Σάββα Δημητρίου κ.α. ν. Γεωργίας Χρήστου Χαραλάμπους, Αίτηση - Εφεση 81/2004, 26.6.2007

(2), 8 και 9, στον περί ακινήτου ιδιοκτησίας (διακατοχή, εγγραφή και εκτίμηση) (τροποποιητικός) (αρ.2) διαδικαστικός κανονισμός του 2006 άρθρα 1,2, βασικός διαδικαστικός κανονισμός άρθρο 10

(3)στη διακριτική ευχέρεια και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και άρθρο 80 του Κεφ.

1. Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκο δήλωση του Σάββα Δημητρίου, ο οποίος στις παραγράφους 3 - 10 της ένορκης δήλωσης του αναφέρει τα εξής:
2. Κατά ή περί τον Μάιο του 2006 οι αιτητές στην παρούσα υπόθεση αναθέσαμε στον αγρονόμο τοπογράφο μηχανικό το Μετσοβειου Πολυτεχνείου Αθηνών με μάστερ στην γεωπληροφορική και χαρτογραφία Ερμόλαο Δούλια από την Πάφο να επισκεφθεί τα τεμάχια 22,23,33 και 32 στην Γιαλιά της Επαρχίας Πάφου και προβεί σε χωρομετρική εργασία, λήψη φωτογραφιών και ετοιμασία έκθεσης αναφορικά με τις διαπιστώσεις του αναφορικά με αυτή τη χωρομετρική εργασία σε σχέση και με την απόφαση του Διευθυντή του Κτηματολογίου ημερ. 10.6.2004 στην αίτηση Α548/95
3. Στην παρουσία των αιτητών ο ειρημένος Ερμόλαος Δουλίας επισκέφθηκε τα ειρημένα τεμάχια και διεξήγαγε την άνω αναφερόμενη εργασία χωρομέτρηση με βάση το επίσημο χωρομετρικό σχέδιο και τους τίτλους και ετοίμασε σχεδιαγράμματα, έκθεση-διαπίστωση έλαβε φωτογραφίες και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η απόφαση του Κτηματολογίου ημερ. 10.6.2004 στην αίτηση Α548/95 είναι λανθασμένη ήτοι το διαφιλονικούμενο ως το ονομάζει ο διευθυντής στην απόφαση του είναι μέρος του τεμαχίου 33 των αιτητών και όχι των καθ΄ων η αίτηση 1 -5 τεμάχιο
5. Με τα σχεδιαγράμματα και διαπίστωση του ειρημένου τοπογράφου η δικηγόρος μας εφοδίασε την πλευρά των καθ΄ων η αίτηση έφεση σε προηγούμενη δικάσιμο. 6.Ως με πληροφορεί η δικηγόρων των αιτητών εν όψει της τροποποίησης του διαδικαστικού κανονισμού περί ακινήτου ιδιοκτησίας (διακατοχή, εγγραφή και εκτίμηση) άρθρο 10

(3)από το τροποποιητικό διαδικαστικό κανονισμό του 2006 (αρ. 2) η ακρόαση της αίτησης θα διεξαχθεί στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης και παρέχεται η δυνατότητα για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης ομολογίας μετά από άδεια του Δικαστηρίου. 7.Εν όψει των ανωτέρω είναι δίκαιο και εύλογο όπως δοθεί άδεια από το Δικαστήριο να καταχωρηθεί συμπληρωματική ένορκος ομολογία από τον Ερμόλαο Δουλία αναφορικά με την τοπογραφική εργασία που διεξήγαγε ως ανωτέρω αναφέρεται τα συμπεράσματα του, την έκθεση του, τα σχεδιαγράμματα που ετοίμασε και εκδοθεί διάταγμα παρουσίας στο Δικαστήριο των ενόρκως δηλούτων στις ενστάσεις των καθ΄ων η αίτηση για να αντεξέταστουν από το δικηγόρο των αιτητών επί του περιεχομένου των ενόρκων δηλώσεων τους αναφορικά με την ορθότητα της εφεσιβαλλόμενης απόφασης του Διευθυντή του Κτηματολογίου την οποία επικαλούνται.

1. Κατά την καταχώρηση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτησης - έφεσης λόγω και του περιορισμένου χρόνου των προθεσμιών ήταν αδύνατο να ετοιμαστεί και να καταχωρηθεί η έκθεση του εμπειρογνώμονα.
2. Περαιτέρω ο προηγούμενος διαδικαστικός κανονισμός ακόμα και μετά την τελευταία δικάσιμο απαιτούσε την προσαγωγή προφορικής μαρτυρίας για απόδειξη της υπόθεσης των αιτητών την οποία οι αιτητές θα είχαν και έχουν στην διάθεση τους τη μέρα της ακροαματικής διαδικασίας. 10 Είναι επείγον ζήτημα για σκοπούς ορθής απονομής της δικαιοσύνης να δοθεί η σχετική άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ενόρκου ομολογίας από τον Ερμόλαο Δούλια ως ανωτέρω αναφέρεται και εκδοθεί διάταγμα αντεξέτασης ως ανωτέρω αναφέρεται. Στην αίτηση καταχωρήθηκε ένσταση από τους καθ΄ων η αίτηση 1 μέχρι και 5 στην οποία αριθμούνται συνολικά 10 λόγοι ένστασης. Τα όσα καταγράφονται στους λόγους ένστασης 1 μέχρι και 3 αποτελούν περισσότερο γεγονότα της υπόθεσης τα οποία από μόνα τους δεν αποτελούν αυτοτελείς λόγους ένστασης, ενώ οι λόγοι έντασης 4 - 10, έχουν ως εξής:
3. Οι λόγοι της έφεσης καθώς και όλα τα γεγονότα τα οποία δεν μπορούν να αλλάξουν πάνω στα οποία στηρίζονται οι αιτητές αναφέρονται λεπτομερώς στην πολυσέλιδη ένορκο δήλωση των αιτητών και τα πάντα ήταν γνωστά από την ημέρα καταχώρησης της έφεσης.
4. Με την αιτούμενη άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης του κ. Δούλια σκοπείται ούχι η απόδειξη της ισχυριζόμενης δήθεν λανθασμένης απόφασης του Διευθυντή του Κτηματολογίου, αλλά η εισαγωγή θεμάτων που δεν αφορούν συνοριακή διαφορά αλλά την κυριότητα ακίνητης ιδιοκτησίας και διεκδίκηση περιουσιακών δικαιωμάτων που αποτελούν μέρος αστικών δικαιωμάτων του ατόμου, η διάγνωση των οποίων υπάγεται αποκλειστικά στην δικαιοδοσία του αρμόδιου Δικαστηρίου κατόπιν αγωγής όπως προβλέπεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος και όχι κατ΄ έφεση σε συνοριακή διαφορά.
5. Η επίκλησης του τροποποιηθέντος διαδικαστικού κανονισμού γίνεται να περάσει προσπάθεια των αιτητών για δημιουργία πλάνης στο Δικαστήριο, να ασχοληθεί με θέματα άσχετα με την συνοριακή διαφορά με τα οποία δεν θα μπορούσε να καθ΄ότι σύμφωνα με την νομολογία η έφεση συνιστά εναρκτήρια διαδικασία.
6. Κανένας λόγος δεν συντρέχει για να επιτραπεί συμπληρωματική ένορκη δήλωση του κ. Δούλια και μάλιστα για θέματα που έφεραν στην επιφάνεια τον Μάιο 2006 και δεν αναφέρονται στην ένορκο δήλωση των αιτητών, και τα οποία μάλιστα εμπίπτουν στην αποκλειστική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου κατόπιν αγωγής.
7. Ο ισχυρισμός του ενόρκως δηλούντος Σάββα Δημητρίου που αναφέρεται στην παρ. 4 της ενόρκου δηλώσεως ότι δήθεν το διαφιλονικούμενο, είναι μέρος του τεμαχίου 33 των αιτητών είναι ψευδής. Ανιθέτως ο κ. Δούλιας διεπίστωσε ότι το διαφιλονικούμενο μέρος αποτελεί μέρος του τεμ. 32 των καθ΄ων η αίτηση 1 - 5 ως η διαπίστωση του Διευθυντή.
8. Εφόσον οι αιτητές ισχυρίζονται επέμβαση επί της περιουσίας τους ουδέν κώλυμα υπάρχει να κινήσουν πολιτική αγωγή. Το Επαρχιακό Δικαστήριο ως εφετείο δεν μπορεί να αφαιρέσει μέρος γης από τον ένα διάδικο και να το δώσει σε άλλο.
9. Αναφορικά με το αίτημα για αντεξέταση της Λευκής Θεοδούλου είναι πρόωρο καθότι η υπόθεση δεν είναι ορισμένη για ακρόαση. Στην ένσταση ορκίζεται η δικηγορικός υπάλληλος του Δικηγορικού γραφείου των καθ΄ων η αίτηση Ιωάννα Χριστοδούλου με την οποία ουσιαστικά επαναλαμβάνει του λόγους της ένστασης. Η ακρόαση της αίτησης, διεξήχθη τελικά στην βάση των ενόρκων δηλώσεων και οι συνήγοροι των διαδίκων αγόρευσαν προς υποστήριξη των θέσεων τους. Τα όσα έχουν αναφέρει στο Δικαστήριο έχουν καταγραφεί στο πρακτικό που τηρήθηκε και δεν θεωρώ σκόπιμο να τα επαναλάβω στα πλαίσια της παρούσας απόφασης. Σχετική αναφορά στις θέσεις τους θα γίνεται κατωτέρω στα σημεία που θα κριθεί αναγκαίο για σκοπούς κρίσης του δικαστηρίου. Αναφορικά με το δεύτερο αίτημα των εφεσείοντων που περιλαμβάνεται στην αίτηση τους, το οποίο αφορά την έκδοση διατάγματος για αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων στην ένσταση θα συμφωνήσω με τον συνήγορο των καθ΄ων η αίτηση 1 - 5 ότι το αίτημα αυτό είναι πρόωρο υπό τις περιστάσεις ενόψει του ότι η υπόθεση δεν είναι ορισμένη για ακρόαση. Θα ήταν ανεφάρμοστη δεδομένων των πιο πάνω η έκδοση ενός τέτοιου διατάγματος. Η αίτηση/έφεση ήταν ορισμένη για ακρόαση την ίδια ημέρα με την καταχώρηση της παρούσας αίτησης αλλά όχι σε μεταγενέστερο χρόνο της καταχώρησης και ακρόασης της παρούσας αίτησης. Συνεπακόλουθα ο λόγος αυτός της ένστασης επιτυγχάνει και κατ΄ επέκταση το αίτημα αυτό οδηγείται σε αποτυχία. Τα πιο πάνω, υπό τις περιστάσεις τυγχάνουν εφαρμογής και στην περίπτωση της καθ΄ης η αίτηση 6 για την οποία επίσης επιζητείται η έκδοση διατάγματος αντεξέτασης της. Ο νέος διαδικαστικός κανονισμός του 2006 (τροποποιητικός) (Αρ. 2) είναι πανομοιότυπος με την Διαταγή 48 Θ. 4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και έχει ως ακολούθως: «Το Δικαστήριο ή Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Η ακρόασης αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από την Διαταγή 39 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών». Δεν έχει γίνει αναφορά σε νομολογία του Ανωτάτου σε σχέση με τον πρόσφατο προαναφερόμενο διαδικαστικό κανονισμό μέχρι στιγμής αλλά ούτε και σε σχέση με την δικονομική πρόνοια της Διαταγής 48 θ. 4, η οποία είναι παλαιότερη. Ο συνήγορος των καθ΄ων η αίτηση 1- 5, με αναφορά στην υπόθεση Iacovou v. Fashionwise Ltd

(2000)1 (Β) ΑΑΔ 1377, επικαλούμενος το σκεπτικό της απόφασης, αναφορικά με την προσέγγιση του πρωτόδικου δικαστηρίου η οποία και επικυρώθηκε κατ΄έφεση, υποστήριξε ουσιαστικά ότι εφόσον σε ενδιάμεσες αιτήσεις επιβάλλεται στον αιτητή να προσκομίσει προφορική μαρτυρία για την απόδειξη των ισχυρισμών του πόσο μάλλον σε αίτηση όπως την παρούσα η οποία πρόκειται για εναρκτήρια αίτηση. Το σχετικό απόσπασμα που επικαλέστηκε ο συνήγορος των καθ΄ων η αίτηση, από την σελ. 1380 της υπόθεσης Fashionwise έχει ως ακολούθως: Είναι ορθό ότι σε περιπτώσεις αιτήσεων που οι ισχυρισμοί του αιτητή αμφισβητούνται ο αιτητής θα πρέπει να προσκομίσει προφορική μαρτυρία για να αποσείσει το σχετικό βάρος που έχει για την απόδειξη των ισχυρισμών του (ίδε Krashias Shoe Factory Ltd v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassier K.G

(1989)1 (E) ΑΑΔ 750 και Louis Vuitton v. Dermosak Ltd and Orphanidou

(1992)1 ΑΑΔ 1453). Ο αιτητής μπορεί να αποσείσει το σχετικό βάρος της απόδειξης είτε με την παράθεση της δικής του μαρτυρίας είτε με την αποκάλυψη στοιχείων που προκύπτουν από την αντεξέταση στην οποία υποβάλλει τα πρόσωπα τα οποία έχουν προβεί σε ένορκες δηλώσεις εκ μέρους του καθ΄ου η αίτηση. Επισημαίνουμε ότι με την πρόσφατη τροποποίηση του Κανονισμού 4 της Διαταγής 48 (ίδε ο περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικός) (Αρ. 3) Διαδικαστικός Κανονισμός του 1999) η ακρόαση της αίτηση διεξάγεται με βάση τα γεγονότα που περιέχονται στις ένορκες δηλώσεις με δυνατότητα αντεξέτασης. Θα διαφωνήσω, με την συνήγορο των καθ΄ων η αίστηση ότι η υπόθεση Fashionwise, επιλύει οποιοδήποτε ζήτημα ή διαπραγματεύεται ζητήματα τα οποία εμπίπτουν στην νέα διαταγή 48 θ. 4 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, καθότι η υπόθεση αυτή αφορούσε έφεση κατά της απόφασης του Ε.Δ Λεμεσού σε ενδιάμεση αίτηση που εκδόθηκε στις 21.9.99, ενώ το νέος διαδικαστικός κανονισμός τέθηκε σε εφαρμογή στις 23.12.1999, ως εκ τούτου κατά την ακρόαση της αίτησης στο Πρωτόδικο Δικαστήριο ίσχυαν τα όσα νομολογιακά είχαν καθιερωθεί και εφαρμόζονταν μέχρι τότε, οπόταν και κατ΄έφεση δεν θα μπορούσε να υπάρχει διαφορετική προσέγγιση του θέματος. Εμφανές τούτου κάνει και η επισήμανση του Εφετείου, στην απόφαση του, της τροποποίησης του Κανονισμού 4 της Διαταγής 48. Ο πιο πάνω νέος κανονισμός 4 της Διαταγής 48, τέθηκε σε εφαρμογή την 23.12.1999, με σκοπό να διευκολύνει τη διαδικασία και να ανατρέψει τη νομική θέση που ίσχυε προηγουμένως, όπως έχει νομολογηθεί στις υποθέσεις Stylianou v. Stylianou

(1998)1 AAΔ.520, Louis Vuitton και Krashias (ανωτέρω). Μετά την τροποποίηση της Δ.48 Θ.4

(2), το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια για «καλό λόγο» να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Όπως πιο πάνω έχω αναφέρει δεν υπάρχει σχετική νομολογία που να πραγματεύεται ζητήματα αναφορικά τους δύο πάνω διαδικαστικούς κανονισμούς. Υπάρχουν όμως αποφάσεις πρωτόδικων δικαστηρίων αναφορικά με την Δ.48 Θ.4

(2), οι οποίες δεν είναι βέβαια δεσμευτικές. Όπως ανέφερε και η Πρόεδρος του Ε.Δ Λεμεσού (όπως ήταν τότε) κ. Εφη Παπαδοπούλου, στην ενδιάμεση απόφαση της στην Αγωγή 2596/2002, μεταξύ Σωτήρη Πίττα, ενάγοντα και Ανδρέα Νεοκλέους κ.α, εναγομένων, ημερομηνίας 5.11.2002, Εκείνο που θα πρέπει να εξετάζεται είναι τι ακριβώς με την αιτούμενη καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης επιδιώκεται. Εάν επιδιώκεται η τροποποίηση ή αλλοίωση των γεγονότων που θεμελιώνουν την αίτηση ή συμπλήρωση ηθελημένου κενού, τότε σίγουρα αυτό δεν πρέπει να επιτραπεί, όπως δεν πρέπει όταν ήταν σε γνώση του αιτητή και απεκρύβησαν. Εάν όμως είναι σε απάντηση των ισχυρισμών τους οποίους ο αιτητής δεν μπορούσε να προβλέψει και οι οποίοι χρήζουν απάντησης που δεν μπορεί να δοθεί με προφορική μαρτυρία, τότε σίγουρα ο καλός λόγος ο οποίος προβλέπεται στην Δ.48

(2)υπάρχει. Δεν βλέπω ιδιαίτερη δυσκολία στην ερμηνεία του συγκεκριμένου όρου, ο οποίος απαντάται και στους δύο κανονισμούς, ο οποίος δεν μπορεί να σημαίνει οτιδήποτε άλλο από το να θα υποβοηθήσει την ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασία και κατ΄ επέκταση την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Παρέχουν οι σχετικοί κανονισμοί την διακριτική εξουσία στο Δικαστήριο να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων και είναι προφανές από το λεκτικό του κανονισμού 10

(3)του βασικού Διαδικαστικού Κανονισμού ως τροποποιήθηκε ότι ο διάδικος που υποβάλλει γραπτή αίτηση ή προφορικό αίτημα και ζητά να του επιτραπεί η καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων, έχει το βάρος της απόδειξης ότι το αίτημα του υποβάλλεται για καλό λόγο. Κατά την εκτίμηση μου δηλαδή ο διάδικος που υποβάλλει τέτοιο αίτημα θα πρέπει να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου τέτοια στοιχεία που να πείσουν ότι το αίτημα υποβάλλεται για καλό λόγο. Επομένως το βασικό ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί για να μπορεί το Δικαστήριο να εξασκήσει τη διακριτική του εξουσία υπέρ της χορήγησης της άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων είναι τι είναι δυνατό να θεωρηθεί ότι αποτελεί καλό λόγο. Η αποκάλυψη του καλού λόγου θα πρέπει να πηγάζει από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης εκείνου που αιτείται την άδεια. Θεωρώ ορθότερο και για σκοπούς εξέτασης του αιτήματος καθώς και τον λόγων της ένστασης να αναφερθώ σε συντομία στα γεγονότα της υπόθεσης και στις επιδιωκόμενες θεραπείες, όπως προκύπτουν από τον φάκελο της. Με την αίτηση - έφεση τους οι αιτητές, η οποία στηρίζεται στα άρθρα 58,61 και 80 του Κεφ. 224, ζητούν τον παραμερισμό της απόφασης του Διευθυντή του Κτηματολογίου ημερομηνίας 10.6.2004 με την οποία φέρεται να επιλύει την συνοριακή διαφορά μεταξύ των τεμαχίων 33 και 32 του Φ/Σχ 26/29 του χωριού Γιαλιά. Προβάλλουν οι εφεσείοντες/αιτητές ως λόγους έφεσης ότι, η πιο πάνω απόφαση είναι αποτέλεσμα λανθασμένων μετρήσεων της έκτασης που κατέχουν οι διάδικοι σήμερα και κατά τον ουσιώδη χρόνο, είναι αποτέλεσμα λανθασμένων μετρήσεων της έκτασης που αναλόγησε στους διάδικους δυνάμει των τελεσίδικων αποφάσεων στις αγωγές 147/63 Ε.Δ. Πάφου και 909/66 Ε.Δ Πάφου, η απόφαση είναι αποτέλεσμα πλάνης όσο αφορά την έκταση των τεμαχίων 33 και 32, είναι αποτέλεσμα της λανθασμένης τροποποίησης των εγγράφων αναφορικά με τα τεμάχια 33 και 32, η απόφαση είναι αποτέλεσμα λάθους όσο αφορά την έκταση που κατέχουν οι αιτητές και οι προκατόχοι τους σήμερα και κατά τον ουσιώδη χρόνο, η απόφαση του Διευθυντή ημερομηνίας 10.6.2004 παραβιάζει το δεδικασμένο της απόφασης του Ε.Δ. Πάφου ημερομηνίας 12.11.65 στην αγωγή 147/63 και ημερομηνίας 3.2.1972 στην πολιτική έφεση 4949, και ότι η απόφαση του Διευθυντή του Κτηματολογίου ημερ. 10.6.2004 δεν αποφάσισε επί της αίτησης των αιτητών Α548/95. Οι πρόνοιες του άρθρου 80 του Κεφ. 224 έχουν αναλυθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Το άρθρο 80 του Κεφ. 224, προσφέρει τον δικαστικό έλεγχο αποφάσεων και διαταγών του Διευθυντή του Κτηματολογίου όπου παρέχει το δικαίωμα σε πρόσωπο το οποίο έχει παράπονο κατά οποιασδήποτε διαταγής, ειδοποίησης ή απόφασης του, που διενεργήθηκε, δόθηκε ή λήφθηκε δυνάμει των διατάξεων του Κεφ. 224, σε χρόνο που καθορίζεται από τον νόμο, να προσφύγει στο Δικαστήριο υποβάλλοντας έφεση. Το δικαστήριο στα πλαίσια της αναθεωρητικής του δικαιοδοσίας δυνάμει του άρθρου 80 του Νόμου, εξετάζει κατά πόσο η απόφαση του Διευθυντή είναι νόμιμη και ορθή στην ουσία της. Όταν υπάρχουν όλα τα στοιχεία, το δικαστήριο μπορεί να αντικαταστήσει την κρίση του Διευθυντή με την δική του και να εκδώσει οποιαδήποτε διαταγή κρίνει δίκαιη. Αυτό σημαίνει, όπως λέχθηκε στην υπόθεση Τρύφωνα Πατσαλίδη ν. Μαρικκούς Κωστή Δαμασκηνού κ.α,

(2004)1 (Β) ΑΑΔ 1248, ότι η δικαιοδοσία του δικαστηρίου δεν περιορίζεται μόνο στο έλεγχο της νομιμότητας της απόφασης αλλά επεκτείνεται και στην ορθότητα της καθώς και τις ρυθμίσεις των δικαιωμάτων των διαδίκων με γνώμονα το δίκαιο (βλ. Kofteros ν. Theocharous

(1978)1 CLR 619, Peyiotis ν. Polemides

(1982)1 CLR 442, Αθανάση κ.α ω. Χατζημάμα κ.α

(1990)1 ΑΑΔ 208 και Κουμής ν. Κούντουρου

(1992)1 ΑΑΔ 1312. Στην υπόθεση Ελλη Μιχαήλ Κτωρίδη ν . Επαρχου Λεμεσού, δια του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

(2005)1 (Α) ΑΑΔ 541, επαναλήφθηκε η αρχή ότι το βάρος είναι στον Εφεσείοντα/Αιτητή να καταδείξει ότι η απόφαση του Διευθυντή, ως του κατ΄ εξοχήν αρμοδίου στο πράγμα είναι λανθασμένη, εγχείρημα όχι ευχερές και μέλλον να πετύχει μόνο αν συντρέχουν ισχυροί λόγοι που να το στηρίζουν. Με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση - έφεση, ο ενόρκως δηλών Σάββας Δημητρίου, παραθέτει στοιχεία και γεγονότα που σχετίζονται με τα ακίνητα 32 και 33 καθώς και στοιχεία τα οποία σύμφωνα με τον ίδιο δεν έλαβε υπόψη του ή αγνόησε ή ερμήνευσε λανθασμένα ο Διευθυντής του Κτηματολογίου κατά την επίλυση της συνοριακής διαφοράς. Σαφώς και το δικαστήριο στα πλαίσια της εκδίκασης της αίτησης - έφεσης, εφόσον δεν αποτελεί το μέσω, δεν μπορεί να επιληφθεί και να επιλύσει ζητήματα άλλα πέραν αυτών που αφορούν την νομιμότητα και ορθότητα στην ουσία της, της απόφασης του Διευθυντή, η οποία αμφισβητείται. Από την άλλη, σε αυτό το στάδιο το δικαστήριο ούτε καλείται να εκδώσει απόφαση, ως ήταν η θέση του δικηγόρου των καθ΄ων η αίτηση ότι λόγω του νέου διαδικαστικού κανονισμού 10

(3)δεν επιτρέπεται η προσαγωγή προφορικής μαρτυρίας από τους διαδίκους προς απόδειξη της υπόθεσης τους, κάτι τέτοιο δεν περιλαμβάνεται σε κανένα από τα αιτήματα που ζητούν οι αιτητές στην αίτησης τους. Ένα τέτοιο ζήτημα προς επίλυση θα ανέκυπτε μόνο σε περίπτωση υποβολής αιτήματος ή προσπάθεια εισαγωγής προφορικής μαρτυρίας κατά την ακροαματική διαδικασία της αίτησης. Η καινοτομία όμως που επέφερε ο πιο πάνω τροποποιητικός διαδικαστικός κανονισμός όπως επίσης και η τροποποιημένη Διαταγή 48 Θ. 4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας σε σχέση με τις ενδιάμεσες αιτήσεις, καθίσταται εμφανές από το ίδιο το λεκτικό τους και αφορά τον τρόπο διεξαγωγής της ακροαματικής διαδικασίας. Το ίδιο το λεκτικό του διαδικαστικού κανονισμού 10

(3)και της Δ.48 Θ.4, διαγράφει με σαφήνεια και πληρότητα, κατά την άποψη μου τον τρόπο, που η ακρόαση διεξάγεται και αυτή είναι «στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης», οι οποίες αναμφίβολα συμπεριλαμβάνουν και οποιεσδήποτε συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις. Το βασικό ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί για να μπορεί το Δικαστήριο να εξασκήσει τη διακριτική του εξουσία υπέρ της χορήγησης της άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικών είναι η αποκάλυψη του καλού λόγου από μέρος των αιτητών. Περιλαμβάνεται στους λόγους ένστασης (βλ. πέμπτο λόγο), ότι με την αιτούμενη άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης του κ. Δούλια σκοπείται ούχι η απόδειξη της ισχυριζόμενης δήθεν λανθασμένης απόφασης του Διευθυντή του Κτηματολογίου, αλλά η εισαγωγή θεμάτων που δεν αφορούν συνοριακή διαφορά αλλά την κυριότητα ακίνητης ιδιοκτησίας και διεκδίκηση περιουσιακών δικαιωμάτων που αποτελούν μέρος αστικών δικαιωμάτων του ατόμου, η διάγνωση των οποίων υπάγεται αποκλειστικά στην δικαιοδοσία του αρμόδιου Δικαστηρίου κατόπιν αγωγής όπως προβλέπεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος και όχι κατ΄ έφεση σε συνοριακή διαφορά. Σύμφωνα με τον ενόρκως δηλούντα στην αίτηση (βλ. παρ. 4 της ένορκης του δήλωσης) ο Ερμόλαος Δούλιας στην παρουσία των αιτητών επισκέφθηκε τα ειρημένα τεμάχια και διεξήγαγε την άνω αναφερόμενη εργασία χωρομέτρηση με βάση το επίσημο χωρομετρικό σχέδιο και τους τίτλους και ετοίμασε σχεδιαγράμματα, έκθεση - διαπίστωση έλαβε φωτογραφίες και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η απόφαση του Κτηματολογίου ημερ. 10.6.2004 στην αίτηση Α548/95 είναι λανθασμένη ήτοι το διαφιλονικούμενο ως το ονομάζει ο διευθυντής στην απόφαση του είναι μέρος του τεμαχίου 33 των αιτητών και όχι των καθ΄ων η αίτηση 1 -5 τεμάχιο

1. Είναι την μαρτυρία αυτή που επιθυμούν να παρουσιάσουν προς υποστήριξη της υπόθεσης τους (βλ. παρ. 4 και 7 της ένορκης δήλωση που συνοδεύει την αίτηση), μαρτυρία η οποία με βάση τα όσα πριν την τροποποίηση ίσχυαν δεν θα εμποδίζοντο οι αιτητές να παρουσιάσουν προφορικά. Καλός λόγος στην προκειμένη περίπτωση, θεωρώ ότι πηγάζει από το ίδιο το γεγονός της τροποποίησης του διαδικαστικού κανονισμού μετά την καταχώρηση της αίτησης - έφεσης, γεγονός το οποίο δεν ήταν προβλεπτό για τους αιτητές έτσι ώστε να ήταν έτοιμοι κατά την καταχώρηση της να συμπεριλάβουν με την αίτηση τους και ένορκη δήλωση του κ. Δούλια αναφορικά με την εργασία που προέβηκε τα συμπεράσματα και ευρήματα του. Η αίτηση έφεση καταχωρήθηκε στις 7.7.2004, δηλαδή σχεδόν 2 ½ χρόνια πριν από την τροποποίηση του διαδικαστικού κανονισμού και η ακρόαση της δεν άρχισε μέχρι σήμερα. Η δυνατότητα που θα έχει το δικαστήριο να έχει μια ολοκληρωμένη εικόνα υπό μορφή ένορκης δήλωσης των θέσεων του πιο πάνω προσώπου, έχοντας υπόψη και την φύση της υπόθεσης, αποτελεί επίσης καλό λόγο για παραχώρηση άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Με βάση τα πιο πάνω είναι η κατάληξη μου ότι κανένας από τους λόγους ένστασης δεν ευσταθεί πέραν του 10ου, τον οποίο πιο πάνω έκανα δεκτό. Επομένως η αίτηση εγκρίνεται μερικώς, και εκδίδεται διάταγμα ως το (α) της αίτησης. Ενόψει της μερικής επιτυχίας της αίτησης το ήμιση των εξόδων επιδικάζονται υπέρ των εφεσείοντων - αιτητών και εναντίον των καθ΄ων η αίτηση 1 - 5 όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος της διαδικασίας, και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Η συμπληρωματική ένορκη δήλωση του κ. Ερμόλαου Δούλια να καταχωρηθεί μέσα σε 15 ημέρες από σήμερα. Η αίτηση - έφεση ορίζεται για ακρόαση στις 15.11.2007 και ώρα 10:
2. (Υπ.)........... Κ. Κουνίδου Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο