Ανδρέα Όθωνος Υιοί Εργοληπτική Εταιρεία Λτδ ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Αρ. Αγωγής: 1918/06, 11.5.2007

(1993)1 Α.Α.Δ. 370). Η Δ.24 Θ.6 είναι πανομοιότυπη με το Ο. 32 r. 6 των παλαιών Αγγλικών Θεσμών το οποίο έχει υποστεί αναρίθμηση και μικρές φραστικές αλλαγές. Όπως αναφέρεται στο Annual Practice του 1964 σελ. 571 κάτω από τις επεξηγηματικές σημειώσεις του αγγλικού Or.27 .r.3 η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται υπέρ της έγκρισης του αιτήματος στην απουσία λόγου περί του αντιθέτου έτσι ώστε να μην σπαταληθεί χρόνος και έξοδα. Στην υπόθεση Τσιμεντοποιεία Βασιλικού (πιο πάνω) στη σελίδα 375 αναφέρεται πως: «Η φύση των παραδοχών κάτω από τη Δ.24 θ.6 στην οποία είναι θεμιτό να βασισθεί δικαστήριο για την έκδοση απόφασης, πρέπει να είναι τέτοια που να κλείνει κάθε δρόμο για την προβολή υπεράσπισης. Αυτό είναι το πνεύμα της σχετικής νομολογίας. Ellis v. Allen (1911-1913) All E.R. Rep. 906, Technistudy Ltd v. Kelland

(1976)3 All E.D. 632 και Murphy v. Culhane

(1976)3 All E.R.

1. Βλέπε επίσης την απόφαση του Γ. Νικολάου, Π.Ε.Δ. στην υπόθεση 878/89 Νίκος Χριστοφή ν. Τράπεζας Κύπρου Λτδ & Άλλου ημερ. 6/2/
2. Η εφεκτικότητα στη χρήση της διάταξης για πρόωρη απόφαση, εκτός φυσικά στην περίπτωση που μια παραδοχή δεν αφήνει περιθώρια υπεράσπισης, υπογραμμίζει εμφαντικά και την ανάγκη για προσεκτική στάθμιση των δεδομένων της κάθε συγκεκριμένης υπόθεσης.» Στην παρούσα υπόθεση ο Εναγόμενος-Καθ΄ ου η Αίτηση στην ένσταση αναφέρει ρητά ότι αποτελεί παραδεκτό γεγονός εκ μέρους του ότι οφείλει στους Ενάγοντες το ποσό των £59.911,
3. Ισχυρίζεται όμως πως με βάση την ανταπαίτηση οι Ενάγοντες οφείλουν προς αυτόν το ποσό των £22.125,00 και σύμφωνα με όρο 44 της μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας επιτρέπεται ο διακανονισμός (set off) των αποζημιώσεων που οφείλεται από τον κάθε συμβαλλόμενο. Με γνώμονα την πρόνοια αυτή ο Εναγόμενος προβάλλει τη θέση πως το ποσό που οφείλεται στους Ενάγοντες στο παρόν στάδιο της υπόθεση είναι το ποσό το οποίο προκύπτει από την αφαίρεση του ποσού της ανταπαίτησης από το παραδεκτά οφειλόμενο ποσό, δηλαδή το ποσό των £37.786,
4. Συνακόλουθα ο Εναγόμενος ισχυρίζεται πως το ποσό των £22.125,00 θα πρέπει να καταβληθεί στο τελικό στάδιο ολοκλήρωσης της υπόθεσης και μόνο σε περίπτωση που αποτύχει ο Εναγόμενος να αποδείξει την ανταπαίτηση του. Διαζευκτικά αναφέρεται πως σε περίπτωση που το Δικαστήριο αποφασίσει να εκδώσει απόφαση για ολόκληρο το ποσό των £59.911,73, όπως υπάρξει αναστολή εκτέλεσης της για το ποσό των £22.125,00 μέχρι ολοκλήρωσης της υπόθεσης το οποίο θα καταβληθεί από τον Εναγόμενο μόνο σε περίπτωση που αποτύχει να αποδείξει την ανταπαίτηση του. Τόσο στην υπεράσπιση στις παραγράφους 4 και 5 όσο και στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση του Εναγομένου καθίσταται σαφές και παραδεκτό γεγονός ότι αυτός οφείλει στους Ενάγοντες το ποσό των £59.911,
5. Συνακόλουθα η παραδοχή είναι ξεκάθαρη. Εκείνο που παραμένει είναι κατά πόσο το γεγονός ότι προβάλλεται ανταπαίτηση για το ποσό των £22.125, ποσό το οποίο δεν παραδέχονται ότι οφείλουν οι Ενάγοντες, θα πρέπει να οδηγήσει το Δικαστήριο είτε στην έκδοση απόφασης για το ποσό των £37.786,73 είτε στην έκδοση απόφασης για ολόκληρο το ποσό με αναστολή εκτέλεσης για το ποσό στο οποίο αφορά η ανταπαίτηση μέχρι την τελική εκδίκαση της υπόθεσης. Ο κ. Γεωργιάδης εισηγήθηκε πως το Δικαστήριο δεν μπορεί στα πλαίσια της παρούσας αίτησης να διατάξει την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης. Αναστολή εκτέλεσης απόφασης, σύμφωνα με το συνήγορο, μπορεί να δοθεί δυνάμει της Δ.40 θ.11 μετά που θα εκδοθεί απόφαση. Περαιτέρω, ο συνήγορος ανέφερε πως η ένσταση του Εναγομένου δεν στηρίζεται σε αυτό το διαδικαστικό κανονισμό και πως το αίτημα αυτό υποβάλλεται μέσα από την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση. Με αυτό τον τρόπο περιορίζεται το δικαίωμα των Εναγόντων να απαντήσουν σε αυτό το αίτημα. Σύμφωνα με τα δικόγραφα το ποσό των £22.125,00 αξιώνεται υπό μορφή ανταπαίτησης, συνακόλουθα το γεγονός ότι σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του εναγομένου, προκύπτει από τη μεταξύ των διαδίκων συμφωνία ότι το ποσό αυτό θα μπορούσε να συμψηφιστεί (set off) με τα αξιούμενα ποσά δεν αλλοιώνει τη φύση της αξίωσης. Στο Annual Practice του 1964 στη σελίδα 571, αναφέρει τα ακόλουθα: "Where the defendant admits a claim but pleads a counterclaim the plaintiff may obtain leave to sign judgment on the terms that the money is to be paid into Court, or that there is a stay of execution pending the trial, or it may be refused according to circumstances (see Showell v. Bouron

(1883), 52 L.J.Q.B. 284; Mersey, etc., Co. v. Shuttleworth

(1883), 11 Q.B.D. 531)." Στην υπόθεση Mersey (πιο πάνω) το Court of Appeal απέρριψε αίτημα για απόφαση λόγω της ύπαρξης ανταπαίτησης για μεγαλύτερο ποσό η οποία δεν αποτελούσε επιπόλαια (frivolous) ή ανυπόστατη (unsubstantive) ανταπαίτηση. Στην υπόθεση Showell (πιο πάνω) το Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση δυνάμει αυτού του διαδικαστικού κανονισμού παρά την ύπαρξη ανταπαίτησης για μεγαλύτερο ποσό, περιορίζοντας το δικαίωμα των εναγόντων να προχωρήσουν σε εκτέλεση της απόφασης νοουμένου ότι οι εναγόμενοι θα κατέθεταν το ποσό της απόφασης στο Δικαστήριο. Με βάση τις πιο πάνω αρχές παρέχεται η διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο κατά την έκδοση απόφασης δυνάμει της πιο πάνω διαδικασίας να αναστείλει την εκτέλεση της ή μέρος αυτής μέχρι την εκδίκαση της ανταπαίτησης ή ακόμα να διατάξει την πληρωμή του ποσού στο Δικαστήριο. Στην παρούσα υπόθεση η ανταπαίτηση αφορά ποσό μικρότερο από το ποσό που ζητείται απόφαση. Η ανταπαίτηση βέβαια δεν είναι παραδεκτή, από την άλλη όμως δεν προβάλλεται ισχυρισμός, ούτε το Δικαστήριο μπορεί να καταλήξει σε εύρημα ότι αυτή είναι επιπόλαια (frivolous) ή ανυπόστατη (unsubstantial). Οι Διαδικαστικοί Κανονισμοί που διέπουν την εκδίκαση ανταπαίτησης λαμβάνονται υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου ως προς την απόφαση που θα εκδοθεί δυνάμει της Δ.24 θ.6. Εδώ πρόκειται για ανταπαίτηση η οποία συνδέεται άμεσα με την απαίτηση και σύμφωνα με τα δεδομένα που υπάρχουν θα συνεκδικαστούν. Έχοντας υπόψη τη ξεκάθαρη παραδοχή του εναγομένου ότι οφείλει το ποσό των £59.911,73 θεωρώ ότι οι ενάγοντες δικαιούνται σε απόφαση για το ποσό αυτό. Περαιτέρω κρίνω ότι είναι δίκαιο υπό τις περιστάσεις να ανασταλεί η εκτέλεση ποσού ίσου με το ποσό της ανταπαίτησης δηλαδή ποσού £22.125,00 μέχρι την τελική εκδίκαση της υπόθεσης. Με την αίτηση ζητείται επίσης απόφαση για τα έξοδα επί του ποσού της απόφασης. Ο Εναγόμενος ισχυρίζεται πως σε αυτό το στάδιο οι Ενάγοντες δεν δικαιούνται οποιονδήποτε ποσό δικηγορικών εξόδων, θέμα το οποίο θα καθοριστεί και αποφασιστεί από το Δικαστήριο στο τέλος της διαδικασίας. Αποτελεί θέση του Εναγομένου πως η ίδια η Δ.24 θ.6 δεν προβλέπει απόφαση ως προς τα δικηγορικά έξοδα που προκύπτουν από το παραδεκτό γεγονός και προβάλλεται εισήγηση πως σε περίπτωση που εκδοθεί απόφαση για τα έξοδα, αυτά θα πρέπει να περιορίζονται στη κλίμακα του ποσού της απόφασης. Είναι γεγονός ότι δεν γίνεται ρητή αναφορά στην Δ.24 Θ.6 για το θέμα των εξόδων, όμως θεωρώ ότι εξυπακούεται πως ο επιτυχών διάδικος δικαιούται σε έξοδα επί του ποσού της απόφασης. Νοείται ότι μετά την τελική εκδίκαση της υπόθεσης κατά τον υπολογισμό των εξόδων θα ληφθεί υπόψη το ποσό των εξόδων που επιδικάζεται με την παρούσα. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω εκδίδεται απόφαση υπέρ των εναγόντων και εναντίον του εναγομένου για το ποσό των ΛΚ59,911.73 πλέον έξοδα επί του ποσού αυτού, όπως θα υπολογιστούν από το Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Η απόφαση υπόκειται σε αναστολή εκτέλεσης μόνο για ποσό £22.125,00 δηλαδή το ποσό που αξιώνεται με την ανταπαίτηση, μέχρι τελικής εκδίκασης της υπόθεσης. (Υπ.) .............. Κ. Σταματίου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο