← Κύπρος

ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΑΡΕΣΤΗ κ.α. ν. ΓΙΑΝΝΗ ΑΡΕΣΤΗ κ.α., Αρ. Αγωγής: 157/07, 14 Μαΐου  2007

ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΑΡΕΣΤΗ κ.α. ν. ΓΙΑΝΝΗ ΑΡΕΣΤΗ κ.α., Αρ. Αγωγής: 157/07, 14 Μαΐου 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2007:A61 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Σωκράτους, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 157/07 Μεταξύ:

  1. ΑΝΝΑΣ ΑΡΕΣΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΦΟ
  2. ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΑΡΕΣΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΦΟ Εναγόντων και
  3. ΓΙΑΝΝΗ ΑΡΕΣΤΗ υπό την ιδιότητα του σαν διαχειριστή της κληρονομιάς του Χαράλαμπου Αρέστη Θρούμπου Ιωάννου, προηγούμενα από την Πάφο, θανόντος
  4. ΦΡΟΣΩΣ ΑΡΕΣΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΦΟ
  5. ΓΙΩΡΓΟΥΛΛΑΣ ΑΡΕΣΤΗ (ΠΠΑΛΑ) ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΦΟ
  6. ΜΑΙΡΗΣ ΑΡΕΣΤΗ (ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ) ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΦΟ
  7. ΣΤΑΥΡΟΥΛΑΣ ΑΡΕΣΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΦΟ
  8. ΙΦΕΓΕΝΕΙΑ ΑΡΕΣΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΦΟ
  9. ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΣ ΑΡΕΣΤΗ (ΑΝΔΡΕΟΥ) ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΦΟ
  10. ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΑΡΕΣΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΦΟ Εναγομένων --------------------- Ημερομηνία: 14 Μαΐου 2007 Αίτηση ημερ. 22.01.2007 για έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος Για Ενάγοντες - Αιτητές: κ. Γ. Δημητριάδης με κ. Α. Γεωργιάδη Για Εναγόμενους 2 έως 8 - Καθ' ων η αίτηση: κ. Χουβαρτάς ----------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ -------------------------- Με την παρούσα αίτηση, οι αιτητές επιδιώκουν: «
  11. Παρεμπίπτον διάταγμα που να απαγορεύει στους εναγόμενους αρ. 2 -7 την πώληση, μεταβίβαση, επιβάρυνση ή με οπιοοδήποτε άλλο τρόπο αποξένωση ή διαφορετικά διάθεση: του ακινήτου που είναι εγγεγραμμένο στο όνομα τους με αρ. εγγραφής 28523, αρ. τεμ. 1053, φυλ/σχεδ. 51/03, ενορία Άγιος Θεόδωρος, Πάφος.
  12. Παρεμπίπτο διάταγμα που να απαγορεύει στον εναγόμενο αρ. 8 την πώληση, μεταβίβαση, επιβάρυνση ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο αποξένωση ή διαφορετικά διάθεση: του ακινήτου που είναι εγγεγραμμένο στο όνομα του με αριθμό εγγραφής 1836, αριθμός τεμαχίου 63, φυλ/σχεδ. 51/40, στο χωριό Νικόκλεια στη Πάφο.» Η ένορκη δήλωση του εκ των εναγόντων Ματθαίου Αρέστη, παρουσιάζει και τα γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση, δεδομένου ότι η αγωγή καταχωρήθηκε διά γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου. Αναφέρει ο ενόρκως δηλών, ότι μαζί με την ενάγουσα αρ. 1, η οποία είναι η μητέρα του, είναι κληρονόμοι της περιουσίας του αποβιώσαντος Χαράλαμπου Αρέστη Ιωάννου, όπως και τα άλλα δέκα παιδιά του από τον πρώτο του γάμο. Οι εναγόμενοι 2 - 8 είναι παιδιά του αποβιώσαντα, ενώ ο εναγόμενος 1 ο διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντα και υπό την ιδιότητα του αυτή, ενάγεται. Είναι ο ισχυρισμός του ενόρκως δηλούντα ότι ο εναγόμενος 1 κατά παράβαση των καθηκόντων και υποχρεώσεων του ως διαχειριστή της περιουσίας, προέβη στις πιο κάτω πράξεις, χωρίς την άδεια, συγκατάθεση ή ενημέρωση των εναγόντων και παραγνωρίζοντας τα δικά τους συμφέροντα και δικαιώματα: «α) Το οικόπεδο με αριθμό εγγραφής 0/28523, αριθμός τεμαχίου 1053, Φ/ΣΧ 51/03 ενορία Άγιος Θεόδωρος, Πάφος, εντός του οποίου υφίσταται πολυκατοικία με διαμερίσματα μεταβιβάστηκε από 1/6 εξ αδιαιρέτου στις κληρονόμους Φρόσω Αρέστη, Γιωργούλλα Αρέστη (Ππαλά), Μαίρη Αρέστη (Χαραλάμπους), Σταυρούλλα Αρέστη, Παναγιώτα Αρέστη (Ανδρέου) και Ιφιγένεια Αρέστη. β) Το ακίνητο με αριθμό εγγραφής 0/9068, αριθμός τεμαχίου 685 Φ/ΣΧ. 45/35 τοποθεσία «Περιστερκές» στο χωριό πωλήθηκε και μεταβιβάστηκε στην εταιρεία PAFILIA PROPERTY DEVELOPERS LIMITED έναντι του ποσού των Λ.Κ. 240,
  13. γ) Το ακίνητο με αριθμό εγγραφής 1836, αριθμός τεμαχίου 63, Φ/ΣΧ 51/40, στο χωριό Νικόκλεια, μεταβιβάστηκε μόνο στον κληρονόμο Φίλιππο Αρέστη.» Δηλώνει περαιτέρω ο ενάγων, ότι οι ανωτέρω πράξεις είναι δόλιες και παράνομες και σαν τέτοιες, πρέπει να ακυρωθούν. Συνεπεία των ανωτέρω πράξεων έχουν (οι ενάγοντες) υποστεί ζημιές και απώλειες που δεν είναι μικρότερες της αξίας του 1/12 επί της κληρονομιάς του αποβιώσαντα. Οι εναγόμενοι 2 - 8, αποδέχθηκαν και παρείχαν συνδρομή, εξουσιοδότηση και έγκριση των πράξεων του εναγόμενου
  14. Ο εναγόμενος 1 καθυστερούσε να υποβάλει λογαριασμούς της περιουσίας παρά τις συνεχείς υποδείξεις του Δικαστηρίου και όταν εν τέλει υπέβαλε τελικούς λογαριασμούς στις 26.9.2006, αυτοί δεν εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο γιατί τα ακίνητα δεν μεταβιβάστηκαν σύμφωνα με τα κληρονομικά μερίδια και γιατί δεν προσκομίστηκαν οι απαιτούμενες αποδείξεις για τα κατ' ισχυρισμό χρέη του αποβιώσαντα. Οι εναγόμενοι φέρουν ένσταση και προβάλλουν 21 συνολικά λόγους τους οποίους και επαναλαμβάνουν και επεξηγούν στις ένορκες δηλώσεις των εναγομένων 1 και 8, Γιάννη Αρέστη και Φίλιππου Αρέστη. Δηλώνεται σε αυτές (το περιεχόμενο των οποίων πλην κάποιων αναφορών είναι το ίδιο), ότι: Το οικόπεδο στην Πάφο με αριθμό εγγραφής 0/28523 αρ. τεμαχίου 1053 αγοράσθηκε από τον αποβιώσαντα για να ανεγείρει κτίριο για αποκατάσταση των θυγατέρων του, οι οποίες από μικρή ηλικία πρόσφεραν αμισθί τις υπηρεσίες τους στις επιχειρήσεις του πατέρα τους. Η οικοδομή επί του ακινήτου, αποτελούμενη από έξι διαμερίσματα, δεν ολοκληρώθηκε και η κάθε μία θυγατέρα (εναγόμενες 2 - 7) δαπάνησε ποσό £10.000 - £15.000 για να καταστούν κατοικήσιμα τα διαμερίσματα. Μέχρι δε πρόσφατα, η οικοδομή ήταν ασοβάτιστη εξωτερικά και έχρηζαν βαφής όπως και εκτέλεσης κάποιων άλλων εργασιών, τις οποίες και πραγματοποίησαν με δικά τους έξοδα. Το ακίνητο στην τοποθεσία «Περιστερκές», βαρύνετο με memo και υποθήκες και πωλήθηκε έναντι ποσού £240.
  15. Εξ αυτού, ποσόν £46.000 καταβλήθηκε ως κεφαλαιουχικός φόρος και το υπόλοιπο, χρησιμοποιήθηκε για πληρωμή μέρους χρεών και αλληλέγγυων υποχρεώσεων που είχε ο αποβιώσας μαζί με την εταιρεία που ίδρυσε «Χαράλαμπος Αρέστη & Υιός Λτδ». Το ακίνητο στην Νικόκλεια, μεταβιβάσθηκε επ' ονόματι του ενόρκως δηλούντα Φίλιππου Αρέστη αφού ο ίδιος προσωπικά πλήρωσε το μεγαλύτερο μέρος του χρέους εκ Λ.Κ. 850.000 με το οποίο το ακίνητο εβαρύνετο. Είναι η θέση ότι η αξία του ρηθέντος ακινήτου κατά τον ουσιώδη χρόνο, ήταν μεταξύ των £80.000 - £100.
  16. Είναι η θέση των ενόρκως δηλούντων, ότι η αξία των ανωτέρω ακινήτων δεν ήταν ικανή για να καλύψει τα χρέη του αποβιώσαντα τα οποία ανήρχοντο στο ποσό του ενός εκατομμυρίου και τα οποία με προσπάθειες των ενόρκως δηλούντων, του λογιστή και του δικηγόρου τους, περιόρισαν στις £850.
  17. Ισχυρίζονται περαιτέρω, ότι ο ενάγων 2 ουδέποτε επέδειξε πραγματικό ενδιαφέρον για την πορεία της διαχείρισης. Κάποιο ενδιαφέρον που έδειξε στην αρχή, εξανεμίσθηκε όταν πληροφορήθηκε το ύψος των χρεών. Ούτε απάντησε στις οχλήσεις του διαχειριστή - εναγόμενου 1 να συνεργαστούν και γι' αυτό δεν συνεργάστηκαν. Δηλώνουν επίσης ότι κανείς κληρονόμος εξέφρασε πρόθεση για πώληση και διαβεβαιώνουν ότι ουδείς προτίθεται να αποξενώσει το ακίνητο του. Ο ενάγων - αιτητής, εκλήθη προς αντεξέταση και αντεξετάσθηκε. Διεφάνη από τη μαρτυρία του ότι γνώριζε κάποια χρέη του αποβιώσαντα πατέρα του και γνώριζε επίσης ότι οι εναγόμενοι 2 - 7 προέβησαν σε κάποιες εργασίες εξωραϊσμού εξωτερικά του κτιρίου. Στην αντεξέταση, ξεκαθαρίστηκε επίσης ότι η ιδιότητα των εναγόντων ως κληρονόμων του αποβιώσαντα, προκύπτει από το ότι ο εναγόμενος 2 είναι υιός του από το δεύτερο του γάμο με την ενάγουσα
  18. Θα εξετασθεί πρωτίστως ο προβαλλόμενος λόγος ένστασης της μη προσφυγής των εναγόντων στο Δικαστήριο με «καθαρά χέρια». Η εισήγηση αυτή, εντοπίζει σαν παραπλάνηση του Δικαστηρίου τη μη αναφορά και καταγραφή των χρεών του ενάγοντα και την πληρωμή του κεφαλαιουχικού φόρου. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος αφού: Η αρχή της αποκάλυψης όλων των απαραίτητων για την κρίση της υπόθεσης στοιχείων που πρέπει να προσφέρονται και αποκαλύπτονται στο Δικαστήριο, εφαρμόζεται όταν το Δικαστήριο επιλαμβάνεται και εκδίδει διάταγμα κατόπιν μονομερούς αίτησης, χωρίς να ακούσει τον άλλο διάδικο. Και αυτό γιατί στο αρχικό στάδιο, όπου το Δικαστήριο κατά παρέκκλιση της αρχής «Audi alteram partem» ή επί το ελληνικότερον «μηδένα δικάσεις πριν αμφί μύθον ακούσεις», ακούει τον ένα μόνο των διαδίκων, επιβάλλεται η αποκάλυψη των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να επηρεάσουν την απόφαση. Στην κρινόμενη περίπτωση, δεν εδόθη διάταγμα μονομερώς. Διεξάγεται ακροαματική διαδικασία κατόπιν επίδοσης της αίτησης και τα θεωρούμενα ως μη αποκαλυφθέντα στοιχεία, έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου και θα αξιολογηθούν καταλλήλως. Το γεγονός ότι δεν εξεδόθη διάταγμα μονομερώς, εξαλείφει και τον άλλο προταθέντα λόγο ένστασης ότι δηλαδή δεν κατεδείχθη το κατεπείγον. Νομικό έρεισμα της αίτησης αποτελούν το άρθρο 32 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου 14/60, τα άρθρα 4, 5 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου και η Δ.48 θ. 2 και 9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Το άρθρο 4 του Κεφ. 6 σκοπό έχει την προστασία της περιουσίας που είναι αντικείμενο της αγωγής. Σειρά αποφάσεων, παλιών και νεώτερων, επιβεβαιώνει ότι το άρθρο αυτό εφαρμόζεται μόνο όπου η περιουσία σχετικά με την οποία ζητείται το διάταγμα, είναι αντικείμενο της αγωγής (βλ. Compania Portuguesa de Transportes Maritime of Lisbon v. Sponsolia Shipping Co Ltd

(1987)1 C.L.R. 11). Όταν η περιουσία είναι αντικείμενο της αγωγής, τότε το άρθρο 4 μπορεί να εξετασθεί ανεξάρτητα από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν. 14/60 (Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231). Όμως, το Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια που του παρέχει το άρθρο τούτο, πρέπει να οδηγηθεί από τις γενικές αρχές που διατυπώνονται στο άρθρο 32 του Ν.14/60 και είναι συνετό οι προϋποθέσεις εκείνες, να ληφθούν υπόψη. Το άρθρο 32 του Νόμου 14/60, όπως τονίσθηκε στην αίτηση Χάρη Φεσά
(1990)1 Α.Α.Δ. 704, αποτελεί το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Οι τρεις βασικές προϋποθέσεις για την έκδοσή τους καθορίστηκαν με σαφήνεια και περιεκτικότητα στην Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557) και επαναλήφθηκαν σε σωρεία άλλων αποφάσεων, και είναι:
(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση.
(2)Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας και,
(3)εκτός αν επιδοθεί το διάταγμα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Επιπρόσθετα, θα πρέπει να σταθμίσει το Δικαστήριο αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει ή διατηρήσει το επίδικο διάταγμα. Ένα άλλο στοιχείο το οποίο το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει υπόψη αν οι διάφοροι παράγοντες και τα συμφέρονται των διαδίκων ισοζυγίζονται, είναι η διατήρηση της κατάστασης που επικρατούσε πριν ο εναγόμενος αρχίσει τη δραστηριότητα της οποίας επιδιώκεται η παρεμπόδιση (status quo ante). Για σκοπούς ικανοποίησης της πρώτης προϋπόθεσης, της ύπαρξης δηλαδή σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση κατά την ακρόαση, δεν υπάρχει λόγος να ερμηνευθεί ότι εξυπακούει οτιδήποτε περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δύναμη των εγγράφων προτάσεων. Στην κρινόμενη περίπτωση, το κλητήριο ένταλμα είναι γενικά οπισθογραφημένο και τα γεγονότα παρέχονται με την ένορκη δήλωση τη συνοδευτική της αίτησης. Με το κλητήριο επιζητείται δήλωση του Δικαστηρίου πως η διάθεση και μεταβίβαση των ακινήτων που έγινε από τον εναγόμενο 1 είναι πράξεις άκυρες και/ή ανυπόστατες και ότι έγιναν κατά παράβαση των καθηκόντων του εναγόμενου 1 ως διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντα. Επιζητείται έκδοση διαταγμάτων τα οποία να διατάσσουν τη μεταβίβαση των μεριδίων που τους αναλογούν στα κτήματα με αριθμούς εγγραφής 0/28523 και 1836 στον Άγιο Θεόδωρο Πάφου και Νικόκλεια, αντίστοιχα. Διεκδικείται επίσης μερίδιο στο ποσό χρημάτων που εισπράχθηκε από την πώληση του κτήματος στις «Περιστερκές» με αριθμό εγγραφής 0/9068. Δεν έχει αμφισβητηθεί ότι αμφότεροι οι ενάγοντες, είναι νόμιμοι κληρονόμοι του αποβιώσαντα, συνεπώς δικαιούχοι της περιουσίας αυτού. Είναι επίσης αποδεκτό ότι οι μεταβιβάσεις των επίδικων ακινήτων έγιναν χωρίς να ληφθούν υπόψη οι ενάγοντες. Οι οποίοι φαίνεται πως αγνοήθηκαν. Ο ενάγοντας 2 έχει παραδεχθεί την ύπαρξη χρεών του αποβιώσαντα και παρουσιάζονται υπαρκτά με τις ένορκες δηλώσεις τέτοια χρέη. Όπως επίσης, παρουσιάζονται πληρωμές και διευθετήσεις τους. Αυτό το γεγονός από μόνο του, δεν καθιστά το διαχειριστή υπεράνω του Νόμου. Ούτε τον απαλλάσσει των υποχρεώσεων που ο Νόμος του θέτει για διανομή της περιουσίας, σύμφωνα με το κληρονομικό μερίδιο κάθε δικαιούχου. Η επιβάρυνση της περιουσίας με χρέη και υποθήκες, δεν συνιστά κώλυμα για ορθή διανομή της περιουσίας. Σίγουρα, η ύπαρξη επιβαρύνσεων προϋποθέτει κάποιες ενέργειες και πράξεις αποσκοπούσες στην αποπληρωμή ή εξάλειψη τους. Και είναι θεμιτή η πώληση ακινήτου για εξόφληση ή διευθέτηση χρεών. Αυτό όμως πάντοτε γίνεται έχοντας κατά νου τα συμφέροντα όλων των κληρονόμων - δικαιούχων. Όπως ορθά υποδεικνύουν οι συνήγοροι των εναγόντων, ο διαχειριστής της περιουσίας του αποθανόντα, υπέχει τα καθήκοντα τα οποία επιβάλλονται σε αυτόν από το Κοινοδίκαιο και από τις αρχές του Δικαίου της Επιείκειας. Υπέχει μεταξύ άλλων, καθήκοντα εμπιστευματοδόχου (άρθρο 31
(1)του περί Διαχείρισης Κληρονόμων Νόμου, Williams, Mortimer and Sunnucks: Executors, Administrators and Probate / London: 18th ed. 2000, Sweet & Maxwell, παρ. 55-57). Η τοποθέτηση αυτή, στο πλαίσιο της διάγνωσης εκ πρώτης όψεως βάσης αγωγής, δεν προεξοφλεί το αποτέλεσμα της αγωγής. Ούτε η αναγνώριση δικαιωμάτων στους ενάγοντες, τους απαλλάσσει από τις υποχρεώσεις τους. Οι οποίοι, ενδεχομένως να κληθούν να επωμισθούν χρέη και υποχρεώσεις επί των ακινήτων τα οποία επιθυμούν να κληρονομήσουν. Είναι νομική αρχή πως κάθε δικαίωμα συνεπάγεται και μια υποχρέωση. Δεν θα ήταν δίκαιο οι ενάγοντες να δρέψουν τους καρπούς που άλλοι παρήγαγαν, χωρίς οι ίδιοι να προσφέρουν ανάλογα. Αυτά είναι όμως θέματα που θα απασχολήσουν το Δικαστήριο κατά την εκδίκαση της ουσίας της αγωγής. Επί του παρόντος, τα προαναφερθέντα στοιχεία είναι αρκετά για τεκμηρίωση και ικανοποίηση τόσο της πρώτης όσο και δεύτερης προϋπόθεσης. Γι' αυτό κρίνεται ότι στο στάδιο τούτο που το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ενδελεχή εξέταση της υπόθεσης ούτε διαγιγνώσκει την ουσία της αγωγής (βλ. Πούλλου ν. Γενικού Εισαγγελέα
(1991)1 Α.Α.Δ. 275) έχουν στοιχειοθετηθεί οι δύο πρώτες προϋποθέσεις του άρθρου 32. Λαμβανομένου υπόψη πως η δεύτερη προϋπόθεση επιβάλλει στον ενάγοντα να δείξει ότι έχει «πιθανότητα επιτυχίας», η έννοια της οποίας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, που είναι το μέτρο για την απόδειξη στις αστικές υποθέσεις. Γι' αυτό και το πλαίσιο διάγνωσης δικαιωμάτων σε αιτήσεις αυτής της μορφής, είναι περιορισμένο (βλ. Jenitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263). Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, συναρτάται με τα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Όπως δε τονίσθηκε στην Odyssesos (ανωτέρω), το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων εξετάζεται μέσα στα πλαίσια της προϋπόθεσης αυτής. Όσο απομακρύνεται η πιθανότητα να συνιστά η θεραπεία των αποζημιώσεων επαρκή θεραπεία, τόσο ενισχύεται η πιθανότητα να πληρείται η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60. Αν η υπόθεση ως εκ της φύσεως της δεν επιδέχεται τη θεραπεία των αποζημιώσεων και ο υπολογισμός των αποζημιώσεων θα είναι αδύνατος, τότε εύκολα μπορεί να ισχυρισθεί κανείς ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μελλοντικό στάδιο, εκτός και αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η δυσκολία όμως υπολογισμού των αποζημιώσεων αυτών καθ' εαυτών, δεν οδηγεί κατ' ανάγκη στο συμπέρασμα ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο στο μέλλον να απονεμηθεί δικαιοσύνη (βλ. Κ.Ο.Τ. ν. Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255). Έχει εισηγηθεί ο κ. Χουβαρτάς ότι όλοι οι εναγόμενοι είναι φερέγγυα άτομα και δεν προτίθενται να αποξενώσουν την περιουσία τους. Εξάλλου, τόνισε, εάν δεν έκαναν ό,τι έκαναν και δεν πλήρωναν τα χρέη του αποβιώσαντα, δεν θα υπήρχε περιουσία να τη διεκδικούν οι ενάγοντες. Αντίθετα, εισηγείται ο συνήγορος των εναγόντων, η έκδοση του διατάγματος είναι απαραίτητη για διατήρηση του status quo. Αν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα, οι ενάγοντες θα στερηθούν των δικαιωμάτων τους ως κληρονόμοι του αποβιώσαντα. Είναι φανερό ότι ούτε στις ένορκες δηλώσεις του ενάγοντα ούτε στην αγόρευση γίνεται λόγος για υλικές ζημιές και ανεπάρκεια αποζημιώσεων. Το όλο θέμα εστιάζεται και επικεντρώνεται στην αδυναμία επανεγγραφής των ακινήτων επ' ονόματι των εναγόντων, αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Όπως έχει λεχθεί στην Papastratis v. Petrides (ανωτέρω) και υιοθετήθηκε στην υπόθεση Κυρισάββα ν. Κύζη
(2001)1 Α.Α.Δ. 1245 στη σελ. 1253, «η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη». Στην κρινόμενη περίπτωση, αυτό που έντονα διεκδικούν οι ενάγοντες είναι την ακύρωση των μεταβιβάσεων επ' ονόματι των εναγομένων, ώστε να διεκδικήσουν το αναλογούν σε αυτούς μερίδιο του 1/12 έκαστος. Επισημαίνεται ότι σε περιπτώσεις έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων, ο αιτητής δεν έχει το βάρος να αποδείξει την πραγματική πρόθεση του καθ' ου η αίτηση να προβεί σε μεταβίβαση της περιουσίας τους. Όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Τσιολάκη κ.α. ν. Στυλιανίδη
(1992)1 Α.Α.Δ. 782, εκείνο το οποίο απαιτείται «είναι η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος» (βλ. Γ. Φετοκάκη ν. Λάμπρος Χριστοφή κ.α. Πολ. Έφεση 12026/8.9.2006, Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ.α. ν. Benflect Enterprises Ltd Πολ. Έφεση 12144/27.3.2006). Γι' αυτό κρίνεται ότι πληρείται και η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60. Το Δικαστήριο θα πρέπει επιπρόσθετα με τις τρεις προϋποθέσεις, να εξετάσει κατά πόσο είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα. Όπως αναφέρθηκε στην Κ.Ο.Τ. ν. Θεωρή (ανωτέρω), «Το θέμα δεν τελειώνει εδώ. Όπως υποδεικνύεται στην Οδυσσέως, στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα (δέστε Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χ'Βασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 152». Ένας από τους παράγοντες που επηρεάζουν το ζήτημα του ισοζυγίου της ευχέρειας είναι η διατήρηση του status quo. Το θέμα αναλύεται στην Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 A.A.Δ. 788. Το προσωρινό διάταγμα είναι αναγκαίο για τη διατήρηση της υφιστάμενης κατάστασης εγγραφής του κτήματος, ώστε τούτο να μην αποξενωθεί από τους εναγόμενους (Παλαιομυλίτου ν. Παναγιώτου
(2003)1 Α.Α.Δ. 407). Σύμφωνα με τα γεγονότα της υπόθεσης και τις ένορκες δηλώσεις εκ μέρους του ενάγοντα, η έκδοση των διαταγμάτων διατηρεί το status quo, αν αναλογισθούμε ότι τα ακίνητα των οποίων σκοπείται η δέσμευση είναι τα επίδικα. Με αυτά τα δεδομένα, η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ των εναγόντων. Συνακόλουθα, εκδίδονται διατάγματα ως οι παράγραφοι 1 και 2 της αίτησης. Τα έξοδα όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των εναγόντων και εναντίον των εναγομένων 2 - 8 και καθίστανται πληρωτέα μετά το πέρας της αγωγής. (Υπ.)............. Δ. Σωκράτους, Α.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής .../Γ.Ι. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.