Μάρθας Χριστοδούλου Κωνσταντίνου ν. Jacklenine Mary Mathews, Αίτηση Έφεση: 8/03, 13 Ιουλίου 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2007:A102 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Αίτηση Έφεση: 8/03 Επί τοις αφορώσι τον Περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησης) Νόμου Κεφ. 224 άρθρα 80 και 58 Μεταξύ: Μάρθας Χριστοδούλου Κωνσταντίνου από την Μεσόγη Εφεσείουσας και Jacklenine Mary Mathews, από την Μεσόγη Εφεσίβλητης --------------------------------- Ημερομηνία: 13 Ιουλίου 2007 Εμφανίσεις: Για την Αιτήτρια: κ. Χρ. Γεωργιάδης (κα Σοφιανού για να ακούσει απόφαση) Για την Καθ' ης η Αίτηση: κ. Π. Ευθυμίου (κ. Χρ. Συμιλλίδης για να ακούσει απόφαση) ----------------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα Έφεση/Aίτηση επιδιώκεται η ακύρωση της απόφασης του Διευθυντή ημερομηνίας 12.12.2002 με την οποία αποφασίσθηκε η συνοριακή διαφορά σε σχέση με τα τεμάχια των διαδίκων. Η Αιτήτρια είναι ιδιοκτήτρια του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 6480 τεμάχιο 351 του Φ/Σχ. XLV/52 στο χωριό Μεσόγη και η Καθ' ης η Αίτηση ιδιοκτήτρια του όμορου τεμαχίου με αριθμό εγγραφής 5767/ΦΣχ. ΧLV/52 τεμάχιο
- Σύμφωνα με την αίτηση η απόφαση του Διευθυντή πάσχει και είναι λανθασμένη γιατί όπως μεταξύ άλλων αναφέρεται στερείται ορθής και/ή επαρκούς αιτιολογίας και γιατί η χωρομετρική εργασία που έγινε βασίσθηκε σε λανθασμένα δεδομένα. Με την ένσταση της η Καθ' ης η Αίτηση υποστηρίζει την ορθότητα της απόφασης του Διευθυντή ισχυριζόμενη ότι αυτή είναι δεόντως αιτιολογημένη και αποτέλεσμα εκτίμησης των λειτουργών του κτηματολογίου οι οποίοι ενήργησαν με βάση το Νόμο και την αλήθεια. Οι διάδικοι προσκόμισαν προφορική και γραπτή μαρτυρία προς υποστήριξη των θέσεων τους. Προς υποστήριξη των θέσεων της Αιτήτριας μαρτυρία έδωσε η ίδια και ο Ιεζεκιήλ Ιεζεκιήλ ενώ για την Καθ' ης η Αίτηση κατέθεσε μόνο ο Αντρέας Πιερίδης. Μετά την ολοκλήρωση της ακροαματικής διαδικασίας οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων επιχειρηματολόγησαν υπέρ της θέσης της διαδίκου που ο καθένας εκπροσωπεί. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω με προσοχή όλους όσους παρήλασαν από το εδώλιο του μάρτυρα και είμαι σε θέση να αξιολογήσω τη μαρτυρία τους. Πρώτη μαρτύρησε ενώπιον του Δικαστηρίου η Αιτήτρια η οποία απλώς ανάφερε ότι είναι ιδιοκτήτρια του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 6480 και ότι για τη διαφορά που έχει με την Καθ' ης η Αίτηση ζήτησε τις υπηρεσίες του Ιεζεκιήλ Ιεζεκιήλ. Η μαρτυρία της που περιορίσθηκε μόνο στα πιο πάνω και καθόλου δεν αντεξετάσθηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορο της Καθ' ης η Αίτηση γίνεται πλήρως αποδεκτή. Σαν Μ.Α. 1 κατάθεσε ο Ιεζεκιήλ Ιεζεκιήλ τοπογράφος μηχανικός, ο οποίος εξέτασε την επίδικη διαφορά μετά από οδηγίες της Αιτήτριας. Επισκέφθηκε το ακίνητο και προέβη σε μετρήσεις χρησιμοποιώντας πολλά σταθερά σημεία. Βασιζόμενος στις μετρήσεις του και στην ύπαρξη των φυσικών χαρακτηριστικών των κτημάτων κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η απόφαση του Διευθυντή είναι λανθασμένη. Υποστήριξε ότι ενώ το κοινό σύνορο των δύο τεμαχίων συμπίπτει με τη γραμμή του γκρεμού το κτηματολόγιο τη τοποθέτησε κάτω από το γκρεμό και σε απόσταση μέχρι και τριάμισι μέτρα μέσα στο τεμάχιο 351 με τρόπο που το εμβαδό του ακινήτου της Αιτήτριας μειώνεται κατά 54 τ.μ. ενώ επηρεάζεται και η υφιστάμενη στο ακίνητο της οικοδομή. Κατά την άποψη του η λανθασμένη προσέγγιση του κτηματολογίου έγκειται στο ότι παρέλειψε να λάβει υπόψη του την επί τόπου κατάσταση και τα φυσικά χαρακτηριστικά των κτημάτων. Υποστήριξε ότι το κτηματολόγιο αγνόησε την ύπαρξη του γκρεμού που υπάρχει και ο οποίος στο εν χρήσει σχέδιο (Τεκμήριο 5) καθορίζεται με μαύρες κάθετες γραμμές μεταξύ των συνόρων των τεμαχίων 489 και
- Το ότι το κτηματολόγιο ενήργησε λανθασμένα και αγνόησε την ύπαρξη του γκρεμού προκύπτει και από το γεγονός ότι στο σχέδιο το οποίο συνοδεύει την αιτιολογημένη έκθεση του Διευθυντή (Τεκμήριο 2) ο γκρεμός δεν δεικνύεται να είναι συνεχής όπως είναι στην πραγματικότητα αλλά σημειώνεται να διακόπτεται στα σημεία που δεικνύονται με στοιχεία Γ μέχρι Δ. Ο μάρτυρας αυτός μου έκαμε καλή εντύπωση σαν μάρτυρας της αλήθειας. Εξέθεσε τις απόψεις του με σταθερότητα και σαφήνεια, χωρίς καθόλου να αμφιβάλλει για τις θέσεις που υποστήριξε. Απαντούσε στις ερωτήσεις που του υποβάλλονταν με αμεσότητα και ευθύτητα και χωρίς κανένα ενδοιασμό, γι' αυτό και αποδέχομαι πλήρως τη μαρτυρία του. Σαν Μ.Υ. 1 κατάθεσε στο Δικαστήριο ο Αντρέας Πιερίδης, υπάλληλος στο τμήμα κτηματολογίου και χωρομετρίας και ένα από τα άτομα που εξέτασε την υπόθεση. Όπως είπε η επίδικη διαφορά εξετάσθηκε δύο φορές από διαφορετικούς χωρομέτρες. Την πρώτη φορά εξετάσθηκε από τον ίδιο και τη δεύτερη από άλλο χωρομέτρη και γι' αυτό το Τεκμήριο 6 περιλαμβάνει την εργασία και των δύο. Το διαφιλονικούμενο μέρος που φαίνεται αριστερά του τεκμηρίου είναι αποτέλεσμα της δικής του εργασίας ενώ αυτό που φαίνεται στα δεξιά είναι του άλλου του συναδέλφου. Ο μάρτυρας δεν μου έκαμε καλή εντύπωση σαν μάρτυρας της αλήθειας. Σχημάτισα γι' αυτόν την εντύπωση του ανθρώπου που δεν λέει την αλήθεια στο Δικαστήριο για να αποφύγει οποιαδήποτε ευθύνη για τυχόν πράξεις ή παραλείψεις του γι' αυτό και απορρίπτω πλήρως τη μαρτυρία του. Κατά τη διάρκεια της ένορκης κατάθεσης του καθυστερούσε να απαντήσει στις ερωτήσεις που του υποβάλονταν προφανώς σκεπτόμενος την απάντηση που έπρεπε να δώσει, απέφευγε να κοιτάζει προς το Δικαστήριο ενώ το ύφος και ο τρόπος που απαντούσε έδειχναν ότι κάτι προσπαθούσε και ήθελε να αποκρύψει. Δεν υποστήριξε την ορθότητα της επίδικης απόφασης με πειστικό και θετικό τρόπο αλλά στην προσπάθεια του να την παρουσιάσει ως ορθή εξέφραζε γενικόλογες δικαιολογίες και αόριστες θέσεις και απόψεις. Ο τρόπος που κατέθετε ενώπιον του Δικαστηρίου δεν ήταν σταθερός και δεν έδειχνε άτομο που είναι βέβαιο για τις πράξεις του. Σε ορισμένες ερωτήσεις που του υποβάλλονταν κατά το στάδιο της αντεξέτασης, έλεγε ότι δεν γνωρίζει και δεν απαντά. Σε άλλες απέφευγε να απαντά ευθέως ενώ σε κάποιες άλλες προσπαθούσε να αποφύγει να απαντήσει λέγοντας ότι αυτά ήταν θέματα που γνώριζε άλλος συνάδελφος του. Όταν ρωτήθηκε για τη διαφορά που υπάρχει στην απεικόνιση του γκρεμού στα Τεκμήρια 2 και 5 στην αρχή αρνήθηκε να απαντήσει, στη συνέχεια να παριστάνει ότι δεν καταλαβαίνει και τελικά να λέει ότι σε κάποιο σημείο ο γκρεμός διακόπτεται και μετά συνεχίζεται. Σε άλλη περίπτωση όταν του ζητήθηκε να σχολιάσει τη θέση που υποστήριξε ο Μ.Α. 1 ότι δηλαδή δεν έλαβε υπόψη του την ύπαρξη του γκρεμού δεν έδωσε συγκεκριμένη και σαφή απάντηση αλλά προέβαλε γενικόλογα και αόριστα επιχειρήματα. Παρόλο που ήταν ο άνθρωπος που διεξήγαγε τη χωρομετρική εργασία σε σχέση με την επίδικη διαφορά για την οποία κλήθηκε και ήλθε στο Δικαστήριο για να μαρτυρήσει δεν ήταν σε θέση να αναφέρει αν στο διαφιλονικούμενο μέρος υπάρχει ή όχι γκρεμός και να δώσει στοιχεία και λεπτομέρειες αναφορικά με το εμβαδό του ακινήτου της Καθ' ης η Αίτηση. Δεν ήταν σε θέση επίσης να εξηγήσει γιατί η απόσταση της αριστερής κάτω γωνιάς του σπιτιού της Καθ' ης η Αίτηση από το πλησιέστερο σημείο του γκρεμού ήταν σύμφωνα με τις δικές του μετρήσεις όπως τις έκαμε ενώπιον του Δικαστηρίου 5 μέτρα ενώ στο Τεκμήριο 6 φαίνεται να είναι 7.95 μέτρα. Αρχικά προσπάθησε να δικαιολογήσει το ζήτημα λέγοντας ότι έγιναν σε αυτό προσθήκες από άλλο συνάδελφο του ενώ στη συνέχεια είπε ότι δεν ήταν σε θέση να αναφέρει ποιές από τις δύο αποστάσεις ήταν η ορθή. Ενώ δέχθηκε ότι τα σχέδια πρέπει να αναφέρουν τη κλίμακα στην οποία γίνονται δεν ήξερε και δεν μπορούσε να αναφέρει γιατί στο Τεκμήριο 2 δεν υπήρχε τέτοια κλίμακα λέγοντας ακόμα ότι δεν γνωρίζει καν αν αυτό βασίσθηκε σε κλίμακα. Διαφώνησε στη θέση που του υποβλήθηκε ότι η απόφαση του Διευθυντή είναι λανθασμένη δέχθηκε όμως ότι έχει κάποιες ελλείψεις οι οποίες όμως όπως είπε διορθώθηκαν με τη νέα χωρομετρική εργασία που ακολούθησε. Αρχικά συμφώνησε σε υποβολή που του έγινε ότι η δεύτερη χωρομετρική εργασία απέδειξε ότι το Τεκμήριο 2 ήταν ελλιπές γιατί δεν παρουσίαζε το τοίχο αντιστήριξης, στη συνέχεια όμως πρόσθεσε ότι δεν θυμόταν αν ο τοίχος υπήρχε όταν ο ίδιος επισκέφθηκε το χώρο ή αν κατασκευάσθηκε στη συνέχεια. Η φύση των συνοριακών διαφορών έχει περιγραφεί με σαφήνεια στις υποθέσεις Ibrahim v. Souleyman 19 C.L.R. 237, Chrysanthou & Others v. Antoniades
(1989)1 Α.Α.Δ. 622, Παναγιώτου v. Χ"Κυριάκου
(1991)1 Α.Α.Δ. 362 και Χ"Ιωάννου v. Κωνσταντίνου
(1993)1 Α.Α.Δ. 844. Ο τρόπος που πρέπει να προσεγγίζεται η απόφαση του Διευθυντή από το Δικαστήριο υποδείχθηκε στις υποθέσεις Καφιέρος v. Θεοχάρους
(1978)1 Α.Α.Δ. 619, Αθανάση v. Χατζημάμα
(1990)1 Α.Α.Δ. 208, Σολομώντος v. Παπανεοκλή
(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 906, 912, 913, Κουμή v. Κούντουρου
(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 1313 και Χειμώνα v. Γεωργίου κ.α.
(1999)1(Α) 108. Στην υπό κρίση υπόθεση η Αιτήτρια προβάλλει σαν λόγο ακύρωσης της επίδικης απόφασης την έλλειψη αιτιολογίας, γι' αυτό και το Δικαστήριο θα προχωρήσει να εξετάσει πρώτα το θέμα αυτό (βλ. Βασιλείου v. Μανουλλου
(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 1359), εξετάζοντας την αιτιολογημένη απόφαση του Διευθυντή η οποία καταχωρήθηκε εμπρόθεσμα μέσα στο φάκελο της διαδικασίας. Ο Κανονισμός 6 των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμών του 1956 προβλέπει τα ακόλουθα: «6.
(1)The Director shall, when so requested by a person aggrieved by any order, notice or decision of the Director made or given under the provisions of the Law who signifies his intention to appeal against such order, notice or decision, furnish such person with a statement of his reasons thereof, which statement shall be filed with the Registrar together with the summons". Η αναγκαιότητα για αιτιολόγηση της απόφασης του Διευθυντή επιβάλλεται από την ίδια τη φύση της διαδικασίας αλλά και από το λεκτικό του Κανονισμού 6
(1). Στην υπόθεση Γεωργίου v. Χ"Φεσσά
(1970)1 Α.Α.Δ. 58, έχει υποδειχθεί ότι ο υπάλληλος του Κτηματολογίου ενεργεί υπό οιονεί δικαστική ιδιότητα (quasi judicial capacity). Επομένως οι αποφάσεις του πρέπει να είναι αιτιολογημένες με το τρόπο που επίσης πρέπει να είναι αιτιολογημένες οι αποφάσεις των Δικαστηρίων. Η ανάγκη για αιτιολογία των δικαστικών αποφάσεων εδράζεται όχι μόνο στο άρθρο 30
(2)του Συντάγματος αλλά όπως έχει υποδειχθεί σε πολλές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου είναι ουσιώδης και για τα συμφέροντα της δικαιοσύνης (βλ. Πέτσας v. Δημοκρατίας
(1993)2 Α.Α.Δ. 84, Pioneer & Sons Ltd v. Stelios Tryfon & Sons Ltd
(1981)1 A.A.Δ. 540, Παπαγεωργίου v. Χ"Πιέρα
(1981)1 Α.Α.Δ. 560). Είναι πρόδηλο από το περιεχόμενο της επίδικης απόφασης και ειδικότερα από το περιεχόμενο της παραγράφου 5 ότι η επιτόπια εξέταση δεν αποτελείτο μόνο από χωρομετρική εργασία. Αναφέρεται σε αυτή ότι ο αρμόδιος χωρομέτρης σε συνεργασία με τη κτηματολόγο «. άκουσε πρώτα όλες τις θέσεις των ενδιαφερομένων μερών.». Δεν αναφέρεται όμως ποιές ήταν οι θέσεις αυτές. Περαιτέρω όπως προκύπτει από την παράγραφο 6 της επίδικης απόφασης ο Διευθυντής δεν έλαβε υπόψη του μόνο το αποτέλεσμα της χωρομετρικής εργασίας αλλά μελέτησε και τα περιστατικά της υπόθεσης. Και πάλι όμως παραλείπει να καταγράψει ποιά ήταν αυτά τα περιστατικά με αποτέλεσμα να παραμένουν άγνωστα και αδιευκρίνιστα. Θεωρώ ότι η παράλειψη του χωρομέτρη να καταγράψει τις θέσεις των ενδιαφερομένων μερών, να τις αναλύσει και να αναφέρει τα συμπεράσματα του σχετικά με αυτές, καθώς επίσης και η παράλειψη του Διευθυντή να καταγράψει ποια είναι τα περιστατικά της υπόθεσης τα οποία όπως αναφέρει μελέτησε, καθιστά την επίδικη απόφαση όχι αιτιολογημένη μέσα στην έννοια του άρθρου 30
(2)του Συντάγματος και όπως έχει επεξηγηθεί από τη νομολογία. Στην υπό κρίση υπόθεση η απουσία αιτιολογίας είναι τέτοια που ο σωστός δικαστικός έλεγχος της επίδικης απόφασης καθίσταται εντελώς αδύνατος. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ανάγκη για αιτιολόγηση της απόφασης του Διευθυντή υπάρχει και στην περίπτωση που το θέμα προσεγγισθεί με βάση τις αρχές του διοικητικού δικαίου. Στην υπόθεση Χριστοδουλίδης v. Επιτροπής Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας
(1986)3 Α.Α.Δ. 1637, η επίδικη απόφαση κρίθηκε αναιτιολόγητη επειδή οι απόψεις του προϊσταμένου του τμήματος αν και λήφθηκαν υπόψη στη λήψη της απόφασης δεν είχαν καταγραφεί στα πρακτικά (βλ. επίσης Ιωαννίδης v. Δημοκρατίας
(1972)3 Α.Α.Δ. 318, Άνθιμου v. Δημοκρατίας
(1978)3 Α.Α.Δ. 308, Χ"Πασχάλη v. Δημοκρατίας
(1980)3 Α.Α.Δ. 101). Η κατάληξη μου αυτή οδηγεί αναπόφευκτα στην ακύρωση της επίδικης απόφασης και στην επιτυχία της αίτησης . Παρά το ότι η τύχη της αίτησης έχει πλέον κριθεί θα ήθελα να σημειώσω ότι αυτή θα είχε επιτυχή κατάληξη ακόμα και στην περίπτωση που η απόφαση του Διευθυντή ήταν αιτιολογημένη. Και αυτό γιατί από την προσκομισθείσα μαρτυρία προκύπτει ότι η χωρομετρική εργασία έγινε με προχειρότητα και επισφαλή τρόπο και γι' αυτό το περιθώριο λάθους είναι πολύ μεγάλο. Μερικά ενδεικτικά μόνο σημεία του επισφαλούς τρόπου και της προχειρότητας με την οποία διενεργήθηκε η επιτόπια εξέταση είναι τα ακόλουθα: Στο συνημμένο στην αιτιολογημένη απόφαση του Διευθυντή σχέδιο Τεκμήριο 2, το μέρος πού δεικνύεται να αποτελεί τη συνοριακή διαφορά είναι πολύ μικρότερο και καλύπτει μέρος μόνο της έκτασης που φαίνεται να είναι το διαφιλονικούμενο στο Τεκμήριο 6. Συγκεκριμένα ενώ στο Τεκμήριο 2 το διαφιλονικούμενο μέρος περιορίζεται στη δυτική πλευρά των ακινήτων, στο Τεκμήριο 6 φαίνεται ότι επεκτείνεται εκτός από τη δυτική και στη νότια τους πλευρά. Ενώ όπως δέχθηκε ο Μ.Υ. 1 το σχέδιο το οποίο επισυνάπτεται στο Τεκμήριο 2 θα έπρεπε να είχε γίνει βάσει κλίμακας σε αυτό δεν αναφέρεται οποιαδήποτε κλίμακα και ο μάρτυρας δεν ήταν σε θέση να βεβαιώσει αν σχεδιάσθηκε βάσει κλίμακας. Το εμβαδόν του ακινήτου της Αιτήτριας όπως εμφαίνεται στο Τεκμήριο 2 είναι κατά 54 τετραγωνικά μέτρα μικρότερο του εμβαδού όπως αυτό εμφαίνεται στο εν χρήσει σχέδιο (Τεκμήριο 5). Η προχειρότητα της εργασίας που έγινε εμφαίνεται και από τη σχεδιαγράφηση του γκρεμού. Ενώ στο Τεκμήριο 5 φαίνεται να είναι συνεχής στο Τεκμήριο 2 φαίνεται να διακόπτεται. Όλα τα πιο πάνω δεικνύουν τον επιπόλαιο και επισφαλή τρόπο της διεξαχθείσας εργασίας. Με τα πιο πάνω δεδομένα η απόφαση του Διευθυντή δεν θα μπορούσε να κριθεί ορθή. Εισηγήθηκε ο ευπαίδευτος συνήγορος της Αιτήτριας κατά την αγόρευση του ότι η μεταξύ των διαδίκων διαφορά πιθανό να αποτελεί ζήτημα για το οποίο ο Διευθυντής του κτηματολογίου δεν έχει αρμοδιότητα να αποφασίσει γιατί εγείρεται θέμα κυριότητας ακίνητης ιδιοκτησίας γι' αυτό η υπόθεση δεν θα πρέπει να επανεξετασθεί από το κτηματολόγιο. Στην πρόσφατη υπόθεση Γιαννούλα Χαραλάμπους v. Ανδρέα Γεωργίου κ.α. 2005
(1)(Α) Α.Α.Δ. 515 επαναλήφθηκε ότι «διεκδικήσεις περιουσιακών δικαιωμάτων σε ακίνητη ιδιοκτησία επαφίενται αποκλειστικά στη δικαιοδοσία αρμόδιου Δικαστηρίου και προωθούνται με αγωγή». Από τα γεγονότα της υπόθεσης όπως αυτά έχουν παρουσιασθεί ενώπιον του Δικαστηρίου δεν καταδείχθηκε να υπάρχει μεταξύ των διαδίκων οποιαδήποτε διεκδίκηση περιουσιακού δικαιώματος αλλά η μεταξύ τους διαφορά αποτελεί διαφορά κτηματολογικής φύσης για την οποία αρμόδιος να αποφασίσει είναι ο Διευθυντής. Ήταν περαιτέρω εισήγηση του κ. Γεωργιάδη ότι σύμφωνα με την εξουσία που παρέχεται στο Δικαστήριο από το άρθρο 80 του Κεφ. 224, θα πρέπει να αποφασίσει την ουσία της συνοριακής διαφοράς. Δεν θα συμφωνήσω με την εισήγηση του αυτή. Και αυτό γιατί στην υπό κρίση υπόθεση δεν έχουν τεθεί με ακρίβεια όλα τα στοιχεία που θα παρείχαν στο Δικαστήριο τη δυνατότητα να υποκαταστήσει τη κρίση του Διευθυντή (βλ. Τρύφωνας Πατσαλίδης v. Μ. Δαμασκηνού κ.α. 2004
(1)Α.Α.Δ. 1248). Κατ' ακολουθία όλων των πιο πάνω η αίτηση επιτυγχάνει και η επίδικη απόφαση ακυρώνεται με έξοδα υπέρ της Αιτήτριας και σε βάρος της Καθ' ης η Αίτηση όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Κατ' αναλογία της πορείας που ακολουθείται στις περιπτώσεις αναιτιολόγητων δικαστικών αποφάσεων, όπου η υπόθεση παραπέμπεται κατά κανόνα για επανεκδίκαση από διαφορετικό Δικαστήριο, στη κρινόμενη υπόθεση το ζήτημα της συνοριακής διαφοράς παραπέμπεται για επανεξέταση η οποία όμως θα ήταν σκόπιμο να γίνει από άλλον υπάλληλο. (Υπ.) ................ Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./Ο.Ρ., Ε.Π. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο