Κώστας Κακούτης ν. Νικόλα Παύλου Βρυώνη κ.α., Αρ. Αγωγής: 2142/03, 6/7/2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2007:A99 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Σωκράτους, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2142/03 Μεταξύ: Κώστας Κακούτης εκ Λεμεσού προσωπικώς και ως Γενικός Πληρ. Αντιπρ. της συζύγου του Ελένης Νικόλα Χαραλάμπους, εκ Λεμεσού Ενάγοντος - και -
- Νικόλα Παύλου Βρυώνη εκ Γεροσκήπου
- Ευτυχίας Βρυώνη Παύλου εκ Γεροσκήπου Εναγομένων ---------------------------------- Ημερομηνία: 6/7/2007 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα : κ. Χρ. Σιμιλλίδης Για Εναγόμενους 1 & 2: κ. Γ. Χ" Νεοφύτου ----------------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Στις 20/10/97 υπεγράφη αγοραπωλητήριο έγγραφο μεταξύ Κώστα Κακούτη ως αντιπροσώπου της Ελένης Κακούτη, ιδιοκτήτριας του ακινήτου με αρ. τεμ. 3134 στην Πέγεια και Εναγομένου 1, με το οποίο ο τελευταίος αγόραζε το εν λόγω ακίνητο έναντι του τιμήματος των £24.
- Το ρηθέν κτήμα μεταβιβάσθηκε επ΄ ονόματι του Εναγομένου 1 στις 4/11/97 και ταυτόχρονα υποθηκεύθηκε στη Λαϊκή Τράπεζα, από την οποία εξασφάλισε δάνειο £20.000 για την αγορά του κτήματος. Με την παρούσα αγωγή διεκδικείται ακύρωση της μεταβίβασης και επανεγγραφή του κτήματος στο όνομα του Ενάγοντος. Ο λόγος που προβάλλεται, όπως καταγράφεται στην έκθεση απαίτησης, είναι πως το πωλητήριο έγγραφο και η πώληση έγινε με σκοπό την εξασφάλιση του δανείου από τον Εναγόμενο 1, ο οποίος θα το έδιδε στον Κ. Κακούτη, ο οποίος είχε ανάγκη από χρήματα. Ο ρηθείς Κακούτης θα πλήρωνε και θα εξοφλούσε το δάνειο, τόκους και έξοδα, οπόταν ο Εναγόμενος 1 θα υποχρεούτο να εγγράψει το κτήμα στο όνομα του Ενάγοντα. Ισχυρίζεται ο Ενάγων πως κατέβαλε στον Εναγόμενο 1 για την εξυπηρέτηση αυτή ποσό £3.000 σαν προμήθεια και έναντι του δανείου πλήρωσε έτερο ποσό £6.
- Ότι ζήτησε πολλές φορές από τον Εναγόμενο 1 να του εγγράψει το κτήμα επ΄ ονόματι του και συγχρόνως να του καταβάλει το ποσό των £20.000 πλέον έξοδα και τόκους, πλην όμως ο Εναγόμενος 1 παρέλειψε να το πράξει. Αντί τούτου, μεταβίβασε το κτήμα επ΄ ονόματι της μητέρας του, Εναγόμενης
- Ο Εναγόμενος 1 προβάλλει με την έκθεση υπεράσπισής του διαφορετικούς, όπως είναι αναμενόμενο, ισχυρισμούς. Συμφωνεί ότι υπέγραψε το πωλητήριο έγγραφο, ότι αγόρασε το κτήμα και ότι ενεγράφη επ΄ ονόματί του. Ισχυρίζεται ότι αυτό ενέχει όλα τα στοιχεία του αγοραπωλητηρίου εγγράφου και ότι με βάση αυτό έγινε η μεταβίβαση. Σκοπός του δεν ήταν η παρουσίαση του στην Τράπεζα για εξασφάλιση δανείου. Δέχεται όμως ότι συμφώνησε με τον Κ. Κακούτη να του πωλούσε πίσω το επίδικο κτήμα αν του πλήρωνε το ποσό των £20.000 πλέον τόκους και έξοδα. Αυτό έπρεπε να γίνει εντός συντόμου χρονικού διαστήματος και όχι πέραν της 4ης Νοεμβρίου
- Ο κ. Κακούτης πλήρωσε έναντι των τόκων του δανείου ποσό £536 και έναντι της ασφάλειας που συνήψε με Cypria Life ποσό £672 και ουδέν πέραν τούτου. Αποτέλεσμα ήταν να καταχωρηθεί εναντίον του η αγωγή 1654/01 από τη Λαϊκή Τράπεζα με την οποία πέραν του οφειλόμενου ποσού αξιωνόταν και εκποίηση του κτήματος το οποίο είχε υποθηκευθεί για εξασφάλιση του δανείου. Για να αποφευχθεί η εκποίηση του κτήματος, κατέβαλε η μητέρα του Εναγομένου 1 στη Λαϊκή το ποσό των £10.
- Επειδή η Εναγόμενη 2 διευθέτησε και την πληρωμή χρέους του ύψους £16.000 στη Σ.Π.Ε. Γεροσκήπου μεταβίβασε επ΄ ονόματί της το επίδικο κτήμα. Τα γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση παρουσίασε στο Δικαστήριο ο Κ. Κακούτης (Μ.Ε.1). Ανέφερε ότι είναι αρχιτέκτονας και ασχολείτο με το επάγγελμά του μέχρι το 1991 και από τότε ασχολείτο με την αγορά κτημάτων. Τώρα λόγω αναπηρίας, αφού δεν βλέπει καλά, είναι συνταξιούχος. Το επίδικο κτήμα το αγόρασε ο ίδιος αλλά το ενέγραψε στο όνομα της γυναίκας του διότι ήταν Έλλην υπήκοος. Είχε όμως γενικό πληρεξούσιο (Τεκμήριο 4) και χειριζόταν ο ίδιος προσωπικά όλα τα θέματα. Γνώριζε τον Εναγόμενο 1 ο οποίος ήταν ασφαλιστής στη Λαϊκή και του ζήτησε να τον βοηθήσει. Ότι η συμφωνία που έγινε γι΄ αγορά του κτήματος έγινε για να πάρει το δάνειο ο Εναγόμενος 1 και να του το δώσει. Συμφώνησαν επίσης να τον πληρώσει σαν προμήθεια £2.500 - £3.000 και με τους περαιτέρω όρους, πρώτον ο Κακούτης να πληρώσει και πλήρωσε τα τέλη μεταβίβασης στο Κτηματολόγιο και τα λοιπά χρειώδη (Τεκμήρια 1 και 2) και δεύτερο, να πληρώνει τη δόση του δανείου και της ασφάλειας. Δήλωσε ο μάρτυς ότι πλήρωσε την προμήθεια στον Εναγόμενο 1 και περαιτέρω ότι ο τελευταίος τον επισκεπτόταν και του παρέδιδε χρήματα για τις δόσεις του δανείου. Δε θυμόταν όμως πόσα χρήματα έδωσε. Ο Εναγόμενος 1 του είχε υποσχεθεί ότι θα του επέστρεφε το κτήμα και οι σχέσεις τους ήταν τόσο φιλικές ώστε κάθε φορά που τον επισκεπτόταν του παρέθετε γεύμα. Ήταν η θέση του ότι είχε την οικονομική δυνατότητα να αγοράσει πίσω το κτήμα και κατέθεσε σαν Τεκμήριο 3 το βιβλιάριο καταθέσεων. Πέραν αυτού είχε πρόταση να πωλήσει το επίδικο κτήμα έναντι τιμήματος £80.
- Ο Εναγόμενος 1 δεν του επέστρεψε το κτήμα και έβρισκε σαν δικαιολογία το γεγονός ότι ο Δ. Φακοντής, στον οποίο ο Εναγόμενος 1 πώλησε το κτήμα, είχε καταθέσει το έγγραφο στο Κτηματολόγιο και ήταν δεσμευμένο. Φυσικά ανάφερε μετά ο μάρτυς, ότι η πώληση αυτή προς το Φακοντή ήταν για το ½ του κτήματος, ενώ για το άλλο μισό ήταν προς τον ίδιο, έναντι συνολικού τιμήματος £15.
- Δέχθηκε βέβαια, αντεξεταζόμενος, ότι μετά από εκδίκαση αγωγής που καταχώρησε ο Φακοντής εναντίον του Εναγομένου, απεφασίσθη ότι ο Εναγόμενος 1 ξεγελάσθηκε, εξαπατήθηκε και διετάχθη η ακύρωση του συμβολαίου πώλησης και της εγγραφής του στο Κτηματολόγιο. Αφού ξεκαθάρισε η αγωγή με τον Φακοντή επισκέφθηκε τον Εναγόμενο 1 στην εργασία του δηλώνοντας ετοιμότητα για μεταβίβαση και προτείνοντάς του το ποσό των £60.
- Ο Εναγόμενος 1 του αντιπρότεινε να του βρει πελάτη για να πωλήσει το κτήμα και την οικοδομή που ανήγειρε σ΄ αυτό και να του καταβάλει προμήθεια. Πράγμα, βέβαια, που δεν δέχθηκε, γι΄ αυτό καταχώρησε την παρούσα αγωγή. Στους λοιπούς μάρτυρες που κατέθεσαν εκ μέρους του Ενάγοντα θα γίνει αναφορά κατωτέρω. Η θέση των Εναγομένων προσφέρθηκε στο Δικαστήριο από τον Εναγόμενο 1, Νίκο Βρυώνη, ο οποίος ήταν και ο μοναδικός μάρτυρας. Ανέφερε ότι ο κ. Κακούτης ήταν πελάτης της ασφαλιστικής εταιρείας Cypria Life, στην οποία ο ίδιος εργαζόταν ως ασφαλιστής. Τον πληροφόρησε ότι έχει κάποιο σπίτι στην Πέγεια και του πρότεινε να το αγοράσει. Για να το αγοράσει έπρεπε να συνάψει δάνειο, πράγμα το οποίο και έκανε. Συνήψε δάνειο £20.000 από τη Λαϊκή και υπέγραψαν αγοραπωλητήριο έγγραφο στις 20/10/
- Τίμημα πώλησης παρουσιάζεται αυτό των £24.000 αλλά το πραγματικό ήταν £20.
- Αυτό έγινε για να μπορέσει να εξασφαλίσει δάνειο ύψους £20.000 αφού η Τράπεζα έδιδε το 80% του τιμήματος πώλησης. Δεν πλήρωσε προκαταβολή £4.000, όπως αναφέρεται στο συμβόλαιο. Εξήγησε ότι το δάνειο ήταν τραπεζοασφαλιστικό σχέδιο και γι΄ αυτό έγινε ασφάλεια. Με την πληρωμή των δόσεων, ασφάλειας και τόκων του δανείου εξασφαλιζόταν μακροπρόθεσμο δάνειο. Στις 4/11/97 ο κ. Κακούτης έλαβε ολόκληρο το τίμημα από το δάνειο, μεταβιβάσθηκε το κτήμα επ΄ ονόματί του και το υποθήκευσε στην Τράπεζα. Πριν γίνει η μεταβίβαση ο Κακούτης ζήτησε να του δοθεί το δικαίωμα να το πάρει πίσω γιατί ανήκε στη σύζυγό του και ο Εναγόμενος 1 δέχθηκε υπό τις εξής προϋποθέσεις: Να πληρώσει ο Κακούτης το ασφάλιστρο στη Λαϊκή και τόκους του δανείου και αυτό να ισχύει για ένα χρόνο, δηλαδή μέχρι 4/11/
- Αν εξοφλούσε το χρέος και πλήρωνε και τα άλλα έξοδα εντός της ανωτέρω προθεσμίας, τότε θα του μεταβίβαζε πίσω το κτήμα. Ο Κακούτης πλήρωσε τις δόσεις 4 μηνών για την ασφάλεια και 5 δόσεις για το δάνειο, δηλαδή £536 και £672 αντίστοιχα. Μετά, δεν πλήρωσε οτιδήποτε και έτσι η ασφάλεια ακυρώθηκε και τα λεφτά που δόθηκαν, χάθηκαν. Η Τράπεζα καταχώρησε αγωγή εναντίον του και αναγκάστηκε η μητέρα του να πληρώσει ποσό £10.000 ώστε να μην εκποιηθεί το κτήμα, το οποίο και το μεταβίβασε επ΄ ονόματί της, δυνάμει δωρεάς. Στις 18/11/97, δηλαδή λίγες μέρες μετά τη μεταβίβαση του κτήματος επ΄ ονόματί του, τον ειδοποίησε ο Κακούτης ότι θα συνεργαζόταν με το Δ. Φακοντή και επειδή στη συνεργασία θα περιλαμβανόταν και το επίδικο, τον κάλεσε να πάει στο γραφείο του κ. Σιαηλή να υπογράψει κάτι τυπικό. Έφυγε από τη δουλειά του, ανέβηκε για 2 λεπτά στο γραφείο και υπέγραψε τα έγγραφα που του παρουσίασε χωρίς να τα διαβάσει. Τελικά διαπιστώθηκε ότι υπέγραψε έγγραφο με το οποίο πωλούσε το κτήμα στο Φακοντή και Μ. Κακούτη για ποσό £15.
- Θύμωσε για την εξαπάτηση που του έγινε και κατάγγειλε το Φακοντή στην Αστυνομία, ενώ ο Κακούτης του υποσχόταν συνέχεια ότι θα διευθετήσει το θέμα. Τελικά ο Φακοντής καταχώρησε αγωγή εναντίον του στο Δικαστήριο και ζητούσε το κτήμα. Η αγωγή εκδικάσθηκε, την κέρδισε και το πωλητήριο έγγραφο που υπέγραψε με Φακοντή και Κακούτη ακυρώθηκε με απόφαση Δικαστηρίου το 2002 (Τεκμήριο 11). Καθ΄ όλο αυτό το διάστημα ο Κακούτης ούτε διεκδίκησε το κτήμα, ούτε του πρόσφερε τα χρήματα για να το αγοράσει. Στα πλαίσια της υπόθεσης των Εναγόντων κατατέθηκαν από την κα. Άντρη Λαζάρου (Μ.Ε.4), υπεύθυνη του τμήματος αστικών υποθέσεων Πρωτοκολλητείου Πάφου, διάφορα τεκμήρια όπως και η εκδοθείσα απόφαση (Τεκμήριο 11) στην αγωγή 2931/00 μεταξύ Δ. Φακοντή και Νίκου Βρυώνη (νυν εναγόμενου). Η παρούσα υπόθεση ως πολιτική τοιαύτη κρίνεται επί του ζυγού των πιθανοτήτων και ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός μερικώς ή ολικώς, η δε επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα δεν είναι επιλήψιμη [δέστε Χ. Χρίστου v. Ευγενία Khoreva
(2002)1 A.A.Δ. 455]. Κρίνεται ότι αμφότεροι οι διάδικοι απέκρυψαν μέρος της αλήθειας στην προσπάθειά τους να παρουσιάσουν τα γεγονότα και τις καταστάσεις όπως θα συνέφερε και βοηθούσε στη δικαίωσή τους. Ο Κώστας Κακούτης προσπάθησε να πείσει το Δικαστήριο ότι η πώληση ήταν εικονική, ότι μοναδικός σκοπός της ήταν η απόκτηση δανείου και ότι οποτεδήποτε ήθελε, μπορούσε να ασκήσει το δικαίωμα αγοράς του κτήματος ώστε να επανέλθει στην ιδιοκτησία του και επανεγγραφεί επ΄ ονόματί του. Παρά την έντονη και επίμονη τοποθέτησή του στα ανωτέρω δέχθηκε εντέλει ότι έθεσαν χρονικό διάστημα ενός έτους εντός του οποίου το κτήμα θα επανεγγραφόταν στο όνομά του, αφού βέβαια, πλήρωνε το δάνειο, δηλαδή την αξία αγοράς του κτήματος και τα έξοδα του Ενάγοντα. Ενώ προσπάθησε να πείσει ότι είχε την οικονομική δυνατότητα να εξοφλήσει το τίμημα και ότι το πρόσφερε, όμως σε σχετικές κατά την αντεξέταση με το θέμα τούτο ερωτήσεις προέβαλλε το ασθενές της μνήμης του. Δεν θυμόταν πότε πρόσφερε το ποσό και πότε βρήκε τον αγοραστή που πρόσφερε τις £80.
- Δεν θυμόταν ποιος έδωσε οδηγίες στο δικηγόρο για ετοιμασία του εγγράφου - Τεκμήριο 6 με το οποίο αυτός και ο Δ. Φακοντής παρουσιάζονταν να αγοράζουν το επίδικο κτήμα. Δεν θυμόταν επίσης πότε έδωσε οδηγίες στο δικηγόρο κ. Σιαηλή να ειδοποιήσει τον Εναγόμενο 1 να του επιστρέψει το κτήμα. Παρά το ότι ο κ. Κακούτης προσπάθησε να παρουσιάσει τον εαυτό του ως άτομο και άνθρωπο που δεν είχε οικονομικές δυνατότητες, αλλά παρά ταύτα, είχε ευαισθησίες σαν άνθρωπος γι΄ αυτό και πρόσφερε στον Εναγόμενο 1 ποσό £60.000 διότι βρήκε αγοραστή για £80.000 και αφού θα κέρδιζε ο ίδιος, ήθελε να προσφέρει αυτή την ευκαιρία και στον Εναγόμενο 1, όμως: συντάσσει έγγραφο, το Τεκμήριο 6, με το οποίο φαίνεται να αγοράζει από τον Εναγόμενο 1 ο υιός του, τον οποίο εκπροσωπούσε ο ίδιος και ο Δ. Φακοντής, το επίδικο κτήμα, έναντι ποσού £15.000 για το οποίο λίγες μέρες πριν ο Εναγόμενος 1 πλήρωσε £20.
- Ένα έγγραφο που εκρίθη από το Δικαστήριο άκυρο και η αγορά διενεργηθείσα κατόπιν απάτης. Βέβαια στην αγωγή εκείνη ενάγων ήταν ο Φακοντής και ο Κακούτης κατέθεσε υπέρ του εναγομένου 1, εκθέτοντας τα πραγματικά γεγονότα και δεχόμενος ότι ουδέν τίμημα κατέβαλε παρά την περί του αντιθέτου αναφορά στο έγγραφο. Όμως δεν είναι αντιληπτό γιατί η πράξη αυτή έλαβε χώρα και από ποια κίνητρα ωθείτο ο κ. Κακούτης. Ίσως να ήθελε τότε να επανακτήσει το κτήμα ανέξοδα. Γι΄ αυτό δε μπορεί να γίνει αποδεκτός ο ισχυρισμός του ότι είχε την οικονομική δυνατότητα να εξοφλήσει το δάνειο και να αποκτήσει το δικαίωμα αγοράς του κτήματος. Τα Τεκμήρια 3 και 12 αλλά και ο μάρτυρας τον οποίο κάλεσε, ο κ. Γ. Πίτσιλλος (Μ.Ε.5) τον διαψεύδουν. Κατέβαλε έναντι των δόσεων μόνο μερικές μέχρι 2/4/98 και μετά σταμάτησε. Ο λογαριασμός έκλεισε και η οποιαδήποτε δυνατότητα πληρωμής εξέλειπε. Εάν ήθελε διακαώς να επανακτήσει το κτήμα, γιατί δεν έστειλε κάποια ειδοποίηση γραπτή προς τον Εναγόμενο προσφέροντάς του την πρότασή του; Κρίνεται πως τουλάχιστον μέχρι το 2002 που εκδόθηκε η απόφαση του Δικαστηρίου στην αγωγή 2931/00 (Τεκμήριο 11) δεν έκανε καμιά τέτοια πρόταση, αφού είχε το έγγραφο με το οποίο παρουσιαζόταν να αγόραζε και αποκτούσε το κτήμα έναντι μικρότερου τιμήματος. Ούτε μετά προσφέρθηκε τέτοια δυνατότητα. Δεν παρουσιάσθηκε μαρτυρία που να πείθει ότι μετά την έκδοση της απόφασης στην αγωγή 2931/00 με την οποία το κτήμα πλέον ελευθερωνόταν από το εμπράγματο βάρος, προσφέρθηκε να το αγοράσει. Η μαρτυρία του Μ.Ε.6 που ήταν το άτομο που ενδιαφέρθηκε να αγοράσει το κτήμα ήταν ασαφής. Πρόσφερε, είπε, για την αγορά του £80.000 αλλά απέσυρε το ενδιαφέρον του διότι αντιλήφθηκε ότι το κτήμα είχε πρόβλημα. Επομένως δεν είχε γίνει τελική σαφής πρόταση για ποσό £80.
- Εξάλλου επί του κτήματος, όπως είπε ο κ. Κακούτης, ανήγειρε οικοδομή ο Εναγόμενος
- Παράνομη μεν, όπως τη χαρακτήρισε, υπαρκτή δε. Και γεννάται το ερώτημα: Αφού ο κ. Κακούτης θεωρούσε το κτήμα δικό του με δικαίωμα οποτεδήποτε αποφάσιζε να το επανακτήσει, γιατί δε σταμάτησε τον Εναγόμενο 1 από την ανέγερση της παράνομης οικοδομής; Απ΄ την αντίπερα όχθη, η μαρτυρία του Εναγομένου 1 παρουσιάζει και αυτή κάποια μεροληψία κυρίως στην επιμονή του να παρουσιάζει την πώληση του επίδικου κτήματος σαν μια πώληση γενόμενη σε λογικά και φυσιολογικά πλαίσια. Από την όλη πλοκή της υπόθεσης και γεγονότα φαίνεται ότι η πώληση και η μεταβίβαση του κτήματος επ΄ ονόματι του έγινε, εν γνώσει της οικονομικής κατάστασης του κ. Κακούτη και με προσπάθεια μεν για παροχή βοήθειας σε αυτόν, με το αζημίωτο δε για τον Εναγόμενο
- Γι΄ αυτό και ο τελευταίος απεδέχθη την παραχώρηση δικαιώματος στον Κακούτη επανάκτησης του κτήματος, με χρονικό περιθώριο άσκησής του εντός ενός έτους, ήτοι μέχρι 4/11/98 και αφού εξοφλούσε το δάνειο. Εξ ου και η καταβολή κάποιων δόσεων από τον Κακούτη έναντι των ασφαλίστρων και έναντι του δανείου εκ ποσού £538,23 και £672, αντίστοιχα. Έχει υποδείξει ο κ. Σιμιλλίδης ότι ο Εναγόμενος 1, ενώ στο Τεκμήριο 8 που είναι η Έκθεση Υπεράσπισης στην αγωγή 2931/00 παραδέχεται ύπαρξη φιλικών σχέσεων με τον Κακούτη, στην παρούσα διαδικασία αρνήθηκε ύπαρξη τέτοιων σχέσεων. Αυτό, εισηγείται, είναι ένδειξη αναξιοπιστίας και το Δικαστήριο θα πρέπει να απορρίψει τη μαρτυρία του. Είναι γεγονός ότι ο Εναγόμενος 1 απαντώντας σε σχετική ερώτηση αρνήθηκε την ύπαρξη φιλικών σχέσεων. Προσδιόρισε τις σχέσεις τους στο επίπεδο της συνεργασίας και σχέσεων πελάτη - ασφαλιστή. Κρίνεται πως η διαφορά αυτή δεν είναι τέτοια που να καθιστά τον Εναγόμενο 1 αναξιόπιστο και τη μαρτυρία του απορριπτέα. Το Δικαστήριο πέραν της αρχικής αναφοράς, στο σκοπό σύναψης του συμβολαίου, δεν εντόπισε αναξιόπιστη, ανειλικρινή και μεμπτή συμπεριφορά. Αντίθετα, διεφάνη ότι εκείνος που επέδειξε μεμπτή συμπεριφορά ήταν ο κ. Κακούτης με τη σύνταξη και δημιουργία του Τεκμηρίου 6 με το οποίο φαινόταν ότι αγόραζε το κτήμα από τον Εναγόμενο 1 έναντι ποσού £15.000, ενώ λίγες ημέρες προηγουμένως ο τελευταίος είχε καταβάλει για την αγορά του £20.
- Το γεγονός ότι ο ενάγων έπρεπε να ασκήσει το δικαίωμα αγοράς του κτήματος και να το αγοράσει εντός έτους, εξοφλώντας συνάμα το δάνειο, ενισχύεται, πέραν της παραδοχής στην οποία ο ίδιος προέβη, αλλά και από αναφορές των κ. Πιερή (Μ.Ε.2) και Σιαηλή (Μ.Ε.3) τους οποίους ο ίδιος ο Ενάγων κάλεσε. Οι ρηθέντες μάρτυρες παρά το ότι δε θυμόντουσαν τα διαμειφθέντα και διαδραματισθέντα με ακρίβεια και λεπτομέρεια, όμως θυμόντουσαν ότι ο Ενάγων είχε δικαίωμα, εντός έτους να αγοράσει το κτήμα. Αυτή η προθεσμία και το χρονικό πλαίσιο θεωρείται λογικό και είναι αποδεκτό σαν εύρημα. Αφού αόριστος χρόνος θα έθετε εν αμφιβόλω τα δικαιώματα του Εναγομένου 1 επί του κτήματος, αλλά και τις υποχρεώσεις εξόφλησης του δανείου, η μη πληρωμή του οποίου θα τον έφερνε σε δυσχερή θέση. Και πράγματι, καταχωρήθηκε αγωγή εναντίον του με αίτημα εκποίησης του επίδικου-ενυπόθηκου κτήματος. Γεγονότα που δεν έτυχαν αμφισβήτησης. Γι΄ αυτό όλα τα ανωτέρω καθίστανται εύρημα του Δικαστηρίου. Εύρημα επίσης αποτελεί ότι ο Ενάγων δεν πρόσφερε στον Εναγόμενο 1 το ποσό προς εξόφληση του δανείου - τιμήματος αγοράς, ούτε τον κάλεσε να του μεταβιβάσει το επίδικο κτήμα. Ούτε μέχρι 4/11/98, αλλά ούτε και αργότερα μέχρι καταχώρησης της αγωγής. Στην περίπτωση κατά την οποία ήθελε φανεί ότι ο Ενάγων έχει δίκαιο και είναι ειλικρινής σε ό,τι κατέθεσε και όσα η Έκθεση Απαίτησής του διαλαμβάνει σαν γεγονότα, θα εξεταστεί η θεραπεία που δικαιούται. Διεκδικεί επανεγγραφή του κτήματος. Η διεκδίκηση αυτή βασίζεται στην αθέτηση της υπόσχεσης του Εναγομένου 1 για επιστροφή του κτήματος στον Ενάγοντα, αφού αυτό αποτελούσε περιουσία της συζύγου του (παράγρ. 3 Ε/Α). Υπεγράφη ένα καθ΄ όλα έγκυρο πωλητήριο έγγραφο και έγινε μεταβίβαση. Για ακύρωση αυτής της μεταβίβασης και του εγγράφου θα πρέπει να συντρέχουν οι προϋποθέσεις του Περί Συμβάσεων Νόμου, όπως προνοείται στα άρθρα 15 - 18, όπου η σύμβαση συνάπτεται κατόπιν απάτης, εξαναγκασμού, ψυχικής πίεσης, κλπ, κάτι που δεν έγινε στη συγκεκριμένη περίπτωση και ούτε υπάρχει ισχυρισμός περί τούτου. Συνεπώς ο Ενάγων σε περίπτωση επιτυχίας της υπόθεσής του, αυτό που θα εδικαιούτο θα ήταν αποζημιώσεις. Έχει υποδείξει ο κ. Σιμιλλίδης ότι η αξία του κτήματος ήταν £80.000, όσα δηλαδή ο Μ.Ε.6 πρόσφερε ή τουλάχιστον £41.000 - ποσό το οποίο δηλώθηκε στην αγωγή 2931/00 ως αντιπροσωπευτική της αγοραίας αξίας του κτήματος. Αντιθέτως, ο κ. Χ" Νεοφύτου εισηγείται ότι το Δικαστήριο δε γνωρίζει ημερομηνία παράβασης της σύμβασης, αλλά ούτε και έχει μέτρο σύγκρισης για τις ζημιές. Το ποσό των £41.000 που δηλώθηκε στην προρηθείσα αγωγή αφορούσε τη διαφορά Φακοντή - Εναγομένου 1 και έγινε στα πλαίσια εκείνης της αγωγής. Παρατηρείται ότι οποιαδήποτε δήλωση έγινε στα πλαίσια της αγωγής εκείνης, παρά το ότι οι διάδικοι ήσαν διαφορετικοί από τους παρόντες, όμως δεσμεύει τον Εναγόμενο 1 ο οποίος ήταν ένα από τα διάδικα μέρη. Δε μπορεί όμως να θεωρηθεί η δήλωση για την αγοραία αξία αποδεκτή στην παρούσα αγωγή, διότι ελλείπουν ακριβώς τα στοιχεία και οι προϋποθέσεις που απαιτούνται. Η δηλωθείσα αξία αφορούσε τον ουσιώδη χρόνο εκείνης της υπόθεσης. Που είναι άγνωστο αν είναι ο ίδιος με τον ουσιώδη χρόνο της παρούσας διαφοράς. Δεν καθορίστηκε πουθενά από τον Ενάγοντα ποιος ήταν ο χρόνος παράβασης. Ούτε στο δικόγραφο της Έκθεσης Απαίτησης τοποθετείται αλλά ούτε στη μαρτυρία του Κακούτη προσδιορίστηκε. Επομένως η οποιαδήποτε συσχέτιση είναι αδύνατη. Αποτελεί εισήγηση του κ. Σιμιλλίδη ότι ο Ενάγων δικαιούται σε επιστροφή των χρημάτων που πλήρωσε και των οποίων την καταβολή ο Εναγόμενος 1 αποδέχεται. Ο κ. Χ" Νεοφύτου απορρίπτει την εισήγηση αυτή υποδεικνύοντας ότι δεν υπάρχει αξίωση για τα ποσά αυτά. Απλά παρατίθενται σαν γεγονότα ισχυρισμοί για καταβολή των δόσεων, για σκοπούς παράθεσης όλων των γεγονότων στο Δικαστήριο. Με την Έκθεση Απαίτησης προβάλλεται ισχυρισμός περί πληρωμής δόσεων έναντι δανείου και έναντι ασφαλίστρων, υπολογιζόμενα σε ποσό ύψους £6.
- Ο Εναγόμενος 1 αποδέχεται πληρωμή μικρότερου ποσού και όπως έχει καταδειχθεί από το Τεκμήριο 12 έχουν πληρωθεί από το λογαριασμό του κ. Κακούτη με (standing order) εντολή πληρωμής, 5 δόσεις από £134 εκάστη για το δάνειο, ήτοι σύνολο £
- Πληρώθηκαν επίσης σε 4 περιπτώσεις ποσά στη Cypria Life (ήτοι, 2 φορές από £96,42 και σε άλλες 2 ημερομηνίες από £220,91) ύψους £634,
- Δεν υπάρχει ισχυρισμός στην Έκθεση Απαίτησης για καταβολή άλλων χρημάτων, πλην της προμήθειας, ισχυρισμός όμως ο οποίος απορρίπτεται. Τόσο διότι ο κ. Κακούτης εκρίθη μη ειλικρινής στα θέματα αυτά, όσο και διότι ακούγεται παράξενο να μην έχει χρήματα και γι΄ αυτό να «ξεπουλά» το κτήμα του και από την άλλη να καταβάλει προμήθεια ύψους £3.000 σε εκείνον που αγόρασε το κτήμα. Το ερώτημα είναι αν ο Ενάγων δικαιούται στην επιδίκαση αυτού του ποσού. Έχει νομολογηθεί ότι ο μη επακριβής προσδιορισμός των θεραπειών δεν αποκλείει την παροχή θεραπείας άλλης από εκείνη που επιζητείται, αν στο σώμα της Έκθεσης Απαίτησης στοιχειοθετούνται τα γεγονότα που μπορεί να αποτελέσουν βάση για παροχή αυτής της θεραπείας. [Kennedy Hotels Ltd v. Indjirdjian
(1992)1 Α.Α.Δ. 400]. Κρίνεται ότι η παρούσα υπόθεση εμπίπτει στην περίπτωση αυτή, αφού καταγράφονται τα συναφή γεγονότα στην Έκθεση Απαίτησης και αξιώνονται αποζημιώσεις και οποιαδήποτε περαιτέρω θεραπεία από το Δικαστήριο. Στην Iris Development Limited v. Λαζαρίδης
(2000)1 Α.Α.Δ. 1504, εδόθη επιστροφή ποσού που πληρώθηκε ως προκαταβολή για αγορά κτήματος, παρά το ότι δεν αξιωνόταν ειδικά και αποφασίστηκε ότι: "Έστω και αν θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι το αιτητικό της αγωγής ήταν ασαφές, θεωρούμε ότι τούτο, σε συνάρτηση με τα όσα εκτίθενται στο σώμα της αγωγής, δεν αποκλείουν παροχή της θεραπείας." To ποσό των £1.304 καταβλήθηκε από τον προσωπικό λογαριασμό του κ. Κακούτη. Από όλη τη μαρτυρία φαίνεται να παρουσιάζεται ότι μόνο αυτός χειριζόταν όλα τα θέματα, οικονομικά και μη και να διεκπεραίωνε τις εκκρεμότητες δυνάμει των συμφωνιών που συνήπτε υπό την ιδιότητα του γενικού πληρεξούσιου της συζύγου του. Γι΄ αυτό το Δικαστήριο δεν θα εξετάσει περαιτέρω το θέμα για το ποιος είναι ο ενάγων και υπό ποια ιδιότητα εμφανίζεται ο κ. Κακούτης. Η αξίωση της Εναγομένης 2, πέραν των όσων έχουν αναφερθεί ανωτέρω για την αποτυχία της αγωγής, θα πρέπει να αποτύχει και για τον πρόσθετο λόγο της μη παρουσίασης μαρτυρίας εναντίον της που να καταδεικνύει σκευωρία και/ή συμπαιγνία για πρόκληση ζημιάς στον Ενάγοντα. Συνεπώς, έχοντας υπόψη τα ανωτέρω: Εκδίδεται απόφαση υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον του Εναγομένου 1 για ποσό £1.304,66 με έξοδα στην ανάλογη κλίμακα, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Η αγωγή εναντίον της Εναγομένης 2 απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της και εναντίον του Ενάγοντα, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, στο 1/3 των εξόδων, δεδομένου ότι ήταν κοινή μετά του εναγομένου 1 υπεράσπιση, εμφανιζόταν ο ίδιος δικηγόρος και η πλείστη μαρτυρία εδόθη για τις σχέσεις ενάγοντα-εναγομένου 1. (Υπ.) .................. Δ. Σωκράτους, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής ./ΓΑΚ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο