Top Kinisis Travel Ltd ν. AVLIDA HOTELS LTD, Αρ. Αγωγής 191/02, 4.6.07

(1988)1 ΑΑΔ 263 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Μανώλη

(1995)2 ΑΑΔ 207). Λέχθηκε, επίσης, ότι η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα δεν είναι επιλήψιμη (Βλ. Χάρης Χρίστου ν. Ευγενία Khoreva

(2002)1 ΑΑΔ 454). Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω και, αφού έλαβα υπόψη μου το σύνολο της προσκομισθείσας μαρτυρίας, όπως αυτή είναι καταγραμμένη στα πρακτικά, προχωρώ στην αξιολόγηση των μαρτύρων. Μεγάλο μέρος της μαρτυρίας του ΜΕ 1, τόσο στην κυρίως εξέταση όσο και την αντεξέταση, αναλώθηκε σε γεγονότα, τα οποία ήταν παραδεχτά από τα δικόγραφα και, επομένως, μη αμφισβητούμενα, όπως, για παράδειγμα η συνομολόγηση της επίδικης συμφωνίας και ο τρόπος με τον οποίο αυτή καταρτίστηκε. Σύμφωνα με την Νομολογία καμία μαρτυρία δεν επιτρέπεται, η οποία τείνει να αποδείξει γεγονότα, που είναι παραδεχτά ή που τείνει να αντικρούσει ή να αναιρέσει τέτοια γεγονότα. Αν τέτοια μαρτυρία έχει προσκομιστεί, το Δικαστήριο οφείλει να μην την λάβει υπόψη. Συνακόλουθα, μαρτυρία, η οποία δόθηκε από τον μάρτυρα και, μεταξύ άλλων, τείνει να αναιρέσει παραδεχτά γεγονότα δεν θα ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο. Σχετικά με τα όσα πιο πάνω αναφέρονται είναι τα Τεκμήρια 1 και

1. Το Τεκμήριο 1 αποτελεί, σύμφωνα με τον μάρτυρα, την τελική αίτηση των Εναγόντων για κράτηση δωματίων, ενώ το Τεκμήριο 2 την αρχική αίτηση και καταμαρτυρεί τις συμφωνηθείσες μεταξύ των διαδίκων τιμές για μονά και διπλά δωμάτια. Σύμφωνα με το Τεκμήριο 2 η αρχική κράτηση των Εναγόντων ήταν για 6 μονά και 6 διπλά δωμάτια, ήτοι για 18 συνολικά άτομα. Σύμφωνα δε με το Τεκμήριο 1, το οποίο, σύμφωνα με τον μάρτυρα, απεστάλη στους Εναγόμενους κατά την 5.9.01, η μεταξύ των διαδίκων συμφωνία, που, σύμφωνα με την παράγραφο 4 της Έκθεσης Απαίτησης, συνομολογήθηκε την ίδια ημέρα, ήταν για 9 διπλά και 5 μονά δωμάτια. Είναι έκδηλο, ότι κανένας από τους πιο πάνω αριθμούς δεν ανταποκρίνεται στον αριθμό των δωματίων, που, σύμφωνα με την παράγραφο 4 της Έκθεσης Απαίτησης, που πιο πάνω αναφέρεται και το περιεχόμενο της οποίας είναι παραδεκτό με τα δικόγραφα, συμφωνήθηκε μεταξύ των διαδίκων να παραχωρηθεί από τους Εναγόμενους. Συνεπώς, τα Τεκμήρια 1 και 2, στο βαθμό που το περιεχόμενο τους τείνει να αναιρέσει το παραδεχτό αυτό γεγονός, δεν θα ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο. Αξίζει, όμως, να σημειωθούν τα πιο κάτω. Σύμφωνα με τον μάρτυρα, οι Ενάγοντες μετά την 5.9.01 πληροφόρησαν τους Εναγόμενους για την αλλαγή στο διπλό δωμάτιο για το ζεύγος Berge και την αντικατάστασή του με ένα μονό δωμάτιο για κάποια κυρία Elge. Αυτό έγινε με εκ νέου αποστολή του Τεκμηρίου 1 στους Εναγόμενους την 13.9.01 με τηλεομοιοτυπικό έντυπο. Στο εν λόγω τεκμήριο προστέθηκε την φορά αυτή σχετική χειρόγραφη σημείωση. Σύμφωνα δε με το Τεκμήριο 10, το οποίο κατατέθηκε από την ΜΥ 1, στις 14.9.01 οι Ενάγοντες ενημέρωσαν τους Εναγόμενους για άλλη μια ακύρωση, αυτή την φορά του διπλού δωματίου για το ζεύγος Kamerling. Από τα πιο πάνω συνάγεται, ότι η τελική κράτηση των δωματίων, όπως διαμορφώθηκε μετά τις πιο πάνω αλλαγές, ήταν για 7 διπλά και 6 μονά δωμάτια. Ο πιο πάνω αριθμός ανταποκρίνεται επακριβώς στον αριθμό των δωματίων, τον οποίο, σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης, οι Εναγόμενοι συμφώνησαν να παραχωρήσουν στους πελάτες των Εναγόντων για την συμφωνηθείσα περίοδο και είναι παραδεχτός με την Υπεράσπιση. Ο μάρτυρας ισχυρίστηκε, επίσης, ότι η συμφωνηθείσα μεταξύ των διαδίκων τιμή για το μονό δωμάτιο ήταν Λ.Κ.27,00 σεντ το άτομο το βράδυ και ότι η συνολική συμφωνηθείσα μεταξύ των διαδίκων τιμή για την διαμονή των πελατών των Εναγόντων στο Avlida ανέρχετο στο ποσό των Λ.Κ.1.479,00 σεντ. Η πιο πάνω μαρτυρία όχι μόνο δεν συνάδει με τους ισχυρισμούς των Εναγόντων, όπως αυτοί εκτίθενται στην Έκθεση Απαίτησης, αλλά και με γεγονότα, τα οποία είναι παραδεχτά με τα δικόγραφα, σύμφωνα με τα οποία, πρώτο, η συμφωνηθείσα μεταξύ των διαδίκων τιμή για το μονό δωμάτιο ήταν Λ.Κ.17,00 σεντ το άτομο το βράδυ και, δεύτερο, η συνολική συμφωνηθείσα μεταξύ των διαδίκων τιμή για την διαμονή των πελατών των Εναγόντων στο Avlida ανέρχετο στο ποσό των Λ.Κ.1.472,00 σεντ. Οι πιο πάνω ανακρίβειες στην μαρτυρία του μάρτυρα δεν κλονίζουν την αξιοπιστία του εν' όψει της γενικότερα πολύ καλής εντύπωσης που ο μάρτυρας μου δημιούργησε ως μάρτυρας της αλήθειας. Επιπλέον, η επί των πιο πάνω θεμάτων υπό του μάρτυρος δοθείσα μαρτυρία δεν θα ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο για λόγους που έχουν πιο πάνω εξηγηθεί. Αξίζει να σημειωθεί, ότι το αναφερόμενο ποσό των Λ.Κ.1.472,00 σεντ ανταποκρίνεται και συνάδει πλήρως με τον αριθμό των δωματίων που κρατήθηκαν και είναι παραδεκτός μεταξύ των διαδίκων, ήτοι για 7 διπλά και 6 μονά δωμάτια, και τις συμφωνηθείσες μεταξύ των διαδίκων τιμές, δηλαδή, Λ.Κ.19.00 σεντ την ημέρα το άτομο το διπλό δωμάτιο και Λ.Κ.17,00 σεντ την ημέρα το άτομο το μονό δωμάτιο. Ο μάρτυρας αντεξετάστηκε αναφορικά, μεταξύ άλλων, με την αλλαγή του δωματίου που εμφαίνεται επί του Τεκμηρίου
2. Συγκεκριμένα την ακύρωση του διπλού δωματίου για το ζεύγος Berge και την αντικατάστασή του με μονό δωμάτιο για την κυρία Elge. Ήταν, μεταξύ άλλων, η θέση της Υπεράσπισης ότι οι Εναγόμενοι ουδέποτε πληροφορήθηκαν για την αλλαγή αυτή και ότι η σχετική χειρόγραφη σημείωση ημερομηνίας 13.9.01, που φαίνεται επί του Τεκμηρίου 1, γράφτηκε επί του εν λόγω τεκμηρίου από τους Ενάγοντες εκ των υστέρων. Η πιο πάνω θέση υποστηρίχτηκε και από την ΜΥ
3. Η Υπεράσπιση στόχευε με την πιο πάνω αντεξέταση να καταδείξει, ότι μέχρι την ημέρα της άφιξης της ομάδας στο Avlida, ήτοι την 21.9.01, η κράτηση είχε σε τέτοιο βαθμό διαφοροποιηθεί εν αγνοία των Εναγομένων, που οι Εναγόμενοι δεν είχαν πλέον υποχρέωση να παραχωρήσουν στους πελάτες των Εναγόντων τον συμφωνηθέντα αριθμό δωματίων. Η αντεξέταση, όμως, στόχευε προς κατεύθυνση, η οποία δεν συνάδει με ό,τι εκτίθεται στην Υπεράσπιση. Με την Υπεράσπιση κανένας τέτοιος ισχυρισμός δεν προβάλλεται. Αντίθετα, οι Εναγόμενοι με την Υπεράσπισή τους παραδέχονται την ύπαρξη της συμφωνίας μεταξύ αυτών και των Εναγόντων και ότι ο λόγος που αδυνατούσαν να ανταποκριθούν στις συμβατικές με τους Ενάγοντες υποχρεώσεις τους δεν ήταν οι οποιεσδήποτε αλλαγές στην κράτηση από τους Ενάγοντες, αλλά η υπερκράτηση δωματίων (overbooking), την οποία οι ίδιοι επέτρεψαν. Επίσης, ακόμα και αν δεχτώ, ότι η πιο πάνω αλλαγή δεν είχε κοινοποιηθεί στους Εναγόμενους μετά την 5.9.01, δυσκολεύομαι να αντιληφθώ πώς αυτό θα μπορούσε να δικαιολογήσει την αδυναμία τους να διαθέσουν στους πελάτες των Εναγόντων τον συμφωνημένο αριθμό δωματίων. Και αυτό για δύο λόγους: πρώτο, ο αριθμός των ατόμων που έφθασαν στο Avlida το βράδυ της 21.9.01 ήταν ακριβώς ο ίδιος με τον αριθμό των ατόμων για τα οποία οι Εναγόμενοι συμφώνησαν να παραχωρήσουν διαμονή, ήτοι 20 άτομα. Αυτό καταδεικνύεται από το Τεκμήριο 6, από το οποίο προκύπτει εναργέστατα, ότι το βράδυ της 21.9.01 διέμειναν στο ξενοδοχείο Coral 20 άτομα από την εκδρομική ομάδα I.R.O. Reizen. Δεύτερο, με την πιο πάνω αλλαγή η κατάσταση ουδόλως επηρεαζόταν. Καθότι, δεν ζητείτο μεγαλύτερος αριθμός δωματίων, τουναντίον, ένα διπλό δωμάτιο λιγότερο. Το ένα επιπλέον μονό δωμάτιο για την κυρία Elge δεν θα μπορούσε να κάνει την διαφορά, αφού η εν λόγω κυρία θα μπορούσε να φιλοξενηθεί στο διπλό δωμάτιο, που ακυρώθηκε, έστω με κάποια επιβάρυνση. Συν τοις άλλοις, τονίζεται, ότι η αδυναμία των Εναγομένων να φιλοξενήσουν τους πελάτες των Εναγόντων ήταν, σύμφωνα με την ΜΥ 1, σαφώς μεγαλύτερη και δεν περιοριζόταν σε ένα μονό δωμάτιο. Επομένως, η επίμαχη αλλαγή δεν θα μπορούσε να επηρεάσει την δυνατότητα των Εναγομένων να ανταποκριθούν στις συμβατικές με τους Ενάγοντες υποχρεώσεις τους. Αυτό το αναγνώρισε και η ίδια η ΜΥ 1, η οποία κατά την αντεξέταση παραδέχτηκε, ότι μια ακύρωση από μόνη της δεν δημιουργεί πρόβλημα στην διαθεσιμότητα δωματίων. Συνάγεται, ότι η αντεξέταση επί του θέματος, που πιο πάνω υποδείχτηκε, δεν προωθεί με οποιοδήποτε τρόπο την υπεράσπιση των Εναγομένων, όπως αυτή εκτίθεται στα δικόγραφα τους. Ο μάρτυρας μου έκανε εξαιρετική εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Μέσα από τον τρόπο και το ύφος με το οποίο απαντούσε μου δημιούργησε την πεποίθηση, ότι επρόκειτο περί ενός ειλικρινούς μάρτυρα και, πρωτίστως, ενός φιλαλήθη ανθρώπου. Χαρακτηριστικό της ειλικρίνειας και της φιλαλήθειάς του ήταν ότι δεν απέρριψε την θέση της Υπεράσπισης, ότι οι Εναγόμενοι πρότειναν ως εναλλακτική λύση και δεύτερο ξενοδοχείο, ήτοι το Drousia Heights ή ότι το Avlida είχε διαθεσιμότητα τα δύο τελευταία βράδια ή ότι οι Ενάγοντες πιθανόν και να διαπληκτίστηκαν στο τέλος της ημέρας με τους Εναγόμενους, αν και δήλωσε ευθέως ότι δεν γνώριζε προσωπικά για κανένα από τα πιο πάνω θέματα. Ήταν, επίσης, θετικός και αρκούντως επεξηγηματικός στην μαρτυρία του. Απαντούσε με ευγένεια και εμφανή επαγγελματισμό και αιτιολογούσε πλήρως τις θέσεις του. Μου φάνηκε, επίσης, πολύ καλός γνώστης των θεμάτων επί των οποίων ρωτήθηκε, αφού κατά την αντεξέταση έδινε απαντήσεις σε θέματα που ενέπιπταν στον τομέα του με πολλή άνεση και με τρόπο που έπεισε το Δικαστήριο για την ορθότητα των θέσεών του. Δεν παρατήρησα καμία προσπάθεια εκ μέρους του παραποίησης των γεγονότων, αφού η μαρτυρία του περιορίστηκε σε ό,τι υποδείκνυαν τα κατατεθέντα υπό αυτού τεκμήρια και ό,τι λογικά μπορούσε να συναχθεί από αυτά, όπως το ότι οι Berge και Kamerling δεν είχαν έρθει τελικά στην Κύπρο και, επομένως, δεν βρίσκονταν με την υπόλοιπη ομάδα όταν αυτή αφίχθηκε στο Avlida την 21.9.
4. Αντίθετη επί του σημείου τούτου ήταν η θέση της Υπεράσπισης σύμφωνα με την οποία τα πιο πάνω πρόσωπα είχαν φθάσει στο Avlida, πλην όμως δεν κατέληξαν μαζί με την υπόλοιπη ομάδα στο Coral Beach. Αυτό, σύμφωνα με την Υπεράσπιση, προκύπτει από το Τεκμήριο 5, αφού συμπεριλήφθηκαν στην λίστα του εν λόγω τεκμηρίου τα ονόματα τους. Κατά συνέπεια, στο Coral Beach είχε φθάσει μικρότερος αριθμός τουριστών από ότι είχε αφιχθεί στο Avlida το βράδυ της 21.9.
5. Η Υπεράσπιση αποσκοπούσε να καταδείξει, ότι το Avlida μπορούσε να φιλοξενήσει τα πρόσωπα που φιλοξενήθηκαν στα δύο άλλα ξενοδοχεία, αν οι Εναγόμενοι γνώριζαν, ότι δεν θα κατέληγαν στα δυο ξενοδοχεία όλα τα πρόσωπα, που έφθασαν σε αυτό το βράδυ της 21.9.
6. Στα πιο πάνω ο μάρτυρας πρόταξε ότι, το μόνο λογικό συμπέρασμα, που μπορεί να εξαχθεί από το Τεκμήριο 5, και πολύ ορθά κατά την γνώμη μου, είναι ότι τα ζεύγη Berge και Kamerling δεν είχαν έρθει στην Κύπρο μαζί με την υπόλοιπη ομάδα, αφού από τις χειρόγραφες σημειώσεις, που φαίνονται επί του Τεκμηρίου 5, προκύπτει, σαφώς, ότι η κράτηση για τα πιο πάνω πρόσωπα ήταν ακυρωμένη. Όπως και την εμφανώς λογική υπό τις περιστάσεις εξήγηση, ότι ένεκα του ότι το απόγευμα της 21.9.01 οι υπάλληλοι των Εναγόντων εργάζονταν κάτω από μεγάλη πίεση στην προσπάθειά τους να διευθετήσουν την διαμονή των πελατών τους στο ξενοδοχείο Coral Beach, δεν απεστάλη με το Τεκμήριο 5 ξεχωριστή λίστα με τα ονόματα των τουριστών, που είχαν φθάσει στην Πάφο το βράδυ εκείνο, αλλά η λίστα του Τεκμηρίου
7. Σημειώνεται, περαιτέρω, ότι το ότι τα ζεύγη Berge και Kamerling δεν είχαν φθάσει στην Κύπρο μαζί με την υπόλοιπη ομάδα συνάγεται και από το γεγονός, ότι δεν φαίνονται τα ονόματά τους στα Τεκμήρια 6, 8Α και 8Β σε συνδυασμό με το γεγονός, ότι η αξίωση των Εναγόντων προκύπτει από την χρέωση για εκείνα τα άτομα και μόνο από την ομάδα I.R.O. Reizen που διέμειναν στα ξενοδοχεία Coral και Ledra. Αναφορικά, μάλιστα, με γεγονότα, τα οποία δεν μπορούσαν να συναχθούν από τα τεκμήρια και δεν γνώριζε προσωπικά, δήλωνε ευθαρσώς στο Δικαστήριο, ότι δεν γνώριζε να απαντήσει. Δεν μου διαφεύγει, επίσης, ότι ο πιο πάνω μάρτυρας δεν εργαζόταν στους Ενάγοντες κατά τον ουσιώδη χρόνο και, κατ' επέκταση, στερείτο προσωπικής γνώσης των γεγονότων στα οποία αναφέρθηκε στην μαρτυρία του. Σύμφωνα με το άρθρο 24

(1)του Περί Αποδείξεως Νόμου, Κεφ. 9, όπως τροποποιήθηκε, καμία μαρτυρία δεν αποκλείεται για τον λόγο ότι αυτή είναι εξ' ακοής. Αναφορικά δε με την αξιολόγηση που θα πρέπει να τύχει μια τέτοια μαρτυρία από το πρωτόδικο Δικαστήριο, το άρθρο 27

(1)του ιδίου Νόμου προνοεί, ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει υπόψη το σύνολο των περιστάσεων, από τις οποίες μπορεί εύλογα να συναχθεί συμπέρασμα αναφορικά με την αποδεικτική της αξία. Υπό το φως όλων των πιο πάνω δέχομαι, ότι οι Εναγόμενοι την 21.9.01 αδυνατούσαν να παραχωρήσουν στους πελάτες των Εναγόντων τον συμφωνημένο αριθμό δωματίων ένεκα του ότι οι κρατήσεις που είχαν κάνει ξεπερνούσαν την χωρητικότητα του Avlida. Υπήρχε, δηλαδή, υπερκράτηση δωματίων (overbooking). Τα πιο πάνω γεγονότα, εκτός του ότι επιβεβαιώνονται από την μαρτυρία των ΜΕ 2 και ΜΥ 1, είναι και παραδεχτά. Δέχομαι, επίσης, ότι οι Ενάγοντες πληροφορήθηκαν για το πιο πάνω πρόβλημα αφότου η ομάδα αφίχθηκε στο Avlida και ότι προηγουμένως δεν είχαν τύχει οποιασδήποτε ενημέρωσης από τους Εναγόμενους, ότι οι Εναγόμενοι είχαν εισηγηθεί ως εναλλακτική διαμονή των πελατών των Εναγόντων το ξενοδοχείο Episkopiana, που βρίσκεται στην περιοχή της Επισκοπής, στην επαρχία Λεμεσού, και ότι οι Ενάγοντες δεν αποδέχτηκαν την προσφορά των Εναγομένων. Το ξενοδοχείο Episkopiana δεν ήταν λύση, γιατί ναι μεν ήταν ανώτερης ποιότητας ξενοδοχειακή μονάδα από το Avlida, δεν βρισκόταν, όμως στην ίδια περιοχή με αυτό. Εξηύραν δε υπαλλακτική διαμονή για τους πελάτες τους στο ξενοδοχείο Coral Beach για το πρώτο βράδυ και στο ξενοδοχείο Ledra Beach για τα επόμενα τρία. Σημειώνεται, ότι οι πιο πάνω ισχυρισμοί υποστηρίχτηκαν και από την ΜΕ 2 στην διά ζώσης μαρτυρία της. Ο τελευταίος δε ισχυρισμός του μάρτυρα επιβεβαιώνεται και από τα Τεκμήρια 3 -

1. Το Τεκμήριο 5 είναι τηλεομοιοτυπικό έντυπο ημερομηνίας 21.9.01, το οποίο απευθύνεται στο ξενοδοχείο Coral Beach και στο οποίο αναγράφονται τα ονόματα των πελατών των Εναγόντων που θα διέμεναν στο εν λόγω ξενοδοχείο το βράδυ της 21.9.
2. Όπως προκύπτει από τα Τεκμήρια 1 και 2 πρόκειται για την ομάδα προς όφελος της οποίας συνομολογήθηκε η επίδικη συμφωνία, ήτοι η ομάδα I.R.O. Reizen. Το Τεκμήριο 6 είναι δέσμη τιμολογίων του ξενοδοχείου Coral Beach που αφορούν την διαμονή των πελατών των Εναγόντων στο εν λόγω ξενοδοχείο το βράδυ της 21.9.
3. Τα τιμολόγια αυτά εκδόθηκαν για κάθε μονό και κάθε διπλό δωμάτιο και αναφέρονται στα μέλη της ομάδας I.R.O. Reizen. Το Τεκμήριο 3 είναι τηλεομοιότυπο ημερομηνίας 25.9.01, το οποίο απευθύνεται στο ξενοδοχείο Ledra Beach Hotel και με το οποίο οι Ενάγοντες ζητούν επιβεβαίωση από το εν λόγω ξενοδοχείο, ότι οι πελάτες τους (η ομάδα I.R.O. Reizen) διέμειναν σε αυτό τρία βράδια, ήτοι από 22.9.01 μέχρι και 24.9.01, με τις τιμές, που αναφέρονται επί του εν λόγω τεκμηρίου. Το Τεκμήριο 4 είναι προτιμολόγιο (pro forma invoice) του ξενοδοχείου Ledra Beach Hotel για την διαμονή των πελατών των Εναγόντων για την περίοδο από 22.9.01 έως 24.9.01 συμπεριλαμβανομένων και των δύο ημερομηνιών για το ποσό των Λ.Κ.1.534,00 σεντ. Σύμφωνα με το εν λόγω τεκμήριο η χρέωση αφορούσε 8 διπλά και 3 μονά δωμάτια για το βράδυ της 22.9.01 και 7 διπλά και 5 μονά δωμάτια για καθένα από τα επόμενα δύο βράδια. Τα Τεκμήρια 8Α και 8Β είναι τα τιμολόγια, τα οποία εκδόθηκαν από το ξενοδοχείο Ledra Beach Hotel για την διαμονή των πελατών των Εναγόντων για τα τρία βράδια, ήτοι από την 22.9.01 έως και την 24.9.
4. Το Τεκμήριο 7 είναι επιστολή των Εναγόντων προς τους Εναγόμενους ημερομηνίας 19.10.01 στην οποία παρατίθενται αναλυτικά τα ποσά που οι Ενάγοντες κατέβαλαν για την διαμονή των πελατών τους στα ξενοδοχεία Coral Beach και Ledra Beach Hotel για τα τέσσερα βράδια και με την οποία ζητείται από τους Εναγόμενους όπως εντός 10 ημερών καταβάλουν στους Ενάγοντες το επιπρόσθετο κόστος που οι τελευταίοι επιβαρύνθηκαν και το οποίο ανέρχεται στις Λ.Κ.745,00 σεντ. Για όλους τους πιο πάνω λόγους δέχομαι την μαρτυρία του εκτός από το μέρος εκείνο που για τους λόγους, που πιο πάνω εξηγήθηκαν, δεν κρίνεται αποδεχτό. Συνακόλουθα δέχομαι, μεταξύ άλλων, ότι οι πελάτες των Εναγόντων διέμειναν το πρώτο βράδυ (21.9.01) στο ξενοδοχείο Coral Beach και τα υπόλοιπα τρία βράδια (22.9.01 - 24.9.01) στο ξενοδοχείο Ledra Beach. Για την διαμονή των πελατών τους στα εν λόγω ξενοδοχεία οι Ενάγοντες κατέβαλαν τα ποσά των Λ.Κ.690,00 σεντ και Λ.Κ.1.534,00 σεντ αντίστοιχα, ήτοι το συνολικό ποσό των Λ.Κ.2.224,00 σεντ. Κατά συνέπεια, επιβαρύνθηκαν με επιπρόσθετο κόστος ύψους Λ.Κ.752,00 σεντ, το οποίο εξακολουθεί μέχρι σήμερα να παραμένει απλήρωτο από τους Εναγόμενους. Η ΜΕ 2 μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Η όλη παρουσία της στο εδώλιο ήταν θετική και με έπεισε για την αλήθεια των ισχυρισμών της. Η στάση και συμπεριφορά της, το ύφος και ο αυθόρμητος τρόπος με τον οποίο απαντούσε ήταν ενδεικτικοί της ειλικρίνειάς της και δεν μου άφησαν την παραμικρή αμφιβολία ότι μαρτύρησε την αλήθεια. Πρόβαλε με σταθερότητα την εκδοχή της απαντώντας στις διάφορες ερωτήσεις που της υποβάλλονταν με φυσικότητα, αβίαστα και χωρίς κανένα απολύτως ενδοιασμό. Δεν μπορώ, όμως, να αποδεχτώ τον ισχυρισμό της, ότι η αποδοχή της προσφοράς των Εναγόντων από τους Εναγόμενους, που φαίνεται στο Τεκμήριο 1, συμπεριλαμβάνει και την αλλαγή, που αναφέρεται στο εν λόγω τεκμήριο. Ο ισχυρισμός αυτός καταρρίπτεται από το ίδιο το τεκμήριο, από το οποίο φαίνεται καθαρά, ότι η αποδοχή από τους Εναγόμενους της προσφοράς των Εναγόντων έγινε την 5.9.01, ενώ η ειδοποίηση για την ακύρωση του διπλού δωματίου για το ζεύγος Berge και την αντικατάστασή του με μονό δωμάτιο για την κυρία Elge για ένα μόνο βράδυ φέρει ημερομηνία μεταγενέστερη, ήτοι την 13.9.
5. Δεν δέχομαι, επίσης, ότι το Τεκμήριο 1 είναι ο τελικός κατάλογος των ονομάτων, που θα κατέληγαν στο Avlida, αφού σύμφωνα με το Τεκμήριο 10, ο κατάλογος αυτός διαμορφώθηκε τελικά μετά την ακύρωση και του διπλού δωματίου για το ζεύγος Kamerling. Τα πιο πάνω δεν κρίνονται προϊόν ηθελημένης παραποίησης της αλήθειας εκ μέρους της μάρτυρος. Εν' όψει τούτου, αλλά και της γενικότερα καλής εντύπωσης που αυτή μου δημιούργησε τα πιο πάνω δεν είναι ικανά να κλονίσουν την αξιοπιστία της. Περαιτέρω, παρόλο που η ίδια δεν βρισκόταν στο Avlida το απόγευμα της 21.9.01, εντούτοις τα περιστατικά της υπόθεσης είναι τέτοια που εισηγούνται, ότι ο ισχυρισμός της, ότι, δηλαδή, η ομάδα είχε περάσει από το Avlida την 21.9.01 πριν καταλήξει στο Coral Beach, είναι αληθινός. Ενδεικτικό είναι το σημείο από την μαρτυρία της, ότι για το πιο πάνω γεγονός ενημερώθηκε από την ξεναγό, καθ' ον χρόνο η τελευταία βρισκόταν στο Avlida μαζί με την υπόλοιπη ομάδα, και ότι ακολούθως επικοινώνησε η ίδια τηλεφωνικώς με το Avlida, και συγκεκριμένα την ΜΥ 1, σε μια προσπάθεια εξεύρεσης υπαλλακτικής λύσης για τους πελάτες των Εναγόντων. Αναφορικά με το ξενοδοχείο Drousia Heights η θέση της Υπεράσπισης ήταν αλλόκοτη. Καθότι από την μια υποβάλλετο στην μάρτυρα, ότι το πιο πάνω ξενοδοχείο είχε προταθεί από τους Ενάγοντες και από την άλλη, ότι είχε προταθεί από τους Εναγόμενους. Σύμφωνα με την τελευταία θέση της Υπεράσπισης οι Εναγόμενοι είχαν προσφέρει για τα πρώτα δύο βράδια και το Episkopiana και το Drousia Heights. Είναι σημαντικό να λεχθεί, ότι η πιο πάνω θέση δεν προωθήθηκε από την ΜΥ 1, που ήταν ο κύριος μάρτυρας της Υπεράσπισης, και η οποία στην διά ζώσης μαρτυρία της κατέθεσε, ότι το ξενοδοχείο, που προτάθηκε από τους Εναγόμενους ήταν το Episkopiana. Εν' όψει όλων των πιο πάνω δέχομαι την θέση της μάρτυρος, ότι ουδέποτε είχε προταθεί το Drousia Heights από τους Εναγόμενους. Εκτός από τα σημεία της μαρτυρίας της που δεν είναι αποδεκτά, και που πιο πάνω αναφέρθηκαν, δέχομαι την υπόλοιπη μαρτυρία της. Σημειώνεται, ότι ο ισχυρισμός της, ότι για την νύχτα της 21.9.01 το μόνο ξενοδοχείο στην Πάφο που μπορούσε να δεχτεί τους πελάτες των Εναγόντων ήταν το Coral Beach υποστηρίζεται και από την ΜΥ
6. Για τους ίδιους λόγους που πιο πάνω εξηγήθηκαν δεν θα ληφθεί υπόψη μαρτυρία, η οποία δόθηκε από την ΜΥ 1 αναφορικά με την συνομολόγηση της μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας, το περιεχόμενό της και τον τρόπο με τον οποίο αυτή καταρτίστηκε. Μαρτυρία, επίσης, αναφορικά με το περιεχόμενο των συμβολαίων on allotment και on commitment basis είναι άσχετη με τα επίδικα θέματα, γι' αυτό και δεν θα ληφθεί υπόψη. Δεν θα ληφθεί, επίσης, υπόψη το μέρος εκείνο της μαρτυρίας της, το οποίο αναφέρεται στις συμφωνηθείσες μεταξύ των διαδίκων τιμές των δωματίων. Η μάρτυρας ισχυρίστηκε στην μαρτυρία της, ότι η τιμή που συμφωνήθηκε μεταξύ των διαδίκων για το μονό δωμάτιο ήταν Λ.Κ.27,00 σεντ το άτομο το βράδυ. Προς απόδειξη της αλήθειας του ισχυρισμού της κατέθεσε στο Δικαστήριο το Τεκμήριο
7. Όπως είδαμε, είναι παραδεκτό από τα δικόγραφα γεγονός, ότι η συμφωνηθείσα μεταξύ των διαδίκων τιμή για το μονό δωμάτιο ήταν Λ.Κ.17,00 σεντ το άτομο το βράδυ. Κατ' επέκταση, το Τεκμήριο 9, στο βαθμό που το περιεχόμενό του τείνει να αναιρέσει το παραδεκτό αυτό γεγονός, θα αγνοηθεί από το Δικαστήριο. Η μάρτυρας δεν με έπεισε στο ελάχιστο για την αλήθεια των ισχυρισμών της. Μέσα από τον τρόπο και το ύφος με το οποίο κατέθεσε, αλλά και το περιεχόμενο της μαρτυρίας της μου δημιούργησε την πεποίθηση, ότι πρόθεσή της δεν ήταν να πει στο Δικαστήριο την αλήθεια, αλλά να μαρτυρήσει με τρόπο, που να υποστηρίζει την υπόθεση των Εναγόμενων και εργοδοτών της. Πεποίθησή μου είναι, επίσης, ότι με την μαρτυρία της προσπάθησε να παραποιήσει τα γεγονότα. Για τον λόγο αυτό δεν μου έκανε καθόλου καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Υποστήριξε, ότι η μεταξύ των διαδίκων συμφωνία ήταν προφορική. Ο ισχυρισμός αυτός δεν είναι αληθινός. Τα Τεκμήρια 1 και 2 καταμαρτυρούν, ότι η επίδικη συμφωνία συνομολογήθηκε μερικώς προφορικώς και μερικώς γραπτώς. Η μάρτυρας ανέφερε, ότι ως εκ του Τεκμηρίου 9 προκύπτει, οι Ενάγοντες ζήτησαν, μεταξύ άλλων, την κράτηση 4 μονών δωματίων. Η μαρτυρία αυτή δεν είναι αποδεκτή, αφού τείνει να αναιρέσει γεγονός, το οποίο είναι παραδεκτό με τα δικόγραφα, σύμφωνα με το οποίο η συμφωνηθείσα μεταξύ των διαδίκων κράτηση ήταν για 6 μονά δωμάτια. Συν τοις άλλοις, είναι, όπως από τα κατατεθέντα τεκμήρια προκύπτει, αναληθής. Η δεύτερη σελίδα του Τεκμηρίου 9 είναι πανομοιότυπη με την δεύτερη σελίδα του Τεκμηρίου 2, που είναι, όπως είδαμε, η αρχική αίτηση των Εναγόντων για κράτηση δωματίων. Ναι μεν αναγράφεται έναντι των ονομάτων των Veendijk, Verheij-Gerbscheid, Regt και Spierenburg η λέξη μονό δωμάτιο (single room), από τα Τεκμήρια 2 και 9, όμως, προκύπτει, ότι μόνος τους στην εκδρομή ταξίδευε, επίσης, και ο κύριος Hoeve. Συνάγεται, επίσης, ότι, αρχικά, θα ταξίδευε μόνη της και η κυρία Baptiste, αφού στη λίστα των Τεκμηρίων 2 και 9 αναφέρεται μόνο το δικό της όνομα άσχετα αν, τελικά, η εν λόγω κυρία συνταξίδεψε και διέμεινε σε διπλό δωμάτιο με την κυρία Elling, πράγμα, που προκύπτει από τα Τεκμήρια 1, 5 και
8. Συνεπώς, η αρχική αίτηση δεν ήταν για 4 μονά δωμάτια, όπως η μάρτυρας ισχυρίστηκε, αλλά για 6 μονά δωμάτια. Το γεγονός, ότι για κάποιο λόγο δεν αναγράφηκε έναντι των ονομάτων των δύο αυτών προσώπων, δηλαδή, του κύριου Hoeve και της κυρίας Baptiste η ένδειξη «μονό δωμάτιο» στη λίστα των Τεκμηρίων 2 και 9 δεν σημαίνει, ότι η κράτηση δεν περιλάμβανε επιπλέον δύο μονά δωμάτια και για τα πρόσωπα αυτά. Από τα πιο πάνω καταδεικνύεται, ότι με το Τεκμήριο 2 οι Ενάγοντες δεν είχαν αιτηθεί την κράτηση 4 μονών δωματίων, όπως η μάρτυρας ισχυρίζεται, αλλά
9. Αλλά ούτε και από το Τεκμήριο 1 συνάγεται, ότι η κράτηση ήταν για 4 μονά δωμάτια. Καθίσταται, λοιπόν, έκδηλο από τα πιο πάνω, ότι η μάρτυρας δεν είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Υποστήριξε, επίσης, ότι ο λόγος που οι Εναγόμενοι δεν προνόησαν για την συγκεκριμένη ομάδα και, κατ' επέκταση, αδυνατούσαν να παραχωρήσουν τον συμφωνημένο αριθμό δωματίων ήταν γιατί γίνονταν συνέχεια αλλαγές με τα μέλη της ομάδας και, κατά συνέπεια, υπήρχε αβεβαιότητα με τον αριθμό των ατόμων που θα έφθαναν. Ενδεικτικό, σύμφωνα με την μάρτυρα, είναι το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 11, το οποίο απεστάλη στους Εναγόμενους την ημέρα της άφιξης της ομάδας και στο οποίο γινόταν αναφορά σε μεγαλύτερο αριθμό δωματίων και προσώπων από ότι γινόταν σε άλλες λίστες που είχαν από πριν παραλάβει από τους Ενάγοντες. Η θέση της μάρτυρος καταρρίπτεται πρωτίστως για τον λόγο ότι δεν συνάδει με τους ισχυρισμούς των Εναγομένων, που εκτίθενται στην Υπεράσπιση. Σύμφωνα με την Υπεράσπιση οι Εναγόμενοι γνώριζαν πολύ καλά πόσα άτομα θα έφθαναν στο Avlida. Κανένας ισχυρισμός περί αβεβαιότητας του αριθμού των ατόμων που θα έφθανε στο Avlida δεν περιέχεται στην Υπεράσπιση και ο μοναδικός λόγος που, σύμφωνα με την Υπεράσπιση, οι Εναγόμενοι αδυνατούσαν να παραχωρήσουν τον συμφωνηθέντα αριθμό δωματίων, ήταν η υπερκράτηση δωματίων, η οποία, σύμφωνα με την Υπεράσπιση, ήταν, σύνηθης πρακτική του Avlida. Η υπερκράτηση αυτή οφειλόταν, σύμφωνα με την διά ζώσης μαρτυρία της σε σύναψη συμβολαίων μεταξύ του Avlida και διάφορων τουριστικών πρακτόρων on allotment basis, «οι οποίοι έχουν την δυνατότητα να πουλούν δωμάτια μέχρι την τελευταία στιγμή». Περαιτέρω, η μόνη αλλαγή, που, σύμφωνα με την μάρτυρα, γνώριζαν οι Εναγόμενοι ήταν η ακύρωση του διπλού δωματίου για το ζεύγος Kamerling. Η αλλαγή για το διπλό δωμάτιο του ζεύγους Berge και η αντικατάστασή του με το μονό δωμάτιο για την κυρία Elge ουδέποτε κοινοποιήθηκε, σύμφωνα με την μάρτυρα, στους Εναγόμενους. Περαιτέρω, καμία άλλη σημαντική αλλαγή δεν υποδείχτηκε από την μάρτυρα να έχει γίνει στην κράτηση μέχρι την ημέρα της άφιξης της ομάδας, ούτε και τα κατατιθέμενα τεκμήρια παρέχουν έρεισμα για μια τέτοια εισήγηση. Επομένως, ποιες ήταν οι αλλαγές, που σύμφωνα με την μάρτυρα, κλόνισαν στους Εναγόμενους την αξιοπιστία των Εναγόντων, όπως η μάρτυρας ήθελε να παρουσιάσει στο Δικαστήριο, και για τον λόγο αυτό οι Εναγόμενοι δεν θεώρησαν σκόπιμο να προνοήσουν για επαρκή αριθμό δωματίων; Η θέση της μάρτυρος ουδόλως πείθει. Ομοίως και ο ισχυρισμός της, ότι υπήρχε φόβος εκ μέρους των Εναγομένων, ότι για τον ίδιο λόγο που είχε ακυρώσει την κράτησή του το ζεύγος Kamerling, θα ακύρωναν και άλλα μέλη της ομάδας. Δεν υπάρχει καμία λογική στον πιο πάνω ισχυρισμό, ο οποίος μόνο ως παιδαριώδης θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Από την στιγμή που δεν είχε γνωστοποιηθεί στους Εναγόμενους οποιαδήποτε ακύρωση άλλη από αυτή του ζεύγους Kamerling δεν ήταν λογικό να υποθέσουν, ότι για τον ίδιο λόγο θα ακολουθούσαν και άλλες ακυρώσεις, πόσο μάλλον στην βάση μιας τέτοιας υπόθεσης να παραλείψουν να προνοήσουν για επαρκή αριθμό δωματίων. Η θέση της μάρτυρος δεν πείθει το Δικαστήριο. Κρίνω, πως αποτελεί εκ των υστέρων κατασκεύασμα και αβάσιμες δικαιολογίες της μάρτυρος στην προσπάθειά της να δικαιολογήσει την στάση των Εναγομένων. Για να δικαιολογήσει, περαιτέρω, την στάση που επέδειξαν οι Εναγόμενοι υποστήριξε, ότι οι Ενάγοντες θα μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να ακυρώσουν την συμφωνία τους με τους Εναγόμενους χωρίς να διέπονται από οποιεσδήποτε συνέπειες νομικές. Ούτε και αυτή η θέση μπορεί να γίνει αποδεκτή. Οι διάδικοι διέπονταν από την μεταξύ τους επίδικη συμφωνία. Η επίδικη συμφωνία ήταν έγκυρη και ως έγκυρη η συμφωνία θα μπορούσε να καταγγελθεί από τους Εναγόμενους σε περίπτωση παράβασης των όρων της από τους Ενάγοντες. Σε περίπτωση δε που θα προκαλείτο ζημία στους Εναγόμενους από μια τέτοια παράβαση, οι Εναγόμενοι θα μπορούσαν να αξιώσουν θεραπεία. Διαφορετική προσέγγιση θα σήμαινε, ότι το ανυπαίτιο μέρος της επίδικης σύμβασης δεν θα δικαιούτο θεραπείας σε περίπτωση παράβασής της ή ότι ο νόμος θα αρνείτο στο μέρος αυτό θεραπείας. Κατ' επέκταση, ούτε το επιχείρημα, ότι οι Εναγόμενοι μόνο σε περίπτωση συνομολόγησης συμφωνίας on commitment basis θα μπορούσαν να είναι νομικά κατοχυρωμένοι, είναι ορθό. Είναι άλλο θέμα το ότι σύμφωνα με την πρακτική μπορούν σε κάποιες περιπτώσεις να γίνουν ακυρώσεις χωρίς οποιαδήποτε επιβάρυνση στο μέρος που ακυρώνει. Η παρούσα περίπτωση δεν ήταν από αυτές. Όπως από το Τεκμήριο 11 συνάγεται, οι Ενάγοντες επιβεβαίωναν την συμφωνία τους με τους Εναγόμενους μέχρι και την τελευταία στιγμή. Με άλλα λόγια, οι περιστάσεις ήταν τέτοιες που σε περίπτωση που οι Ενάγοντες ακύρωναν την τελευταία στιγμή, οι Εναγόμενοι θα δικαιολογούνταν να αναμένουν την καταβολή αποζημιώσεων. Ο γενικόλογος ισχυρισμός της μάρτυρος ότι οι Ενάγοντες δεν υποχρεούνταν σε καμία περίπτωση να αποζημιώσουν τους Εναγόμενους σε περίπτωση που οι πρώτοι ακύρωναν την κράτηση δεν μπορεί να είναι αληθής και σκοπό είχε να παραπλανήσει το Δικαστήριο. Σύμφωνα με τον νόμο που διέπει το θέμα στην περίπτωση που ξενοδόχος δεν μπορεί να διαθέσει τον αριθμό των κλινών που μισθώθηκαν, αυτός θεωρείται, ότι εκπλήρωσε την υποχρέωσή του μόνο εφόσον έχει εξασφαλίσει πριν από την άφιξη των πελατών ίσο αριθμό όμοιων δωματίων στο κατά το δυνατόν πλησιέστερο ξενοδοχείο της ίδιας τάξης που βρίσκεται στην ίδια περιοχή. Αντίθετα προς τα πιο πάνω η μάρτυρας υποστήριξε, ότι οι Εναγόμενοι δεν υπείχαν οποιαδήποτε υποχρέωση να προσφέρουν εναλλακτική διαμονή στους πελάτες των Εναγόντων. Ο λόγος δε που προσέφεραν εναλλακτική διαμονή στο Episkopiana ήταν, σύμφωνα με την μάρτυρα, καθαρά ηθικός, αλλά και για να μην ναυαγήσει η συνεργασία με τους Ενάγοντες. Δεν δέχομαι, ότι η μάρτυρας δεν γνώριζε τις υποχρεώσεις των Εναγομένων στην παρούσα περίπτωση ή ότι οι λόγοι που την ώθησαν να εξεύρει το Episkopiana ήταν καθαρά ηθικοί ή επαγγελματικοί, όπως ισχυρίστηκε. Ούτε στο σημείο αυτό θεωρώ, πως είπε την αλήθεια. Αν οι Εναγόμενοι δεν θεωρούσαν, ότι είχαν οποιαδήποτε υποχρέωση νομική προς τους Ενάγοντες, τότε προς τι η δέσμευση τους να πληρώσουν, όπως ισχυρίστηκε στην μαρτυρία της, σε περίπτωση που το Episkopiana γινόταν αποδεκτό από τους Ενάγοντες, στους τελευταίους όχι μόνο την διαφορά στα έξοδα διαμονής αλλά και την διαφορά των εξόδων για τα λεωφορεία από την Επισκοπή στην Πόλη Χρυσοχούς; Το τελευταίο όχι μόνο δεν είχε ξαναγίνει από το Avlida, κατά δική της ομολογία, αλλά ούτε είναι και κάτι που συνηθίζεται, πάλι, κατά δική της ομολογία, στην ξενοδοχειακή βιομηχανία γενικότερα. Η τελευταία προσφορά είχε γίνει κατ' εξαίρεση και μόνο από τους Εναγόμενους. Ήταν, επίσης, η θέση της μάρτυρος, ότι οι Εναγόμενοι θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν τους πελάτες των Εναγόντων αν γνώριζαν, ότι δεν θα κατέληγαν στα ξενοδοχεία Coral και Ledra όλα τα άτομα που είχαν φθάσει στην Πάφο. Οι Ενάγοντες είχαν ζητήσει 14 δωμάτια, πλην όμως στα ξενοδοχεία που κατέληξαν δεν χρησιμοποιήθηκε μεγαλύτερος αριθμός δωματίων από
10. Αυτό σημαίνει, ότι κάποια άτομα δεν διέμειναν στα δύο πιο πάνω ξενοδοχεία. Πάντως, 11 δωμάτια ήταν σε θέση οι Εναγόμενοι να παραχωρήσουν στους πελάτες των Εναγόντων. Κατ' αρχή, ο ισχυρισμός της, ότι οι Ενάγοντες είχαν ζητήσει 14 δωμάτια απορρίπτεται. Είναι παραδεκτό γεγονός, ότι η συμφωνία αφορούσε 13 δωμάτια, ήτοι 7 διπλά και 6 μονά. Εν' όψει της γενικότερα φτωχής εντύπωσης που μου δημιούργησε η μάρτυρας δεν δέχομαι, ότι ο πιο πάνω ισχυρισμός της είναι αληθής. Συν τοις άλλοις, επί του προκειμένου η μάρτυρας δεν ήταν καθόλου θετική, αφού σε κάποια σημεία της μαρτυρίας της ανέφερε, ότι το πρόβλημα ήταν 3 με 4 δωμάτια, ενώ σε κάποια άλλα παρουσίαζε το πρόβλημα μικρότερο, δηλαδή, ότι η έλλειψη ήταν μόνο 2 με 3 δωμάτια. Η εντύπωση που αποκόμισα είναι ότι η θέση τούτη αποτελεί άλλο ένα εκ των υστέρων κατασκεύασμα της μάρτυρος σε μια εκ νέου προσπάθειά της να επιρρίψει την ευθύνη για την δημιουργία του αξιούμενου ποσού στους Ενάγοντες. Πάντως, είναι σημαντικό να λεχθεί, ότι η θέση αυτή δεν υποβλήθηκε από την Υπεράσπιση σε κανένα από τους μάρτυρες των Εναγόντων. Περαιτέρω, όπως συνάγεται από το Τεκμήριο 6 στο Coral δεν παραχωρήθηκαν λιγότερα από 13 δωμάτια, αλλά 13 ακριβώς. Από το πιο πάνω τεκμήριο προκύπτει σαφώς, ότι χρησιμοποιήθηκαν 7 διπλά και 6 μονά δωμάτια και διέμειναν σε αυτό και τα 20 άτομα της ομάδας, συμπεριλαμβανομένης και της κυρίας Elge. Είναι μόνο στο ξενοδοχείο Ledra, που οι πελάτες των Εναγόντων φιλοξενήθηκαν σε μικρότερο αριθμό δωματίων όχι, όμως, γιατί κατέληξαν σε αυτό λιγότερα άτομα από την ομάδα, αλλά, γιατί, όπως από τα κατατεθέντα τεκμήρια προκύπτει, κάποια άτομα για τα οποία είχε γίνει κράτηση μονού δωματίου είχαν τοποθετηθεί σε διπλά δωμάτια, προφανώς, για να μπορέσουν όλοι να φιλοξενηθούν. Από τα Τεκμήρια 6, 8Α και 8Β προκύπτει, ότι η κυρία Elge, η ξεναγός, είχε διαμείνει στην Πάφο μαζί με την ομάδα μόνο την πρώτη νύχτα, δηλαδή την νύχτα της 21.9.
11. Στο ξενοδοχείο Ledra δεν έμεινε καθόλου. Και λογικά, αφού όπως συνάγεται από την μαρτυρία της ΜΕ 2, η ίδια ήταν από την Λευκωσία και η ομάδα είχε την πρώτη ξενάγηση την αμέσως επόμενη ημέρα, ήτοι την 22.9.01 και την δεύτερη και τελευταία στις 24.9.01, δηλαδή, την τελευταία ημέρα της εκδρομής. Συνεπώς, δεν συνέτρεχε οποιοσδήποτε λόγος να μείνει και άλλο βράδυ στην Πάφο εκτός από την 21.9.
12. Επομένως, ο αριθμός των ατόμων που θα διέμειναν στο Ledra ήταν ακριβώς ο ίδιος με τον αριθμό των ατόμων που είχε φθάσει από το εξωτερικό. Μόνο που την πρώτη νύχτα οι εκδρομείς είχαν τοποθετηθεί σε 8 διπλά και τρία μονά δωμάτια, ενώ τις υπόλοιπες δύο νύχτες κανονικά σε 7 διπλά και 5 μονά. Με άλλα λόγια την πρώτη νύχτα στο Ledra δύο άτομα για τα οποία είχε γίνει κράτηση μονού δωματίου είχαν τοποθετηθεί σε ένα διπλό δωμάτιο. Επομένως, ο λόγος που είχαν χρησιμοποιηθεί 11 δωμάτια την πρώτη νύχτα δεν ήταν γιατί είχαν καταλήξει αλλού άτομα από την ομάδα που έφθασε στην Κύπρο, αλλά γιατί προφανώς το Ledra δεν ήταν σε θέση να παραχωρήσει δύο ακόμα μονά δωμάτια την πρώτη νύχτα. Συνεπώς, η μάρτυρας δεν είπε την αλήθεια, όταν ισχυρίστηκε, ότι οι πελάτες των Εναγομένων είχαν διαμείνει σε 11 δωμάτια στα ξενοδοχεία Coral και Ledra και ότι ο λόγος γι' αυτό ήταν γιατί κάποιοι είχαν αποχωρήσει από την υπόλοιπη ομάδα. Μόνο μια νύχτα, και συγκεκριμένα, την πρώτη νύχτα στο Ledra χρησιμοποιήθηκαν λιγότερα δωμάτια από ότι προνοούσε η κράτηση. Περαιτέρω, αποχωρήσεις δεν υπήρξαν. Εν' όψει των πιο πάνω ούτε αυτή η θέση της μάρτυρος μπορεί να γίνει αποδεκτή. Η μάρτυρας κατέθεσε με μοναδικό σκοπό να προστατεύσει τα συμφέροντα των εργοδοτών της αδιαφορώντας για την αλήθεια. Άλλη μια ένδειξη τούτου είναι ότι παρόλο που δέχτηκε, ότι χρειάζεται περισσότερη ώρα για κάποιον να έρθει στο κέντρο της Πάφου από το Episkopiana παρά από το Avlida, της τάξης των 25 λεπτών, σε ερώτηση κατά την αντεξέταση αν συμφωνούσε, ότι εν' όψει τούτου το Episkopiana ήταν λιγότερο πρακτική λύση από ότι το Avlida απέφυγε επιμελώς να απαντήσει, αφού με την απάντησή της εκθείαζε τις ανέσεις του Episkopiana, εν' όψει του ότι είναι 4 αστέρων ξενοδοχείο, έναντι του Avlida, που κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν τριών αστέρων, και παρόλο που η ίδια δέχτηκε, ότι η απόσταση από το Episkopiana μέχρι το κέντρο της Πάφου είναι 50 ολόκληρα χιλιόμετρα. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η μάρτυρας δεν μου έκανε καθόλου καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας, γι' αυτό και απορρίπτω την μαρτυρία της. Κατά συνέπεια, δεν δέχομαι, ότι οι Ενάγοντες είχαν πληροφορηθεί για το πρόβλημα που αντιμετώπιζαν αναφορικά με την διαθεσιμότητα των δωματίων από το μεσημέρι της 21.9.01, ως ισχυρίστηκε. Ούτε και ότι το πρόβλημα διαθεσιμότητας, που αντιμετώπιζε το Avlida ήταν μόνο για τα πρώτα δύο βράδια και περιοριζόταν μόνο σε δύο έως τέσσερα δωμάτια ή ότι ο λόγος που το Episkopiana δεν είχε γίνει αποδεκτό από τους Ενάγοντες ήταν το κόστος της μεταφοράς των τουριστών με τα λεωφορεία. Από την μαρτυρία της δέχομαι μόνο, ότι το Avlida δεν είχε διαθέσιμα δωμάτια για να φιλοξενήσει όλους τους πελάτες των Εναγόντων λόγω υπερκράτησης δωματίων και ότι για τον λόγο αυτό οι Εναγόμενοι είχαν εξεύρει γι' αυτούς υπαλλακτική διαμονή στο ξενοδοχείο Episkopiana. Η ΜΥ 2 δεν μου έκανε καθόλου καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Μέσα από τον τρόπο και το ύφος με το οποίο απαντούσε δεν με έπεισε στο ελάχιστο για την αλήθεια της μαρτυρίας της συμπεριλαμβανομένου του ισχυρισμού της, ότι οι πελάτες των Εναγόντων την 21.9.01 δεν είχαν επισκεφτεί το Avlida. Ήταν πέρα για πέρα εμφανές, ότι με την μαρτυρία της αποσκοπούσε να βοηθήσει την πλευρά των Εναγομένων, οι οποίοι είναι εργοδότες της, αδιαφορώντας για την αλήθεια. Αναφορικά με τον τελευταίο ισχυρισμό, αυτός απορρίπτεται και για τον επιπρόσθετο λόγο, ότι ήταν προϊόν καθοδηγητικών από την Υπεράσπιση ερωτήσεων. Είναι σαφώς νομολογημένο, ότι μαρτυρία, η οποία δίδεται εις απάντηση καθοδηγητικών ερωτήσεων δεν αποκλείεται για τον λόγο αυτό. Το εκδικάζον, όμως, Δικαστήριο έχει την ευχέρεια να μην προσδώσει σε μια τέτοια μαρτυρία οποιαδήποτε βαρύτητα. Παραθέτω απόσπασμα από την μαρτυρία που ενδιαφέρει: «Ερ. Θυμάσαι αν εκείνη την ημέρα περιμένατε κανένα γκρουπ από το Top Kinisis; Απ. Ναι Ερ. Ήρθε αυτό το γκρουπ στο ξενοδοχείο εκείνη την ημέρα; Απ. Όχι» Οι υπό της Υπεράσπισης υποβληθείσες ερωτήσεις ήταν τέτοιες, που εισηγούνταν στην μάρτυρα την απάντηση και, κατ' επέκταση, την προβολή του πιο πάνω ισχυρισμού. Εν' όψει τούτου, αλλά και της γενικότερα άσχημης εντύπωσης που σχημάτισα για την μάρτυρα δεν θα προσδώσω οποιαδήποτε βαρύτητα στον πιο πάνω ισχυρισμό. Για τους πιο πάνω λόγους η μαρτυρία της δεν γίνεται αποδεκτή. Ο ΜΥ 3 δεν ήταν αντικειμενικός και η προσπάθειά του να βοηθήσει την υπόθεση των Εναγομένων ήταν μέσα από την μαρτυρία του εμφανής. Ενδεικτικό των πιο πάνω είναι η απροθυμία του να εκφέρει άποψη αν το Episkopiana βρίσκεται στην ίδια περιοχή με το Avlida, ενώ δέχτηκε, ότι τα δύο βρίσκονται σε διαφορετικές επαρχίες. Μα αν το Episkopiana απέχει, όπως υποστηρίχτηκε από την δοθείσα μαρτυρία, 25 λεπτά από το κέντρο της Πάφου με το αυτοκίνητο και ακόμη περισσότερο από το Avlida, γιατί αδυνατούσε να πει ότι τα δύο ξενοδοχεία δεν βρίσκονται στην ίδια περιοχή; Δεν θεωρώ πως ήταν ειλικρινής. Ο μάρτυρας ήταν σε θέση να πει, αλλά απέκρυψε από το Δικαστήριο την αλήθεια και ο λόγος ήταν, γιατί το γεγονός ότι τα δύο ξενοδοχεία δεν βρίσκονται στην ίδια περιοχή, αλλά πολύ μακριά το ένα από το άλλο, δεν συνέφερε στην υπόθεση των Εναγομένων. Και δεν συνέφερε στην υπόθεση των Εναγομένων για τον εξής λόγο. Ήταν η θέση του μάρτυρα, ότι σε περίπτωση που ο πελάτης δεν αποδεχτεί ξενοδοχείο, το οποίο βρίσκεται μεν σε άλλη περιοχή, αλλά είναι ανώτερης κατηγορίας από αυτό από το οποίο προτείνεται και είναι υπερπλήρες, και καταλήξει σε άλλο ξενοδοχείο με τιμή που ξεπερνά την συμφωνηθείσα, τότε αυτός που επωμίζεται την διαφορά είναι ο πελάτης και όχι το ξενοδοχείο. Συνάγεται, όμως, από την μαρτυρία του μάρτυρα, ότι για να ισχύει αυτό πρέπει η εναλλακτική λύση που προσφέρεται από το ξενοδοχείο που έχει την πληρότητα να είναι λογική. Καθότι, σύμφωνα με τον μάρτυρα, στην περίπτωση που δεν είναι δυνατή η εξεύρεση ξενοδοχείου της ίδιας κατηγορίας στην ίδια περιοχή, ο ξενοδόχος θα πρέπει να εξεύρει ξενοδοχείο ανώτερης κατηγορίας σε άλλη περιοχή, αλλά «όσο πιο κοντά γίνεται». Αυτό σημαίνει, ότι δεν αναμένονται προτάσεις για ξενοδοχεία που βρίσκονται σε μακρινή απόσταση από το ξενοδοχείο που αντιμετωπίζει το πρόβλημα. Επειδή ακριβώς το Episkopiana βρισκόταν πολύ μακριά από το Avlida, και ο μάρτυρας το γνώριζε αυτό πολύ καλά, με αποτέλεσμα οι Ενάγοντες δικαιολογημένα, ενδεχομένως, και κατά την γνώμη του, να ανατρέξουν σε άλλα ξενοδοχεία, απέφυγε να απαντήσει στο πιο πάνω ερώτημα, προτάσσοντας τον μη πειστικό ισχυρισμό ότι δεν γνώριζε από περιοχές, αλλά μόνο από επαρχίες. Αν δεχόταν, ότι το Episkopiana δεν αποτελούσε υπό τις περιστάσεις λογική λύση, συνεπάγεται, σύμφωνα με τα όσα κατάθεσε, ότι αυτοί που θα όφειλαν να επωμιστούν την διαφορά ανάμεσα στην συμφωνηθείσα τιμή και την πραγματική δεν θα ήταν οι Ενάγοντες, αλλά αυτοί από τους οποίους κλήθηκε να καταθέσει, ήτοι οι Εναγόμενοι. Άλλη ένδειξη της μεροληψίας του για τους Εναγόμενους είναι ο ισχυρισμός του, ότι η υποχρέωση του ξενοδόχου που αδυνατεί να παραχωρήσει τον συμφωνημένο αριθμό δωματίων επεκτείνεται, σε περίπτωση που δεν μπορεί να εξευρεθεί ξενοδοχείο της ίδιας κατηγορίας και στην ίδια περιοχή, σε εξεύρεση ξενοδοχείου σε διαφορετική περιοχή, αλλά ανώτερης κατηγορίας. Σύμφωνα με τον Νόμο ο ξενοδόχος, ο οποίος δεν μπορεί να διαθέσει τον αριθμό των κλινών που μισθώθηκαν κατά την ημέρα της άφιξης του πελάτη ή των πελατών θεωρείται ότι εκπλήρωσε την υποχρέωσή του μόνο εφόσον έχει εξασφαλίσει πριν από την άφιξη των πελατών διαμονή σε άλλο ξενοδοχείο της ίδιας τάξης και στην ίδια περιοχή και πιο αναλυτικά: «. ίσο αριθμό όμοιων δωματίων στο κατά το δυνατόν πλησιέστερο ξενοδοχείο της ίδιας τάξης που βρίσκεται στην ίδια περιοχή, διαθέτει οπωσδήποτε τις ίδιες ανέσεις και προσφέρει τους ίδιους όρους διαμονής.». (Βλ. Κ.Δ.Π. 192/85, Καν. 56

(5)). Καθίσταται έκδηλο από τα πιο πάνω, ότι δεν αποτελεί, σε καμία περίπτωση, σύμφωνα με τον Νόμο, εκπλήρωση της υποχρέωσης του ξενοδόχου η εξεύρεση ξενοδοχείου σε διαφορετική περιοχή και ανώτερης κατηγορίας, όπως ο μάρτυρας ισχυρίστηκε. Είναι φανερό από τα πιο πάνω, ότι ο μάρτυρας προσπάθησε να παρουσιάσει στο Δικαστήριο την εικόνα, ότι οι Εναγόμενοι εκπλήρωσαν την υποχρέωσή τους προς τους Ενάγοντες και ότι καμία υποχρέωση δεν υπέχουν να τους αποζημιώσουν για οτιδήποτε. Σε ερώτηση αν σε περίπτωση που το μόνο διαθέσιμο ξενοδοχείο στην ίδια περιοχή είναι ανώτερης κατηγορίας από αυτό με το οποίο έγινε αρχικά η συμφωνία ο ξενοδόχος εξακολουθεί να υπέχει υποχρέωση όπως εξασφαλίσει διαμονή σε ένα τέτοιο ξενοδοχείο και ακολούθως να επωμιστεί τα έξοδα ο μάρτυρας απάντησε αρνητικά. Πιεζόμενος, όμως, από την πλευρά των Εναγόντων δέχτηκε, ότι η θέση του δεν υποστηρίζεται από τον Νόμο. Και πράγματι αφού ο Κανονισμός 56

(5), που πιο πάνω αναφέρεται, δεν απαλλάσσει τον ξενοδόχο από την υποχρέωση να εξασφαλίσει εναλλακτική διαμονή στον πελάτη, όταν το μόνο ξενοδοχείο στην ίδια περιοχή είναι ανώτερης κατηγορίας. Ο εν λόγω Κανονισμός απλά κατοχυρώνει τον πελάτη επιβάλλοντας στον ξενοδόχο την ελάχιστη υποχρέωση να εξεύρει γι' αυτόν ξενοδοχείο στην ίδια περιοχή και όχι κατώτερης κατηγορίας από αυτό με το οποίο έγινε αρχικά η συμφωνία. Αν τα πιο πάνω δεν είναι προκατάληψη τότε τι είναι προκατάληψη; Περιττό να αναφέρω, ότι τα όσα ο μάρτυρας ανέφερε για την τιμή του μονού δωματίου δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά για τους ίδιους λόγους που μια τέτοια μαρτυρία δεν έγινε αποδεκτή ούτε από τον ΜΚ 1, ούτε από την ΜΥ

1. Για τους πιο πάνω λόγους ο μάρτυρας δεν μου δημιούργησε καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Προσήλθε στο Δικαστήριο με μοναδικό σκοπό να καταθέσει υπέρ των Εναγομένων. Συνακόλουθα δεν δέχομαι την μαρτυρία του, την οποία και απορρίπτω. Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα: Κατά την 5.9.01 οι Εναγόμενοι συμφώνησαν να παραχωρήσουν σε πελάτες των Εναγόντων, ήτοι εκδρομική ομάδα από την Ολλανδία, την I.R.O. Reizen, 7 διπλά και 6 μονά δωμάτια στο ξενοδοχείο τους, που φέρει την ονομασία Avlida. Η συμφωνία προέβλεπε για παροχή διαμονής για τέσσερα βράδια με ημιδιατροφή και συγκεκριμένα από 21.9.01 μέχρι 24.9.01 συμπεριλαμβανομένων και των δύο ημερομηνιών. Η ομάδα θα αναχωρούσε από το Avlida την 25.9.
2. Ήταν ρητός όρος της συμφωνίας ότι οι Εναγόμενοι θα χρέωναν τους πελάτες των Εναγόμενων ως ακολούθως: Λ.Κ.19.00 σεντ την ημέρα το άτομο με ημιδιατροφή σε διπλό δωμάτιο και Λ.Κ.17,00 σεντ την ημέρα το άτομο με ημιδιατροφή σε μονό δωμάτιο. Η συνολική συμφωνηθείσα τιμή για την διαμονή των πελατών των Εναγόντων ανέρχετο στο ποσό των Λ.Κ.1.472,00 σεντ. Κατά την άφιξη των πελατών των Εναγόντων στο Avlida την 21.9.01 οι Εναγόμενοι αδυνατούσαν να παραχωρήσουν στους πελάτες των Εναγόντων τον συμφωνημένο αριθμό δωματίων. Ο λόγος ήταν γιατί το εν λόγω ξενοδοχείο αντιμετώπιζε πρόβλημα με διαθεσιμότητα δωματίων για το οποίο καμία ειδοποίηση δεν είχε δοθεί από τους Εναγόμενους στους Ενάγοντες. Το πρόβλημα είχε δημιουργηθεί από υπερκράτηση δωματίων (overbooking). Οι Ενάγοντες ενημερώθηκαν για το πρόβλημα αφού αφίχθηκαν οι πελάτες τους στο Avlida από την ξεναγό της ομάδας. Οι Εναγόμενοι προσέφεραν στους Ενάγοντες ως υπαλλακτική λύση για τους πελάτες τους διαμονή στο ξενοδοχείο Episkopiana, το οποίο βρίσκεται στην Επισκοπή της επαρχίας Λεμεσού. Η πιο πάνω προσφορά απορρίφθηκε από τους Ενάγοντες, καθότι ήταν προγραμματισμένο, όπως οι πελάτες τους μείνουν στην Πάφο για 4 μέρες. Εντός της περιόδου αυτής είχαν, μάλιστα, προγραμματισμένες εκδρομές τόσο στην πόλη όσο και την επαρχία της Πάφου και, συγκεκριμένα, μεταξύ άλλων, στην Πόλη Χρυσοχούς και τα Λουτρά της Αφροδίτης. Η περιοχή της Επισκοπής, η οποία βρίσκεται σε άλλη επαρχία, και συγκεκριμένα στην επαρχία Λεμεσού, δεν ήταν βολική για το πρόγραμμα των εκδρομέων. Ένεκα της μεγάλης απόστασης που υπήρχε μεταξύ του ξενοδοχείου αυτού και της Πάφου, αλλά και των προγραμματισμένων εκδρομών, το Episkopiana δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτό. Εκτός από το Episkopiana καμία άλλη πρόταση δεν είχε γίνει από τους Εναγόμενους. Ένεκα της αδυναμίας των Εναγομένων να εξασφαλίσουν στους πελάτες των Εναγόντων διαμονή σε οποιοδήποτε άλλο ξενοδοχείο στην ίδια περιοχή, οι Ενάγοντες αναγκάστηκαν να εξεύρουν από μόνοι τους εναλλακτική διαμονή για τους πελάτες τους. Ύστερα από πολλές προσπάθειες εκ μέρους των Εναγόντων, οι Ενάγοντες εξηύραν για τους πελάτες τους διαμονή στα ξενοδοχεία Coral Beach και Ledra. Η εξεύρεση διαμονής για τους πελάτες των Εναγόντων ήταν δύσκολη, καθότι υπήρχε πρόβλημα διαθεσιμότητας με τα υπόλοιπα ξενοδοχεία της Πάφου ένεκα του μεγάλου αριθμού τουριστών που διέμενε στην Πάφο την περίοδο εκείνη, αλλά και γιατί απαιτούνταν αρκετά δωμάτια για να φιλοξενηθούν όλοι οι πελάτες των Εναγόντων. Κατά συνέπεια, τα πιο πάνω ξενοδοχεία ήταν τα μόνα στην περιοχή της Πάφου, που θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν τους πελάτες των Εναγόντων. Συν τοις άλλοις, ήταν αποδεκτά και από τον αρχηγό της ομάδας. Η ομάδα διέμεινε στο ξενοδοχείο Coral Beach το βράδυ της 21.9.01 και τα υπόλοιπα τρία βράδια στο ξενοδοχείο Ledra. Για την διαμονή των πελατών τους στο ξενοδοχείο Coral Beach οι Ενάγοντες κατέβαλαν το ποσό των Λ.Κ.690,00 σεντ και για την διαμονή τους στο ξενοδοχείο Ledra το ποσό των Λ.Κ.1.534,00 σεντ, ήτοι το συνολικό ποσό των Λ.Κ.2.224,00 σεντ. Οι Ενάγοντες αποτάθηκαν στους Εναγόμενους με επιστολή τους ημερομηνίας 19.10.01 με την οποία τους ζητούσαν όπως τους καταβάλουν το ποσό των Λ.Κ.745,00 σεντ, το οποίο αποτελεί την διαφορά από την μεταξύ τους συμφωνηθείσα τιμή, που ήταν Λ.Κ.1.472,00 σεντ. Οι Εναγόμενοι δεν ανταποκρίθηκαν στην επιστολή των Εναγόντων. Πριν ασχοληθώ με την νομική πτυχή θα με απασχολήσει το θέμα της οντότητας των Εναγόντων. Για την νομική οντότητα της Ενάγουσας εταιρείας γίνεται λόγος στην παράγραφο 1 της Έκθεσης Απαίτησης. Με την παράγραφο 1 της Υπεράσπισης οι Εναγόμενοι αρνούνται την πιο πάνω παράγραφο. Η ύπαρξη διαδίκου αποτελεί προϋπόθεση για την όποια διεκδίκηση. Έτσι, όπου ο διάδικος δεν είναι φυσικό πρόσωπο η νομική οντότητα του πρέπει να καταδεικνύεται. Στην Αγγλική υπόθεση Queen v. Langton

(1876)2 QBD 296, η οποία υιοθετήθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στις υποθέσεις KNG Autoparts Ltd ν. Μιχάλη Ιωάννου

(1996)1 ΑΑΔ 689, ΕΔΑΞΥΛ Ξυλουργικές Επιχειρήσεις Λτδ και άλλος ν. Ανδρέα Αγαθοκλέους

(1996)1 ΑΑΔ 1337 και Lioufis and Co Ltd v. Μιχαλάκη Ανδρονίκου ν. Πανίκου Παναγίδη

(1996)1 ΑΑΔ 773, αποφασίστηκε, ότι μαρτυρία σύμφωνα με την οποία η προβαλλόμενη ως εταιρεία διεξάγει εργασίες ως τέτοια είναι αρκετή προς απόδειξη της ύπαρξης της. Σύμφωνα με το Τεκμήριο 7 ποσό Λ.Κ.690,00 σεντ πληρώθηκε από τους Ενάγοντες στο ξενοδοχείο Coral και ποσό Λ.Κ.1.534,00 σεντ πληρώθηκε από τους Ενάγοντες στο ξενοδοχείο Ledra. Το εν λόγω τεκμήριο, επίσης, υπογράφεται από αντιπρόσωπο των Εναγόντων και στο μέρος της υπογραφής φέρει την σφραγίδα τους. Η πιο πάνω μαρτυρία καταδεικνύει εναργέστατα ότι οι Ενάγοντες λειτουργούσαν ως εταιρεία. Υπό τις περιστάσεις και σύμφωνα με την Νομολογία, που πιο πάνω αναφέρθηκε, εγείρεται μαχητό νομικό τεκμήριο κανονικότητας. Δηλαδή, με την πιο πάνω μαρτυρία τεκμαίρεται, ότι οι Ενάγοντες έχουν συσταθεί δεόντως ως εταιρεία. Εναπόκειται στους Εναγόμενους να ανατρέψουν το τεκμήριο αυτό. Το τεκμήριο δεν ανατράπηκε από τους Εναγόμενους και αυτό αποβαίνει καθοριστικό. Κατά συνέπεια, τυχόν κατάληξη ότι η ύπαρξη της εταιρείας δεν έχει αποδειχτεί θα ήταν υπό τις περιστάσεις εσφαλμένη. Το άρθρο 37

(1)του Περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149, όπως τροποποιήθηκε, από τώρα και στο εξής «ο Νόμος», προνοεί ως ακολούθως: «Οι συμβαλλόμενοι έχουν υποχρέωση να εκπληρώσουν ή προσφερθούν να εκπληρώσουν τις υποσχέσεις τους, εκτός αν απαλλάσσονται ή εξαιρούνται από την εκτέλεση αυτή δυνάμει των διατάξεων του Νόμου αυτού ή οποιουδήποτε άλλου Νόμου». Οι Εναγόμενοι, ενώ είχαν συμφωνήσει να παρέχουν στους πελάτες των Εναγόντων καθορισμένο αριθμό δωματίων, απέτυχαν να εκπληρώσουν την υποχρέωση τους αυτή. Απέτυχαν να προσφέρουν στους Ενάγοντες αυτό που είχαν δεσμευτεί δυνάμει της σύμβασης να προσφέρουν. Διαμονή για τους πελάτες τους. Και όχι μόνο αυτό, αλλά με το να προσφέρουν ως υπαλλακτική λύση το ξενοδοχείο Episkopiana δεν επανόρθωναν την αποτυχία τους αυτή. Όπως είδαμε οι Εναγόμενοι θα θεωρούνταν, σύμφωνα με την νομοθεσία, ότι εκπλήρωσαν την υποχρέωσή τους μόνο αν είχαν εξασφαλίσει πριν από την άφιξη των πελατών των Εναγόντων διαμονή σε άλλο ξενοδοχείο της ίδιας τάξης και στην ίδια περιοχή. Το Episkopiana δεν βρισκόταν στην ίδια περιοχή με το Avlida, αλλά, όπως η προσκομισθείσα μαρτυρία κατέδειξε, πολύ πιο μακριά από αυτό. Περαιτέρω, βρισκόταν τόσο μακριά από το Avlida και γενικότερα από το κέντρο της Πάφου, αλλά και από τις προγραμματισμένες εκδρομές των πελατών των Εναγόντων, που η εν λόγω εισήγηση δεν ήταν και λογική υπό τις περιστάσεις. Η εκδρομή τελείωνε με ξενάγηση στην πόλη και την επαρχία της Πάφου. Διαμονή σε ξενοδοχείο άλλης επαρχίας σε μιαν απόσταση που χρειαζόταν τουλάχιστον μισή ώρα να διανυθεί με αυτοκίνητο ως το κέντρο της Πάφου και πολύ περισσότερο ως την Πόλη της Χρυσοχούς και τα Λουτρά της Αφροδίτης όχι μόνο δεν θα ήταν καθόλου βολική για τους εκδρομείς, αλλά θα τους καταπονούσε κιόλας. Δικαιολογημένα, λοιπόν, οι Ενάγοντες απέρριψαν την εισήγηση των Εναγομένων. Απομακρύνοντας τους πελάτες τους από το Avlida και βρίσκοντας οι ίδιοι υπαλλακτική διαμονή γι' αυτούς, οι Ενάγοντες τερμάτισαν την σύμβαση με τους Εναγόμενους. Το άρθρο 39 του Νόμου προνοεί ως ακολούθως: «Αν ένας από τους συμβαλλόμενους αρνηθεί να εκπληρώσει ή καταστήσει τον εαυτό του ανίκανο να εκπληρώσει την υπόσχεσή του στο σύνολό της ο δανειστής δύναται να τερματίσει την σύμβαση, εκτός αν εκδήλωσε προφορικά ή με συμπεριφορά την συγκατάθεσή του για συνέχιση της σύμβασης». Οι Εναγόμενοι απέτυχαν ουσιωδώς να εκπληρώσουν την υποχρέωσή τους που απορρέει από την σύμβαση. Η αποτυχία τους αυτή ήταν τόσο σοβαρή που στερούσε ουσιωδώς από τους Ενάγοντες όλο το όφελος που οι τελευταίοι δικαιούνταν να λάβουν από την σύμβαση και, κατ' επέκταση, έδινε στους Ενάγοντες το δικαίωμα να την τερματίσουν σύμφωνα με την Νομολογία. Η καταβολή αποζημιώσεων και μόνο δεν θα ήταν υπό τις περιστάσεις επαρκής θεραπεία για τους Ενάγοντες. Περαιτέρω, η υποχρέωση των Εναγομένων να παραχωρήσουν διαμονή στους πελάτες των Εναγόντων όπως συμφωνήθηκε ήταν ουσιώδης όρος της σύμβασης. Το αν κάποιος όρος σε μια σύμβαση είναι ουσιώδης όρος (condition) ή απλή εγγυητική διαβεβαίωση (mere warranty) εξαρτάται από την πρόθεση των μερών και συνεπώς είναι θέμα ερμηνείας. Αν δε η πρόθεση των μερών δεν αποκαλύπτεται από το λεκτικό μιας σύμβασης, όπως στην προκείμενη περίπτωση, τότε τα δικαστήρια στην προσπάθειά τους να ανακαλύψουν την πρόθεση των μερών ανατρέχουν στο γενικό κριτήριο της ουσιώδους αποτυχίας στην εκπλήρωση της σύμβασης (substantial failure in performance), που πιο πάνω αναφέρθηκε. Αν η εκπλήρωση κάποιου όρου «εισχωρεί στην ρίζα της σύμβασης» («goes to the very root of the contract»), τότε ο όρος αυτός θεωρείται ουσιώδης όρος. Με άλλα λόγια η σοβαρότητα των συνεπειών από την παράβαση κάποιου όρου αποτελεί κριτήριο καθοριστικό της πρόθεσης των μερών. Η Νομολογία έχει να καταδείξει πολλές περιπτώσεις που όροι σε μια σύμβαση θεωρήθηκαν ουσιώδεις από τα δικαστήρια ένεκα της εμπορικής τους σημασίας για το ανυπαίτιο μέρος. Δεν χρειάζεται να λεχθούν πολλά. Αρκεί να λεχθεί, ότι η φύση της σύμβασης ήταν τέτοια, που ο υπό συζήτηση όρος ήταν σημαντικός από εμπορικής σημασίας για τους Ενάγοντες, αφού αποτυχία εκπλήρωσής του από τους Εναγόμενους εξέθετε τους Ενάγοντες στην αβεβαιότητα, εφόσον τους εξέθετε σε τρίτους στους οποίους και τους καθιστούσε υπόλογους για αποζημιώσεις. Οι Εναγόμενοι διέπραξαν παράβαση σύμβασης (breach of contract) και ήταν μέσα στα δικαιώματα των Εναγόντων να την τερματίσουν, όπως και έπραξαν. Οι εκδρομείς έπρεπε κάπου να μείνουν και η εξεύρεση από τους Ενάγοντες των ξενοδοχείων Coral και Ledra ήταν υπό τις περιστάσεις η μόνη λογική λύση, αφού τα ξενοδοχεία αυτά, αφενός, βρίσκονταν σε περιοχή που επέτρεπε στο πρόγραμμα των εκδρομέων να διεξαχθεί, αφετέρου, ήταν τα μόνα που μπορούσαν να φιλοξενήσουν όλους τους πελάτες των Εναγόντων εν' όψει του μεγάλου προβλήματος που υπήρχε με την διαθεσιμότητα ξενοδοχειακών κλινών κατά τον ουσιώδη χρόνο στην Πάφο. Συνεπώς, η επιλογή των Εναγόντων ήταν μια λελογισμένη ενέργεια και απόλυτα δικαιολογημένη υπό τις περιστάσεις. Ήταν, επίσης, μια ενέργεια στα πλαίσια του καθήκοντος των Εναγόντων να μειώσουν την ζημιά τους. Συνεπώς, οι Ενάγοντες δικαιούνται στο ποσό που αποτελεί την διαφορά μεταξύ της συμφωνηθείσας μεταξύ των διαδίκων τιμής και του συνολικού ποσού που επιβαρύνθηκαν από την διαμονή των πελατών τους στα ξενοδοχεία Coral και Ledra. Το ποσό αυτό είναι η ζημιά, που απορρέει από την παράβαση της σύμβασης από τους Εναγόμενους και δεν είναι απομακρυσμένη ζημία. Ως εκ τούτου είναι ανακτήσιμη. Το ποσό αυτό είναι, σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου, Λ.Κ.752,00 σεντ. Οι Ενάγοντες αξιώνουν, όμως, το ποσό των Λ.Κ.745, 00 σεντ. Συνακόλουθα εκδίδεται απόφαση υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγομένων για το ποσό των Λ.Κ.745,00 σεντ πλέον νόμιμους τόκους πλέον έξοδα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Π. Μιχαηλίδης, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο