FERHAN MOHAMMAD ν. Ανδρέας Δημητριάδης, Αρ. Αγωγής 3921/2003, 12.6.2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2007:A80 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Κ. Κουνίδου, Ε.Δ Αρ. Αγωγής 3921/2003 Μεταξύ: FERHAN MOHAMMAD, από την Πάφο Ενάγοντα Και 1. Ανδρέας Δημητριάδης από την Πάφο, ως διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντα, ΑHMAD MOHAMMAD AL SAIED, δυνάμει διατάγματος του Ε.Δ. Πάφου ημερ. 23.12.2003 2. Παναγιώτης Μιχαήλ από την Στενή Εναγομένων ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΕΞΟΔΩΝ ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ 2 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 20.4.2007 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 12.6.2007 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον εναγόμενο 2 - αιτητή κ. Π. Τσαγγάρης ( για να ακούσει απόφαση κ. Θ. Φιλίππου) Για τον ενάγοντα - καθ΄ου η αίτηση κ. Α. Αλεξάνδρου (την ακρόαση της αίτησης χειρίστηκε ο κ. Ζαννούπας - για να ακούσει απόφαση κ. Ζαννούπας) ΑΠΟΦΑΣΗ Με την αίτηση του ο εναγόμενος 2 ζητά διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσει τον ενάγοντα εντός 30 ημερών από την έκδοση του διατάγματος να δώσει ασφάλεια εξόδων στο ποσό των Λ.Κ.3,219.42 σεντ. Παράλληλα ζητά διάταγμα όπως η περαιτέρω διαδικασία ανασταλεί μέχρι να εκδοθεί τέτοια ασφάλεια και σε περίπτωση που δεν δοθεί εντός του χρόνου που θα κρίνει το Δικαστήριο η αγωγή να απορριφθεί. Η αίτηση στηρίζεται στην Δ.60 θ.1 και 5 στην Δ.48 θ.1,3 και 9 (
- t)των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στις συμφυείς εξουσίες και στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Προτού σχολιάσω τα γεγονότα της συγκεκριμένης αίτησης, θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω, σε συντομία, το πλαίσιο μέσα στο οποίο ο ενάγων έταξε την υπόθεση του. Ο ενάγοντας σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης του, στις 29.12.2001 ήταν επιβάτης στο όχημα που οδηγούσε ο ΑHMAD MOHAMMAD AL SAIED, το οποίο συγκρούστηκε με τον γεωργικό ανελκυστήρα που οδηγούσε ο εναγόμενος 2. Πάντα, σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης του, ο ΑHMAD MOHAMMAD AL SAIED, επιχείρησε να προσπεράσει από τα δεξιά τον πιο πάνω γεωργικό ανελκυστήρα, ο οποίος προπορευόταν του οχήματος του, και ο οποίος την ίδια στιγμή έστριβε δεξιά για να εισέλθει σε αγροτικό δρόμο με αποτέλεσμα να συγκρουστεί μαζί του και ο ενάγοντας να υποστεί σωματικές βλάβες, υλικές ζημιές και έξοδα. Ισχυρίζεται ότι οι πιο πάνω σωματικές βλάβες, υλικές ζημίες απώλειες και έξοδα επισυνέβηκαν λόγω της αμέλειας και/ή της παραβάσεως των εκ του νόμου απορρεόντων καθηκόντων των εναγόμενων και αξιώνει εναντίον τους ειδικές και γενικές αποζημιώσεις καθώς και αποζημιώσεις για απώλεια μελλοντικών απολαβών. Θα παραθέσω παράλληλα την πορεία της υπόθεσης, όπως αυτή προκύπτει από τον φάκελο της γιατί έχει σημασία για σκοπούς αντίκρυσης της συγκεκριμένης αίτησης. Κλητήριο γενικά οποισθογραφημένο καταχωρήθηκε σχεδόν 2 χρόνια μετά το τροχαίο δυστύχημα στις 23.12.2003 και η έκθεση απαίτησης του ενάγοντα σχεδόν 13 μήνες αργότερα στις 13.1.2005. Ο εναγόμενος 2 καταχώρησε εμφάνιση, και την έκθεση υπεράσπισης του στις 1.2.2005, ενώ λόγω της παράλειψης του εναγόμενου 1 να καταχωρήσει εμφάνιση καταχωρήθηκε μονομερής αίτηση για απόφαση στις 14.4.2005, αίτηση η οποία στις 3.6.2005 αποσύρθηκε άνευ βλάβης. Νέα αίτηση εναντίον του εναγόμενου 1 καταχωρήθηκε στις 28.6.2005, η οποία απορρίφθηκε στις 4.11.2005 λόγω μη προώθησης της. Στις 22.11.2005 καταχωρήθηκε νέα αίτηση (τρίτη), η οποία ορίστηκε την 1.2.2005 όπου το δικαστήριο έκρινε σκόπιμο κατά την πιο πάνω ημερομηνία, λόγο της φύσης της αγωγής, η αίτηση να ακουστεί μαζί με την μαρτυρία που θα δοθεί για τον εναγόμενο 2, εάν ο ενάγοντας αποφασίσει να προωθήσει την υπόθεση του, δεδομένου του γεγονότος, όπως προκύπτει, ότι μέχρι εκείνη την στιγμή δεν είχε καταχωρηθεί αίτηση για ορισμό της υπόθεσης από τον ενάγοντα. Αίτηση ορισμού καταχωρήθηκε στις 9.1.2006, αφού δόθηκε σχετική ειδοποίηση από το Πρωτοκολλητείο σύμφωνα με τον θεσμό 10 της Δ.31, και η υπόθεση ορίστηκε για πρώτη φορά για οδηγίες στις 14.2.2006, ακολούθως έλαβε νέα ημερομηνία για οδηγίες στις 24.3.2006 και πρώτη φορά ορίστηκε για ακρόαση στις 17.5.2006, όπου υποβλήθηκε αίτημα για αναβολή της ακρόασης καθότι ο ενάγοντας δεν εξασφάλισε άδεια εισόδου στην Κύπρο. Αιτήματα για αναβολή της ακρόασης για τον ίδιο λόγο ακολούθησαν σε όλες τις μεταγενέστερες ημερομηνίας που η υπόθεση ήταν ορισμένη για ακρόαση. Το ίδιο πρόβλημα, αναφορικά με την είσοδο του ενάγοντα στην Κύπρο, εξακολουθεί να υφίσταται μέχρι την τελευταία ημερομηνία. Η αίτηση για ασφάλεια εξόδων του εναγόμενου 2, καταχωρήθηκε στις 20.4.2007. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του ιδίου στην οποία αναφέρει ότι διαφαίνεται από την αγωγή, η οποία του επιδόθηκε, ότι ο ενάγων ο οποίος είναι αλλοδαπός, κατά τον χρόνο καταχώρησης της αγωγής είχε ως διαμονή του την Κυπριακή Δημοκρατία και ότι εξ΄όσων έχει πληροφορηθεί ο ενάγων έχει απελαθεί από τις Κυπριακές Αρχές και του έχει απαγορευτεί η είσοδος στην χώρα ενώ σήμερα δεν διαμένει σε οποιαδήποτε κράτος της Ευρωπαικής Ενωσης και έχει ως χώρα συνήθους διαμονής του τη Συρία από όπου και κατάγεται. Όπως πληροφορείται ο ενάγων δεν έχει κινητή και ιδίως ακίνητη περιουσία στην Κυπριακή Δημοκρατία και σε περίπτωση που η αγωγή του απορριφθεί δεν θα μπορέσει να ανακτήσει τα έξοδα τα οποία ήδη έχει υποστεί καθώς και τα μελλοντικά έξοδα σε σχέση με την αγωγή. Εξ όσων γνωρίζει, πιστεύει και πληροφορείται ο ενάγων είναι τεχνίτης στις οικοδομές και από την εργασία του στην Κύπρο εξασφάλισε μεγάλα ποσά τα οποία πήρε μαζί του και ότι ο ενάγοντας εργάζεται στην χώρα διαμονής του και δεν αντιμετωπίζει οποιεσδήποτε οικονομικές δυσχέρειες. Ισχυρίζεται ο εναγόμενος ότι έχει καλή υπεράσπιση στην αγωγή με ορατό ενδεχόμενο μη επιτυχίας στην έκβαση της υπόθεσης του ενάγοντα. Ο ενάγοντας καταχώρησε ένσταση στην αίτηση, στην οποία περιλαμβάνονται συνολικά 6 λόγοι ένστασης, ως ακολούθως Οτι η αίτηση του εναγόμενου είναι νόμω και ουσία αβάσιμη, ότι δεν αποκαλύπτει ο αιτητής όλα τα γεγονότα και/ή ισχυρίζεται ψευδή και αναληθή γεγονότα, η αίτηση στερείται οποιουδήποτε πραγματικού υπόβαθρου, ο ενάγοντας κατά τον ουσιώδη για την αγωγή χρόνο βρισκόταν νόμιμα στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, η αίτηση είναι κακόβουλη και καταχρηστική με μοναδικό σκοπό την παρεμπόδιση του ενάγοντα να προσφύγει στην δικαιοσύνη, η αίτηση καταχωρείται σε πολύ προχωρημένο στάδιο με μοναδικό σκοπό την καθυστέρηση της διεκπεραίωσης της υπόθεσης. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η εξουσία του Δικαστηρίου να διατάξει εγγυοδοσία σε σχέση με τα έξοδα της δίκης ρυθμίζεται από την Δ.60 Θ.1, των Θεσμών Πολιτική Δικονομίας. Ευρείας ανάλυσης έτυχε η διαταγή αυτή στην υπόθεση Union de Cooperative Argricoles v. Apak Argo Industries Ltd
(1992)1 ΑΑΔ 1170, βλέπε επίσης Conway v. Ηλία
(2002)1 ΑΑΔ 1653, TBF (Cyprus) Ltd v. Εμπορική Μελετών Σχεδιασμού και Επιχειρηματικού Κεφαλαίου Α.Ε
(2003)1 ΑΑΔ 459 και Studland v. Σωφρονίου
(2003)1 ΑΑΔ 1809. Η δικαιοδοσία του δικαστηρίου όπως τονίστηκε από τον Δικαστή Κωνσταντινίδη στην υπόθεση Union (πιο πάνω), με βάση την διαταγή 60 θ. 1, είναι ευρύτατη γιατί οι θεσμοί δεν καθορίζουν τα κριτήρια για την άσκηση της . Για να τεθεί σε λειτουργία ο μηχανισμός της Δ.60 Θ. 1 πρέπει αρχικά να προσδιορίσει κατά πόσο ο ενάγων έχει την συνήθη διαμονή του εκτός Κύπρου ( ordinary resident out of Cyprus). Στην προκειμένη περίπτωση είναι παραδεκτό ότι ο ενάγοντας είναι αλλοδαπός Συριακής καταγωγής και επίσης ότι είναι κάτοικος εξωτερικού, ο οποίος αντιμετωπίζει προβλήματα στο να εισέλθει στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο ίδιος ο ενάγοντας μέσα σε αυτό το πλαίσιο έχει δομήσει και την ένορκη του δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση του. Συνεπώς αυτό το προαπαιτούμενο έχει ικανοποιηθεί. Το γεγονός ότι ο ενάγων κατά τον χρόνο καταχώρησης της αγωγής διέμενε στην Κύπρο, ως προβάλλεται στον τέταρτο λόγο της ένστασης του δεν διαφοροποιεί οτιδήποτε εφόσον μετά την καταχώρηση της, ο ενάγοντας έχει απελαθεί από την Κύπρο και έκτοτε διαμένει στην χώρα καταγωγής του την Συρία. Τα πιο κάτω αποσπάσματα από την υπόθεση Αlahmari v. Alian Airline
(1990)1 ΑΑΔ 434, δίδουν πιστεύω το στίγμα και παράλληλα τις κατευθυντήριες γραμμές προσέγγισης αιτήσεων αυτή της μορφής, όπως υιοθετήθηκαν και στις αποφάσεις TBF (Cyprus) και Studland (πιο πάνω). Στην υπόθεση Alahmani, αναφορικά με το ζήτημα της κατοικίας του ενάγοντα στο εξωτερικό, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στην σελ. 436: «Πράγματι δεν επιβάλλεται η έκδοση διαταγής για τα έξοδα οποτεδήποτε ο ενάγων είναι κάτοικος εξωτερικού. Το θέμα ανάγεται στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, όπως υποδηλώνει και ο όρος may (δύναται) που απαντάται στο τέλος της Δ.60 θ.1 που ασκείται δικαστηρικά.Το ίδιο υποστηρίζεται και από την Αγγλική πρακτική, όπως συνοψίζεται στους Halsbury's Laws of England (4th ed. Vo. 37, pp. 384-385). Στην ίδια υπόθεση στην σελ. 436, λέχθηκαν και τα ακόλουθα: Όταν τεθεί το θεμέλιο για την άσκηση της δικαιοδοσίας με την διαπίστωση ότι ο ενάγων (εφεσείων) έχε την συνήθη κατοικία του στο εξωτερικό, οι παράγοντες, οι οποίοι λαμβάνονται υπόψη στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου είναι κατεξοχή δύο, η κατοχή εκ μέρους του ενάγοντα περιουσίας και ιδίως ακίνητης (που δεν μετακινείται εύκολα) στην Κύπρο, και η ισχύς της υπόθεσης του. Από τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον μου ο ενάγων δεν φαίνεται, εφόσον δεν επικαλείται κάτι τέτοιο, ότι είναι κάτοχος οποιασδήποτε κινητής ή ακίνητης περιουσίας στην Κύπρο. Με την πιο πάνω διαπίστωση, ότι δηλαδή ο ενάγων είναι αλλοδαπός με συνήθη κατοικία στο εξωτερικό, ο οποίος δεν κατέχει οποιαδήποτε περιουσία στην Κύπρο, η ισχύς της υπόθεσης του είναι το εναπομείναν προαπαιτούμενο για την έκδοση διατάγματος. Βέβαια το Εφετείο στην υπόθεση Conway (πιο πάνω) και μεταγενέστερα στην υπόθεση Χαραλαμπίδης ν. Πέτρου
(2003)1 ΑΑΔ 1698 έθεσε την κρίση του Δικαστηρίου, κάτω από την αίρεση της προστασίας του δικαιώματος ενός διαδίκου για απρόσκοπτη προσφυγή στο Δικαστήριο, και αποφυγή έκδοσης διατάγματος εγγυοδοσίας αν αυτό απολήγει σε στέρηση αυτού του δικαιώματος. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι στην προκειμένη περίπτωση αποτέλεσε μέρος των θέσεων του συνηγόρου του ενάγοντα, αν και δεν εμπεριέχεται στους λόγους ένστασης η αδυναμία του ενάγοντα να δώσει ασφάλεια εξόδων και πως η έκδοση διατάγματος εγγυοδοσίας θα απόληγε στην στέρηση του δικαιώματος του ενάγοντα να προσφύγει στην δικαιοσύνη. Στην παρ. 3 της ενόρκου δηλώσεως που συνοδεύει την ένσταση γίνεται αναφορά σε κώλυμα του εναγόμενου από την διεκδίκηση οποιουδήποτε διατάγματος για ασφάλεια εξόδων καθότι η Δ.60 θ.1 προνοεί ότι αλλοδαποί εργαζόμενοι με χαμηλό εισόδημα εξαιρούνται οποιαδήποτε διαταγής για παροχή ασφάλειας εξόδων και αναφέρει ότι «εξ όσων με πληροφορεί ο ενάγοντας - καθ΄ου η αίτηση ο ίδιος είναι αλλοδαπός Συριακής καταγωγής». Καθίσταται εμφανές από τα πιο πάνω ότι η πλευρά του ενάγοντα - καθ΄ου η αίτηση δεν επικαλείται την ύπαρξη χαμηλών εισοδημάτων αλλά μόνο το γεγονός ότι είναι αλλοδαπός Συριακής καταγωγής. Στις παραγράφους 4 και 5 της ενόρκου δηλώσεως που συνοδεύει την ένσταση του ενάγοντα - καθ΄ου η αίτηση, προβάλλεται συνοπτικά η υπόθεση του με σκοπό να καταδειχτεί η ισχύ της. Στην παρ. 5 της ενόρκου δηλώσεως, ειδικότερα, γίνεται αναφορά στις ισχυριζόμενες σωματικές βλάβες που ο ενάγων υποστεί συνεπεία του τροχαίου ατυχήματος και προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι η ικανότητα του για εργασία έχει μειωθεί σημαντικά χωρίς όμως παράλληλα να προβάλλεται ο ισχυρισμός για την ύπαρξη μειωμένων εισοδημάτων του ενάγοντα. Η επικαλούμενη μείωση της ικανότητας του για εργασία δεν οδηγεί ταυτόχρονα από μόνη της στο συμπέρασμα ότι έχουν μειωθεί και τα εισοδήματα του, τα οποία μπορεί να προέρχονται από άλλες πηγές. Επίσης, ο υποθετικός τρόπος που γίνεται τοποθέτηση στην παρ. 8 της ενόρκου δηλώσεως, δεν είναι ενδεικτική η δηλωτική οποιασδήποτε αδυναμίας του ενάγοντα να συμμορφωθεί με διάταγμα εγγυοδοσίας εφόσον κάτι τέτοιο δεν υποστηρίζεται με ξεκάθαρο τρόπο στην ένορκη δήλωση. Περαιτέρω τα όσα ο συνήγορος του ενάγοντα ανάφερε στην αρχή της αγόρευσης του, λέγοντας πως είναι γνωστό στην πλευρά του αιτητή ότι ο ενάγοντας είναι αλλοδαπός με χαμηλό εισόδημα, δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη εφόσον κάτι τέτοιο δεν αναφέρεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση. Στην υπόθεση Federal Bank of Lebanon (SAL) v. Νίκου Σιακόλα,
(2002)1 ΑΑΔ 223 η οποία αφορούσε αίτηση για τροποποίηση, σε σχέση με την ανυπαρξία μαρτυρίας λέχθηκαν τα εξής « Εφόσον όμως δεν υπήρχε ισχυρισμός επί του προκειμένου στην ένορκη δήλωση τούτο δεν θα μπορούσε να συμπληρωθεί με την αγόρευση του δικηγόρου και να αποτελέσει λόγο επί του οποίου να βασίσει το Δικαστήριο την απόφαση του». Στην υπόθεση Χαραλαμπίδης ( πιο πάνω) λέχθηκαν τα εξής σημαντικά: « Η θεμελιακή σκέψη είναι πως η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, κατά την εξέταση τέτοιας αίτησης, έχει ως βάση τη δυνατότητα του ενάγοντος, ή του εφεσείοντος ανάλογα με την περίπτωση, να παράσχει την αιτούμενη ασφάλεια. Αν δεν διαθέτει τα οικονομικά μέσα το αίτημα απορρίπτεται. Η λογική πίσω από την σκέψη έγκειται στην αρχή πως, αν η έκδοση διαταγής για παροχή ασφάλειας εξόδων απολήγει σε στέρηση του δικαιώματος πρόσβασης στο Δικαστήριο, τότε δεν εκδίδεται διαταγή. Υπερισχύει το δικαίωμα πρόσβασης στο Δικαστήριο, που διασφαλίζουν οι πιο πάνω συνταγματικές και νομοθετικές διατάξεις.» Στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει ισχυρισμός ότι ο ενάγων αντιμετωπίζει αδυναμία καταβολής των εξόδων του ενάγοντα σε περίπτωση αποτυχίας της αγωγής του. Συνεπακόλουθα δεν ανακύπτει και θέμα δικαιώματος πρόσβασης του ατόμου προς την δικαιοσύνη προς εξέταση. (βλ. υπόθεση Studland (πιο πάνω)). Η αναφορά πιο πάνω, στα όσα προκύπτουν από την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση του ενάγοντα - καθ΄ου η αίτηση, είναι ενδεικτική της μη ύπαρξης ισχυρισμού περί αδυναμίας παροχής της αιτούμενης ασφάλειας. Ως έκτος λόγος ένστασης προβάλλεται η αργοπορία στην υποβολή του αιτήματος με μοναδικό σκοπό την καθυστέρηση στην εκδίκαση της υπόθεσης. Με τον τρόπο που διατυπώνεται ο πιο πάνω λόγος ένστασης δεν προσδίδει αυτοτέλεια καθαυτό στην αργοπορία της καταχώρησης της αίτησης αλλά στην επί σκοπό καταχώρηση της σε αυτό το στάδιο για να καθυστερήσει η εκδίκαση της υπόθεσης. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η Δ.60 θ.1 δεν θέτει οποιαδήποτε προθεσμία στην υποβολή αιτήματος για ασφάλεια εξόδων ενώ από την ίδια την διατύπωση και το λεκτικό της είναι φανερό ότι εγγύηση μπορεί να δοθεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας (βλ. Union de Cooperative Argricoles πιο πάνω). Στην προκειμένη περίπτωση είναι παραδεκτό και προκύπτει και από τον ίδιο τον φάκελο της υπόθεσης, ότι ο ενάγων αντιμετωπίζει πρόβλημα στο να εισέλθει στην Κυπριακή Δημοκρατία, άλλωστε αυτός ήταν και ο βασικός λόγος που η πλευρά του ζητούσε αναβολή κάθε φορά που η υπόθεση ήταν ορισμένη για ακρόαση (πρακτικά ημερ. 17.5.2006, ημερ. 11.10.2006, 5.11.2006, 23.3.2007), δηλαδή από την πρώτη φορά που ορίστηκε για ακρόαση η υπόθεση εξακολουθεί ο ενάγων να αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα μέχρι και την τελευταία. Πράγματι, διαπιστώνω ότι η υπό κρίση αίτηση έχει καταχωρηθεί σε προχωρημένο σημείο της υπόθεσης, όμως ο καθ΄ου η αίτηση δεν έχει αποδείξει ότι προσλαμβάνει χαρακτήρα καταχρηστικό ή κακοπιστία το αίτημα. Η καθυστέρηση που έχει σημειωθεί στην καταχώρηση της δεν μπορεί να οδηγήσει στην απόρριψη της λαμβάνοντας υπόψη και την πορεία της υπόθεσης. Εν συνεχεία, η ισχύς της υπόθεσης του ενάγοντα εναντίον του εναγόμενου 2 είναι το ζητούμενο. Σύμφωνα με το σκεπτικό της υπόθεσης Alahmani (πιο πάνω), το βάρος για να καταδείξει στην ισχύ της υπόθεσης του φέρει ο ίδιος ο ενάγοντας. Εχω με ιδιαίτερη προσοχή εξετάσει την δικογραφία της υπόθεσης, τις λεπτομέρειες αμελείας του Ahmad Mohammad Al Said (βλ. ειδικότερα λεπτομέρειες υπό στοιχεί γ, δ, ζ και μ) και του εναγόμενου 2, ως καταγράφονται στη Ε/Α του, καθώς και τα στοιχεία τα οποία έχουν αποτελέσει μέρος της ενόρκου δηλώσεως και τα επισυναπτόμενα σε αυτή τεκμήρια, μεταξύ των οποίων είναι και η αστυνομική έκθεση στην οποία να σημειωθεί δεν βρίσκεται το σχέδιο της σκηνής του δυστυχήματος, από τα οποία όμως δεν μπορεί να συναχθεί ότι η καταπελτικότητα της υπόθεσης του ενάγοντα εναντίον του εναγόμενου 2 είναι τέτοια που θα απόληγε σε αδικία η έκδοση διατάγματος εγγυοδοσίας. Ενώ ο ισχυρισμός στην παρ. 4 της ενόρκου δηλώσεως ότι ο εναγόμενος 2 οδηγούσε το γεωργικό ανελκυστήρα χωρίς να έχει τα απαιτούμενα προσόντα και χωρίς ασφάλεια δεν προσθέτει οτιδήποτε. Συνεπώς ο εναγόμενος 2 έχει καταδείξει ότι πληρούνται οι προυποθέσεις που τίθενται από την Δ.60 θ. 1 και ως εκ τούτου έχει πετύχει στην αίτηση του και δικαιούται την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Εκδίδεται διάταγμα παροχής ασφάλειας εξόδων υπέρ του εναγόμενου 2 και εναντίον του ενάγοντα ύψους Λ.Κ. 3,219.42 όπως προσδιορίζεται στον μη αμφισβητούμενου κατάλογο εξόδων, με την μορφή κατάθεσης μετρητών στον πρωτοκολλητή, η παράδοσης και κατάθεσης τραπεζικής εγγύησης με το ισόποσο ποσό εντός 45 ημερών από σήμερα. Μέχρι την κατάθεση του πιο πάνω ποσού, σύμφωνα με τα ανωτέρω, ή με την εκπνοή του χρόνου που έχει οριστεί, η διαδικασία της υπόθεσης αναστέλλεται. Αν ο ενάγων παραλείψει να δώσει ασφάλεια εξόδων, όπως πιο πάνω έχει οριστεί, η υπόθεση εναντίον του εναγόμενου 2 θα θεωρείται ως εγκαταλειφθείσα και θα απορριφθεί χωρίς άλλη διαδικασία. Αν όμως υπάρξει συμμόρφωση με την διαταγή ως προς την ασφάλεια των εξόδων το Πρωτοκολλητείο να θέσει την υπόθεσης ενώπιον του Δικαστηρίου για ορισμό. Τα έξοδα της αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του εναγόμενου 2 και εναντίον του ενάγοντα. (Υπ.) Κ. Κουνίδου Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο