Βαγγέλης Ευαγγέλου ν. Νεοφύτα Χρυσάνθου, Αρ. Αγωγής 142/2007, 22.5.2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2007:A65 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Κ. Κουνίδου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 142/2007 Μεταξύ: Βαγγέλης Ευαγγέλου από την Πάφο Ενάγοντα Και Νεοφύτα Χρυσάνθου από την Πάφο Εναγόμενης ------------------------- Μονομερής Αίτηση για απόφαση ημερομηνίας 25.4.2007 λόγω παράλειψης καταχώρησης σημειώματος εμφάνισης ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 22.5.2007 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τoν ενάγοντα: κα Φούρναρη Για την εναγόμενη : Καμία εμφάνιση Α Π Ο Φ Α Σ Η Σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης του, ο ενάγοντας αξιώνει εναντίον της εναγόμενης, το ποσό των Λ.Κ.318.- ως ειδικές αποζημιώσεις καθώς και γενικές αποζημιώσεις δια τις σωματικές βλάβες που υπέστη συνεπεία τροχαίου ατυχήματος που συνέβηκε στην Πάφο, την 21.8.2006 και το οποίο ισχυρίζεται ότι επεσυνέβη λόγω της αμέλειας και/ή της παράβασης των νομίμων υποχρεώσεων της εναγόμενης. Η αγωγή οδηγήθηκε σε απόδειξη, λόγω της παράλειψης της εναγόμενης να εμφανιστεί στην αγωγή μετά από την επίδοση του κλητηρίου εντάλματος η οποία έλαβε χώρα στις 29.1.2007 (η ένορκη δήλωση επίδοσης σημειώθηκε ως τεκμήριο Α). Την 13.2.2007 επιδόθηκε, σύμφωνα με τον φάκελο του δικαστηρίου, στην εναγόμενη και η έκθεσης απαίτησης. Για σκοπούς απόδειξης της αγωγής, κατατέθηκε και σημειώθηκε ως τεκμήριο 1, ένορκη δήλωση του ίδιου του ενάγοντα στην οποία επισυνάπτονται ως τεκμήρια σχετικά με την υπόθεση έγγραφα. Με βάση την ενώπιον μου μαρτυρία, τα ευρήματα του δικαστηρίου, ως προς τα ουσιώδη γεγονότα της υπόθεσης είναι τα πιο κάτω: Στις 21.8.2006, ο ενάγοντας οδηγούσε το όχημα με αριθμούς εγγραφής ΧΧ 365, στην οδό Ανδρέα Δημητρίου, με κατεύθυνση την διασταύρωση της με την οδο Ανδρέα Δημητρίου και Χρίστου Σαμαρά. Κατά τον ίδιο χρόνο η εναγόμενη, οδηγούσε το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΚΗF 902 στην οδό Γεωργίου Στυλιανού. Η οδός Γεωργίου Στυλιανού είναι πάροδος σε σχέση με την Ανδρέα Δημητρίου και ελέγχεται με σήμα αλτ. Η εναγόμενη παρέλειψε να σταματήσει στο σήμα αλτ επί της οδού Γεωργίου Στυλιανού προτού εισέλθει στην Ανδρέα Δημητρίου, με αποτέλεσμα εισερχόμενη με το όχημα της στην οδό Ανδρέα Δημητρίου να ανακόψει την ελεύθερη πορεία του οχήματος του ενάγοντα. Συνεπεία της πιο πάνω ενέργειας της εναγόμενης τα δύο οχήματα να συγκρούστηκαν μεταξύ τους. Από την σύγκρουση ο ενάγοντας τραυματίστηκε και υπέστηκε ζημιές. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Βάση της υπό εκδίκαση αγωγής αποτελεί το αστικό αδίκημα της αμέλειας όπως προδιαγράφεται από το άρθρο 51 του Κεφ. 148. Τα στοιχεία που συνθέτουν το αστικό αδίκημα της αμέλειας τέθηκαν στην υπόθεση Στρατμαρκο Λτδ ν. Μιχαήλ
(1989)1 C.L.R. 453, όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Στο σημείο αυτό επιβάλλεται μια διευκρίνιση των στοιχείων που συνθέτουν το αστικό αδίκημα της αμέλειας. Αμέλεια είναι, κατά το άρθρο 51 του Περί Αστικών Αδικημάτων,............ ..............,παράβαση καθήκοντος επιμέλειας. Το καθήκον τούτο περιλαμβάνει την επιμέλεια που υποθετικά καταβάλει ο μέσος λογικός άνθρωπος κάτω από τις ίδιες αντικειμενικές συνθήκες και περιστάσεις που ενεργούσε ο εναγόμενος. Βασικό χαρακτηριστικό της αμέλειας είναι, καταρχήν, η έλλειψη της προσήκουσας προσοχής την οποία ο δράστης όφειλε και μπορούσε στις δοσμένες περιστάσεις να καταβάλει για να μην προκαλέσει ζημιά στον πλησίον του. Τα στοιχεία του 'μέσου συνετού ανθρώπου' και του 'πλησίον' διαγράφουν τα όρια της επιμέλειας την οποία όφειλε να καταβάλει ο εναγόμενος. Η έννοια του καθήκοντος επιμέλειας ολοκληρώνεται με το στοιχείο της δυνατότητας πρόβλεψης ότι, δηλαδή η ενεργούμενη παρά το καθήκον επιμέλειας πράξη μπορεί να προκαλέσει το συγκεκριμένο ζημιογόνο αποτέλεσμα.» Το πώς ενεργεί ένας οδηγός σε συγκεκριμένη περίπτωση σχετικά με το θέμα της αμέλειας έχει καθιερωθεί νομολογιακά ότι το κριτήριο είναι αντικειμενικό και το μέτρο ο προσεκτικός οδηγός (βλ. Μελέτιος Ρούσου ν. Χρίστος Αριστοδήμου
(1989)1 Α.Α.Α 12) και όχι ο εναγόμενος οδηγός (βλ. Μαρκαντώνης ν. Δημάκης
(1989)1 Α.Α.Δ 387) ή ο τέλειος οδηγός. Στην υπόθεση Αδωνης Αλεξάντρου ν. Αντρης Λεβέντη
(1996)1 Α.Α.Δ 420 έχουν λεχθεί τα εξής: Το κριτήριο της αμέλειας είναι καθολικό και απρόσωπο. Η αμέλεια κρίνεται αντικειμενικά με γνώμονα τις αντιδράσεις ενός συνετού οδηγού ο οποίος χρησιμοποιεί τον δρόμο λελογισμένα και με συναίσθηση της ευθύνης για την ασφάλεια των άλλων που χρησιμοποιούν τον δρόμο. Σχετική με την υπό κρίση περίπτωση, θεωρώ ότι είναι η υπόθεση Μακρίδη ν. Χαρίτωνος
(2001)1 (B) A.A.Δ. 1130. Στην υπόθεση αυτή λέχθηκαν τα εξής: «Καθήκον του εφεσείοντα προτού εισέλθει στον κύριο δρόμο ήταν να βεβαιωθεί ότι ήταν ασφαλές να το πράξει χωρίς να θέτει σε κίνδυνο οποιοδήποτε που χρησιμοποιούσε νόμιμα τον κύριο δρόμο. Το αν σταμάτησε στο αλτ ή όχι πριν να επιχειρήσει την είσοδο του στη λεωφόρο επιδεικνύοντας την αδιαφορία και την αμέλεια που αναδεικνύονται από τα γεγονότα, είναι άσχετο και χωρίς βαρύνουσα σημασία. Για να αποδειχθεί συντρέχουσα αμέλεια θα πρέπει να αποδειχθεί σφάλμα και υπαιτιότητα στον εφεσίβλητο λόγω μη λήψης κατάλληλης προφύλαξης». Μέσα από την νομολογία (βλ. Τουμαζή ν. Αλκιβιάδη
(1994)1 ΑΑΔ 420, Παναγιώτου ν. Χατζηγιάννη,
(1994)1 ΑΑΔ 178 ) προκύπτει ότι ένας οδηγός που χρησιμοποιεί κύριο δρόμο δεν αναμένεται να προβλέψει ότι ένας άλλος οδηγός θα προβάλει από πάροδο χωρίς να πρώτα να σταματήσει για να βεβαιωθεί ότι είναι ασφαλής να το πράξει, εκτός εάν υπάρχει κάποια ένδειξη που να τον θέτει σε επιφυλακή ότι ο εισερχόμενος μπορεί να μην σταματήσει. Εφαρμόζοντας τις νομικές αρχές που προκύπτουν από την πιο πάνω αναφερόμενη νομολογία στα γεγονότα της υπό εξέταση υπόθεσης, καταλήγω ότι μοναδική αιτία πρόκλησης του επίδικου δυστυχήματος ήταν η συμπεριφορά της εναγόμενης, η οποία αμελώς και αιφνιδίως εισήλθε από πάροδο σε κύριο δρόμο, χωρίς να σταματήσει σε σήμα αλτ και να βεβαιωθεί αν τούτο ήταν ασφαλές, ανακόπτοντας κατά αυτό τον τρόπο την ελεύθερη και ανενόχλητη πορεία του οχήματος που οδηγούσε ο ενάγοντας. Αποτέλεσμα της παράβασης του καθήκοντος επιμέλειας της εναγόμενης, ήταν η σύγκρουση των οχημάτων με συνέπεια ο ενάγοντας να υποστεί σωματικές βλάβες και έξοδα. ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ: Α. Ειδικές αποζημιώσεις: Θα προχωρήσω τώρα να εξετάσω το θέμα των ειδικών αποζημιώσεων: Είναι εμπεδωμένη νομική αρχή ότι οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει να εξειδικεύονται στην απαίτηση και να αποδεικνύονται με αυστηρότητα. Στον McGregor on Damages, 15η Έκδοση, παράγραφος 23, σελίδα 15, αναφέρεται:- "Special damages, on the other hand, are such as the law will not infer from the nature of the act. They do not follow in ordinary course. They are exceptional in their character and, therefore, they must be claimed specially and proved strictly.". H πιο πάνω αρχή έχει υιοθετηθεί και επιβεβαιωθεί και από τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε σειρά αποφάσεων (Βλέπε, μεταξύ άλλων, Σπύρου ν. Χατζηχαραλάμπους
(1989)1 Ε C.L.R. 298, Emmanuel v. A. Nicolaou
(1977)1 C.L.R. 15, Zachariou v. Lioness
(1983)1 C.L.R. 415 Pourikkos v. Fevzi
(1963)2 C.L.R, Ηρακλέους ν. Πίτρου
(1994)1 ΑΑΔ 239). Ο ενάγων όπως από την έκθεση απαίτησης του προκύπτει αξιώνει ως ειδικές αποζημιώσεις συνολικό ποσό Λ.Κ. 318. - ως ακολούθως: ποσό Λ.Κ. 28.- ως έξοδα ιατρικού πιστοποιητικού, Λ.Κ.110.- ιατρικά έξοδα, Λ.Κ. 50 έξοδα αστυνομικής έκθεσης, Λ.Κ. 80 έξοδα επίβλεψης από ορθοπεδικό και Λ.Κ. 50 φάρμακα Αναφορικά με το ποσό των Λ.Κ. 80 το οποίο ο ενάγοντας αξιώνει ως έξοδα επίβλεψης από ορθοπεδικό, δεν έχει παρουσιάσει καμία μαρτυρία ενώπιον του δικαστηρίου που να τεκμηριώνει την αξίωση του αυτή και ως εκ τούτου δεν επιδικάζεται το πιο πάνω ποσό εφόσον δεν έχει αποδειχτεί. Σχετικά με τα ιατρικά έξοδα, τα έξοδα του ιατρικού πιστοποιητικό, τα έξοδα αστυνομικής έκθεσης και έξοδα για φάρμακα θεωρώ αυτά έχουν αποδειχτεί και του τα επιδικάζω. Κρίνω συνεπώς ότι ο ενάγοντας απέδειξε τις ακόλουθες ζημιές: (α) Λ.Κ. 28.- έξοδα ιατρικού πιστοποιητικού (β) Λ.Κ. 50.- έξοδα αστυνομικής έκθεσης (γ) Λ.Κ. 110.- ιατρικά έξοδα (στ) Λ.Κ. 50 .- φάρμακα Σύνολο Λ.Κ. 238.- Β. Γενικές αποζημιώσεις: ΑΡΧΕΣ: Οι αρχές που διέπουν την επιδίκαση γενικών αποζημιώσεων έχουν καθιερωθεί επίσης από την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και διαπιστώνεται μία τάση για αύξηση των αποζημιώσεων που επιδικάζονταν στο παρελθόν (Σχετικές αποφάσεις Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi
(1982)1 C.L.R. 789, Θεμιστοκλέους ν. Παρασκευάς
(1992)1 Α.Α.Δ. 498, Μαυροπετρή ν. Γεωργίου Λουκά
(1995)1 Α.Α.Δ, 66. Στην Μαυροπετρή (πιο πάνω) σελ 74 -75 έχουν αναφερθεί τα ακόλουθα: « Η νομολογία αποκαλύπτει σταθερή άνοδο του επιπέδου των γενικών αποζημιώσεων, τάση που αντανακλά μεγαλύτερη ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο, την αγωνία της αναπηρίας και την ψυχική οδύνη από την περιθωριοποίηση από τις συνήθεις δραστηριότητες του ανθρώπου» « Σταθερή είναι όμως η αρχή του δικαίου ότι οι αποζημιώσεις πρέπει να είναι κοινωνικά παραδεκτές. Η αποζημίωση για αστικά δεν έχει σκοπό την τιμωρία αλλά την αποκατάσταση. Αυτή τούτη η ατέλεια του χρήματος ως μέσο για αποκατάσταση, δεν πρέπει να επενεργεί προς επαύξηση των αποζημιώσεων.» Οι χρηματικές αποζημιώσεις εξαρτώνται άμεσα από την σοβαρότητα των τραυμάτων, τον πόνο την ταλαιπωρία και τη δυσχέρεια που προκαλούν τα τραύματα και η διάρκεια αποθεραπείας κα σοβαρότητας, υπόψη λαμβάνεται ο παράγοντας της αξίας του χρήματος που υπόκειται σε μείωση με την πάροδο του χρόνου (βλ. Ορφανίδης ν. Γεωργίου
(1994)1 Α.Α.Δ. 253, και Νεοφύτου ν. Δημητρίου
(1992)1 (Ε) Α.Α.Δ 430). Το ύψος των αποζημιώσεων είναι αλληλένδετο με τα ιδιαίτερα περιστατικά κάθε τραυματισθέντα. Ισχύει η αρχή ότι στον τομέα των αποζημιώσεων ότι η δυσχέρεια του ανθρώπινου πόνου αντιμετωπίζεται με μεγαλύτερη ευαισθησία. Η υγεία είναι ο κοινός παρονομαστής για την ευημερία του ανθρώπου. Οι αποζημιώσεις είναι το μέσο για την αποτίμηση του ανθρώπινου πόνου και την αντιμετώπιση των λειτουργικών δυσχερειών που φέρει ο τραυματισμός (βλ. Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofis
(1992)1 Α.Α.Δ σελ 789). Είναι σύνηθες για τον καθορισμό του ύψους των αποζημιώσεων σε μία υπόθεση το Δικαστήριο να αντλεί καθοδήγηση και να λαμβάνει υπόψη του το ύψος των αποζημιώσεων που έχουν επιδικαστεί σε προηγούμενες αποφάσεις στις οποίες υπάρχει αναλογία στην έκταση των κακώσεων και τα επακόλουθα τους έτσι ώστε να επιδέχονται σύγκριση. (βλ. Κική Ανδρέου ν Wilhelm Junquirth
(1995)1 A.A. Δ 431) Η συνήγορος του ενάγοντα κατά την αγόρευση της σε ότι αφορά το ζήτημα των γενικών αποζημιώσεων εισηγήθηκε ότι το δικαστήριο θα πρέπει να θεωρήσει το ποσό της τάξεως των Λ.Κ. 2,000 με 3,500.- ως δίκαια υπό τις περιστάσεις αποζημίωση και να το επιδικάσει προς όφελος του ενάγοντα. Με βάση την ενώπιον μου μαρτυρία βρίσκω ότι ο ενάγων έχει υποστεί τις σωματικές βλάβες που αναφέρονται στο Τεκμήριο Δ της ενόρκου δηλώσεως του. Αποδέχομαι επίσης ότι ο ενάγων έλαβε αναρρωτική άδεια μέχρι τις 30.8.2006. Αφου έχω λάβει υπόψη μου τις πιο πάνω αρχές σε σχέση με τον τρόπο υπολογισμού των χρηματικών αποζημιώσεων, το είδος και την φύση των κακώσεων που υπέστη ο ενάγων, τον πόνο και την ταλαιπωρία η οποία προκλήθηκε σε αυτόν, την κατάσταση των τραυμάτων του, τις εισηγήσεις της συνηγόρου του, εφαρμόζοντας επίσης την αρχή ότι κάθε περίπτωση πρέπει να κρίνεται με βάση τα δικά της περιστατικά, επιδικάζω στον ενάγοντα το ποσό των Λ.Κ. 1,000.- υπό μορφή γενικών αποζημιώσεων, ποσό το οποίο βρίσκω ότι αποτελεί στην περίπτωση του δίκαιη και εύλογη αποζημίωση. Λαμβανομένης υπόψη, κατά την κατάληξη μου, την απόφαση στην υπόθεση Γεωργία Αθανασίου ν. Νίκος Τούλουπος,
(2005)1 ΑΑΔ 31, καταλήγω στην αποδοχή της αίτησης μερικώς και στην απόρριψη του μέρους το οποίο όπως πιο πάνω αποφάσισα ότι απέτυχε o ενάγοντας να αποδείξει. Συνεπακόλουθα εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον της εναγόμενης για το ποσό των Λ.Κ.238.- υπό μορφή ειδικών αποζημιώσεων, καθώς και ποσό Λ.Κ.1,000 - ως γενικές αποζημιώσεις. Τα πιο πάνω ποσά θα φέρουν τόκο 8 % ετησίως από την 21.8.2006 μέχρι εξόφλησης. Τα έξοδα της αγωγής επιδικάζονται επίσης υπέρ του ενάγοντα και εναντίον της εναγόμενης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) Κ. Κουνίδου Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο