Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ ν. Αλέξανδρου Αλεξάνδρου κ.α., Αρ. Αγωγής: 868/03, 21 Μαρτίου 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2007:A38 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 868/03 Μεταξύ: Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ, από την Πάφο Εναγόντων και
- Αλέξανδρου Αλεξάνδρου, από την Πάφο
- Αθηνάς Ευαγγελίδου, από την Πάφο
- Πέρσας Ευαγγελίδου, από την Πάφο
- Σόνιας Μιλτιάδου, από την Πάφο
- Δέσποινας Κλεάνθους, από την Πάφο Εναγομένων --------------------------------- Ημερομηνία: 21 Μαρτίου 2007 Εμφανίσεις: Για Εναγόμενους / Αιτητές: κ. Χ. Φωτίου (κανένας για να ακούσει απόφαση) Για Ενάγοντες / Καθ΄ ων η Αίτηση: κα Δ. Καρακώστα --------------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Αίτηση ημερομηνίας 1.2.2007 Με την υπό κρίση αίτηση επιδιώκεται παράταση του χρόνου υποβολής έφεσης κατά της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου που εκδόθηκε στις 30.11.2006 στην αγωγή αρ. 868/
- Είναι εισήγηση των Αιτητών ότι το αίτημα τους θα πρέπει να εγκριθεί για να μπορέσει να εξετασθεί η έφεση η οποία έχει πολύ καλές πιθανότητες επιτυχίας και για να μην υποστούν τις συνέπειες του λάθους των δικηγόρων τους, ο οποίος προέβη σε λανθασμένο υπολογισμό των ημερών εντός των οποίων έπρεπε να καταχωρήσει την έφεση. Το λάθος διαπιστώθηκε στις 12.01.07, την επόμενη ακριβώς ημέρα της λήξης της προθεσμίας, όταν η υπάλληλος του δικηγορικού γραφείου που τους εκπροσωπεί επεχείρησε να καταχωρήσει την έφεση. Αντίθετη θέση προέβαλαν με την ένταση τους οι Καθ΄ ων η Αίτηση, εισηγούμενοι ότι ο προβαλλόμενος λόγος προς υποστήριξη της αίτησης δεν είναι ικανοποιητικός, ότι τυχόν έγκριση της θα επιφέρει πλήγμα στη τελεσιδικία των δικαστικών αποφάσεων και θα παραβλάψει τα δικαιώματα τους. Εισηγούνται ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί γιατί οι Αιτητές δεν επέδειξαν την απαιτούμενη επιμέλεια ούτε στη καταχώρηση της έφεσης, ούτε και στην άμεση και γρήγορη καταχώρηση της υπό εκδίκαση αίτησης η οποία καταχωρήθηκε τρεις περίπου εβδομάδες μετά τη διαπίστωση του λάθους. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων επιχειρηματολόγησαν ενώπιον του Δικαστηρίου υποστηρίζοντας ο καθένας τη θέση του διαδίκου που εκπροσωπεί. Στην υπόθεση Θ. Χόππης v. Ι. Παναγή
(1993)Α.Α.Δ. 140 αναλύθηκαν οι αρχές για τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Αναφέρθηκαν σε αυτή τα ακόλουθα: «Αποκλειστικός οδηγός για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης είναι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Οι προθεσμίες που τίθενται από τους θεσμούς για τη λήψη δικονομικών μέτρων οριοθετούν το πλαίσιο για την καλή απονομή της δικαιοσύνης. Η τήρηση τους εξυπηρετεί τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Για να γίνει δεκτό αίτημα για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης οι λόγοι της καθυστέρησης πρέπει να εξηγούνται και να αντισταθμίζουν ουσιαστικά τις δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα του αντιδίκου και στο θεσμικό πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης. Η προθεσμία που τίθεται από τη Δ.35 Θ.2 για την άσκηση έφεσης είναι συνυφασμένη με την τελεσιδικία και τις αρχές της δικαιοσύνης που ταυτίζονται με αυτή. Μετά την εκπνοή της προθεσμίας για την άσκηση έφεσης ο επιτυχών διάδικος μπορεί με βεβαιότητα να προσβλέπει στην άσκηση των δικαιωμάτων που του αναγνωρίζονται με τη δικαστική απόφαση και το δημόσιο στην τελεσφόρηση των μηχανισμών της δικαιοσύνης. Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Όσο μικρότερο είναι το χρονικό διάστημα που διαρρέει μεταξύ της εκπνοής της προθεσμίας και της κίνησης του μηχανισμού για παράταση ανάλογα μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα αποδοχής του αιτήματος». Στην υπόθεση αρ. 66/98 Γεωργίου Χαραλάμπους v. Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Εφόρου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας στην οποία παρέπεμψε το Δικαστήριο η κα Καρακώστα, συγκεφαλαιώνονται οι αρχές που διέπουν τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου η οποία όπως είναι νομολογημένο εξαρτάται αποκλειστικά από τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Επαναλαμβάνεται η αρχή που υποδεικνύεται από σειρά νομολογίας ότι διάδικος δεν μπορεί κατά κανόνα να προβάλει το λάθος, την αμέλεια ή την παράλειψη του δικηγόρου για να πετυχαίνει παράταση των προθεσμιών, τονίζεται όμως ότι ο κανόνας αυτός δεν είναι απόλυτος και δεν περιορίζει στεγανά τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία είναι απεριόριστη και ασκείται πάντα με βάση τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Στην υπόθεση Σολιάτης και Συνεργάτες v. Ανδρέα Χριστοδουλίδη
(1990)Α.Α.Δ 1162 απορρίφθηκε αίτηση για παράταση χρόνου καταχώρησης έφεσης γιατί κρίθηκε ότι ο λόγος που προβαλλόταν προς υποστήριξη της αίτησης, ότι η δικηγόρος που χειριζόταν την υπόθεση τελούσε υπό τη λανθασμένη αντίληψη ότι ο χρόνος των καλοκαιρινών διακοπών δεν υπολογιζόταν στην προθεσμία καταχώρησης της έφεσης, δεν ήταν από μόνος του ικανοποιητικός λόγος για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της έγκρισης της. Εξετάζοντας τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης προκύπτει ότι η τελευταία μέρα υποβολής της έφεσης ήταν η 11.01.
- Η καταχώρηση της επιδιώχθηκε την αμέσως επόμενη μέρα στις 12.01.2007 οπόταν και διαπιστώθηκε η λήξη της προθεσμίας. Την 1.2.2007 ακολούθησε η καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης. Μοναδικός λόγος που προβάλλεται προς υποστήριξη της αίτησης και της άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ των Αιτητών είναι το λάθος του δικηγόρου στον υπολογισμό των ημερών εντός των οποίων η έφεση θα έπρεπε να είχε καταχωρηθεί. Οι Αιτητές όπως και στην υπόθεση Σολιάτης, πιο πάνω δεν επικαλούνται και δεν καταδεικνύουν οποιοδήποτε γεγονός άλλο από το λάθος του δικηγόρου που να συνέτεινε στην μη εμπρόθεσμη καταχώρηση της έφεσης. Παραλείπουν εντελώς να εξηγήσουν γιατί δεν καταχώρησαν την υπό κρίση αίτηση αμέσως μόλις διαπίστωσαν το λάθος και άφησαν να διαρρεύσει χρόνος σχεδόν τριών ολόκληρων εβδομάδων, από τις 12.1.2007 μέχρι την 1.2.2007 για να το πράξουν. Κανένα απολύτως λόγο και καμία δικαιολογία δεν προέβαλαν για την αδράνεια και τη καθυστέρηση που επέδειξαν για το μεγάλο υπό τις περιστάσεις χρονικό αυτό διάστημα. Παρά το ότι η επιλογή της ημέρας κατά την οποία θα καταχωρηθεί κάποια έφεση αποτελεί δικαίωμα του κάθε διαδίκου, εφόσον βέβαια εντάσσεται μέσα στα χρονικά περιθώρια που τάσσονται από τους Θεσμούς, στην προκειμένη περίπτωση εφόσον οι Αιτητές αναφέρουν ότι η έφεση ήταν ήδη έτοιμη από τα μέσα Δεκεμβρίου του 2006, θα έπρεπε να εξηγήσουν γιατί δεν την καταχώρησαν από τότε αλλά επέλεξαν να την καταχωρήσουν μόνο τη τελευταία μέρα που σύμφωνα με τους υπολογισμούς τους έληγε η περίοδος για καταχώρηση της και όχι νωρίτερα. Κρίνεται ότι μόνο η επίκληση του λάθους του δικηγόρου στον υπολογισμό των ημερών, χωρίς να προβάλλεται κανένα άλλο γεγονός που να δικαιολογεί την μη εμπρόθεσμη καταχώρηση της έφεσης εντός της προθεσμίας και ειδικότερα από τα μέσα του Δεκέμβρη παρά το ότι είχε ήδη ετοιμασθεί και η μη προβολή οποιασδήποτε δικαιολογίας για τη καθυστέρηση των τριών σχεδόν εβδομάδων στη καταχώρηση της υπό κρίσης αίτησης, δεν είναι ικανοποιητικός λόγος για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ των Αιτητών. Ο προβαλλόμενος λόγος δεν αντισταθμίζει ουσιαστικά τις δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα του αντιδίκου και στο θεσμικό πλαίσιο της δικαιοσύνης (βλ. Χόππης, πιο πάνω). Αξίζει τέλος να σημειωθεί ότι με την αίτηση επιδιώκεται παράταση του χρόνου καταχώρησης της έφεσης χωρίς ο χρόνος αυτός να προσδιορίζεται και να συγκεκριμενοποιείται. Παρατηρείται περαιτέρω ότι τόσο στο αιτητικό της αίτησης όσο και στην ένορκο δήλωση που τη συνοδεύει αναφέρεται ότι επιδιώκεται παράταση της προθεσμίας καταχώρησης έφεσης όχι κατά της απόφασης του Δικαστηρίου που εκδόθηκε στην παρούσα αγωγή και η οποία φέρει αρ. 868/03 αλλά στην αγωγή αρ. 868/
- Ακόμα δηλαδή και στην περίπτωση έγκρισης της αίτησης το διάταγμα όπως επιζητείται να εκδοθεί θα αφορούσε άλλη αγωγή και όχι την παρούσα. Εν πάση περιπτώσει τα πιο πάνω ζητήματα δεν θα απασχολήσουν το Δικαστήριο αφού δεν έχουν εγερθεί από τους καθ' ων η αίτηση και ούτε μπορούν να επηρεάσουν με οποιοδήποτε τρόπο τη τύχη της αίτησης. Όπως προκύπτει από όλα όσα εκτίθενται πιο πάνω κρίνεται ότι οι Αιτητές δεν κατέδειξαν ικανοποιητικούς λόγους έτσι ώστε η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να ασκηθεί υπέρ τους. Συνακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ' ων η αίτηση και εναντίον των Αιτητών όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .......................................... Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./Ε.Π., Ο.Ρ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο