Ιωάννη Παρασκευόπουλου ν. Ρατισλάβ Παρασκευόπουλου, Αρ. Αγωγής: 3398/04, 31 Μαΐου 2007

(1982)1 Α.Α.Δ. 204, Νεάρχου v. Γ. Χαραλάμπους

(1991)1 Α.Α.Δ. 955, Mine & Quarry Seervices Ltd v. Α. Γεωργίου (Μαύρου)

(1993)1 Α.Α.Δ., Milouca Motor Trading Ltd v. Χρυσάνθου Κούρτη

(1997)1 Α.Α.Δ. 941, Κάτια Χριστοφόρου v. Λαικής Κυπριακής Τράπεζας (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ, Π.Ε. 10351, ημερομηνίας 2.2.2000, Alpha Bank v. Στεφάνου,

(2003)1 Α.Α.Δ. σ. 1108, Edict Mauns v. Μιχαηλίδης

(2003)1 Α.Α.Δ. 1887. Σε τέτοιου είδους αιτήσεις ο Εναγόμενος φέρει το βάρος να καταδείξει ότι έχει καλή υπεράσπιση και να επεξηγήσει την παράλειψη του να εμφανισθεί ενώπιον του Δικαστηρίου Χριστοφόρου v. Κυριακούλλης

(1963)1 Α.Α.Δ. 159. Εξετάζοντας το θέμα της προβολής υπεράσπισης εκείνο που διερευνά το Δικαστήριο δεν είναι αν έχει αποδειχθεί υπεράσπιση. Ερευνά τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του για να διαπιστώσει μόνο αν υπάρχει εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση η συζητήσιμο σημείο και στο στάδιο αυτό δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπεράσπισης (βλ. Μαρία Γιώργαινα Λευκίδου v. Άριστου Κανναουρίδη,

(1991)1 (Α) 528. Στην υπόθεση Mine & Quarry Services Ltd v. Γεωργίου (Μαύρου) 1993

(1)Α.Α.Δ. 26 λέχθηκε ότι η χωρίς ουσιαστικό λόγο παράλειψη του Εναγομένου να εμφανισθεί και η αδικαιολόγητη καθυστέρηση του να πάρει έγκαιρα μέτρα μπορεί να αποτελέσουν λόγους για απόρριψη της αίτησης. Στην υπόθεση Milouca Motor Trading Ltd v. Χρυσάνθου Κούρτη, 1997

(1)Α.Α.Δ. σ. 10, επαναβεβαιώθηκε ότι αίτηση παραμερισμού μπορεί να απορριφθεί παρά την αποκάλυψη συζητήσιμης υπεράσπισης εφόσον διαπιστωθεί ότι ο Εναγόμενος επέδειξε αδιαφορία για την αγωγή, η οποία προσλαμβάνει τη μορφή καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας και των δικαιωμάτων του αντιδίκου. Σ' αυτήν τονίσθηκαν περαιτέρω τα ακόλουθα: «εάν διάδικος μπορεί απρόσκοπτα να επιδιώκει το επανάνοιγμα της υπόθεσης, η σφραγίδα της οριστικότητας την οποία φέρει η απόφαση και όλα όσα εξυπακούει, καθώς και η βεβαιότητα την οποία εισάγει στη διαχείριση των υποθέσεων του ανθρώπου, θα απολεσθούν με οδυνηρές συνέπειες για την απονομή της δικαιοσύνης.» Στην υπόθεση Φιλική v. Μαλιετζή

(2004)1 (Γ) 1616, Πολ. Εφ. 11766, ημερ. 30.9.2004, παρατίθεται το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Bush v. Γιαννή

(2001)1 Α.Α.Δ. 1342: «Κατά την άσκηση της διακριτικής εξουσίας για επαναφορά, την οποία παρέχει στο Δικαστήριο η Δ.17 Θ.10, εξουσία η οποία, όπως υποδείχθηκε στην Evans v. Bartlam

(1937)2 All E.R. 646, δεν εντάσσεται σε οποιαδήποτε στεγανά, το Δικαστήριο κατευθύνει την προσοχή του σε δύο κυρίως παράγοντες. Ο ένας αφορά το κατά πόσο έχει εξηγηθεί η καθυστέρηση στην καταχώρηση εμφάνισης και στην υποβολή της αίτησης για παραμερισμό, με τρόπο ώστε να φαίνεται ότι η επαναφορά δεν αντιστρατεύεται την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Σε αυτό λαμβάνεται υπόψη τόσο η στάση του αιτητή όσο και η αναγκαιότητα οριστικής λήξης της αντιδικίας αφού interest repulicae ut sit finis litium. Ο άλλος παράγοντας αναφέρεται στο κατά πόσο καταδείχθηκε εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη υπεράσπισης στην απαίτηση». Στην υπόθεση Φυλακτού v. Μιχαήλ (πιο πάνω), λέχθηκε ότι το Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια έχει πρωταρχικό καθήκον να διακρίνει κατά πόσον αποκαλύπτονται επαρκή θετικά στοιχεία(merits) ώστε να δικαιολογείται το επανάνοιγμα της υπόθεσης. Στην κρινόμενη υπόθεση ο Εναγόμενος και σύμφωνα με τα όσα αναφέρει στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την αίτηση αποδίδει τη μη καταχώρηση υπεράσπισης και εμφάνισης του στο Δικαστήριο στη μη επίδοση της αίτησης για έκδοση απόφασης εναντίον του λόγω παράλειψης καταχώρησης υπεράσπισης ημερ. 22.11.05. Διάσταση προβάλλεται μεταξύ των όσων αυτός ισχυρίζεται με την ένορκο του δήλωση και στα όσα κατά το στάδιο της αγόρευσης του ο ευπαίδευτος συνήγορος του προώθησε, διάσταση που προκαλεί εύλογα ερωτήματα για τη γνησιότητα των ισχυρισμών του. Ότι εισηγήθηκε ο κ. Ζαννούπας δεν ήταν η μη επίδοση της αίτησης, αλλά ότι η επίδοση της που έγινε όπως είπε με τηλεομοιότυπο ήταν για τους λόγους που πρόταξε αντικανονική. Αξίζει περαιτέρω να σημειωθεί ότι παρά τα όσα πιο πάνω έχουν προβληθεί και όπως προκύπτει από το φάκελο της διαδικασίας στις 7.12.2005 και 10.2.2006, δύο δικηγόροι εμφανίσθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου και ζήτησαν χρόνο να καταχωρήσουν υπεράσπιση. Παρά το ότι στα πρακτικά δεν καταγράφεται ρητά ότι οι δύο δικηγόροι εμφανίσθηκαν για τον κ. Α. Αλεξάνδρου, το δικηγόρο δηλαδή που καταχώρησε εμφάνιση εκ μέρους του Εναγομένου, τούτο είναι εύλογο να συναχθεί και συνάγεται από τις δηλώσεις και των δύο οι οποίοι ζήτησαν χρόνο για καταχώρηση υπεράσπισης. Από τη στιγμή που δεν είχε καταχωρηθεί ειδοποίηση αλλαγής δικηγόρου εξάγεται λογικά ότι αυτοί εμφανίσθηκαν εκ μέρους του δικηγόρου του Εναγομένου ο οποίος ήταν και το μόνο πρόσωπο το οποίο θα μπορούσε να καταχωρήσει υπεράσπιση εκ μέρους του. Η οποιαδήποτε τυχόν αντικανονικότητα στην επίδοση της αίτησης, αν υπήρξε, κρίνεται ότι έχει για τους πιο πάνω λόγους αρθεί και δεν μπορεί ο Εναγόμενος να την επικαλείται σαν ικανοποιητικό λόγο για τη μη εμφάνιση του στο Δικαστήριο. Οι προβαλλόμενοι εκ μέρους του ισχυρισμοί δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτοί και να δικαιολογήσουν την παράλειψη του να καταχωρήσει την υπεράσπιση του. Αξίζει εν πάση περιπτώσει να λεχθεί στο σημείο αυτό ότι για το διάστημα που μεσολάβησε από τις 25.1.05 που ο Εναγόμενος καταχώρησε εμφάνιση μέχρι και την καταχώρηση της παρούσας αίτησης στις 27.11.06, ούτε ο Εναγόμενος ούτε ο δικηγόρος του φαίνεται να επέδειξαν οποιοδήποτε, έστω και το ελάχιστο ενδιαφέρον για την πορεία και την τύχη της υπόθεσης. Όπως προκύπτει από το φάκελο ο Εναγόμενος δεν καταχώρησε υπεράσπιση ούτε και επικαλέσθηκε ότι προέβη σε οποιαδήποτε ενέργεια για τη διακρίβωση της τύχης της υπόθεσης του παρά το ότι στο μεταξύ παρήλθε διάστημα δύο σχεδόν χρόνων. Η παράλειψη του Εναγομένου να καταχωρήσει της υπεράσπιση του και η γενικότερη στάση που επέδειξε καταδεικνύει αδιαφορία που παρέμεινε αδικαιολόγητη κατά τρόπο που συνιστά περιφρόνηση των δικαστικών διαδικασιών. Η όλη συμπεριφορά του είναι τέτοια που δεν επιτρέπει να στερηθεί ο Ενάγοντας των ευεργετημάτων που του παρέχει η νομότυπη απόφαση που εξασφάλισε. Για την περίπτωση όμως που κριθεί ότι λανθάνομαι θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο με τους προβαλλόμενους από τον Εναγόμενο ισχυρισμούς αποκαλύπτεται ή όχι καλή υπεράσπιση. Ο Εναγόμενος ισχυρίζεται ότι ουδέποτε επιτέθηκε στον Ενάγοντα και ουδέποτε του προκάλεσε οποιαδήποτε σωματική βλάβη. Ισχυρίζεται ότι αυτός ήταν το πρόσωπο που τον μετέφερε στο νοσοκομείο της Πάφου και πιθανό γι' αυτό ο Ενάγοντας να θεώρησε ότι αυτός ήταν που τον τραυμάτισε. Παρά το ότι ισχυρίζεται ότι αυτός ήταν που μετέφερε τον Ενάγοντα στο νοσοκομείο, δεν δίδει κανένα άλλο στοιχείο για τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες έγινε αυτή η μεταφορά, ούτε και για πιο λόγο ο Ενάγοντας πιθανό να τον θεωρεί υπεύθυνο για τον τραυματισμό του. Δεν αναφέρει τι συνέβη την ημέρα εκείνη και δεν εκθέτει οποιοδήποτε γεγονός το οποίο έλαβε χώρα. Ο τρόπος που εκτίθεται ο ισχυρισμός είναι γενικός και αόριστος και δεν παρατίθεται κανένα απολύτως γεγονός που να καταδεικνύει ότι πράγματι υπάρχει εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση ή συζητήσιμο σημείο που να δικαιολογούν το επανάνοιγμα της υπόθεσης. Η αοριστία του ισχυρισμού του ότι ουδέποτε επιτέθηκε στον Ενάγοντα και ουδέποτε του προκάλεσε οποιαδήποτε σωματική βλάβη δεν θεμελιώνει τη θέση του για ύπαρξη καλής υπεράσπισης. Ο Εναγόμενος θα έπρεπε να παρουσιάσει ικανοποιητικές λεπτομέρειες για να πείσει το Δικαστήριο ότι έχει εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη υπεράσπιση, κάτι που απέτυχε να πράξει. Η παράλειψη του Εναγομένου να θέσει ενόρκως επαρκή γεγονότα που θα επέτρεπαν την εξέταση τους ώστε να κριθεί κατά πόσον υπάρχει ή όχι εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση ή συζητήσιμο σημείο, δεν μπορεί παρά να είναι μοιραία για τη τύχη της αίτησης. Συνακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον του Αιτητή/Εναγομένου και υπέρ του Καθ' ου η Αίτηση /Ενάγοντα όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./Ο.Ρ., Ε.Π. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο