Ανδρέας Γεωργίου Ταμπουτσιάρης κ.α. ν. Γεώργιος Χρίστου Ι. Παναγιώτου κ.α., Αρ. Αγωγής: 3812/2005, 10.1.2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2007:A6 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Κ. Κουνίδου Ε.Δ Αρ. Αγωγής: 3812/2005 Μεταξύ:
- Ανδρέας Γεωργίου Ταμπουτσιάρης από την Λεμεσό
- Χριστόδουλος Γεωργίου Ταμπουτσιάρης από την Λυσό Εναγόντων Και
- Γεώργιος Χρίστου Ι. Παναγιώτου από την Πάφο
- Κρυστάλλω Χρίστου Ι. Παναγιώτου από την Πάφο
- Μαρούλα Χρίστου Ι. Παναγιώτου από την Πάφο
- Ελισάβετ Χρίστου Ι. Παναγιώτου από την Πάφο Εναγομένων Αίτηση ημερομηνίας 29.9.2006 για έκδοση απόφασης εναντίον των εναγομένων λόγω της παράλειψης τους να καταχωρήσουν υπεράσπιση. Ημερομηνία: 10.1.2007 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους ενάγοντες: κ. Ν. Χριστοφή (για να ακούσει απόφαση κ. Γ. Δημητριάδης) Για τους εναγόμενους: Καμία εμφάνιση Α Π Ο Φ Α Σ Η Εισαγωγή: Με την αγωγή τους οι ενάγοντες ζητούν: Α) Δήλωση και ή απόφαση του Δικαστηρίου ότι οι ενάγοντες είναι οι ιδιοκτήτες και/ή τα πρόσωπα που δικαιούνται εγγραφής και/ή κατοχής του τεμαχίου 646 του Φ/Σχ 35/14, το οποίο βρίσκεται στην τοποθεσία Λουρκά του Σούλλη στο χωριό Λυσός της Επαρχίας Πάφου εκτάσεως 5 Δεκάριων και 17τ.μ. Β) Δήλωση και ή απόφαση του Δικαστηρίου ότι οι ενάγοντες δικαιούνται αποκλειστικής εγγραφής και/ή κατοχής της πιο πάνω αναφερόμενης ακίνητης περιουσίας λόγω κληρονομιάς παρά της γιαγιά τους Μαρίας Αλεξάνδρου Γεμενετζή τέως από την Λυσό και της μητέρας τους Κυριακούς Γεωργίου Γεμενετζή τέως από την Λυσό και/ή λόγω αδιαφιλονίκητης συνεχούς και/ή αδιαλείπτου κατοχής του ως άνω κτήματος για περίοδο πέραν των 80 χρονών. Γ) Δήλωση και ή Απόφαση και ή Διάταγμα του Δικαστηρίου ότι οι εναγόμενοι παράνομα και/ή αυθαίρετα, και/ή χωρίς έννομο συμφέρον επεμβαίνουν επί της πιο πάνω περιουσίας των εναγόντων, παράνομα και/ή αυθαίρετα και/ή χωρίς έννομο συμφέρον διεκδικούν την ως άνω ακίνητη περιουσία με σχετική δήλωση τους στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Πάφου, όπου ζήτησαν την εγγραφή του κτήματος στο όνομα του και την έκδοση του σχετικού τίτλου ιδιοκτησίας. Δ). Διάταγμα και/ή απόφαση και/ή διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει τους εναγόμενους και/ή τους υπηρέτες τους και/ή του αντιπροσώπους τους όπως παύσουν κάθε επέμβαση τους επί της πιο πάνω περιουσίας των εναγόντων και όπως παύσουν να την διεκδικούν. Ε) Διάταγμα του Δικαστηρίου διηνεκές και/ή προστατευτικό που να διατάσσει όλους του εναγόμενους να μην επεμβαίνουν επί της άνωθεν περιγραφόμενης ακίνητης ιδιοκτησίας των εναγόντων και όπως μη διεκδικούν αυτή ως δήθεν δική τους ιδιοκτησία. Ζ) Διάταγμα που να διατάσσει τον Επαρχιακό Κτηματολογικό Λειτουργό Πάφου να εγγράψει στο όνομα των εναγόντων την ως άνω αναφερόμενη ακίνητη περιουσία, εξ΄ αδιαιρέτου και εις ίσα μερίδια. Η. Κάθε άλλη νόμιμη θεραπεία. Οι αξιώσεις των εναγόντων υπό στοιχεία Στ και Θ οι οποίες αφορούν αποζημιώσεις και έξοδα αντίστοιχα, εγκαταλείφθηκαν μετά από δήλωση του συνηγόρου των εναγόντων. Με την έκθεση απαίτησης τους οι ενάγοντες προβάλλουν μεταξύ άλλων τους πιο κάτω ισχυρισμούς: Οι ενάγοντες είναι μεταξύ τους αδέλφια, αδέλφια επίσης μεταξύ τους είναι και οι εναγόμενοι (βλ. παρ. 1 και 2 της Ε/Α).
- Το επίδικο κτήμα αρχικά άνηκε και ή ήταν ιδιοκτησίας και κατοχής της γιαγιάς των εναγόντων Μαρίας Αλεξάνδρου Γεμενετζή από το έτος 1875 μέχρι τον θάνατο της το έτος
- Κατά ή περί το έτος 1925 το εν λόγω ακίνητο που συνίστατο αρχικά σε αμπελώνα και μετέπειτα σε χωράφι με χαρουπιές περιήλθε λόγω δωρεάς από την γιαγιά των εναγόντων στην μητέρα τους Κυριακού Γεωργίου Γεμενετζή και η οποία συνέχιζε ανενόχλητα, διαρκώς και ή αδιατάρακτος να κατέχει, να καλλιεργεί και να νέμεται το κτήμα μέχρι το θάνατο της το έτος
- Από τον θάνατο της ρηθείσας Κυριακούς Γεωργίου Γεμενετζή μητέρας των εναγόντων το κτήμα περιήλθε εις την απόλυτη κατοχή, νόμιμη και αδιαφιλονίκητη εκμετάλλευση από τους ενάγοντες το οποίο συνεχώς, αδιαλείπτως και ή αδιατάρακτος συνέχιζαν και ή συνεχίζουν να το καρπούνται για ίδιο όφελος.
- Είναι η θέση των εναγόντων ότι τόσο οι προκάτοχοι του κτήματος όσο και οι ενάγοντες κατ΄ αντίθεση και ή αδιάλειπτα κατείχαν και ή συνέχιζαν να κατέχουν το επίδικο κτήμα για περίοδο από το έτος 1987 μέχρι σήμερα ήτοι για περίοδο πέραν των 80 ετών.
- Οι εναγόμενοι ενεργούντες δια του εναγόμενου χωρίς κανένα έννομο συμφέρον και χωρίς κανένα απολύτως ιδιοκτησιακό δικαίωμα υπέβαλλαν αίτηση ημερ. 9.12.2004 στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Πάφου και αιτήθηκαν την εγγραφή του επίδικου κτήματος στο όνομα τους και ή ότι τούτο ως κληρονόμοι της μητέρας τους Χρυστάλλας Χαραλάμπους Πόπη τέως από την Λυσό παρά το ότι ουδείς εξ΄ αυτών αλλά ούτε και η μητέρα τους κατείχαν ποτέ ή διεκδίκησαν έννομα ή καθόλου το κτήμα τούτο.
- Οι ενάγοντες και/ή ο ενάγοντας 1 για τον εαυτό του και ή για τους δύο ενάγοντες υπέβαλλαν και οι δύο με δική του αίτηση στο Κτηματολόγιο Πάφου για την εγγραφή του κτήματος στο όνομα τους.
- Το Επαρχιακό Κτηματολόγιο Πάφου λόγω της ύπαρξης των δύο αιτήσεων αποφάσισε ότι δεν δύναται να εγγράψει το κτήμα στο όνομα των διαδίκων εκτός αν παρουσιαστεί σχετικό διάταγμα του Δικαστηρίου.
- Οι ενάγοντες πριν από την καταχώρηση της αγωγής στις 2.1.2005 με επιστολή τους και ή επιστολή μέσω του συνηγόρου τους, κάλεσαν τους εναγόμενους και ή τον εναγόμενο 1 για λογαριασμό όλων των εναγομένων να παύσουν να κάθε παράνομη διεκδίκηση του κτήματος τούτου, και ή οποιαδήποτε παράνομη επέμβαση τους γιατί το κτήμα ήταν και ή εξακολουθεί να είναι αποκλειστικής ιδιοκτησίας και κατοχής από μέρους των εναγόντων.
- Επειδή οι εναγόμενοι δεν ανταποκρίθηκαν στο πιο πάνω γραπτό διάβημα των εναγόντων και ή δεν απέσυραν το αίτημα τους από το Επαρχιακό Κτηματολόγιο Πάφου, οι ενάγοντες νόμιμα και ή ορθά και ή έννομα διεκδίκησαν και εξακολουθούν να διεκδικούν τα δικαιώματα τους επί του επίδικου κτήματος εξού και η καταχώρηση Στην παρ. 12 της έκθεσης απαίτησης τους οι ενάγοντες επαναλαμβάνουν τις αξιώσεις τους ως ανωτέρω εκτίθενται στην απόφαση αυτή. Κατόπιν αιτήσεως των εναγόντων, στις 29.3.2006 εκδόθηκε μεταξύ άλλων διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο επιτράπηκε η υποκατάστατος επίδοση του κλητηρίου εντάλματος της αγωγής στους εναγόμενους 2,3 και 4 δια της επιδόσεως του στην διεύθυνση του εναγόμενου
- Οι ενάγοντες την 18.4.2006 πέτυχαν προσωπική επίδοση του κλητηρίου εντάλματος στον εναγόμενο 1 και με σύμφωνα με το πιο πάνω διάταγμα επίδοση στον εναγόμενο 1 για τους εναγόμενους 2,3 και
- Όλοι οι εναγόμενοι παρέλειψαν να εμφανιστούν στην διαδικασία εντός στην προβλεπόμενης υπό του διατάγματος προθεσμίας, αλλά και σε οποιοιδήποτε κατοπινό στάδιο έτσι που οι ενάγοντες μετά την καταχώρηση της έκθεσης απαίτησης τους αποτάθηκαν με αίτηση τους ημερομηνίας 29.9.2006 για έκδοση απόφασης εναντίον των εναγομένων. ΜΑΡΤΥΡΙΑ: Η αγωγή προχώρησε σε απόδειξη και μαρτυρία προς υποστήριξη της υπόθεσης των εναγόντων, έδωσε ο Κτηματολογικός Λειτουργός Ανδρέας Γεωργίου (Μ.Ε.1) και ο ενάγοντας 1, Ανδρέας Γεωργίου Ταμπουτσιάρης (Μ.Ε.2). Κατά την διαδικασία κατατέθηκαν συνολικά επτά τεκμήρια ενώπιον του δικαστηρίου ως εξής: 1) Έκθεση Λεπτομερειών ακινήτου (Τεκμήριο 1) 2) Τοπογραφικό σχέδιο (Τεκμήριο 2) 3) Επιστολή (αίτηση) ημερομηνίας 9.12.2004 και πιστοποιητικό κατοχής (Τεκμήριο 3) προς Κτηματολόγιο Πάφου 4) Επιστολή ( αίτηση) Ανδρέα Γεωργίου Ταμπουτσιάρη και πιστοποιητικό κατοχής (Τεκμήριο 4) προς Κτηματολόγιο Πάφου 5) Επιστολή Κτηματολογίου Πάφου ημερομηνίας 22.7.2005 6) Πιστοποιητικό έρευνας ακίνητης ιδιοκτησίας 7) Γραπτή κατάθεση Ανδρέα Γεωργίου Ταμπουτσιάρη (ΜΕ.2) η οποία αποτέλεσε μέρος της κυρίως εξέτασης του. Τα όσα οι μάρτυρες των εναγόντων έχουν αναφέρει στο δικαστήριο, έχουν καταγραφεί στα πρακτικά της υπόθεσης, και έχουν ληφθεί υπόψη από το δικαστήριο μαζί με όλα τα κατατεθέντα τεκμήρια. Δεν θεωρώ σκόπιμο να επαναλάβω την μαρτυρία εντός της απόφασης μου αυτής. Ολόκληρη η μαρτυρία των εναγόντων παρέμεινε αναντίλεκτη εφόσον καμία άλλη εκδοχή εκ μέρους των εναγομένων δεν έχει παρουσιαστεί αφού δεν εμφανίστηκαν στην διαδικασία. Η μαρτυρία του Μ.Ε.1 γίνεται αποδεχτή από το δικαστήριο στο σύνολο της. Γενικότητα όμως χαρακτηρίζει την μαρτυρία του Μ.Ε2, σε ότι αφορά τον τρόπο, με τον οποίο περιήλθε η κατοχή της ακίνητης ιδιοκτησίας στην μητέρα τους Κυριακού Γεωργίου Γεμενετζή, από την γιαγιά τους Μαρία Αλεξάνδρου Γεμενετζή, και αυτό γιατί στην μαρτυρία του προβάλει (βλ. Τεκμήριο 7 παρ. 4) διαζευκτικούς ισχυρισμούς, (λόγω δωρεάς και ή λόγω κληρονομιάς και ή άλλως πως) γεγονός το οποίο πέραν της γενικότητας προσθέτει την ύπαρξη αβεβαιότητας στην γνώση του επί των γεγονότων τούτων. Συνεπακόλουθα η μαρτυρία του σε αυτό το σημείο δεν μπορεί να αποτελέσει την βάση για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων από το δικαστήριο ως προς τον τρόπο απόκτησης της κατοχής της ακίνητης περιουσίας από την μητέρα τους. Η υπόλοιπη μαρτυρία του Μ.Ε.2 γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο. Ευρήματα Δικαστηρίου: Σαν αποτέλεσμα της αξιολόγησης που έγινε, τα ευρήματα του Δικαστηρίου είναι τα ακόλουθα: Tο τεμάχιο 646, του Φ/Σχ 35/14, στο χωριό Λυσός, μετά από τη γενική χωρομετρία και εκτίμηση που έγινε περί το έτος 1925 καταχωρήθηκε στο όνομα της Μαρίας Αλεξάντρου Γεμενιτζή τέως από την Λυσό. Το πιο πάνω τεμάχιο εξακολουθεί μέχρι σήμερα να καταχωρημένο (όχι εγγεγραμμένο) στο όνομα της Μαρίας Αλεξάντρου Γεμενιτζή. Η Μαρία Αλεξάντρου Γεμενετζή είναι μητέρα της Κυριακούς Γεωργίου Γεμενετζή και οι ενάγοντες είναι τέκνα της Κυριακούς Γεωργίου Γεμενετζή και εγγόνια της Μαρίας Αλεξάντρου Γεμενιτζή. Με βάση την ενώπιον μου αναντίλεκτη μαρτυρία αποτελεί εύρημα μου ότι το τεμάχιο 646 μετά τον θάνατο της Μαρίας Αλεξάντρου Γεμενετζή περιήλθε στην κατοχή της Κυριακούς Γεωργίου Γεμενετζή μητέρας των εναγόντων το οποίο και κατείχε μέχρι τον θάνατο της, στις 27.10.
- Από τον θάνατο της Κυριακούς Γεωργίου Γεμενετζή μητέρας των εναγόντων το τεμάχιο 646 περιήλθε στην κατοχή των εναγόντων το οποίο συνέχισαν να το καλλιεργούν και να το καρπούνται μέχρι σήμερα. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ: Προκύπτει με βάση τα δικόγραφα, ότι οι ενάγοντες βασίζουν την απαίτηση τους σε δύο ξεχωριστούς λόγους: α) λόγω κληρονομικού δικαιώματος και β) στην απόκτηση της διαφιλονικούμενης γης λόγω εχθρικής κατοχής. Η αξίωση των εναγόντων για την εγγραφή της επίδικης ιδιοκτησίας λόγω κληρονομικού δικαιώματος δεν δύναται να επιτύχει και τούτου γιατί οποιαδήποτε δικαιώματα αποκτήθηκαν από την μητέρα των εναγόντων αναφορικά με το κτήμα, περιήλθαν μετά τον θάνατο της, στην περιουσία της και αυτά θα μπορούσαν να διεκδικηθούν μόνο από τον διαχειριστή της περιουσίας της. Σημειώνεται δε ότι οι ενάγοντες με την μαρτυρία τους δεν αποδείξανε ότι η μητέρα τους ήταν και η μοναδική κληρονόμος της Μαρίας Αλεξάνδρου Γεμενετζή αλλά ούτε και με βάση αυτή προκύπτει ότι οι ίδιοι είναι οι μοναδικοί κληρονόμοι της μητέρας τους Κυριακούς Γεωργίου Γεμενετζή. Στην υπόθεση Στυλιανού κα ν. Λοίζου κ.ά
(2005)1 (Β) 887, υιοθετήθηκαν τα όσα έχουν αποφασιστεί στην υπόθεση Φιλίππου ν. Στυλιανού
(1992)1 (Α) ΑΑΔ 448, στην οποία (Φιλίππου) λέχθηκαν τα εξής: «Εξετάσαμε με προσοχή όλα τα εγειρόμενα θέματα. Η πρώτη διαπίστωση είναι ότι η εφεσείουσα 1 δεν πρόβαλε και δεν διεκδικεί κανένα προσωπικό δικαίωμα. Ο δεσμός της με το Τεμάχιο 293/2 απεκόπη από το 1970 όταν μεταβίβασε το κτήμα στον εφεσείοντα
- Ο τελευταίος διεκδικεί ιδιοκτησία του διαφιλονικούμενου κτήματος λόγω του δικαιώματος που του παρέχει ο τίτλος ιδιοκτησίας. Οποιαδήποτε δικαιώματα απόκτησε η Καλλού Παναγή ανήκουν στην περιουσία της, και μπορεί να διεκδικηθούν μόνο από τον προσωπικό αντιπρόσωπο της. Όπως υποστηρίζει η νομολογία (η οποία επισημαίνεται πιο πάνω), η απόκτηση του δικαιώματος λόγω εχθρικής κατοχής δεν συνεπάγεται την αυτόματη μεταγραφή του κτήματος στο όνομα του κατόχου. Για τη μεταβίβαση του δικαιώματος είναι αναγκαία η πιστοποίηση της ιδιοκτησίας με την εγγραφή της στα κτηματολογικά μητρώα. Άλλωστε, η δήλωση μεταβίβασης που υποβάλλεται στο κτηματολόγιο περιορίζεται στο κτήμα που περιλαμβάνει ο τίτλος ιδιοκτησίας ο οποίος μεταβιβάζεται. Με την θέσπιση του περί Διαχειρίσεως Περιουσιών Νόμου του 1954 - Κεφ. 189, καταργήθηκε και το δικαίωμα των κληρονόμων για τη διεκδίκηση περιουσίας του αποβιώσαντος κληρονομικώ δικαιώματι που είχε αναγνωριστεί στην A.G Pataki & Co. And Others v. Demetra Georgiou Pataki XX(II) 77, Demetra G. Pataki v. A.G Pataki & Others XX(I) C.L.R.
- Η κατάληξη αυτή καταρρίπτει κάθε διεκδίκηση των εφεσειόντων για την εγγραφή του διαφιλονικούμενου κτήματος επ΄ ονόματι τους λόγω εχθρικής κατοχής.» Στην υπόθεση Στυλιανού (ανωτέρω), υιοθετώντας τα πιο πάνω που λέχθηκαν στην υπόθεση Φιλίππου (ανωτέρω), δόθηκε και η απάντηση στην εισήγηση του συνηγόρου των εφεσείοντων, ως προς την εφαρμογή των προνοιών των άρθρων 26 και 27 του Περί Διαχειρίσεως Κληρονομιών Νόμου Κεφ. 189, και στο πότε καθίσταται επιτακτική η έκδοση εγγράφων διαχείρισης. Σύμφωνα με την Φιλίππου (ανωτέρω) περιουσιακά δικαιώματα σε ακίνητη ιδιοκτησία αποθανόντος, εκτός από την περίπτωση μικρών περιουσιών, όπως εφαρμόζονται οι πρόνοιες του άρθρου 29 του περί Διαχειρίσεων Περιουσιών Νόμου Κεφ. 189, μόνο ο προσωπικός αντιπρόσωπος του αποβιώσαντος μπορεί να διεκδικήσει (βλ. επίσης Ahmed Mehmed Emin v. Turkish Bank of Nicosia Ltd and Others
(1963)2 C.L.R 74). Σύμφωνα με το άρθρο 2 του Κεφ. 189, «Προσωπικός Αντιπρόσωπος» σημαίνει «Εκτελεστή ή Διαχειριστή». Στην προκειμένη περίπτωση δεν δόθηκε σχετική μαρτυρία ως προς την αξία της περιουσίας που διεκδικείται, προκύπτει όμως από την κλίμακα της αγωγής (Λ.Κ.5,000 - Λ.Κ.25,00.-), ότι η διεκδικούμενη περιουσία δεν είναι μικρή. Επομένως συμπεραίνεται ότι στην υπό κρίση περίπτωση δεν τίθεται ζήτημα εφαρμογής άρθρου 29 του Νόμου. Συνεπακόλουθα είναι η κατάληξη μου, καθοδηγούμενη από την πιο πάνω νομολογία, πως η αξίωση των εναγόντων για την εγγραφή της επίδικης ιδιοκτησίας λόγω κληρονομικού δικαιώματος δεν δύναται να επιτύχει. Διαζευκτικά οι ενάγοντες ζητούν το κτήμα και προσωπικά δυνάμει δικής τους εχθρικής κατοχής, εφόσον ισχυρίζονται ότι από το έτος 1987 ήτοι από τον θάνατο της μητέρας τους, το κτήμα περιήλθε στην κατοχή τους, το οποίο και συνεχίζουν να καρπούνται προς όφελος τους και συνυπολογίζουν τον χρόνο κατοχής του κτήματος από την μητέρα τους και τους ιδίους για περίοδο πέραν των 80 ετών (βλ. παρ. 6 και 12 Β της Ε/Α). Δεδομένης της πάνω θέσης των εναγόντων, θα πρέπει το δικαστήριο να αναζητήσει τέτοια μαρτυρία, η οποία θα είναι προσδιοριστική για την στοιχειοθέτηση εχθρικής κατοχής από τους ίδιους του ενάγοντες. Θα πρέπει όμως σε αυτό το σημείο να αναφέρω ότι το πιστοποιητικό της Χωριτικής αρχής (Τεκμήριο 4), το οποίο επίσης αξίζει να σημειωθεί εκδόθηκε μόνο προς όφελος τους ενάγοντα 1, ως αυτό είναι συντεταγμένο και όπως αυτό εκδόθηκε δεν είναι σύμφωνα με τον νόμο, αλλά ούτε και καμία αποδεικτική αξία έχει. Κανείς δεν αναφέρεται σε αυτό ως πληροφοριοδότης και ουδείς κλήθηκε για να επιβεβαιώσει με την μαρτυρία του γεγονότα τα οποία καταγράφονται σε αυτό, ενώ τα όσα σε αυτό καταγράφονται έρχονται και σε αντίθεση και με την ίδια την μαρτυρία Μ.Ε. 1, η οποία σχετίζεται με τον χρόνο τον οποίο το κτήμα κατέχεται από αυτόν. Με βάση όμως την ενώπιον μου αναντίλεκτη μαρτυρία, ως προς το χρονικό σημείο, έναρξης της κατοχής του κτήματος από τους ενάγοντες, βρίσκω ότι αυτή ξεκινά από το θάνατο της μητέρας τους, ήτοι από το έτος 1987 όπου οι ενάγοντες έλαβαν την κατοχή του κτήματος το οποίο και συνεχίζουν να καλλιεργούν και να καρπούνται. Ο χρόνος κατοχής του κτήματος με βάση τα πιο πάνω από τους ενάγοντες υπολογίζεται στα 18 έτη. Στην υπόθεση Μαραγκός ν. Πιέρου κ.α
(2005)1(Α) 676, επιβεβαιώθηκε η αρχή της υπόθεσης Rodothea Papageorghiou v. Antonis Komodromou
(1963)2 CLR 221, στην οποία αναφέρθηκε ότι η αξίωση δικαιώματος ιδιοκτησίας δυνάμει εχθρικής κατοχής παρότι αφορά σε ένα κατ΄ ισχυρισμό προσωπικό δικαίωμα εντούτοις οι περίοδοι κατοχής της επίδικης περιουσίας από τους προκατόχους του ενάγοντα που διεκδικεί δικαίωμα εχθρικής κατοχής μπορούν όπου αυτό απαιτείται, συνυπολογίζονται. Συνεπακόλουθα με τα πιο πάνω, το δικαστήριο θα μπορούσε να συνυπολογίσει την περίοδο κατοχής του κτήματος από τους προκατόχους των εναγόντων εφόσον, οι ενάγοντες στήριζαν την υπόθεση τους αποκλειστικά σε δική τους εχθρική κατοχή και όχι και σε κληρονομικό δικαίωμα επί της περιουσίας του απογόνου τους, της μητέρας τους, αλλά και εφόσον η ακίνητη περιουσία με βάση την υπόθεση Κραμβιάς ν. Θεοδοσίου
(2000)1 (Α) Α.Α.Δ. 267, είχε μεταβιβαστεί στο όνομα των εναγομένων, κάτι το οποίο με βάση την ενώπιον μου μαρτυρία δεν έχει αποδειχτεί, η όλη διαφορά προέκυψε λόγω της παράλληλης και/ή ταυτόχρονης κατάθεσης στις Κτηματολογικές αρχές πιστοποιητικών κατοχής από τον ενάγοντα 1 και από τον Γεώργιο Χρήστου Παναγίωτη και της παράλληλης και/ή ταυτόχρονης διεκδίκησης των πιο πάνω για εγγραφή του κτήματος επ΄ ονόματι τους. Στην υπόθεση Κραμβιάς (ανωτέρω) λέχθηκαν τα εξής: «Ασάφεια χαρακτηρίζει την αγωγή, στην οποία εκδόθηκε η απόφαση που εφεσιβάλλεται. Η ασάφεια εκτείνεται σε κάθε πτυχή της αγωγής, στην ιδιότητα των εναγόντων, στο δικαίωμα, το οποίο επικαλούνται προς θεμελίωση της αγωγής τους, και το συσχετισμό του προς τις θεραπείες οι οποίες επιδιώκονται, ακόμη και στις επιδιώξεις τους εναντίον εκάτερου των εναγομένων» « Η βάση της απαίτησης είναι εφ΄ εαυτής ακροσφαλής. Τέτοια απαίτησης θα μπορούσε να προβληθεί εναντίον των ιδιοκτητών του κτήματος. Η εφεσίβλητη δεν κατέστη ο ιδιοκτήτης του κτήματος, όπως ορθά διαπίστωσε το πρωτόδικο δικαστήριο. Εκδηλώθηκε πρόθεση εκ μέρους του Διευθυντή να προβεί σε διάβημα που θα την καθιστούσε ιδιοκτήτρια, η οποία, ως φαίνεται, παρέμεινε αιωρούμενη. Το κτήμα περιήλθε στην ιδιοκτησία των κληρονόμων του αποβιώσαντος. Ενυπάρχει στοιχείο αντινομίας στην διεκδίκηση του κτήματος από τους ίδιους τους ενάγοντες, ως περιουσία τους κληρονομικώ δικαιώματι, και ταυτόχρονα, έστω διαζευκτικά, λόγω εχθρικής κατοχής του κτήματος, γεγονός που αντιστρατεύεται τα συμφέροντα τους ως κληρονόμων. Η αγωγή εναντίον της εφεσίβλητης για χρησικτησία θα είχε νόημα, μόνο αν η ίδια είχε εγγραφεί ως ιδιοκτήτρια του κτήματος πράγμα που δε συνετελέσθη.» Υπόθεση, η οποία επίσης πραγματεύεται και ξεκαθαρίσει έμμεσα το ζήτημα της διεκδίκησης εγγραφής ακίνητης ιδιοκτησίας λόγω κληρονομικού δικαιώματος και λόγω εχθρικής κατοχής, είναι η υπόθεση Μαραγκός (ανωτέρω) στην οποία λέχθηκαν τα εξής, « Η εισήγηση παραγνωρίζει όμως ότι, όπως υπέδειξε και ο ευπαίδευτος Δικαστής, δεν ήταν δυνάμει κληρονομιάς που οι ενάγοντες ζητούσαν τα κτήματα αλλά δυνάμει δικής τους εχθρικής κατοχής, η έκθεση απαίτησης καθιστούσε σαφές ότι οι Ενάγοντες εβασίζαν την υπόθεση τους σε δικής τους εχθρική κατοχή και όχι σε κληρονομικό δικαίωμα επί της περιουσίας του προγόνου τους. Το άρθρο 34
(7)λοιπόν δεν είχε θέση και οι υποθέσεις Emin v. Turkish Bank of Nicosia Ltd
(1963)2 CLR 74, The Heirs of the late Thodora Panayi v. The Administrators of the Estate of the late Stylianos Georgi Mandrioti
(1963)2 CLR 167, στις οποίες παραπέμπει ο Εφεσείων, δεν ήταν σχετικές. Εν΄ όψει όλων όσων πιο πάνω προσπάθησαν να εξηγήσω, καταλήγω ότι όλα τα αγώγιμα δικαιώματα που οι ενάγοντες επικαλούνται αποτυγχάνουν. Λαμβανομένων υπόψη, μετά την πιο πάνω κατάληξη μου και εφαρμόζοντας αναλογικά, τα όσα στην υπόθεση Αθανασίου ν. Τούλουπου
(2005)1 (Α) Α.Α.Δ 31, αποφασίστηκαν, ότι δηλαδή δεν δικαιολογείται η απόρριψη της ίδιας της αγωγής σε περίπτωση που ο ενάγοντας, στα πλαίσια αίτησης του για απόφαση λόγω μη καταχώρησης σημειώματος εμφάνισης αποτύχει να αποδείξει είτε ολόκληρη του την αξίωση είτε μέρος της αξίωσης του και «ότι αυτό που μπορεί να συμβεί είναι είτε η απόρριψη της αίτησης για απόφαση, εκεί όπου ο ενάγοντας αποτύχει παντελώς να αποδείξει την αξίωση του είτε η έκδοση απόφασης υπέρ του ενάγοντα, με βάση την αίτηση, για το ποσό που θα επιτύχει να αποδείξει και η απόρριψη του υπόλοιπου μέρους της αίτησης αναφορικά με το ποσό που ο ενάγοντας αποτυγχάνει να αποδείξει», η αίτηση των εναγόντων απορρίπτεται στο σύνολο της και δεν εκδίδω καμία διαταγή για έξοδα. (Υπ.) Κ. Κουνίδου Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο