είναι ο Χριστοφής Κούνουνας, ο οποίος επιβεβαίωσε την πρόθεση των εναγομένων να πωλήσουν το λατομείο αφού όπως είπε, και δεν αμφισβητήθηκε, ο ίδιος μαζί με τον Παναγιώτη Παναγιώτου διαπραγματεύοντο την εποχή εκείνη, μαζί με τη Westside. Εξέφρασε παράπονο ο μάρτυρας γιατί η συμφωνία δεν έγινε ταυτόχρονα και με τα δύο λατομεία, δηλαδή το δικό του και το λατομείο Παναγιώτου, κάτι το οποίο, όπως είπε, το είχε ζητήσει από τον Λεωνίδα Γεωργίου, αλλά δεν έγινε. Αντικρίζω τη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού με κάποια επιφυλακτικότητα γιατί με απόλυτη βεβαιότητα επέμενε ότι η συμφωνία υπογράφτηκε στις 26.1.
30. ΄Εκαμε αναφορά σε ημερολόγιο που τηρούσε η σύζυγος του. Αντεξεταζόμενος είπε ότι μπορεί να συμφωνήθηκε μια συγκεκριμένη ημέρα και να υπογράφτηκε μετά, επιμένοντας ότι η συνάντηση έγινε στις 26.1.2000 ενώ σε κανένα σημείο δεν μας είπε ότι ο ίδιος ήταν παρών. Θα επανέλθω στη μαρτυρία του μάρτυρα για την τελική μου απόφανση όταν θα εξετάζω μια άλλη φάση της υπόθεσης που έγινε στο τέλος Φεβρουαρίου. Υπάρχουν δύο μάρτυρες, ο Ανδρέας Σιαθάς, ο οποίος έχει ως γεωλόγος, κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου μια γεωλογική έκθεση, η οποία παρουσιάζει τα στοιχεία εκείνα που μπορούν να βοηθήσουν το Δικαστήριο να εξάξει ένα ασφαλές συμπέρασμα ως προς το ύψος του υλικού που μπορούσε να εξορυχθεί από το λατομείο της Selenior. Πρέπει να σημειώσω ότι όντως υπήρχε μια σοβαρή διαφοροποίηση μεταξύ της πρώτης έκθεσης της περιόδου 1999-2000, ως προς το διαθέσιμο προς εξόρυξη υλικό, και της δεύτερης μελέτης, την οποία ο μάρτυρας έκαμε και διαφοροποιεί το υφιστάμενο κατά μεγάλο αριθμό. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του μάρτυρα γιατί έδωσε εξήγηση κατά την άποψη μου ικανοποιητική πως προσέγγισε το θέμα και γιατί κατέληξε στο ποσό το οποίο είχε αναφέρει. Εν πάση περιπτώσει πρέπει να σημειώσω ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία η οποία να τείνει να βοηθήσει το Δικαστήριο να μορφώσει διαφορετική άποψη ή να αντικρούσει με οποιονδήποτε τρόπο τη μαρτυρία του πιο πάνω γεωλόγου. Οι τελευταίοι εξειδικευμένοι, αν μπορεί να ονομαστεί έτσι μάρτυρας, ήταν οι λογιστές. Ο Γιαννάκης Λαζάρου, λογιστής-ελεγκτής, ο οποίος κατέθεσε μια έκθεση ως προς την αξία του λατομείου με βάση το υλικό το οποίο είχε στη διάθεση του από την έκθεση της Geoinvest (Tεκμ.37). Πρέπει να σημειώσω ότι αποδέχομαι τη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού, η οποία εν πάση περιπτώσει δεν έχει με οποιονδήποτε τρόπο αμφισβητηθεί. Υπήρξε μαρτυρία και από πλευράς εναγομένων ως προς το θέμα της έκθεσης του λογιστή-ελεγκτή για την οποία θα προβώ στα αναγκαία σχόλια αμέσως μετά. Εχει δώσει ο Γ. Λαζάρου την επιστημονική του προσέγγιση και στον τρόπο με τον οποίο κατέληξε στα συγκεκριμένα ποσά, γεγονός το οποίο αποδέχομαι. Ο Γιάγκος Τζίβικος, λογιστής της εταιρείας των εναγομένων, κατέθεσε για υποστήριξη της υπόθεσης των τελευταίων. Ο μάρτυρας εμφανίστηκε ως ειδήμων επί θεμάτων μελετών βιωσιμότητας. Σε κανένα σημείο της μαρτυρίας του δεν έδωσε μια σαφή απάντηση, έτσι ώστε το Δικαστήριο να μπορεί να μορφώσει άποψη, όχι μόνο ως προς τα δεδομένα που αμφισβήτησε, αλλά και για τις επιπτώσεις στον τρόπο θεώρησης των θεμάτων αυτών. Δεν ήταν σε θέση ο μάρτυρας να αιτιολογήσει τη διαφωνία του για την έκθεση Λαζάρου. Στη συνέχεια, δέχθηκε τη φόρμουλα που του εισηγήθηκε ο συνήγορος των εναγόντων, καταλήγοντας ότι δεν είχε ενώπιον του τα αναγκαία στοιχεία, έτσι ώστε να μπορεί να δώσει σαφή απάντηση. Με τα πιο πάνω δεδομένα, είναι έκδηλο ότι δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα. Πριν προχωρήσω στην αξιολόγηση της μαρτυρίας των άμεσα εμπλεκόμενων πρέπει να σημειώσω ότι η απουσία από το Δικαστήριο του Παναγιώτη Παναγιώτου και του δικηγόρου Λεωνίδα Γεωργίου, αφήνει μετέωρους πολλούς ισχυρισμούς, αναπάντητα πολλά ερωτήματα, για τα οποία θα ασχοληθώ σε μεταγενέστερο στάδιο. Ο μόνος ουσιαστικά εμπλεκόμενος στη διαδικασία της ετοιμασίας του συμβολαίου και των γεγονότων που προηγήθηκαν της υπογραφής ήταν ο Χαράλαμπος Σίμωνος, διευθυντής της εταιρείας Westside. Πρέπει να σημειώσω ότι παρακολούθησα το μάρτυρα αυτό για μεγάλο χρονικό διάστημα, ενώ κατέθετε ενώπιον μου, ιδιαίτερα κατά το στάδιο της αντεξέτασης. Ταυτόχρονα ήταν παρών σχεδόν σε όλες τις συνεδρίες του Δικαστηρίου. Για τα γεγονότα που προηγήθηκαν της συμφωνίας και τα γεγονότα που συνέβηκαν κατά το στάδιο της υπογραφής της συμφωνίας ημερ. 27.1.2000, βρίσκω ότι ο μάρτυρας ήταν ειλικρινής και αποδέχομαι αυτό το μέρος της μαρτυρίας του. Τέθηκε από το μάρτυρα χωρίς αμφισβήτηση ότι η μελέτη της Geoinvest (Tεκμ.37) του δόθηκε από τον Παναγιώτη Παναγιώτου εντός του Γενάρη
31. Αυτό ενισχύει την εκδοχή του ως προς τα γεγονότα. Παράλληλα, αποδέχομαι όσα ο μάρτυρας αυτός ανέφερε για τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν, αμέσως μετά την υπογραφή, και στα γεγονότα που ακολούθησαν μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου
32. Υπήρχε μια σειρά από εισηγήσεις ως προς την αξιοπιστία του μάρτυρα για γεγονότα που έλαβαν χώρα περί το τέλος Φεβρουαρίου, τα περισσότερα από τα οποία δεν τέθηκαν στον μάρτυρα αυτό κατά το στάδιο της αντεξέτασης του, αλλά έχουν εισαχθεί ως μαρτυρία κατά το στάδιο εξέτασης των μαρτύρων των εναγομένων. Γι' αυτά θα κάμω επιπλέον αναφορά σε μεταγενέστερο στάδιο. Το θέμα της επιστολής του δικηγόρου Πολεμίτη (Τεκμ.49) και τη σημασία του θα την εξετάσω στο τέλος της υπόθεσης. Πρέπει να σημειώσω ότι βρίσκω ότι ο μάρτυρας είπε την αλήθεια ως προς τη συνάντηση και την πληρωμή που έγινε προς τη Μαρία Παναγιώτου και τον σύζυγο της, ότι δηλαδή αυτή έγινε μετά τις 29.2.
33. Αυτό κατά την άποψη μου εξάγεται και από το περιεχόμενο της συγκεκριμένης επιστολής (Τεκμ.49). Υπήρξε συζήτηση και αναφορά σε επίσκεψη στο σπίτι της Μαρίας Παναγιώτου στις 28.2.2000, γεγονός για το οποίο επέμενε ο Χριστοφής Κούνουνας. Τέτοια εκδοχή δεν τέθηκε στον Σίμωνος όταν έδιδε τη μαρτυρία του. Οι Μαρία και Κυριάκος Ξενοφώντος δέχτηκαν ότι οι συναντήσεις έγιναν μετά την επίδοση επιστολής από Westside (Τεκμ.48). Ακόμη δεν τέθηκε στο μάρτυρα η εισήγηση ότι ο Κυριάκος Ξενοφώντος έδωσε την παραίτηση του γραπτώς στις 27.1.
34. Τα περί εκβιασμού των μαρτύρων υπεράσπισης που έγιναν το 2006 κατά την εισήγηση του Κυριάκου Ξενοφώντος, επίσης δεν τέθηκαν στο συγκεκριμένο μάρτυρα. Τα περί «λεπτών σημείων» που ενδεχομένως θα έπαιζαν ρόλο στην υπόθεση κατά την εκδοχή του Κ. Ξενοφώντος και πάλιν δεν τέθηκαν στο Χ. Σίμωνος, ώστε να υπάρχει και η δική του εκδοχή. Παράλληλα, η εισήγηση του μάρτυρα ότι ο Παναγιώτης είχε πείσει τη Γεωργία να μην υλοποιήσει τη συμφωνία και πάλιν έμειναν χωρίς αντίλογο. Στην αρχή της αξιολόγησης του συγκεκριμένου μάρτυρα, έχω σημειώσει ότι αποδέχομαι τη μαρτυρία του μερικώς. Αποδέχομαι και το σκέλος της πληρωμής των διαφόρων ποσών, τα οποία έγιναν από τη Westside την περίοδο που η τελευταία διαχειριζόταν το Λατομείο, δηλαδή την περίοδο αμέσως μετά την υπογραφή της συμφωνίας ημερ. 27.1.
35. Η μαρτυρία του ότι οι πληρωμές αυτές έγιναν μετά από υπόδειξη και/ή παρότρυνση των διευθυντών της εταιρείας του Λατομείου και της Selenior δεν έχουν με οποιοδήποτε τρόπο αμφισβητηθεί και τη μαρτυρία του την αποδέχομαι. Το σκέλος της μαρτυρίας του Χαράλαμπους Σίμωνος ως προς την εμπλοκή της δικηγόρου Λ. Θεοφάνους και του συζύγου της Θ. Θεοφάνους στα διαδραματιζόμενα την περίοδο του Γενάρη 2000 δεν την αποδέχομαι. Μπορεί, να είχε και δεν αμφισβητήθηκε, ο Θ. Θεοφάνους αποκτήσει μετοχές της Westside τον Απρίλη του 2000, αυτό όμως δεν αφαιρεί την οποιαδήποτε εμπλοκή του συγκεκριμένου προσώπου στα της εταιρείας σε προγενέστερο στάδιο. Σε αυτό το σημείο ο Χ. Σίμωνος δεν είπε την αλήθεια. Ούτε επίσης είπε την αλήθεια ως προς την εμπλοκή της δικηγόρου Λ. Θεοφάνους στις υποθέσεις της Westside. Υπάρχει μαρτυρία την οποία και αποδέχομαι ότι η συγκεκριμένη δικηγόρος είχε εμπλοκή στην προετοιμασία της συμφωνίας με τον Χριστάκη Χρίστου που έγινε τον Γενάρη του 2000 και με τον Χριστοφή Κούνουνα, που η δική του συμφωνία έγινε τον Μάρτη
36. Συνεπώς αυτό το σκέλος της μαρτυρίας του Χ. Σίμωνος, δεν το αποδέχομαι. Η τελευταία μάρτυρας για τους ενάγοντες η οποία είχε άμεση, όπως έχει αποδειχθεί, εμπλοκή στα τεκταινόμενα στο Λατομείο και στη Selenior ήταν η δικηγόρος Ελισάβετ-Λίζα Θεοφάνους. Πρέπει να σημειώσω ότι η συγκεκριμένη μάρτυρας ήταν διστακτική σε βαθμό που σε πολλά θέματα η μαρτυρία της δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή, ιδιαίτερα ως προς την εμπλοκή της στα τεκταινόμενα της εταιρείας των εναγόντων. Δεν έλεγε την αλήθεια ότι η ίδια είχε εμπλοκή και έγινε δικηγόρος της Westside το τέλος του 2000 όταν χωρίς αμφισβήτηση, έχει καταφανεί ότι η μάρτυρας αυτή είχε εμπλοκή στις συμφωνίες με Χρ. Χρίστου και Χρ. Κούνουνα που έγιναν αρχές του
37. Δεν έχω όμως ενδοιασμό να αποδεχθώ ότι η μάρτυρας αυτή έλεγε την αλήθεια ως προς την εμπλοκή της στην προετοιμασία της συμφωνίας ημερ. 27.1.2000 και στα γεγονότα που προηγήθηκαν, τις συζητήσεις που έγιναν και την κατάληξη στους επί μέρους όρους της συμφωνίας. Αυτό το σκέλος της μαρτυρίας της το αποδέχομαι. Θεωρώ επίσης, ότι η μάρτυρας είπε την αλήθεια ως προς την εμπλοκή της στην προετοιμασία και υπογραφή του μεταβιβαστικού των μετοχών της Μαρίας Παναγιώτου. Ένα στοιχείο που συνηγορεί υπέρ αυτής της προσέγγισης αυτής είναι και η εναλλακτική εισήγηση από πλευράς του δικηγόρου των εναγομένων ότι δηλαδή η Λ. Θεοφάνους δεν γνώριζε για την ύπαρξη της επιστολής των εναγομένων, με την οποία εξέφραζαν αντίθεση στην υλοποίηση της συμφωνίας, και είναι ο Χ. Σίμωνος ήταν που εξαπάτησε τη Μαρία Παναγιώτου και τη δικηγόρο για να προχωρήσει στην υλοποίηση μεταβίβασης των μετοχών. Όπως έχω σημειώσει προγενέστερα, η απουσία του Παναγιώτη Παναγιώτου από το Δικαστήριο δημιουργεί ερωτηματικά γιατί το συγκεκριμένο άτομο, όπως εξάγεται από τη μαρτυρία και δεν έχει αμφισβητηθεί, ήταν άνθρωπος «κλειδί», αν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη, στην όλη ετοιμασία της συμφωνίας, την εμπλοκή των δικηγόρων, τη δραστηριότητα των εναγόντων και ιδιαίτερα του Χ. Σίμωνος. Η Μαρία Παναγιώτου είπε ότι ο Παναγιώτης της είπε ότι εμπλέκεται στη συμφωνία η Λ. Θεοφάνους, ενώ δεν αμφισβητήθηκε η μαρτυρία του Χ. Σίμωνος ότι ήταν ο ίδιος μαζί με τον Παναγιώτη που επισκέφθηκαν το δικηγόρο Λεωνίδα Γεωργίου στη Λευκωσία για την ετοιμασία της συμφωνίας. Ο Στ. Πολεμίτης μίλησε για ψυχολογική πίεση που ασκήθηκε σε βάρος των πελατών του και σε ιατρικά προβλήματα που αντιμετώπιζε ο Παναγιώτης. Ο τελευταίος δεν παρουσιάσθηκε να πει στο Δικαστήριο για τις συζητήσεις που προηγήθηκαν της επίτευξης συμφωνίας. Ο Χριστοφής Κούνουνας εμπλέκει το σύζυγο της Λ. Θεοφάνους από τις αρχές του 2000 και παρουσιάστηκε να είναι δέκτης παραπόνων από τον Παναγιώτη ότι οι εκπρόσωποι των αγοραστών του ζητούσαν να μείνει μόνος του, έτσι ώστε να είναι πιο εύκολη η αγορά. Και πάλιν δεν υπάρχει η θέση του συγκεκριμένου ατόμου ώστε να ενισχυθεί και επιβεβαιωθεί αυτό το σκέλος της μαρτυρίας. Υπήρξε χωρίς αντίρρηση εισήγηση από τον Χ. Σίμωνος, ότι η συμφωνία που κατέληξε με τον Παναγιώτη ήταν να αγοραστεί από τη Westside το 51% του Λατομείου. Συνέχισε ο Χ. Σίμωνος, λέγοντας ότι η συμφωνία για αγορά του 50% μόνο, ήταν αντικείμενο εμμονής του δικηγόρου του Λατομείου και της οικογένειας Παναγιώτου, Λ. Γεωργίου. Ούτε ο Λεωνίδας Γεωργίου ούτε ο Παναγιώτης Παναγιώτου εμφανίστηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου για να βοηθήσουν το Δικαστήριο να μορφώσει άποψη ως προς τα γεγονότα που ισχυρίζονται οι εναγόμενοι ότι έγιναν. Πριν προχωρήσω στην αξιολόγηση της μαρτυρίας σε σχέση με τα γεγονότα που έγιναν περί το τέλος Φεβρουαρίου θα σχολιάσω τη μαρτυρία του Σωτήρη Κούνουνα, ο οποίος φέρεται να έχει διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην όλη υπόθεση. Ο Σ. Κούνουνας προσπάθησε να παρουσιάσει τον Παναγιώτη ως ένα απελπισμένο επιχειρηματία που ζητούσε όπως είπε «σωτήρα». Τον παρότρυνε να περιμένει, όπως είπε, μέχρι τον Γενάρη του 2000 έτσι ώστε να έλθει στην Κύπρο ο ίδιος. Πιστεύω η δήλωση του αυτή έγινε γιατί ήθελε ο συγκεκριμένος μάρτυρας να καταδείξει ότι ο Παναγιώτης είχε υποστεί πίεση με στόχο να καταλήξουν σε συμφωνία πριν φθάσει ο Σ. Κούνουνας στην Κύπρο. Με επιφύλαξη ως προς την αξιοπιστία του αναφέρω τα πιο πάνω, αλλά εν πάση περιπτώσει θα είχαν κάποια διάσταση αν ερχόταν ενώπιον του Δικαστηρίου να καταθέσει ο Π. Παναγιώτου. Είχε με έμφαση και κατηγορηματικότητα αναφέρει ο Σ. Κούνουνας την εμπλοκή της Λ. Θεοφάνους και του Χ. Σίμωνος έτσι ώστε να πεισθούν τα τέσσερα άτομα, δύο οικοκυρές και δύο παιδιά, όπως είπε, και να υπογράψουν τη συμφωνία. Ο τρόπος με τον οποίο κατέθετε ο μάρτυρας για το θέμα αυτό δεικνύει, κατά την άποψη μου, την τάση του μάρτυρα να υπερβάλλει και να εισηγείται μια σειρά θεμάτων για τα οποία ο ίδιος δεν είχε προσωπική γνώση αφού, όπως ο ίδιος παραδέχθηκε, την περίοδο αυτή βρισκόταν εκτός Κύπρου. Επέμενε ο μάρτυρας, σε μια προσπάθεια να εξηγήσει τους λόγους που τον ώθησαν να μην προχωρήσει στην υλοποίηση της συμφωνίας ότι δηλαδή ασκήθηκε ψυχολογική πίεση από τους πωλητές, ενώ ταυτόχρονα τίποτε τέτοιο δεν αναφέρεται στην επιστολή του δικηγόρου Πολεμίτη ημερ. 29.2.
38. Το στοιχείο της υπερβολής ήταν έκδηλο σε όλο το εύρος της μαρτυρίας του σε βαθμό που τον καθιστά αναξιόπιστο. Μίλησε για διαφωνία μεταξύ των δικηγόρων Λ. Θεοφάνους και Λ. Γεωργίου τονίζοντας ότι ο τελευταίος είχε κατηγορήσει την πρώτη ότι συμπεριέλαβε στη συμφωνία πράγματα που δεν της είπε. Αυτό σημειώνω, δεν τέθηκε στη Λ. Θεοφάνους, ούτε στο Χ. Σίμωνος, ότι δηλαδή τη συμφωνία δεν την συνέταξε ο Λ. Γεωργίου αλλά η Λ. Θεοφάνους. Ο μάρτυρας δεν απαντούσε ευθέως, μιλούσε ασταμάτητα και επαναλάμβανε την ύπαρξη συναντήσεων που έκαμε την επίδικη περίοδο με τη Westside όταν η συγκεκριμένη επιστολή ημερ. 29.2.2000 δεν μιλά για κάτι τέτοιο. Όταν δε ζητήθηκε από το μάρτυρα να εξειδικεύσει το θέμα, είπε γενικώς ότι υπάρχουν διάφορες επιστολές, πλην όμως καμία από αυτές δεν κατατέθηκε στο Δικαστήριο. Aκόμα και μετά που υποδείχθηκε στον μάρτυρα η επιταγή των £30,000 στο όνομα του Λεωνίδα Γεωργίου ο μάρτυρας επιχειρηματολογούσε γενικώς και αόριστα ότι η εργασία πρέπει να έγινε από τη Λ. Θεοφάνους χωρίς να ξέρει και χωρίς να μπορεί να βοηθήσει με τη μαρτυρία του το Δικαστήριο να καταλήξει σε συμπέρασμα ως προς αυτά τα οποία έλεγε. Αφήνω που όπως έχω σημειώσει αυτό το συγκεκριμένο γεγονός δεν τέθηκε στη Λ. Θεοφάνους κατά τη μαρτυρία της. ΄Ηταν έκδηλο σε όλη τη διάρκεια της μαρτυρίας του Σ. Κούνουνα ότι αυτός διακατεχόταν από μια καχυποψία σε οτιδήποτε είχε σχέση με την παρούσα συμφωνία των διαδίκων που ενδεχομένως εδράζεται σε έγνοια του για την οικογένεια Παναγιώτου αλλά, θα πρόσθετα όπως φάνηκε από τη μαρτυρία και για άλλα σοβαρά επαγγελματικά συμφέροντα τα οποία τον καθιστούσαν αρνητικό, προκλητικό και όχι ειλικρινή εξ ού και το στοιχείο της απόκρυψης της αλλαγής των μετόχων της Selenior όταν έγινε η συμφωνία ενώπιον του Δικαστηρίου, τον Ιούλιο του 2005, γεγονός που αποκαλύφθηκε εκ των υστέρων. Ακόμα και για το περιεχόμενο της ενδιάμεσης συμφωνίας των διαδίκων που έγινε ενώπιον του Δικαστηρίου και δηλώθηκε στις 4.7.2005, ο συγκεκριμένος μάρτυρας είχε αντίθετη γνώμη και έδιδε στη συμφωνία διαφορετική ερμηνεία. Υπήρχε μια προσέγγιση που καταδείκνυε κατά την άποψη μου εγωϊστική προσέγγιση σε βαθμό που ο μάρτυρας αρνείτο ακόμη και τα γεγονότα που μπορούσαν να εξαχθούν από τα ίδια τα έγγραφα που κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου. Ως τέτοιο παράδειγμα μπορώ να πω το εξής: Oταν του υπεδείχθηκαν οι λογαριασμοί που επισυνάφθηκαν στη συμφωνία αυτός επικαλέστηκε άγνοια των πωλητών, και την πίεση που τους ασκήθηκε χωρίς να δίδει οποιαδήποτε στοιχεία αφού, εν πάση περιπτώσει δεν ήταν παρών. Η πιθανολόγηση που έκαμνε ο μάρτυρας, ότι δηλαδή μπορεί να έγινε δήλωση προς τον Παναγιώτη, με στόχο να τον πείσουν καταδεικνύει αναξιοπιστία. Σε κάποιο στάδιο ο μάρτυρας διεύρυνε τον κατάλογο των επηρεασθέντων προσθέτοντας και τη Γεωργία, τη Μαρία και τη Νεοφύτα Παναγιώτου, οι οποίες είχαν, όπως είπε, εμπιστοσύνη στη δικηγόρο τους. Αφήνω που κανένας από αυτούς τους μάρτυρες δεν έχει καταθέσει ως προς τα γεγονότα που προηγήθηκαν της συμφωνίας 27.1.
39. Ακόμη και η Μαρία Παναγιώτου που κατέθεσε στο Δικαστήριο δεν είχε με οποιοδήποτε τρόπο αναφερθεί στα γεγονότα που προηγήθηκαν της συμφωνίας. Ο Σ. Κούνουνας μίλησε για μεγάλο χρονικό διάστημα τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στις 29.2.2000 και απετέλεσαν το αντικείμενο της επιστολής του δικηγόρου τους (Τεκμ.49). Χρησιμοποίησε εκφράσεις όπως φιάσκο, μυθιστόρημα, πλην όμως όλα αυτά τα οποία έχει αναφέρει ανάγονται στην περίοδο προ της 27.1.2000 που πρωταγωνιστής ήταν ο Παναγιώτης Παναγιώτου, το άτομο το οποίο δεν εμφανίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και οι υπερβολές του Σ. Κούνουνα, πρέπει να σημειώσω ότι τον έχουν καταστήσει αναξιόπιστο. Ακόμη και στην αντίκρυση της μελέτης (Τεκμ.25), δηλαδή της έκθεσης του λογιστή Γιαννάκη Λαζάρου, ο μάρτυρας έδιδε αόριστες απαντήσεις χωρίς εξήγηση και χωρίς να έχει το αναγκαίο ακαδημαϊκό ή εμπειρικό υπόβαθρο ώστε να βοηθηθεί το Δικαστήριο να μορφώσει άποψη. Η εργασία του μάρτυρα αυτού και η εμπλοκή του με το θέμα ήταν τα τελευταία έξι χρόνια που εργαζόταν στο Λατομείο. Κρίσιμο όμως στοιχείο ήταν η περίοδος Γενάρη-Φεβράρη 2000 και όχι τώρα. Ο μάρτυρας ταυτόχρονα μιλούσε γενικά για αγωγές εναντίον της Westside και εμπλοκή τρίτων εταιρειών. Δεν προσδιόρισε πότε έγιναν, ούτε αν ήταν υπόψη του την επίδικη περίοδο, δηλαδή τον Φεβράρη του 2000 που αποφασίστηκε η μη υλοποίηση της συμφωνίας. Ακόμη και για τον τρόπο λειτουργίας του Λατομείου πρέπει να σημειώσω ότι ο μάρτυρας δεν μου έκαμε καλή εντύπωση γιατί προσπαθώντας να πείσει το Δικαστήριο ότι η συμφωνία δεν ήταν συμφέρουσα, τήρησε μια στάση που οδήγησε σε αοριστίες, μίλησε για έσοδα και έξοδα χωρίς κανένα ουσιαστικό και συγκεκριμένο στοιχείο δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Ακόμα και για τη συμφωνία που ο ίδιος έκαμε και η εταιρεία πωλούσε σε τρίτους, μίλησε για γενικότητες χωρίς να καταθέσει οποιοδήποτε λογαριασμό. ΄Ηταν ο μάρτυρας αρνητικός στο να δώσει μια συγκεκριμένη απάντηση, γεγονός που καθιστά τη μαρτυρία του μη αποδεκτή. Ως προς τα πρακτικά μιας άλλης υπόθεσης στην οποία έδωσε μαρτυρία, προσπάθησε να πείσει το Δικαστήριο ότι άλλα εννοούσε. Σε κάποιο στάδιο συμφώνησε ότι είχε αναφέρει αυτά που του πρόβαλαν, πλην όμως δεν συμφωνούσε με τη σημασία τους. Όταν ζητούντο από το μάρτυρα λεπτομέρειες έλεγε ότι αν κρατούσε λεπτομέρειες θα χρειάζοντο τόμοι. Ένα άλλο στοιχείο που συνηγορεί υπέρ της απόρριψης της μαρτυρίας του εν λόγω μάρτυρα, γιατί καταδεικνύει πρόθεση άλλη από αυτή που ήθελε να παρουσιάσει συνεπώς ανειλικρίνεια, και έχει σχέση με τη στάση την οποία τήρησαν οι εναγόμενοι και συγκεκριμένα ο ίδιος, αφού παρουσιαζόταν ως εκπρόσωπος των πωλητών, και το σημείο αυτό επιβεβαίωσε και η Μαρία Παναγιώτου, ως προς τη διαχείριση του Λατομείου και της συγκεκριμένης υπόθεσης, την είχε ο Σωτήρης Κούνουνας από τη στιγμή της άφιξης του στην Κύπρο το τέλος του Γενάρη
40. Εγείρονται τα εξής θέματα, όπως αφού υπήρχε διαφωνία πως γίνοντο οι πληρωμές, π.χ. 21.2.2000 προς τον Ν. Παπαδόπουλο £10.000 ή προς τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις πληρώθηκαν 17.2.2000 και κάλυψαν τις υποχρεώσεις της εταιρείας από τον 1ον του 1999 μέχρι και τον 12ον του
41. Πως συνάδει αυτή η συμπεριφορά με την προσπάθεια του Σ. Κούνουνα να πείσει το Δικαστήριο ότι το Σάββατο 31.1.2000 αφίχθηκε στην Κύπρο, και την επομένη, δηλαδή Κυριακή είχε σε συνάντηση με τον Σίμωνος καταγγείλει τη σύμβαση; Σίγουρα αποτελεί μια δεύτερη σκέψη η οποία καταδεικνύει ανειλικρίνεια εκ μέρους του. Σε κανένα στάδιο όταν πληρώνοντο οι υπάλληλοι του Λατομείου τον Φεβράρη 2000 δεν είπε ο Σ. Κούνουνας ότι σταμάτησε αυτές τις πληρωμές. Αντίθετα καταδεικνύεται ότι ο ίδιος χρησιμοποίησε το Λατομείο. Δεν διατήρησε την εταιρεία ως είχε, αλλά μετέφερε τις εργασίες σε μια άλλη εταιρεία δικών του συμφερόντων. Ένα στοιχείο που συνηγορεί υπέρ αυτής της προσέγγισης, είναι η ανυπαρξία αντίθεσης στα πιο πάνω θέματα στην επιστολή του δικηγόρου Πολεμίτη (Τεκμ.49) που δεν κάμνει αναφορά σε επηρεασμό συγκεκριμένων πωλητών. Η ιδία η συμπερίληψη του ονόματος του Κυριάκου Ξενοφώντος στην επιστολή 29.2.2000 τι υποδηλεί; Υπέγραψε τη συμφωνία ως διευθυντής. Υπό ποια ιδιότητα διαμαρτυρήθηκε; Κάτι τέτοιο δεν διευκρινίστηκε. Ενισχύει τη θέση ότι ακόμη ήταν διευθυντής του Λατομείου. Περαιτέρω, όταν με τη συμφωνία ημερ. 4.7.2005, συμφώνησε ο Σ. Κούνουνας να δημιουργηθεί νέος λογαριασμός υπό δέσμευση έτσι ώστε να κατατίθενται τα έσοδα του Λατομείου, καταδεικνύει κατά την άποψη μου ανειλικρίνεια η πράξη αυτή, αφού ήξερε ότι οι μετοχές του Λατομείου στη Selenior είχαν ήδη μεταβιβαστεί στην εταιρεία Κούνουνας Μπετόν Λτδ. Στην ένορκη δήλωση του Σ. Κούνουνα για έκδοση συντηρητικού διατάγματος (Τεκμ.63β) όταν γίνεται αναφορά στις επιστολές του Σ. Πολεμίτη ημερ. 28.2.2000 - 2.3.2000, υπάρχει μια σοβαρή αντίφαση αφού μεταξύ των μαρτύρων εναγομένων, αφού η Μαρία Παναγιώτου επέμενε ότι επισκέφθηκαν το γραφείο της Λ. Θεοφάνους μετά τη λήψη της επιστολής της Westside ημερ. 28.2.2000 (Τεκμ.48). Ο δικηγόρος Σ. Πολεμίτης μίλησε για συνάντηση όχι στις 28 αλλά στις
42. Παράλληλα αναφέρεται ότι ο Χαράλαμπος Σίμωνος ζήτησε από τη Λ. Θεοφάνους την εγγραφή των μετοχών στην Westside χωρίς να αναφέρει τη διαφωνία του Λατομείου και την επιστολή Πολεμίτη. Αυτή η αναφορά έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την όλη μαρτυρία του Σ. Κούνουνα ως προς τις συζητήσεις που έγιναν με τη δικηγόρο Λίζα Θεοφάνους στις 29.2.2000 ή ακόμη και προγενέστερα όπως ο ίδιος είπε. Ένα άλλο γεγονός που καταδεικνύει το στοιχείο της υπερβολής του Σ. Κούνουνα είναι το γεγονός ότι από την επισυναφθείσα κατάσταση χρεωστών και τραπεζικών λογαριασμών (Τεκμ.β) στο (Τεκμ.46) το Λατομείο εμφανίζεται κάθε άλλο παρά εταιρεία υπό διάλυση ή καταδεικνύεται η ανικανότητα των διευθυντών, μεταξύ των οποίων ήταν και ο Παναγιώτης Παναγιώτου, αλλά αντίθετα εμφανίζεται μια επιχείρηση με χρέη μεν αλλά λειτουργούσα. Το ζητούμενο ήταν να πείσει το Δικαστήριο με τη μαρτυρία του ο Σ. Κούνουνας ότι ο Παναγιώτης Παναγιώτου ήταν ανίκανος να διαπραγματευθεί. Κάτι τέτοιο δεν συνάδει με τη μαρτυρία του. Άλλη διάσταση που κατά την άποψη μου καταδεικνύει την ανειλικρίνεια του Σ. Κούνουνα είναι το περιεχόμενο του Τεκμ. 45 που δείχνει την πρόθεση του μάρτυρα. Στις 28.9.2005 έλεγε ότι δεν υπάρχει προνόμιο και ούτε υπήρχε σωτηρία αυτής της εταιρείας. Βλέπουμε ότι την ίδια περίοδο μεταβιβάζει όλες τις μετοχές, δηλαδή 4999 από το λατομείο Παναγιώτου στο όνομα Σ. Κούνουνας Μπετόν Λτδ. Είναι συνεπώς έκδηλο, ότι ο μάρτυρας αυτός δεν ήλθε στο Δικαστήριο με πρόθεση να πει την αλήθεια, αλλά λέγοντας ψέματα και με πρόθεση να βοηθήσει τους εναγόμενους να απαλλαγούν από τους όρους της συμφωνίας την οποία είχαν υπογράψει με τους εναγόμενους. Μια τελευταία πτυχή που κατά την άποψη μου ενισχύει την κακή εντύπωση που μου δημιούργησε ο μάρτυρας, είναι η συμπερίληψη στην επιστολή του Πολεμίτη (Τεκμ.29), της πρόθεσης των εναγομένων για δημιουργία νέας, μεταξύ των διαδίκων, συμφωνίας. Πως συνάδει μια τέτοια προσέγγιση όταν ο Σ. Κούνουνας επέμενε για επαχθείς όρους για εμπλοκή της δικηγόρου Λ. Θεοφάνους, απουσία εμπιστοσύνης και ταυτόχρονα κατηγορηματικής τοποθέτησης του Σ. Κούνουνα ως προς την αναξιοπιστία της Westside. Σίγουρα αυτά αποτελούν δεύτερες σκέψεις οι οποίες καταδεικνύουν ανειλικρίνεια. Οι άλλοι εμπλεκόμενοι στα γεγονότα που έλαβαν χώρα προς το τέλος Φεβρουαρίου 2000 είναι η Μαρία Παναγιώτου και ο σύζυγος της Κυριάκος Ξενοφώντος. Πρέπει από την αρχή να πω ότι σε όλη τη διάρκεια της μαρτυρίας της Μαρίας Παναγιώτου, η ιδία δυσκολευόταν πολύ να πει τα περί πιέσεων και εξαναγκασμού. Κόμπιαζε κατά το στάδιο της μαρτυρίας της όταν έκανε αναφορά στα θέματα αυτά. Πρέπει να σημειώσω ότι η μάρτυρας αυτή είχε κατά την άποψη μου συνειδησιακό πρόβλημα, δηλαδή αν θα έδιδε μαρτυρία υποστηρίζοντας την οικογένεια της ή τους ξένους. Προτίμησε την οικογένεια της, γεγονός κατανοητό μεν, αλλά ταυτόχρονα για διάφορα θέματα στα οποία θα αναφερθώ μεταγενέστερα, πιστεύω ότι δεν είπε όλη την αλήθεια στο Δικαστήριο. Ιδιαίτερα όσον αφορά τα περί πιέσεων, τα οποία δεν τέθηκαν στο Χ. Σίμωνος, κατά τη δική του ένορκη μαρτυρία. Η Μ. Παναγιώτου μιλούσε γενικά και αόριστα για μη ικανοποιητική διευθέτηση. Όταν ρωτήθηκε τι εννοούσε με αυτό παρέπεμπε στον Σ. Κούνουνα και στην επιστολή Πολεμίτη (Τεκμ.49) επειδή, όπως της είπαν, η Λ. Θεοφάνους είχε σχέσεις με τη Westside και ο σύζυγος της ήταν διευθυντής. ΄Ηταν αναληθής η Μαρία όταν προσπάθησε να πείσει το Δικαστήριο ότι δεν ήταν προς το συμφέρον τους η συμφωνία, απαντώντας με μια γενικότητα και αοριστία. Όταν ρωτήθηκε να προσδιορίσει με σαφήνεια τι την ενοχλούσε, έδιδε μια γενική απάντηση παραπέμποντας στο Σ. Κούνουνα ή είχε σαφή δυσκολία να δώσει μια ικανοποιητική απάντηση. Όταν ταυτόχρονα αντίκρυζε οποιαδήποτε δυσκολία η μάρτυρας, έκαμνε επίκληση στον Σ. Κούνουνα και στην επιστολή 29.2.
43. Όταν υποβλήθηκε στη μάρτυρα ότι η ίδια είχε εισπράξει το αντάλλαγμα της συμφωνίας και τις δωρεάν μετοχές από την Westside, δυσκολευόταν να συμφωνήσει αν όντως έγινε. Ενα γεγονός που κατά την άποψη μου καταδεικνύει ανειλικρίνεια, όταν η ίδια εισέπραξε χωρίς αμφισβήτηση το ποσό το οποίο της αναλογούσε, με τη συμφωνία πώλησης των μετοχών ημερ. 27.1.
44. Ακόμα και για το χρόνο παραίτησης του συζύγου της δεν ήταν διατεθειμένη να παραδεχθεί πότε αυτή έγινε. Επέμενε ότι η παραίτηση έγινε στις 27.1.2000 ενώ στη συνέχεια είπε ότι δεν είχε οποιοδήποτε έγγραφο γι' αυτό. Σε κάποιο στάδιο στην αντεξέταση, η μάρτυρας είπε αφού ο Σ. Κούνουνας ανακάλυψε τη σχέση της Λ. Θεοφάνους με τη Westside η ίδια δεν μπορούσε να πει «όχι». Αυτό καταδεικνύει το μέγεθος της αμφιταλάντευσης της μάρτυρος μεταξύ της οικογένειας των τρίτων. Έδωσε η μάρτυρας έμφαση στην πίεση που δέχθηκε και ότι οι υποσχέσεις των αγοραστών δεν τηρήθηκαν αφού δεν είχαν αρθεί οι υποθήκες που ήταν κατατεθειμένες σε βάρος της περιουσίας της. Δέχθηκε στη συνέχεια αντεξεταζόμενη ότι η Westside της είχε προτείνει άρση των υποθηκών νοουμένου ότι θα προχωρούσε σε αυτό το θέμα και ο Παναγιώτης Παναγιώτου εκ μέρους του Λατομείου. Δεν δεικνύει ειλικρίνεια γιατί αυτή η διάσταση είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που άφησε να νοηθεί στο στάδιο της κυρίως εξέτασης. Η Μαρία Παναγιώτου και ο σύζυγος της επέμεναν ότι η εταιρεία Westside τους ξεγέλασε. Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο ζητείται η ακύρωση της συμφωνίας από τους εναγόμενους. Είναι σχήμα οξύμωρον να δίδονται τα χρήματα από τη Westside, δηλαδή να καλύπτεται η αντιπαροχή και στη συνέχεια η Μαρία και ο σύζυγος της να επιστρέφουν τα χρήματα στη Westside με τη μορφή του δανείου. Παράλληλα, να εισηγείται ότι δεν εισέπραξε οτιδήποτε από την πιο πάνω εταιρεία όταν μετά αποδεικνύεται ότι εισέπραξε σε μεταγενέστερο στάδιο το ποσό των £40.000, ως μέρος του δανείου που είχε κάμει στη Westside. Ως προς το θέμα του τι είχε διαμειφθεί στις 29.2.2000 η Μαρία Παναγιώτου δεν μίλησε για συνομιλία Κούνουνα με Θεοφάνους. Αυτό αναφέρθηκε από τον Κ. Ξενοφώντος. Ως προς τη συνάντηση στο γραφείο της Λ. Θεοφάνους με το Χ. Σίμωνος, η Μ. Παναγιώτου αρνήθηκε ότι της δόθηκε οποιοδήποτε χαρτί. Αντίθετα ο σύζυγος της Κ. Ξενοφώντος μίλησε ότι μπορεί να δόθηκε το χαρτί που είχε σχέση με το 5% των μετοχών. Ο Κυριάκος Ξενοφώντος πρόβαλε μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση ως προς τις οδηγίες του Σωτήρη Κούνουνα. Ο τελευταίος τους είχε πει ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τους όρους της συμφωνίας. Αυτή η εκδοχή είναι εντελώς διαφορετική και αντίθετη με την εκδοχή της Μαρίας Παναγιώτου, η οποία μίλησε για την εμπλοκή της Λ. Θεοφάνους στη συμφωνία. Ο Κ. Ξενοφώντος έδωσε έμφαση σε πιέσεις που ασκήθηκαν από τον Χ. Σίμωνος ώστε ο ίδιος να παρουσιάζεται ως διευθυντής του λατομείου ως το
45. Πρέπει να σημειώσω ότι κανένας δεν εισηγήθηκε κάτι τέτοιο, πόσο μάλλον η επιστολή τερματισμού υπηρεσιών του συγκεκριμένου που υπογράφεται από τον Σωτήρη Κούνουνα ως διευθυντή του Λατομείου και έγινε το
46. Οι πιέσεις αυτές ήταν για να πει όπως χαρακτηριστικά είπε, ότι η γυναίκα του πήρε χρήματα. Και πάλιν πιστεύω ότι δεν ήταν ειλικρινής ο μάρτυρας αφού κανείς δεν αμφισβήτησε ότι όντως χρήματα δόθηκαν. Διερωτάται κανείς προς τι η προσπάθεια υπερτονισμού θεμάτων που δεν ήταν ουσιαστικά στην προσωπική του γνώση. Ηταν έκδηλο και πασιφανές ότι ο Κ. Ξενοφώντος χωρίς ουσιαστικά να αντιλαμβάνεται επαναλάμβανε ότι είχε εξαπατηθεί. Όταν ρωτήθηκε με ποιο τρόπο, δεν μπορούσε να δώσει απάντηση και σε άλλες περιπτώσεις ο ίδιος τηρούσε σιωπή. ΄Ηταν έκδηλο από την όλη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού και της Μαρίας Παναγιώτου ότι οι ίδιοι δεν ικανοποιήθηκαν από παράλληλες συμφωνίες που είχαν με τη Westside ότι δηλαδή θα ελάμβαναν μετοχές της τάξης των £180.000 με αξία £5 η κάθε μια. Αυτό ήταν, κατά την άποψη μου, ένα από τα στοιχεία που προσπάθησε να δώσει στο Δικαστήριο και να πείσει ότι δεν έγινε η συμφωνία όπως είχε συμφωνηθεί. Ως προς τη διάσταση για το αν και κατά πόσο δόθηκε ή όχι οποιοδήποτε χαρτί στη Μαρία Παναγιώτου κατά το στάδιο της υπογραφής του μεταβιβαστικού των μετοχών, έχω ήδη σημειώσει τη διάσταση που υπήρχε μεταξύ της μαρτυρίας των δύο. Πρέπει να σημειώσω ότι με πολύ διστακτικότητα και προβληματισμό αντίκρυσα τη μαρτυρία του Κ. Ξενοφώντος. Εκδηλώνει σαφή αντίθεση στη συμφωνία, εκφράζει παράπονα εναντίον της Westside. Εισπράττει τελικώς το τίμημα πώλησης των μετοχών του Λατομείου και δανείζει το ποσό αυτό στην Westside. Ενώ προσπάθησε να εμφανιστεί ότι έχει εξαπατηθεί και ταλαιπωρηθεί το ποσό που δανείζει στην εταιρεία Westside, ήταν στο περίπου £100,000, και στο περίπου, ήταν και η ημερομηνία στην οποία δάνεισε το πιο πάνω ποσό. Πρέπει να ήταν Φεβρουάριος του 2000 είπε, αλλά δεν θυμόταν καλά. Πως συνάδει αυτή η αντιμετώπιση της έλλειψης εμπιστοσύνης ή εκδήλωσης παραπόνων εναντίον μιας εταιρείας, όταν παράλληλα την δανείζει ο συγκεκριμένος μάρτυρας; Τελικώς δέχθηκε ότι τρίτα πρόσωπα ανέλαβαν να πληρώσουν το δάνειο αυτό και μάλιστα με τόκο 9%, κάτι το οποίο δεν το είπε αμέσως, ούτε ανέφερε ότι υπήρχε γραμμάτιο, τους όρους του οποίου τηρούσαν τα τρίτα αυτά πρόσωπα. Δεν συνάδει αυτή η προσέγγιση με ένα ειλικρινή μάρτυρα. Επέμενε ο μάρτυρας αυτός ότι ο Σίμωνος του είχε ζητήσει να θυμάται ότι η γυναίκα του υπέγραψε στις 27.1.2000 και ότι ο ίδιος έφυγε από την εταιρεία το
47. Δεν εξήγησε ο μάρτυρας τι συνέπεια ή τι αποτέλεσμα είχαν αυτές οι πιέσεις όταν δεν αμφισβητείται η υπογραφή της συμφωνίας 27.1.
48. Δεν έδωσε επίσης οποιαδήποτε ικανοποιητική εξήγηση, γιατί, ενώ παρουσιάζει τον εαυτό του ότι υπέβαλε παραίτηση από την εταιρεία του λατομείου 27.1.2000 υπογράφει την επιστολή ημερ. 6.2.2001 προς τη Σταύρη Ευαγόρου (Τεκμ.60), που την καλούσε να επιτρέψει στη Westside να δει τους λογαριασμούς του Λατομείου. Δεν έδωσε καμιά εξήγηση υπό ποιά ιδιότητα υπέγραψε την επιστολή, όταν από κάτω αναφέρονται οι λέξεις «διευθύνων σύμβουλος». Καμιά εξήγηση δεν έδωσε ο μάρτυρας για την επιστολή τερματισμού των υπηρεσιών ως διευθυντή του Λατομείου του τον Φεβρουάριο του 2001, που υπέγραψε ο Σωτήρης Κούνουνας. Μισές αλήθειες είπε στο Δικαστήριο χωρίς να ξεκαθαρίσει τι το μεμπτό έκανε ο Χ. Σίμωνος. Ούτε εξήγησε τι εννοούσε με τα «λεπτά σημεία» που ανέφερε ότι ήταν η εισήγηση του τελευταίου. Δεν έδωσε ο μάρτυρας οποιαδήποτε εξήγηση πως θα τον απέλυαν αν μαρτυρούσε στο Δικαστήριο. Αφήνω που κάτι τέτοιο δεν τέθηκε στο Χ. Σίμωνος, όπως έχω σημειώσει. Ως προς το δε βιβλίο μελών για το οποίο έκανε αναφορά και παρουσίασε ο Σ. Κούνουνας ο μάρτυρας αυτός, ο οποίος την περίοδο που υποτίθεται ότι ετοιμάστηκε ήταν διευθυντής, είπε ότι δεν γνώριζε ότι υπήρχε ένα τέτοιο βιβλίο. Ακόμη και για το (Τεκμ.48(ε)) που ήταν η πρόσκληση της Westside για τήρηση της συμφωνίας, που σημειώνω παραλήφθηκε από τον Κ. Ξενοφώντος ως διευθυντή του Λατομείου, δεν έδωσε καμιά εξήγηση που να συνάδει με την εκδοχή για παραίτηση από το Λατομείο στις 27.1.
49. Αυτή η όλη δομή γεγονότων που περιλαμβάνονται στα (Τεκμ.56 και 60) δηλαδή η επιστολή προς Σταύρη Ευαγόρου και η επιστολή Κούνουνα που απολύει τον Κ. Ξενοφώντος τον Φεβράρη 2001, σαφώς καταδεικνύουν ότι ο Κ. Ξενοφώντος δεν έλεγε την αλήθεια στο Δικαστήριο. ΄Εγινε ειδική αναφορά από τη Μαρία Παναγιώτου και τον Κ. Ξενοφώντος σε προσπάθεια επηρεασμού των ιδίων, για να καταθέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου, από το Χ. Σίμωνος και το συνήγορο των εναγόντων, περιλαμβάνοντας και προσπάθεια επηρεασμού και του ιδίου του Δικαστηρίου. Βρίσκω ούτε και σε αυτό το στάδιο οι μάρτυρες ήταν ειλικρινείς, γιατί το σημαντικότερο κατά την άποψη μου, είναι το γεγονός ότι η μαρτυρία αυτή δεν τέθηκε στο Χ. Σίμωνος, όταν αυτός κατέθετε ενώπιον του Δικαστηρίου, έτσι ώστε να υπάρχει και η δική του εκδοχή ως προς τα διαδραματισθέντα. Δεν δέχομαι τη μαρτυρία της Μαρίας Παναγιώτου για το λόγο που εξήγησα ότι δηλαδή βρισκόμενη σε μια αντιπαράθεση με τη δική της οικογένεια κατέθεσε με στόχο να βοηθήσει τους εναγόμενους. Για τους λόγους που εξήγησα ούτε τη μαρτυρία του Κυριάκου Ξενοφώντος αποδέχομαι, γιατί βρίσκω ότι ήταν επιλεκτική η προσπάθεια του να πείσει το Δικαστήριο σε θέματα που δεν ήταν αμφισβητούμενα σε βαθμό που τον έχει καταστήσει αναξιόπιστο. Είχε κατά την άποψη μου σοβαρή επίδραση στην κρίση μου η εμμονή του Κ. Ξενοφώντος ότι η συνάντηση στο γραφείο της Λ. Θεοφάνους για την παραλαβή των χρημάτων από τη Westside έγινε στις 28.2.2000, προσδιορίζοντας με σαφήνεια και την ώρα. Δεν μπορώ να φανταστώ πως είναι δυνατό αυτό το συγκεκριμένο γεγονός να μην είχε συμπεριληφθεί στην επιστολή Πολεμίτη ημερ. 29.2.
50. Ένα επιπρόσθετο στοιχείο που καταδεικνύει την αναξιοπιστία των μαρτύρων αυτών ήταν ότι ενώ πρόθεση τους ήταν να επιστρέψουν τα χρήματα, όπως αναφέρεται στην επιστολή, κάτι τέτοιο ποτέ δεν έγινε. Αφήνω που για να ενισχυθεί η θέση αυτή των εναγομένων ο Χριστοφής Κούνουνας μίλησε για συνάντηση στο σπίτι της Μαρίας στις 28.2.2000, γεγονός που οδήγησε στην επίσκεψη στο δικηγόρο και την ετοιμασία της επιστολής. Ούτε ο Χριστοφής Κούνουνας ήταν ειλικρινής σε αυτό το σημείο, γιατί θα ήταν τουλάχιστον ως πρώτο θέμα συζήτησης ή και αναφοράς, το γεγονός ότι η Μαρία Παναγιώτου εισέπραξε το τίμημα πώλησης και το αντάλλαγμα της συμφωνίας σε εκείνη τη συνάντηση, κάτι το οποίο δεν έγινε. Συνακόλουθα βρίσκω ότι ο Χριστοφής Κούνουνας δεν είπε την αλήθεια ως προς αυτό το σκέλος της μαρτυρίας του. Ως τελευταίος μάρτυρας κατέθεσε ο δικηγόρος Στέλιος Πολεμίτης. Πρέπει να σημειώσω ότι η κατάθεση του μάρτυρα ήταν γεμάτη από γενικότητες και ασάφειες. Δεν έχει εξηγήσει ο συγκεκριμένος μάρτυρας με πειστικό τρόπο τι εννοούσε στην επιστολή για νέα συμφωνία, όταν υπήρχε το τεράστιο, κατά την εισήγηση των εναγομένων, θέμα, ύπαρξης επαχθών όρων, εμπλοκής της δικηγόρου Λ. Θεοφάνους, απουσίας οποιασδήποτε εμπιστοσύνης. Δεν δεικνύει αντικειμενικό μάρτυρα, όπως θα ανέμενε κάποιος από ένα δικηγόρο. Ένα άλλο στοιχείο που συνηγορεί υπέρ της εισήγησης ότι τίποτε από όλα, όσα είχαν πει οι εναγόμενοι δεν έγιναν μέχρι τις 29.2.2000, είναι το γεγονός ότι στην επιστολή Πολεμίτη, δεν ζητήθηκε το πιο σοβαρό κατά την άποψη μου, δηλαδή να μην γίνουν μεταβιβάσεις και περιορίστηκε να το πει ο Σ. Πολεμίτης ότι το ανέφερε στη Λ. Θεοφάνους προφορικά. Ακόμη και η ισχυριζόμενη εμπλοκή της Λ. Θεοφάνους στην όλη υπόθεση δεν εξειδικεύθηκε από τον Σ. Πολεμίτη. Ακόμα και πότε η Λ. Θεοφάνους είχε εμπλοκή στην αγωγή δεν ήταν διατεθειμένος ο μάρτυρας να πει με ακρίβεια προσφεύγοντας σε αοριστίες και γενικότητες. Ο Στ. Πολεμίτης προβληματιζόταν κατά το στάδιο της εξέτασης του και δεν ήταν καθόλου σαφής ή κατηγορηματικός. Υιοθέτησε μια στάση καταγγελίας της σύμβασης. Αναφερόμενος σε επαχθείς όρους, η νομική του προσέγγιση είναι σεβαστή, αλλά όταν ζητήθηκε από τον μάρτυρα να προσδιορίσει περαιτέρω, είπε ότι δεν θυμόταν αφού πέρασαν πέντε χρόνια. Μια τέτοια προσέγγιση δεν συνάδει με αντικειμενικό μάρτυρα, όπως έπρεπε να εμφανίζεται ένας δικηγόρος. Αντίθετα μου έδωσε την εντύπωση ότι προσπαθούσε να βοηθήσει αναφέροντας ότι του είπαν για ψυχολογικά προβλήματα ή ψυχολογική πίεση που ασκήθηκε προς τους πελάτες του. Γεγονός που δεν συνάδει όπως σημείωσα με την αναμενόμενη αντικειμενικότητα. Σε κανένα σημείο δεν αναφέρθηκε ο μάρτυρας σε συζήτηση ή εμπλοκή του Παναγιώτη Παναγιώτου, αντίθετα η μόνη μαρτυρία και αναφορά που έγινε από τον μάρτυρα είναι τι του έχουν πει οι πελάτες του και συγκεκριμένα ο Σωτήρης Κούνουνας. Ο μάρτυρας μίλησε για διάφορες επιστολές. Όταν του αναφέρθηκε ότι δεν γίνεται καμία μνεία στην υπεράσπιση, ο μάρτυρας πρόβαλε τον ισχυρισμό ότι υπήρξε μεγάλη διάρκεια χρόνου από την εποχή που έγιναν αυτά τα γεγονότα έτσι ώστε δεν μπορούσε να θυμηθεί. Ακόμα, και για το σημαντικό, όπως τοποθετήθηκε θέμα της συνομιλίας με τη Λ. Θεοφάνους, ο Σ. Πολεμίτης ήταν ασαφής σε βαθμό που τον καθιστά ανειλικρινή. Ιδιαίτερα ως προς το θέμα του χειρισμού των θεμάτων της εταιρείας. Ηταν η συζήτηση αυτή μετά τις 29.2.2000; ΄Ηταν μετά τη λήψη των χρημάτων από τη Μαρία Παναγιώτου; 'Ηταν πριν την ειδοποίηση προς τον ΄Εφορο Εταιρειών; Αυτά ήταν αναπάντητα ερωτήματα και η προβολή της διάρκειας των πέντε χρόνων από τον μάρτυρα ήταν επιλεκτική. Ούτε τον τρόπο με τον οποίο παραιτήθηκε η Λ. Θεοφάνους από γραμματέας της εταιρείας δεν θυμόταν ο μάρτυρας να πει. Ούτε αν ήταν παρόντες οι πελάτες του στη συνομιλία με τη Λ. Θεοφάνους, όταν κάποιοι μάρτυρες μίλησαν για ανοικτή τηλεφωνική συνομιλία. Καμιά εξήγηση δεν έδωσε ο μάρτυρας, ενώ μιλούσε για εμπλοκή της Λ. Θεοφάνους, στο περιεχόμενο της επιστολής του δικηγόρου Χατζηνεοφύτου (Τεκμ.50) ημερ. 29.2.2000, που καλούσε τους εναγόμενους να συμμορφωθούν διαφορετικά θα προχωρούσαν οι ενάγοντες σε λήψη δικαστικών μέτρων. ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ Με γνώμονα τη πιο πάνω αξιολόγηση, βρίσκω ότι τον Γενάρη του 2000, το Λατομείο είχε διάφορα χρέη και προβλήματα λειτουργίας. Ο Παναγιώτης Παναγιώτου ως διοικητικός σύμβουλος του Λατομείου, επιθυμούσε τη πώληση μέρους των μετοχών του Λατομείου. Για το σκοπό αυτό ο Παναγιώτης Παναγιώτου έδωσε στον Χ. Σίμωνος την γεωλογική έκθεση της Geoinvest (Τεκμ.37). Μετά από πρόταση του Χαράλαμπου Σίμωνος, ο οποίος ήταν διοικητικός σύμβουλος της Westside, κατέληξαν σε συμφωνία πώλησης του 50% των μετοχών του Λατομείου και επίσης μιας μετοχής στην Selenior. Οι όροι της μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας, συμπεριλήφθηκαν στο γραπτό κείμενο της συμφωνίας ημερ. 27.1.2000 (Tεκμ.46). Η συμφωνία αυτή ετοιμάστηκε από το δικηγόρο Λεωνίδα Γεωργίου. Ο τελευταίος ήταν δικηγόρος των εταιρειών του Λατομείου, της Selenior και της οικογένειας Παναγιώτου για χρόνια. Το κείμενο της συμφωνίας για την πώληση των μετοχών του Λατομείου (Τεκμ.46) υπογράφτηκε στις 27.1.2000, εκτός από τους πωλητές και αγοραστές, από τους Κυριάκο Ξενοφώντος, Παναγιώτη Παναγιώτου και Νεοφύτα Παναγιώτου για λογαριασμό του Λατομείου. Από τους τους Παναγιώτη Παναγιώτου και Νεοφύτα Παναγιώτου ως μετόχους του Λατομείου και επίσης από τους Παναγιώτης Παναγιώτου, Νεοφύτα Παναγιώτου, Κυριάκο Ξενοφώντος, Μαρία Παναγιώτου και Γεωργία Παναγιώτου ως Διευθυντών του Λατομείου και υπό την προσωπική τους ιδιότητα. Το έγγραφο μεταβίβασης μετοχών (Τεκμ.47) που αποτελούσε το κείμενο απόκτησης από την Westside της μιας μετοχής της Selenior, υπογράφτηκε από τους Νεοφύτα Παναγιώτου, Παναγιώτη Παναγιώτου και Κυριάκο Ξενοφώντος ως εκχωρητές και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της Selenior. Ταυτόχρονα, στο ίδιο κείμενο παρατίθεται η συγκατάθεση του άλλου μετόχου της Selenior, Παναγιώτης Παναγιώτου και περιλαμβάνεται στο κείμενο η παραίτηση του από το δικαίωμα αγοράς της συγκεκριμένης μεταβιβασθείσας, προς τη Westside μετοχής. Με βάση τις πρόνοιες της συμφωνίας ημερ. 27.1.2000, η Μαρία και η Γεωργία Παναγιώτου θα προχωρούσαν στη μεταβίβαση, προς την Westside, των 100 μετοχών που κατείχαν. Επιπρόσθετα, θα μεταβίβαζαν ακόμη 25 μετοχές του Λατομείου, που τους αναλογούσαν από την περιουσία του αδελφού τους Σάββα Παναγιώτου, που απεβίωσε το 1997 (Τεκμ.39). Επίσης το Λατομείο θα μεταβίβασε στη Westside μια από τις μετοχές που κατείχε στην Selenior (Τεκμ.47). Κατά το στάδιο της υπογραφής δόθηκαν δύο επιταγές από £20000 προς τις Μαρία και Γεωργία Παναγιώτου. Η επιταγή προς τη Γεωργία Παναγιώτου δεν εξαργυρώθηκε. Η συμφωνία μεταξύ άλλων όρων προνοούσε την αποπληρωμή του υπολοίπου του τιμήματος με την ολοκλήρωση της συμφωνίας και μεταβίβαση των μετοχών που συμφωνήθηκε να γίνει στις 28.2.
51. (όρος 3(iv), και 4 και 6 του Τεκμ.46). Στο μεσοδιάστημα από της υπογραφής (27.1.2000) μέχρι τις 28.2.2000 η εταιρεία Westside, με τους εκπροσώπους της, ανέλαβε τη διεξαγωγή των εργασιών λατόμευσης στην περιοχή που υπήρχε το προνόμιο της Selenior στην περιοχή Ανδρολίκου στην Πάφο, με βάση την άδεια χρήσεως (Τεκμ.36). Για αντιμετώπιση των αναγκών και υποχρεώσεων του Λατομείου σε αναλώσιμα υλικά, εμπορεύματα, εξαρτήματα και άλλες χρηματικές υποχρεώσεις, προς πιστωτές και προμηθευτές οι ενάγοντες πλήρωσαν: Προς το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων £10.297,91 (Τεκμ.9,10,11,28 και 29) Μισθούς Προσωπικού £ 2.798 (Τεκμ.27 και 30) Προς Επαρχο Πάφου για δικαίωμα εξόρυξης £ 2.468 (Τεκμ.3 και 35) Προς Τμήμα Μεταλλείων £ 2.489,40 (Τεκμ.67, 33 και 34) Προς Πιστωτή A.G.Sofroniou £ 371,61 Προς Πιστωτή Westside £ 8.664,54 (Τεκμ.12-24) Προς Πιστωτές Ανδρέας Ιερείδης Λτδ £ 1.320,20 (Τεκμ.26) Προς Πιστωτή Πέτρο Στυλιανού £ 237,80 (Τεκμ.8) Προς Πιστωτές Μ. Pateras Ltd £ 4.000,= (Τεκμ.32) Προς Πιστωτή Γ. Κουτσόφτας £2.020,= (Τεκμ.31) Προς Πιστωτή Νεοφύτα Σάββα £4.240,= (Τεκμ.5) Προς Πιστωτή Γ. Προδρόμου £1.900,= (Τεκμ.4) Προς Πιστωτή Ν. Παπαδόπουλο £10.000,= (Τεκμ.2) Προς δικηγόρο Λεωνίδα Γεωργίου £30.000,= (Τεκμ.1) ------------- Σύνολο £80.807,46 Λαμβανομένου υπόψη ότι οι ενάγοντες διεκδικούν με τη μαρτυρία του Χαρ. Σίμωνος £79.840.
52. Αυτό το ποσό θα τους επιδικαστεί σε περίπτωση επιτυχίας αυτού του σκέλους της απαίτησης. Τέλος του Γενάρη του 2000 ήλθε στη Κύπρο ο Σωτήρης Κούνουνας, θείος των εναγομένων 1 και
53. Ο πιο πάνω ανέλαβε και εκπροσωπούσε την οικογένεια Παναγιώτου. Ο Σ. Κούνουνας, μετά που ενημερώθηκε για τη συμφωνία ημερ. 27.1.2000 και τους όρους της, αποφάσισε ότι δεν ήταν συμφέρουσα για την οικογένεια Παναγιώτου. Υπήρξαν συζητήσεις μεταξύ Χ. Σίμωνος και Σ. Κούνουνα την περίοδο μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου με στόχο η κάθε πλευρά να βελτιώσει τους όρους της συμφωνίας. Όταν οι ενάγοντες αντιλήφθησαν ότι οι πωλητές, Μαρία Παναγιώτου και Γεωργία Παναγιώτου, δεν είχαν πρόθεση να υλοποιήσουν τους όρους και να ολοκληρώσουν τη συμφωνία με τη μεταβίβαση των μετοχών, απέστειλαν στις 28.2.2000 σχετικές ειδοποιήσεις προς όλους τους συμβαλλόμενους (Τεκμ.48Α-Στ). Με την ειδοποίηση αυτή, η Westside επαναλάμβανε την πρόθεση της να ολοκληρώσει τη συμφωνία και γνωστοποιούσε στους πωλητές ότι οι επιταγές βρίσκονταν στο γραφείο του δικηγόρου Γ. Χ"Νεοφύτου. Οι εναγόμενοι και ο Σ. Κούνουνας επισκέφθηκαν το δικηγόρο Στέλιο Πολεμίτη και απάντησαν στο αίτημα των εναγόντων με την επιστολή ημερ. 29.2.2000 (Τεκμ.49). Με την επιστολή γνωστοποιείται η θέση της οικογένειας Παναγιώτου και του Λατομείου, ότι η συμφωνία είναι «άκυρη ή ακυρώσιμη» επειδή περιέχει όρους και στοιχεία που την καθιστούν τέτοια. Ταυτόχρονα γνωρίζεται στους ενάγοντες η πρόθεση των πιο πάνω συμβαλλομένων για σύναψη νέας συμφωνίας με «όρους και προϋποθέσεις ισοβαρείς και όχι επαχθείς». Περαιτέρω, προσφέρεται η δυνατότητα στην Westside να παραλάβει τα πληρωθέντα με τη συμφωνία ποσά, αν δεν επιθυμούσε την σύναψη νέας συμφωνίας. Στην επιστολή αυτή απάντησαν οι δικηγόροι της Westside, X"Νεοφύτου και Ευθυμιάδης, με επιστολή ιδίας ημερομηνίας, ήτοι 29.2.2000 (Τεκμ.50). Με την επιστολή αυτή οι ενάγοντες εμμένουν στην υλοποίηση της συμφωνίας και δίδουν περαιτέρω παράταση 24 ωρών για συμμόρφωση διαφορετικά απειλούσαν τη λήψη δικαστικών μέτρων. Μετά την εξέλιξη αυτή ο Χ. Σίμωνος επισκέφθηκε το σπίτι της Μαρίας Παναγιώτου. Συναντήθηκε με αυτή και το σύζυγο της Κυριάκο Ξενοφώντος προσπαθώντας να τους πείσει να υλοποιήσουν τη συμφωνία. Επειδή η Μαρία Παναγιώτου ήθελε και είχε ανάγκη τα χρήματα και επίσης επιθυμούσε άρση των υποθηκών που υπήρχαν σε βάρος των κτημάτων της, δέχτηκε. Εγινε συνάντηση στο γραφείο της δικηγόρου Λ. Θεοφάνους στις 2.3.2000, μεταξύ Χ. Σίμωνος, Μ. Παναγιώτου και Κ. Ξενοφώντος. Πληρώθηκε το υπόλοιπο του τιμήματος πώλησης των μετοχών προς τη Μαρία και η τελευταία υπέγραψε το έγγραφο μεταβίβασης των μετοχών (Τεκμ.55). Γνωστοποιήθηκε η πώληση των μετοχών στον ΄Εφορο Εταιρειών. Η μη υλοποίηση της συμφωνίας από τη Γεωργία Παναγιώτου οδήγησε τους ενάγοντες στην καταχώρηση της παρούσας αγωγής στις 8 Mαρτίου
54. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Το πρώτιστο θέμα που θα με απασχολήσει είναι η ύπαρξη ή όχι συμφωνίας για πώληση των μετοχών του Λατομείου και της Selenior μεταξύ των διαδίκων. Με τη δικογραφημένη θέση τους οι εναγόμενοι αρνούνται την αναφορά σε συμφωνία. Παρόλο που στη συνέχεια, δίδουν σωρεία διαζευκτικών λόγων γιατί οι πρόνοιες της δεν πρέπει να εφαρμοστούν, ή ακόμη ότι είναι αδύνατη η εκτέλεση της ή ότι είναι άκυρη, θα το εξετάσω. Εν πάση περιπτώσει με κοινή δήλωση των δικηγόρων, που κατατέθηκε στις 26.2.2001 η ύπαρξη της συμφωνίας δεν αμφισβητείται. Το γεγονός ότι το κείμενο της συμφωνίας (Τεκμ.46) ετοιμάστηκε από δικηγόρο και ότι υπογράφτηκε από όλους τους αναγραφόμενους σ' αυτό, δεν απετέλεσε αντικείμενο αντίθετης αναφοράς από οποιοδήποτε μάρτυρα. Συνακόλουθα, βρίσκω ότι στις 27.1.2000 η συμφωνία πώλησης των μετοχών του Λατομείου και της Selenior υπογράφτηκε από όλους τους συμβαλλόμενους με το κείμενο που περιγράφεται στο (Τεκμ.46). Η συμφωνία δεν υλοποιήθηκε παρά μόνο μερικώς. Η Γεωργία Παναγιώτου δεν προχώρησε στη μεταβίβαση των μετοχών που κατείχε προς τους ενάγοντες, όπως συμφωνήθηκε, στο τέλος Φεβρουαρίου. Το ερώτημα είναι ποιος ευθύνεται για τη μη υλοποίηση της συμφωνίας; Πριν απαντήσω το ερώτημα αυτό θα πρέπει να εξετάσω τις εισηγήσεις των εναγομένων γιατί, ενδεχομένως αποδοχή τους να αιτιολογεί τη μη υλοποίηση της συμφωνίας και να μην χρειαστεί ο εντοπισμός του υπαίτιου μέρους. Ο κ. Αγγελίδης εισηγήθηκε ότι οι εναγόμενοι είχαν εκτεθεί σε αθέμιτο επηρεασμό από πρόσωπο που έπαιζε διπλό ρόλο. Το πρόσωπο αυτό ήταν η δικηγόρος Λίζα Θεοφάνους. Η δυνατότητα ακύρωσης μιας σύμβασης που συνάφθηκε συνεπεία ψυχικής πίεσης, αναγνωρίζεται με βάση τον συνδυασμό των άρθρων 16 και 20 του Περί Συμβάσεως Νόμου ΚΕΦ.
55. Βλέπε ΣΠΕ ν. Πουλλά,