Δημήτρης Κωνσταντινίδης ν. Υπουργός Εσωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας ως κηδεμόνα των Τουρκοκυπριακών περιουσιών, Αρ. Αγωγής: 39/07, 5 Ιουλίου 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2007:A98 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 39/07 Μεταξύ: Δημήτρης Κωνσταντινίδης Ενάγοντα και Υπουργός Εσωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας ως κηδεμόνα των Τουρκοκυπριακών περιουσιών Εναγομένου --------------------------------- Ημερομηνία: 5 Ιουλίου 2007 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα/Αιτητή: κ. Α. Αλεξάνδρου (κ. Σ. Ζαννούπας για να ακούσει απόφαση) Για τον Εναγόμενο/Καθ' ου η Αίτηση: κ. Λ. Χ"Νεοφύτου --------------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 8.1.2007 Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Αιτητής βασίζει την αξίωση του σε ισχυρισμό ότι ο Καθ' ου η Αίτηση επεμβαίνει παράνομα στο ακίνητο που βρίσκεται στην οδό Ερμού 3 στην Πάφο και του οποίου ο ίδιος δικαιούται τη κατοχή αφού το έχει αγοράσει από το Τουρκοκύπριο ιδιοκτήτη του Feriha Houssein με αγοραπωλητήριο έγγραφο ημερ. 13.4.2006 καταβάλλοντας ολόκληρο το τίμημα της αγοράς. Η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε μονομερώς αλλά το Δικαστήριο ασκώντας το δικαίωμα που παρέχεται από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας έδωσε οδηγίες όπως η αίτηση επιδοθεί στον Καθ' ου η Αίτηση. Με αυτή ο Αιτητής εξαιτείται: (το κείμενο καταγράφεται αυτούσιο με τα ορθρογραφικά λάθη). «Α. Προσωρινό διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάζετε ο Εναγόμενος και/ή αντιπρόσωποι και/ή υπαλλήλοι του όπως παραδώσουν στον Ενάγοντα την κατοχή του ακινήτου με αρ. εγγραφής 22152 τεμ. 1430/1 & 1430/2 Φ/Σχ.51/2.6.12 το οποίο κείται στην Πάφο στην οδό Ερμού 3 του οποίου την κατοχή ο Εναγόμενος απέκτησε παράνομα την 29.12.2006, μέχρι νεότερης Διαταγής του Δικαστηρίου και/ή μέχρι την εκδίκαση της παρούσας αγωγής. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάζει τον Εναγόμενο και/ή αντιπροσώπους και/ή υπαλλήλους του παύσουν να επεμβαίνουν στο ακίνητο με αρ. εγγραφής 22152, τεμ. 1430/1 & 1430/2 Φ/Σχ.51/2.6.12 το οποίο κείται στην Πάφο στην οδό Ερμού 3 του οποίου την κατοχή ο Εναγόμενος απέκτησε παράνομα την 29.12.2006 με οποιονδήποτε τρόπο, μέχρι νεότερης Διαταγής του Δικαστηρίου και/ή μέχρι την εκδίκαση της παρούσας αγωγής». Η αίτηση συνάντησε την ένσταση του Καθ' ου η Αίτηση ο οποίος εισηγήθηκε ότι κατέχει νόμιμα το ακίνητο και ότι τη κατοχή του την έλαβε κατ' εκτέλεση της απόφασης που εκδόθηκε στα πλαίσια της αγωγής 1189/00 του Ε. Δ. Πάφου εναντίον του Ζαφείρη Κωνσταντινίδη αδελφού του Αιτητή στην παρούσα αγωγή η οποία μάλιστα επικυρώθηκε με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις 27.6.2006 στην Π.Ε. 12035 και στην οποία αποφασίσθηκε ότι οι πρόνοιες του Περί Τουρκοκυπριακών Περιουσιών (Διαχείριση και Άλλα Θέματα) (Προσωρινές Διατάξεις) Νόμου 139/91 βρίσκουν εφαρμογή. Αντίθετη ήταν η θέση του συνηγόρου του Αιτητή ο οποίος ισχυρίσθηκε ότι οι πρόνοιες του Νόμου αυτού δεν έχουν εφαρμογή γιατί σύμφωνα με τη θέση του ο Τουρκοκύπριος ιδιοκτήτης του ακινήτου ζει στην Αγγλία από το 1973. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι επιχειρηματολόγησαν προβάλλοντας ο καθένας τη θέση του διαδίκου που εκπροσωπεί και παρέπεμψαν το Δικαστήριο σε σχετική νομολογία. Το Δικαστήριο εξετάζοντας αιτήσεις της φύσης αυτής ξεκινά από τη δικαιοδοτική βάση της αίτησης όπως αυτή προσδιορίζεται στην ίδια την αίτηση και που στην υπό κρίση υπόθεση πρόκειται για τα άρθρα 4 και 9 του Κεφ. 6 και το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 το οποίο είναι μεγαλύτερης εμβέλειας από το άρθρο 4. Το άρθρο 4 του Κεφ. 6 σκοπό έχει την προστασία της περιουσίας που είναι το αντικείμενο της αγωγής (βλ. Stavros Hotels No. 1
(1994)1 Α.Α.Δ. 389, Compania Portuguessa v. Sponsalia
(1987)1 CLR 11, Αίτηση Markass Car Hire Ltd
(2000)1 Α.Α.Δ. 316 και Παναγίδου v. Παναγίδου
(2001)1 Α.Α.Δ. 396. Παρά το ότι όπως αποφασίσθηκε στην υπόθεση Παπαστράτης v. Πετρίδης
(19879)1 CLR 231, όταν η περιουσία είναι αντικείμενο της αγωγής τότε το άρθρο 4 μπορεί να εξετασθεί ανεξάρτητα από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν14/60, όμως το Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια πρέπει να οδηγείται από τις αρχές που καθορίζονται με το άρθρο 32 και είναι συνετό οι προϋποθέσεις αυτές να λαμβάνονται υπόψη. Στην υπόθεση Παναγίδου κ.α. v. Παναγίδου κ.α. 2001 1(Α) Α.Α.Δ. 396 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Έχει αποφασιστεί (ABP Holdings Ltd κ.α. v. Κιταλίδη κ.α. (Αρ. 2) 1994
(1)Α.Α.Δ. 694 και Γρηγορίου κ.α. v. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 428) ότι τα άρθρα 4 και 5 του Κεφ. 6, προβαίνουν σε ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρονται αλλά δεν επηρεάζουν τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 το οποίο προσδιορίζει το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των δικαστηρίων στη έκδοση παρεπιπτούντων διαταγμάτων». Στην υπό κρίση υπόθεση διαπιστώνεται ότι πράγματι το ακίνητο στην οδό Ερμού 3 στην Πάφο αποτελεί το αντικείμενο της αγωγής όπως καθορίζει το άρθρο 4 του Κεφ.
- Όμως σύμφωνα και με όσα αναφέρονται πιο πάνω το Δικαστήριο θα πρέπει να προχωρήσει και να εξετάσει τα ζητήματα που εγείρονται και μέσα στα πλαίσια της πλήρωσης των προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Ν.14/
- Οι αρχές που διέπουν το θέμα της έκδοσης συντηρητικών διαταγμάτων έχουν καθορισθεί σε πολλές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Οδυσσέως v. Πιερής Estates
(1982)1 Α.Α.Δ. 557, Δημητρίου v. Royal Ris Ltd, Π.Ε. 11099 ημερομηνίας 24.7.02, Κούνουνα v. Simonos Ltd, Π.Ε. 11077 ημερομηνίας 13.9.02, Σεβαστού v. Σεβαστού Π.Ε. 10945 ημερομηνίας 19.12.02, Papapetrou Bros Ltd v. Παπαπέτρου
(2003)1 Α.Α.Δ. 741). Στη κλασσική για το θέμα απόφαση Οδυσσέως πιο πάνω, επανατοποθετήθηκε η αρχή πως για την επιτυχή επίκληση του άρθρου 32 απαιτείται να ικανοποιηθεί το Δικαστήριο ότι συντρέχουν οι ακόλουθες τρείς προϋποθέσεις: α) να υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση β) να υπάρχουν πιθανότητες επιτυχίας οι Αιτητές να δικαιούνται σε θεραπεία και γ) να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το διάταγμα. Αναλύοντας το Ανώτατο Δικαστήριο τις πιο πάνω προϋποθέσεις ανάφερε ότι η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση δεν εξυπακούει οτιδήποτε περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δύναμη των δικογράφων. Η δεύτερη προϋπόθεση επιβάλλει στον Αιτητή να δείξει ότι έχει πιθανότητα επιτυχίας. Η έννοια της πιθανότητας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις ενώ η τρίτη προϋπόθεση είναι η αδυναμία απόδοσης δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Στην υπόθεση Χάρης Φεσσάς, Αίτηση
(1990)1 Α.Α.Δ. 704, αποφασίσθηκε ότι το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 περιέχει ουσιαστικό και όχι δικονομικό δίκαιο και ότι το πρόσωπο που επιζητεί την έκδοση προσωρινού διατάγματος φέρει το βάρος να αποδείξει ότι συντρέχουν οι τρείς προϋποθέσεις του άρθρου 32. Η έκδοση τέτοιου διατάγματος στοχεύει στην εξυπηρέτηση των αναγκών της δικαιοσύνης με βάση πάντα τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Σύμφωνα με τη νομολογία το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό δεν προβαίνει σε αξιολόγηση της δοθείσας μαρτυρίας ούτε και προχωρεί στην εξαγωγή συμπερασμάτων σε σχέση με την αξιοπιστία (βλ. Jonitexo v. Adidas
(1984)1 CLR 263). Κατά την εκδίκαση αιτήσεων αυτής της φύσης, το Δικαστήριο δεν αποφασίζει την ουσία της υπόθεσης. Περιορίζεται και προσεγγίζει το μαρτυρικό υλικό με μόνο σκοπό τη διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των πιο πάνω προϋποθέσεων. Η ύπαρξη απλώς των θεσμικών αυτών προϋποθέσεων δεν είναι αρκετή αλλά το Δικαστήριο στο τελικό στάδιο θα πρέπει πρόσθετα να εξετάσει όλους τους παράγοντες που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη για την ορθή ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας και σταθμίσει στα πλαίσια αυτά κατά πόσο με βάση τα δεδομένα της υπόθεσης είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. (βλ. Odysseos v. Pieris Estates and others
(1982)2 CLR 557, Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού v. Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255). Αποτέλεσε εισήγηση του ευπαίδευτου συνήγορου του Καθ' ου η Αίτηση ότι στην παρούσα υπόθεση δεν συντρέχει η πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32, η οποία συμπαρασύρει βέβαια και την ύπαρξη της δεύτερης γι' αυτό θα πρέπει αρχικά να εξετασθεί κατά πόσο υπάρχει ή όχι σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση. Κοινό έδαφος αποτελεί ότι το ακίνητο που βρίσκεται στην οδό Ερμού 3 στην Πάφο είναι τουρκοκυπριακής ιδιοκτησίας και ανήκει στον Τουρκοκύπριο Feriha Houssein ο οποίος πριν από το 1973 διαμένει μόνιμα στην Αγγλία. Κοινό έδαφος επίσης αποτελεί ότι ο Καθ' ου η Αίτηση έλαβε κατοχή του ακινήτου στις 29.12.2006 κατ' εκτέλεση δικαστικής απόφασης που είχε εκδοθεί εναντίον του Ζαφείρη Κωνσταντινίδη αδελφού του Αιτητή στην αγωγή 1189/00 του Ε. Δ. Πάφου η οποία επικυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο με την απόφαση του στα πλαίσια της Π.Ε. 12035 ημερ. 27.6.2006. Θα πρέπει επομένως μέσα από το πρίσμα των πραγματικών αυτών γεγονότων να εξετασθεί το θέμα κατά πόσο με την αγωγή εγείρεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Η εξέταση του θέματος κατά πόσο το συγκεκριμένο ακίνητο καλύπτεται και εμπίπτει εντός των προνοιών του Περί Τουρκοκυπριακών Περιουσιών (Διαχείριση και άλλα θέματα) (Προσωρινές Διατάξεις) Νόμου 139/91 είναι καθοριστικής σημασίας για τη κατάληξη του Δικαστηρίου στο ζήτημα αυτό αφού βάση της αξίωσης του Αιτητή αποτελούν οι ισχυρισμοί του για παράνομη επέμβαση εκ μέρους του Καθ' ου η Αίτηση. Είναι συνεπώς ουσιώδους σημασίας το ζήτημα αν ο Καθ΄ου η Αίτηση κατέχει νόμιμα το ακίνητο. Στο προοίμιο του Νόμου καθορίζεται ότι «τουρκοκυπριακή περιουσία» περιλαμβάνει κάθε ιδιοκτησία κινητή ή ακίνητη που ανήκει σε Τουρκοκύπριο και βρίσκεται στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές και περιλαμβάνει και τη βακούφικη περιουσία». «Τουρκοκύπριος» σημαίνει Τουρκοκύπριο που δεν έχει τη συνήθη διαμονή του στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές και περιλαμβάνει εταιρεία ή άλλο νομικό πρόσωπο που ελέγχεται από τουρκοκύπριο καθώς και το Εβκάφ». Παρέπεμψε ο ευπαίδευτος συνήγορος του Αιτητή στην υπόθεση Arif Moustafa v. Υπουργείου Εσωτερικών μέσω Επαρχιακής Διοίκησης Λεμεσού Υποθ. Αρ. 125/2004 ημερ. 24.9.2004 και εισηγήθηκε ότι αυτή υποστηρίζει τις θέσεις του. Δεν θα συμφωνήσω με την θέση αυτή του κ. Αλεξάνδρου. Η υπόθεση αυτή αφορούσε Τουρκοκύπριο ο οποίος είχε τη συνήθη διαμονή του στις ελεγχόμενες από τη Κυπριακή Δημοκρατία ελεύθερες περιοχές. Αντίθετα στην παρούσα υπόθεση ο Τουρκοκύπριος στο όνομα του οποίου είναι εγγεγραμμένο το ακίνητο δεν έχει τη συνήθη διαμονή του στο έδαφος που ελέγχεται από τη Κυπριακή Δημοκρατία αλλά στην Αγγλία. Διαφοροποιείται συνεπώς η παρούσα από την υπόθεση Moustafa, αφού ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης δεν έχει τη συνήθη διαμονή του στις ελεύθερες περιοχές. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Muazzezz Edhem Bahchecioglou
(1998)1 Α.Α.Δ. 426 ερμηνεύθηκε ο όρος εγκαταλειφθείσες περιουσίες και λέχθηκαν τα ακόλουθα. «. Βασιζόμενοι στον ορισμό του Τουρκοκύπριος έχουμε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι είχε απασχολήσει το Νομοθέτη ο καθορισμός της έννοιας της "εγκαταλειφθείσας περιουσίας" και την καθόρισε ως την περιουσία Τουρκοκυπρίου που δεν έχει τη συνήθη διαμονή του στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές. Η ερμηνεία που δίδει ο Νομοθέτης στην έννοια του όρου "εγκαταλειφθείσες περιουσίες" είναι σαφής και ως εκ τούτου δεν χωρεί η χρήση του προοιμίου για ανατροπή της.» Με βάση όλα τα πιο πάνω κρίνεται ότι το ακίνητο του οποίου ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης διαμένει μόνιμα στην Αγγλία από το 1973, εμπίπτει στον όρο "εγκαταλειφθείσες περιουσίες" όπως στην υπόθεση Bahchecioglou, πιο πάνω έχει ερμηνευθεί, στοιχείο που δεικνύει ότι ο Καθ' ου η Αίτηση κατέχει νόμιμα το ακίνητο. Εξάλλου το ζήτημα κατά πόσο το συγκεκριμένο ακίνητο στην οδό Ερμού 3 στην Πάφο, εμπίπτει ή όχι στις πρόνοιες του Νόμου έχει αποφασισθεί τόσο πρωτοδίκως όσο και κατ' έφεση στις υποθέσεις που προαναφέρθηκαν. Αυτές αφορούσαν το ίδιο ακίνητο, του οποίου τη κατοχή είχε ο αδελφός του Αιτητή στην παρούσα υπόθεση και τα ουσιώδη γεγονότα, ότι δηλαδή το ακίνητο ανήκε στον Τουρκοκύπριο Hussein Feriha ο οποίος πριν από την Τουρκική εισβολή του 1974 εγκατέλειψε τη Κύπρο και διαμένει μόνιμα στην Αγγλία είναι τα ίδια. Τούτο προκύπτει από τις συνημμένες σαν Τεκμήριο 1 στην ένσταση αποφάσεις που προαναφέρθηκαν τόσο του Ε. Δ. Πάφου όσο και του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Κατ' εκτέλεση μάλιστα των αποφάσεων αυτών ο Καθ' ου η Αίτηση έλαβε στις 29.12.2006 κατοχή του ακινήτου. Εγείρεται συνεπώς εκ νέου το ζήτημα που έχει ήδη αποφασισθεί όχι μόνο πρωτόδικα αλλά και από το Ανώτατο Δικαστήριο. Για τους πιο πάνω λόγους και παρά το ότι η πλήρωση της πρώτης προϋπόθεσης δεν εξυπακούει οτιδήποτε περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση όλα τα πιο πάνω κρίνεται ότι δεν υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση με αποτέλεσμα να μην μπορεί να υφίσταται ούτε και η δεύτερη προϋπόθεση που τίθεται από το Νόμο. Η πιο πάνω κατάληξη του Δικαστηρίου προδιαγράφει και τη τύχη της αίτησης. Για την περίπτωση όμως που κριθεί ότι λανθάνομαι θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσον συντρέχει η τρίτη προϋπόθεση που τίθεται από το άρθρο 32. Όπως έχει νομολογηθεί η τρίτη προϋπόθεση είναι η αδυναμία απόδοσης δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του Αιτητή (βλ. Papastratis v. Petrides
(1979)Α.Α.Δ. 231). Στην υπόθεση Papapetrou Bros Ltd v. Αντρούλλας Παπαπέτρου
(2003)1 (Β) 741 όπου στην ένορκο δήλωση που υποστήριζε την αίτηση γινόταν αναφορά ότι, σε περίπτωση μη έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος οι Αιτητές θα υποστούν ανυπολόγιστες ζημιές, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι ορθά το Πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι δεν υπήρχε ενώπιον του οποιαδήποτε μαρτυρία που να καταδεικνύει ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο ώστε να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ των Αιτητών. Όπως τονίσθηκε στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λτδ
(2001)1 Α.Α.Δ., 785 «Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος δηλαδή, να μην ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία.» Στην υπόθεση Κυρίσαββα v. Kύζη
(2001)1 Α.Α.Δ. 1245 λέχθηκε ότι, «η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη». Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Τσιολή κ.α. v. Στυλιανίδη
(1992)1 Α.Α.Δ. 782 εκείνο που απαιτείται «είναι η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του Εναγόντος» (βλ. Γ. Φετοκάκη v. Λάμπρου Χριστοφή κ.α. Π.Ε. 12026/8.9.06, Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ.α. v. Benflect Enterprises Ltd, Π.Ε. 12144/27.3.06. Στην υπό κρίση υπόθεση ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι στην περίπτωση που δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα υπάρχει «σοβαρός κίνδυνος» ο Καθ' ου η Αίτηση να παραχωρήσει τη κατοχή του ακινήτου σε τρίτο πρόσωπο με «πιθανό αποτέλεσμα να δημιουργηθούν τετελεσμένα» σε βάρος του για ανατροπή των οποίων θα απαιτηθεί μεγάλο χρονικό διάστημα. Η αναφορά για δημιουργία τετελεσμένων προβάλλεται μόνο ως πιθανότητα με γενικότητα και αοριστία. Παραλείπει περαιτέρω ο Αιτητής να προσδιορίσει ποια θα είναι αυτά τα τετελεσμένα. Δεν προσδιορίζει ακόμα ποιες θα είναι οι συνέπειες από τυχόν παράδοση της κατοχής του ακινήτου σε τρίτο πρόσωπο και πως θα καταστήσουν αδύνατη ή δύσκολη την απονομή της δικαιοσύνης σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής. Με τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου δεν έχει καταδειχθεί οποιοσδήποτε κίνδυνος να μην ικανοποιηθεί δικαστική απόφαση που τυχόν εξασφαλίσει υπέρ του ο Αιτητής ούτε έχει καταδειχθεί η ύπαρξη οποιουδήποτε «εμποδίου» όπως στην υπόθεση Τσιολής, πιο πάνω έχει υποδειχθεί, το οποίο θα εμποδίζει την εκτέλεση τέτοιας απόφασης. Στην περίπτωση που ο Καθ' ου η Αίτηση παραδώσει κατοχή του ακινήτου σε τρίτο πρόσωπο και στη συνέχεια ο Αιτητής εξασφαλίσει απόφαση υπέρ του, θα μπορεί χρησιμοποιώντας τα προβλεπόμενα από τη δικονομία μέτρα να εξασφαλίσει τη κατοχή του ακινήτου ενώ παράλληλα θα μπορεί να αποζημιωθεί χρηματικά για την αποστέρηση χρήσης του ακινήτου και οποιαδήποτε ζημιά τυχόν υποστεί από την αποστέρηση αυτή. Για τους πιο πάνω λόγους κρίνεται ότι δεν συντρέχει ούτε η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 αφού δεν είχε καταδειχθεί υπαρκτός κίνδυνος να μην ικανοποιηθεί απόφαση που τυχόν εκδοθεί υπέρ του Αιτητή. Πρέπει περαιτέρω να λεχθεί ότι τα επιδιωκόμενα διατάγματα είναι ουσιαστικά τα ίδια με αυτά που επιζητούνται με την αγωγή και έτσι και για το λόγο αυτό η αίτηση δεν θα μπορούσε να πετύχει. Η έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος αντίστοιχου προς τη θεραπεία που επιδιώκεται με την ίδια την αγωγή (βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas Sportschuhtabriken Adi Dassler K.G.
(1984)1 CLR 263), δεν αποκλείεται. Όμως και όπως η υπόθεση Michael v. Brevinos
(1969)1 CLR 578 υποδείχνει, εκτός από ξεκάθαρες περιπτώσεις δεν μπορεί με ενδιάμεσο απαγορευτικό διάταγμα να ζητείται αντίστοιχη θεραπεία με αυτή που επιδιώκεται με την αγωγή. Με τα επιδιωκόμενα διατάγματα ο Αιτητής προσπαθεί ουσιαστικά να του αποδοθεί στο αρχικό αυτό στάδιο η κατοχή του ακινήτου. Το ζήτημα όμως κατά πόσον αυτός δικαιούται ή όχι σε κατοχή του ακινήτου θα αποτελέσει βασικό ζήτημα προς εξέταση κατά την ακρόαση της ουσίας της αγωγής. Η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων στο στάδιο αυτό θα ισοδυναμούσε με παράδοση κατοχής του ακινήτου στον Αιτητή πρίν και χωρίς την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης και πριν ο Καθ' ου η Αίτηση μπορέσει να προβάλει τις θέσεις του με την υπεράσπιση του. Όπως έχει προαναφερθεί η ύπαρξη απλώς των τριών θεσμικών προϋποθέσεων δεν είναι αρκετή. Στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο θα πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο η έκδοση τέτοιου διατάγματος είναι επωφελής, εύλογη και δίκαιη για τους συγκεκριμένους διάδικους και τα δοσμένα γεγονότα της υπόθεσης. Κρίνεται ότι υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων δεν θα ήταν ούτε εύλογη ούτε δίκαιη. Από την προσκομισθείσα μαρτυρία δεν έχει προκύψει ποιό πρόσωπο κατείχε το ακίνητο πρίν η κατοχή του ληφθεί από το Καθ' ου η Αίτηση. Επί του θέματος τούτου υπάρχει διάσταση στις θέσεις των διαδίκων αφού ο μεν Αιτητής ισχυρίζεται ότι έλαβε τη κατοχή του στις 13.4.2006 όταν υπόγραψε τη σύμβαση για αγορά του ακινήτου από τον ιδιοκτήτη της ενώ αντίθετα ο Καθ' ου η Αίτηση ισχυρίζεται ότι αυτή είχε ο αδελφός του Αιτητή Ζαφείρης Κωνσταντινίδης. Είναι όμως αποδεκτό ότι η κατοχή του ακινήτου λήφθηκε από τον Καθ' ου η Αίτηση κατ' εκτέλεση δικαστικής απόφασης η οποία μάλιστα επικυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο. Το γεγονός και μόνο αυτό θα ήταν πιστεύω καταλυτικό για την πορεία της αίτησης. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η αίτηση θα έχει απορριπτική κατάληξη. Συνακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Καθ' ου η Αίτηση/Εναγομένου και εναντίον του Αιτητή/Ενάγοντα όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα καταβληθούν στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής. (Υπ.) .............. Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής .Ο.Ρ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο