Παναγιώτη Μαλιώτη ν. RENOS PITROS HOMES LTD, Αρ. Αγωγής: 1495/07, 7  Ιουνίου  2007

(1), 8

(2)των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Την αίτηση συνοδεύει η ένορκη δήλωση του ενάγοντα, ο οποίος εκθέτοντας τα γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση, αναφέρει πως: Στις 7.6.2002 προέβη σε προφορική συμφωνία με την εναγόμενη να της μεταβιβάσει το ακίνητο του με αρ. εγγραφής 5120 στο χωριό Νατά της Πάφου, έναντι τιμήματος £2.500 το οποίο του καταβλήθηκε σε μετρητά. Την ημερομηνία συνομολόγησης της συμφωνίας καθώς και την ημερομηνία μεταβίβασης του ακινήτου, έπασχε από ψυχωτική διαταραχή σχιζοφρενικού τύπου, γεγονός που δεν του επέτρεπε να έχει συνείδηση των πράξεων του, όπως καταδεικνύεται σε σχετική ιατρική βεβαίωση (Τεκμήριο 1). Η αγοραία αξία του κτήματος, ανέρχεται στο ποσό των £250.000 το οποίο θεωρεί ότι η εναγόμενη εταιρεία έχει καρπωθεί παράνομα, αφού δεδομένης της ψυχικής του υγείας, η συμφωνία ήταν άκυρη και ανυπόστατη. Από την ημερομηνία πώλησης του κτήματος απουσίαζε για μεγάλα χρονικά διαστήματα στο εξωτερικό για λόγους υγείας. Τον Ιανουάριο του 2007 συνειδητοποίησε ότι αποστερήθηκε το κτήμα του, με παράνομο τρόπο, γι' αυτό κάλεσε την εναγόμενη με επιστολή του ημερομηνίας 16.1.2007 να του το επιστρέψει, πράγμα βέβαια που παραλείπει να πράξει. Γι' αυτό αξιώνει διάταγμα με το οποίο να ακυρώνεται η μεταβίβαση του κτήματος, δήλωση ότι αυτή είναι άκυρη και διαζευκτικά αποζημιώσεις ύψους £147.

1. Το ποσό αυτό, αποτελεί τη διαφορά της αγοραίας αξίας του κτήματος και του ποσού έναντι του οποίου πωλήθηκε. Το Δικαστήριο, όταν η αίτηση ετέθη ενώπιον του την 31.5.2007, έκρινε πως εκ πρώτης όψεως δεν δικαιολογείτο το κατεπείγον του ενδίκου αυτού μέσου, ώστε να ακουσθεί στην απουσία του αντιδίκου, γι' αυτό και ο συνήγορος του αιτητή, αγόρευσε ενώπιον του στις 6.6.
2. Αγορεύοντας ο κ. Χ'Κωστής, αφού αναφέρθηκε στις προϋποθέσεις έκδοσης ενδιάμεσων διαταγμάτων, υπέδειξε πως το ακίνητο του οποίου ζητείται η δέσμευση είναι το επίδικο και το Δικαστήριο έχει εξουσία να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Παρέπεμψε δε σε νομολογία, η οποία πραγματεύεται τις προϋποθέσεις δέσμευσης ιδιοκτησίας, αντικειμένου της αγωγής και εισηγήθηκε ότι το γεγονός αυτό, ότι δηλαδή το ακίνητο είναι το επίδικο, δικαιολογεί την καταχώρηση μονομερούς αίτησης και έκδοση διατάγματος στην απουσία του αντιδίκου. Υπογράμμισε όμως, πως με την παράγραφο 8 της Εκθέσεως Απαιτήσεως και της παραγράφου 6 της ενόρκου δηλώσεως του αιτητή, εξηγείται ο λόγος καθυστέρησης στην επιδίωξη θεραπείας. Η διακριτική ευχέρεια και εξουσία του Δικαστηρίου να χορηγεί κατόπιν μονομερούς αίτησης θεραπείες, προβλέπεται από το άρθρο 9

(1)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6. Αυτή η εξουσία, εφαρμόζεται σε όλες τις περιπτώσεις εκδόσεως διαταγμάτων. Δεν αμβλύνεται αν το αιτούμενο να δεσμευθεί ακίνητο είναι το επίδικο ή αν αυτό επιζητείται να δεσμευτεί για εξασφάλιση χρέους. Προνοεί συγκεκριμένα το άρθρο 9

(1)του Κεφ. 6 ότι: «Κάθε διάταγμα, το οποίο το Δικαστήριο έχει εξουσία να εκδώσει δύναται, όταν αποδειχθεί το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις, να εκδοθεί με αίτηση του ενός από τους διαδίκους χωρίς προειδοποίηση στον άλλο.» Στην υπόθεση Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου

(1998)1 Α.Α.Δ. 598 όπου εξετάσθηκε το θέμα αυτό, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στις σελ. 604 - 605: «Το επείγον για την παροχή θεραπείας αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο, εφόσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος, δικαιολογείται, όλως εξαιρετικά, η άσκηση δικαστικής εξουσίας στην απουσία του εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρηθεί η παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης, να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει γνώμη. Όπως διαπιστώνει ο Κωνσταντινίδης, Δ., σε δύο αποφάσεις του (In Re Stavros Hotel Appartments Ltd

(1994)1 Α.Α.Δ. 836 In Re B.P. CYPRUS LTD,

(1996)1 (Β) Α.Α.Δ. 861, το υπαρκτό του επείγοντος αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας κάτω από το άρθρο 9 του Κεφ. 6.» (βλ. Vuitton v. Δερμοσάκ Λτδ

(1992)1 Α.Α.Δ. 1453) Επομένως, ο αιτητής έχει υποχρέωση να καταδείξει το κατεπείγον που δικαιολογεί το διάβημα του η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων. Οι σχετικές με το θέμα τούτο παραγράφοι της ενόρκου δηλώσεως, είναι οι 6, 7 και

1. «
2. Από την μέρα που μεταβίβασα το επίδικο κτήμα στην Εναγόμενη συνέχισα να αντιμετωπίζω τα εν λόγω προβλήματα υγείας και απουσίασα για μεγάλο διάστημα στο εξωτερικό για θεραπεία. Σαν αποτέλεσμα της θεραπείας που έλαβα μόλις κατά τον Ιανουάριο του 2007 συνειδητοποίησα ή/και αντιλήφθηκα ότι αποστερήθηκα το εν λόγω κτήμα μου κατά τον τρόπο που περιέγραψα πιο πάνω.
3. Κάλεσα πολλές φορές την Εναγόμενη και με επιστολή του δικηγόρου μου ημερομηνίας 16.01.2007 για να μου επιστρέψει το αναφερόμενο κτήμα αλλά αυτή παραλείπει ή/και αμελεί ή/και αρνείται να το πράξει μέχρι σήμερα.
4. Το κτήμα του οποίου ζητώ να εμποδιστεί η αποξένωση με την παρούσα αίτηση μου είναι το επίδικο κτήμα, η Εναγόμενη έχει σαν αντικείμενο των εργασιών της τις αγοραπωλησίες κτημάτων και όπως έχω πληροφορηθεί από διάφορους συνεργάτες της, αυτή το έχει διαθέσει προς πώληση.» Με την παράγραφο 6, δικαιολογείται και δίδεται επαρκής εξήγηση για το διαρρεύσαν χρονικό διάστημα των 4 και πλέον ετών από την πώληση μέχρι την αντίληψη από τον αιτητή, του γεγονότος του άκυρου και παράνομου της σύμβασης (όπως ισχυρίζεται). Προκύπτει όμως από την παράγραφο 7 ότι από τις 16.1.2007 έλαβε μέτρα, στέλλοντας επιστολές ζητώντας επιστροφή του κτήματος. Από τότε διέρρευσε χρονικό διάστημα πέντε μηνών, ανεκμετάλλευτο, χωρίς ο αιτητής να κινηθεί δικαστικά για διεκδίκηση θεραπείας. Βέβαια αυτή η αδράνεια θα δικαιολογείτο, αν εν τω μεταξύ, είχαν προκύψει γεγονότα που θα δικαιολογούσαν τη λήψη τώρα του δραστικού μέτρου της μονομερούς έκδοσης διατάγματος, στην απουσία του αντιδίκου. Όμως δεν εκτίθενται τέτοια γεγονότα. Το γεγονός ότι η εναγόμενη εταιρεία ασχολείται με αγοραπωλησίες ακινήτων, ήταν πάντοτε γνωστό στον αιτητή. Αναφέρεται βέβαια, ότι το έχει διαθέσει προς πώληση. Αυτή είναι μία αναφορά χωρίς περαιτέρω λεπτομέρειες ή παραπομπές στο χρόνο που το κτήμα διατέθηκε προς πώληση ή τον τρόπο με τον οποίο αυτό διατίθεται. Χαρακτηρίζεται η αναφορά αυτή από γενικότητα και ασάφεια. Συνεπώς κρίνεται ότι δεν έχει καταδειχθεί ούτε το κατεπείγον αλλά ούτε ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων ώστε να εκδοθεί διάταγμα στην απουσία των διαδίκων και να παρακαμφθεί η αρχή του «κατ' αντιμωλίαν δικάζεσθαι». Το Δικαστήριο δεν θα εξετάσει την ουσία της αίτησης, καθόσον δεν θα πρέπει να προκαταληφθεί οποιαδήποτε απόφαση, εάν ήθελε καταχωρηθεί διά κλήσεως αίτηση και ενόψει έλλειψης του δικαιοδοτικού υπόβαθρου που επιτρέπει στο Δικαστήριο να εξετάσει αιτήσεις μονομερώς (Cyprus Sulphur and Copper Company Limited κ.ά. ν. Παραρλάμα Λίμιτεδ

(1996)1 Α.Α.Δ. 1051). Η αίτηση, ενόψει των ανωτέρω, απορρίπτεται χωρίς οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα. (Υπ.)....................... Δ. Σωκράτους, Α.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής ../Γ.Ι. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο