CAA TRAVEL MEDIA LIMITED ν. ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΓΕΙΑΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 3467/06, 9 Μαΐου 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2007:A58 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Σωκράτους, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3467/06 Μεταξύ: CAA TRAVEL MEDIA LIMITED Ενάγουσα Και
- ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΓΕΙΑΣ
- ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ Εναγομένων --------------------- Ημερομηνία: 9 Μαΐου 2007 Αίτηση ημερ. 28.2.2007 για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης Για Εναγόμενους 1 και 2 - Αιτητές: κ. Π. Ευθυμίου Για Ενάγουσα εταιρεία - Καθ' ης η αίτηση: κ. Ζαχαρίου ----------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ -------------------------- Εναντίον των εναγομένων 1, εξεδόθη απόφαση στις 20.2.2007 για ποσό £108.384 πλέον τόκους και έξοδα. Η ανωτέρω απόφαση, εφεσιβλήθηκε με έφεση που καταχωρήθηκε στις 27.2.2007 και με την παρούσα αίτηση, επιδιώκεται η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης. Την αίτηση συνοδεύει ένορκη δήλωση του κ. Στέφανου Χ'Ιωάννου, εναγόμενου 2 και γραμματέα των εναγόμενων
- Πέραν της αναφοράς που κάνει στα ανωτέρω γεγονότα, δηλώνει ότι το ποσό για το οποίο εξεδόθη η απόφαση, βρίσκεται υπό μορφή εγγυητικής, δεσμευμένο στην κατοχή των εναγόμενων 1, οι οποίοι δεν προτίθενται να προβούν σε πληρωμή του σε οιονδήποτε. Τονίζει περαιτέρω, ότι οι εναγόμενοι 1 σαν χρηματοπιστωτικός οργανισμός έχει τη δυνατότητα να παράσχει οιαδήποτε άλλη εξασφάλιση της πληρωμής του ποσού προς τους ενάγοντες. Εκφράζει τέλος, το φόβο ότι αν δεν ανασταλεί η εκτέλεση της απόφασης και αναγκασθεί να πληρώσει η εναγόμενη 1, υπάρχει το ενδεχόμενο η ενάγουσα εταιρεία να μην υπάρχει σαν νομική οντότητα μετά την εκδίκαση της έφεσης. Η αίτηση αυτή, συνάντησε την ένσταση των εναγόντων, οι οποίοι χαρακτηρίζουν σαν κακόβουλη και μοναδικό σκοπό έχουσα την πρόκληση καθυστέρησης στην ικανοποίηση της αξίωσης των εναγόντων. Εγείρουν με τη γραπτή ειδοποίηση δώδεκα λόγους ένστασης, οι οποίοι περιστρέφονται γύρω από τις αρχές της έγκρισης τέτοιου αιτήματος και υποδεικνύουν ότι δεν έχουν καταδειχθεί εξαιρετικοί λόγοι για αναστολή της απόφασης. Συνοδεύεται η αίτηση από την ένορκη δήλωση του κ. Κώστα Αργυρίδη, ο οποίος τονίζει με αυτήν, την αξιοπιστία και φερεγγυότητα των εναγόντων οι οποίοι είναι ιδιοκτήτες τηλεοπτικού σταθμού ο οποίος εκπέμπει δορυφορικά σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, με κέρδη αρκετών χιλιάδων λιρών. Είναι σε θέση επομένως, σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης των εναγομένων 1, να επιστρέψουν το ποσό που θα εισπράξουν. Οι συνήγοροι έχουν αναπτύξει τις αρχές έκδοσης τέτοιων διαταγμάτων με τις οποίες συμφωνούν και υπέδειξαν με νομολογία την ορθότητα της θέσης που υποστηρίζουν. Ιδιαίτερη αναφορά στις εκατέρωθεν εισηγήσεις, γίνεται κατωτέρω. Νομική βάση της αίτησης, είναι η Δ.35 θ.18 με τις νομικές αρχές που διέπουν το θέμα, όπως διαμορφώθηκαν από τη νομολογία να συνοψίζονται στις πιο κάτω. Η απόφαση για αναστολή, ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκησης της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της ανωτέρω διάταξης και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης. «(β) Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Η άρνηση έκδοσης διαταγής για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνητικά συνεπάγεται κίνδυνο εξανέμισης της αξίας της έφεσης. Το δικαστήριο, κατά την εξέταση αίτησης για αναστολή εκτέλεσης απόφασης, έχει καθήκον να εξισορροπήσει δύο σημαντικούς παράγοντες ήτοι, τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης από τη μια και τη διασφάλιση της αξίας και του αποτελέσματος της έφεσης από την άλλη. Στην The Governor and the Company of the Bank of Scotland v. S.S. Sapphire Seas
(2001)1 A.A.Δ. 955, ειπώθηκαν τα εξής: «Στην περίπτωση των αναστολών γίνεται προσπάθεια εξισορρόπησης δύο παραγόντων: Να δρέψει άμεσα ο νικητής του δικαστικού αγώνα τους καρπούς της επιτυχίας του και να μη μείνει ο άλλος, αν νικήσει, με κενά χέρια. Σ' αυτό το πλαίσιο κινείται η άσκηση της διακριτικής μας εξουσίας.» (Σταύρου Χαραλάμπους ν. Α. Panayides Contracting Ltd
(2001)1 (Γ) A.A.Δ 1978) Όπως έχει υποδειχθεί στην Νεοφύτου ν. Χρ. Δημητρίου
(1989)1 Α.Α.Δ. 592, 597, «ο συγκερασμός των δύο αρχών επιτυγχάνεται συνήθως με την πληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους στον ενάγοντα (εξ αποφάσεως δανειστή), όταν το αντικείμενο της απόφασης αποτιμάται σε χρήμα και την παράλληλη παροχή εγγύησης από τον εξ αποφάσεως δανειστή ότι θα επιστρέψει το αντικείμενο της απόφασης ή μέρος του, ανάλογα και σύμφωνα με οποιαδήποτε τροποποίηση της πρωτόδικης απόφασης ήθελε διατάξει το Εφετείο.» Το Δικαστήριο, ασκεί βέβαια πάντοτε τη διακριτική του εξουσία, λαμβανομένων υπόψη όλων των παραγόντων και δυνατοτήτων. Η πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης, είναι μόνο ένας από αυτούς, αλλά οριακής σημασίας. Γι' αυτό και δεν θα εξετασθεί ιδιαίτερα η μη συμπερίληψη τους ή μη αναφορά των λόγων της έφεσης από τον αιτητή (βλ. Βερεγγάρια Παπακόκκινου ν. Glykys and Araouzos (Insurances) Ltd
(1998)1 Α.Α.Δ. 514, Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου
(1991)1 Α.Α.Δ. 1148). Ο ενάγων στην κρινόμενη περίπτωση έχει πετύχει έκδοση απόφασης υπέρ του, κάνοντας χρήση των διαδικασιών συνοπτικής απόφασης. Αυτό ναι μεν δεν αποτελεί από μόνο του λόγο για απόρριψη της αίτησης όπως εισηγείται ο συνήγορος του καθ' ου η αίτηση αλλά μπορεί να συνεκτιμηθεί με τους λοιπούς παράγοντες που συνηγορούν στη μη αποστέρηση των καρπών της επιτυχίας του. Οι εναγόμενοι 1, είναι συνεργατική πιστωτική εταιρεία και είναι δεδομένη η δυνατότητα της για πληρωμή οποτεδήποτε του εξ αποφάσεως χρέους της. Η εκφρασθείσα όμως αμφιβολία και φόβος για απώλεια του ποσού αυτού, αν το πληρώσει τώρα πριν την εκδίκαση της έφεσης, δεν έχει έρεισμα. Εισηγείται ότι πιθανόν η ενάγουσα να μην υπάρχει σαν οντότητα στο μελλοντικό χρόνο εκδίκασης της έφεσης. Δεν έχει αμφισβητήσει τη φερεγγυότητα και τις οικονομικές της δυνατότητες. Αντίθετα, η ενάγουσα δηλώνει ότι είναι αρκετά εύρωστη οικονομικά εταιρεία, δραστηριοποιουμενη στον τομέα της επικοινωνίας, με εκπομπές του τηλεοπτικού της σταθμού σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες. Δηλώνει επίσης, ότι διαθέτει μεγάλο κύκλο εργασιών και μεγάλα κέρδη. Το Δικαστήριο θα πρέπει να αχθεί στην απόφαση του, χωρίς να επιβάλλει αυτοπεριορισμούς στην εξουσία του, που θα του αποστερούσαν τη δυνατότητα να διατηρήσει την απαιτούμενη ισορροπία. Η αναζήτηση της χρυσής τομής μεταξύ άμεσης συγκομιδής των καρπών της δικαστικής νίκης και της ανάγκης να μην καταστεί μάταιη η κατ' έφεση δικαίωση, γίνεται βήμα προς βήμα με οδηγό την παρατήρηση των φαινομένων της ζωής (βλ. The Governor and the Company of the Bank of Scotland v. του πλοίου S.S.Sapphire Seas αρ. αγωγής 191/96 ημερ. 29.6.2001). O κ. Ζαχαρίου έχει παραπέμψει το Δικαστήριο στην υπόθεση Hammond Sudbard v. Agrichem International Holdings Ltd
(2001)EWCA CIV 2065, par. 22 στην οποία έχει υποδειχθεί το κάτωθι τέστ το οποίο το Δικαστήριο δύναται να χρησιμοποιήσει για να καταλήξει στην απόφαση του, κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας. "Whether the court should exercise its discretion to grant a stay will depend upon all the circumstances of the case, but the essential question is whether there is a risk of injustice to one or other or both parties if it grants or refuses a stay. In particular, if a stay is refused what are the risks of the appeal being stifled? If a stay is granted and the appeal fails, what are the risks that the respondent will be unable to enforce the judgment? On the other hand, if a stay is refused and the appeal succeeds, and the judgment is enforced in the meantime, what are the risks of the appellant being able to recover any monies paid from the respondent?" Έχοντας υπόψη ότι το αντικείμενο της παρούσας υπόθεσης είναι χρηματική αποζημίωση. Ότι εάν η απόφαση εκτελεσθεί και η έφεση επιτύχει, δεν θα δημιουργηθούν καταστάσεις μη αναστρέψιμες. Έχοντας επίσης υπόψη όλα τα ανωτέρω και στην προσπάθεια εξισορρόπησης των παραγόντων της παρούσας υπόθεσης, κρίνεται ότι ο ενάγων δεν πρέπει να αποστερηθεί τους καρπούς της επιτυχίας του αλλά ούτε οι εναγόμενοι 1 να παραμείνουν με άδεια χέρια, χωρίς πιθανότητα επαναείσπραξης του ποσού, εάν πετύχουν στην έφεση τους. Συνεπώς, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των εναγόντων και εναντίον των εναγομένων. Με την πληρωμή στους ενάγοντες του εξ αποφάσεως χρέους, οι τελευταίοι να παράσχουν τραπεζική εγγύηση εντός πέντε ημερών ότι θα επιστρέψουν το καταβληθέν ποσό ή οποιοδήποτε άλλο, ανάλογα με την απόφαση του Εφετείου, σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης. Αναφορικά με τα έξοδα της αγωγής, αυτά θα πρέπει να καταβληθούν στο δικηγόρο του ενάγοντα ο οποίος θα αναλάβει υποχρέωση επιστροφής τους, εάν η έφεση επιτύχει (βλ. Annual Practice 1962 Vol. 1 p.1694, Παπακόκκινου ν. Glykys, ανωτέρω). (Υπ.)............... Δ. Σωκράτους, Α.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής ./Γ.Ι. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο