Ψαραγορά Ανδρέα Βασίλη Λτδ ν. Γεώργιου Δημητρίου κ.α., Αρ. Αγωγής 2351/2004, 4.9.2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2007:A113 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Κ. Κουνίδου Ε.Δ Αρ. Αγωγής 2351/2004 Μεταξύ: Ψαραγορά Ανδρέα Βασίλη Λτδ Ενάγοντα Και
- Γεώργιου Δημητρίου από την Αργάκα
- Στέλιου Δημητρίου από την Αργάκα Εναγομένων Ως τροποιήθηκε δυνάμει διατάγματος ημερομηνίας 11.4.2005 Μεταξύ: Ψαραγορά Ανδρέα Βασίλη (Πάφος) Λτδ Ενάγοντα Και
- Γεώργιου Δημητρίου από την Αργάκα
- Στέλιου Δημητρίου από την Αργάκα Εναγομένων ---------------------------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 4.9.2007 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την ενάγουσα: κα Ε. Πουλλά (την ακρόαση χειρίστηκε η κα κ. Χ¨Χαραλάμπους - για να ακούσει απόφαση Χ¨Χαραλάμπους ) Για τον εναγόμενο 2: κος Λ. Χ¨Νεοφύτου ( για να ακούσει απόφαση κ. Ε. Κων/δου) Α Π Ο Φ Α Σ Η* Ο εναγόμενος 1 αφού πρώτα αποδέχτηκε δια δηλώσεως του συνηγόρου του πλήρη ευθύνη για το δυστύχημα (βλ. πρακτικό ημερομηνία 28.2.2006) στην συνέχεια (βλ. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ * Η απόφαση δόθηκε κατά την διάρκεια των θερινών διακοπών κατόπιν αδείας της Προέδρου του Δικαστηρίου πρακτικό ημερομηνία 31.1.2007) δέχτηκε απόφαση εναντίον του και υπέρ της ενάγουσας για το ποσό των Λ.Κ. 4,000 ως ειδικές αποζημιώσεις πλέον τόκους και έξοδα. Μετά τα πιο πάνω, η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση αναφορικά με το ζήτημα της ευθύνης του εναγόμενου 2, ο οποίος κατά τον ουσιώδη για την αγωγή χρόνο ήταν ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του αυτοκίνητου με αριθμούς εγγραφής ΗΡΗ 486 ως είναι και η παραδοχή του ( βλ. παρ. 2 της έκθεσης υπεράσπισης του). Είναι ο ισχυρισμός της ενάγουσας, ότι ο εναγόμενος 2 ως ιδιοκτήτης του πιο πάνω οχήματος, όφειλε να το έχει υπό την ασφαλή φύλαξη, τον έλεγχο και την διαχείριση του, όμως αμελώς και/ή κατά παράβαση των από τον Νόμο και τους Κανονισμούς απορρεόντων καθηκόντων του και/ή κατά παράβαση των θέσμιων καθηκόντων του παρέλειψε να το πράξει ώστε τούτο στις 8.4.2003 να οδηγηθεί από τον εναγόμενο 1, με αποτέλεσμα να επισυμβεί ατύχημα το οποίο τις προκάλεσε σοβαρές ζημιές και βλάβες. Στην παράγραφο 5 της έκθεσης απαίτησης της ενάγουσας υπό τον τίτλο λεπτομέρειες αμελείας και/ή παράβαση των από τον Νόμο και Κανονισμών απορρεόντων καθηκόντων και/ή θέσμιων καθηκόντων του εναγόμενου 2 παρατίθενται τα εξής: (α) Παρέλειψε ενώ ήταν ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου με αρ. εγγραφής ΗΡΗ 486 να το έχει υπό την ασφαλή φύλαξη και έλεγχο του (β) Παρέλειψε ενώ ήταν ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου με αρ. εγγραφής ΗΡΗ 486 να το έχει υπό την διαχείριση του. (γ) Ενώ εγνώριζε και/ή ώφειλε να γνωρίζει ότι έπρεπε να έχει υπό την ασφαλή φύλαξη και έλεγχο του το αυτοκίνητο του με αρ. εγγραφής ΗΡΗ 486 επέτρεψε και/ή ανέχθηκε και/ή παρέλειψε να το πράξει με αποτέλεσμα τούτο να οδηγηθεί από τον εναγόμενο
- (δ) Ενώ εγνώριζε και/ή ώφειλε να γνωρίζει ότι έπρεπε να έχει υπό την διαχείριση το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΗΡΗ 486 επέτρεψε και/ή ανέχθηκε και/ή παρέλειψε να το πράξει με αποτέλεσμα τούτο να οδηγηθεί από τον εναγόμενο
- (ε) Γενικά παρέβηκε τα θέσμια καθήκοντα του να μην επιτρέψει καθ΄οιονδήποτε τρόπο την χρήση του αυτοκινήτου του από οποιοδήποτε μη δικαιούχο άτομο. Ο εναγόμενος με την έκθεση υπεράσπισης του αρνείται τα όσα που καταλογίζει η ενάγουσα, ειδικότερα αρνείται, ότι παραβίασε θέσμια καθήκοντα του και δη ότι δεν είχε υπό την ασφαλή φύλαξη του και/ή τον επαρκή έλεγχο του και/ή την διαχείριση του το όχημα του, και ότι έδωσε την συγκατάθεση του στον εναγόμενο 1 να το οδηγήσει. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η ακρόαση της υπόθεσης αναφορικά με το ζήτημα της ευθύνης του εναγόμενου 2, περιορίστηκε στις αγορεύσεις των συνηγόρων των διαδίκων και τα πιο κάτω δηλώθηκαν ως παραδεκτά γεγονότα: Ο εναγόμενος 2 καταδικάστηκε στην απουσία του στην ποινική υπόθεση 4249/2003 Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου και του επιβλήθηκε πρόστιμο Λ.Κ100.- , αναφορικά με κατηγορία για παράληψη λήψης ευλόγων και/ή απαραίτητων μέτρων προς αποφυγή χρησιμοποίησης του μηχανοκίνητου οχήματος ΗΡΗ 486 από μη εξουσιοδοτημένο πρόσωπο. Ενώ ο συνήγορος του εναγόμενου 2 δήλωσε, ότι σε περίπτωση που ήθελε φανεί ότι ο εναγόμενος 2 ευθύνεται για τις πράξεις του εναγόμενου 1 αναφορικά με την χρήση του οχήματος του, ο εναγόμενος 2, θα καθίσταται υπεύθυνος για την πληρωμή αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα μαζί με τον εναγόμενο 1 στο ποσό της απόφαση που αφορά τον εναγόμενο 1 η οποία εκδόθηκε στις 31.1.
- ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Η κα. Χ¨Χαραλάμπους, στήριξε την εισήγηση της αναφορικά με την ύπαρξη ευθύνης του εναγόμενου 2 στο άρθρο 3
(1)(β) του Νόμου περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων (Ασφάλεια Υπέρ Τρίτου) Κεφ. 333, και εισηγήθηκε ότι ο ιδιοκτήτης αυτοκινήτου που επιτρέπει να οδηγηθεί από ανασφάλιστο οδηγό κατά παράβαση, του πιο πάνω Νόμου είναι υπεύθυνος έναντι του προσώπου που ο ανασφάλιστος οδηγός από αμέλεια του τον ζήμιωσε. Εισηγήθηκε επίσης ότι στην προκειμένη περίπτωση τίθεται σε εφαρμογή η αρχή Res Ipsa Loquitur την οποία καθιερώνει το άρθρο 55 του Κεφ. 148. Ο κ. Χ¨Νεοφύτου υποστήριξε ότι, δεν υπάρχει καμία μαρτυρία ενώπιον του δικαστηρίου για να μπορέσει να το δικαστήριο εξετάσει την ευθύνη του εναγόμενου 2 και πως τα όσα δηλώθηκαν ως παραδεκτά δεν είναι επαρκή να στηρίζουν αυτή την κατάληξη. Πέραν τούτου δεν υπάρχει μαρτυρία ότι ο εναγόμενος 2 επέτρεψε στον ανασφάλιστο οδηγό (εναγόμενο 1) να οδηγήσει το όχημα του, οπόταν σε μια τέτοια περίπτωση θα μπορούσε να υπέχει και ευθύνη τηρουμένων όμως και των προυποθέσων που η συνήγορος της ενάγουσας ανάφερε. Προκύπτει από την εξέταση των παραδεχτών γεγονότων ότι ο εναγόμενος 2, αντιμετώπισε σε ποινική διαδικασία το αδίκημα του άρθρου 14 (Α) του Περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων και Τροχαίας Κίνησης Νόμου 86/72 όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο 80
(1)/2000 και όχι το αδίκημα του άρθρου 3
(1)(β) του Νόμου περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων (Ασφάλεια Υπέρ Τρίτου) Κεφ. 333. Σύμφωνα με το άρθρο 14 (Α) του Περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων και Τροχαίας Κίνησης Νόμου 86/72 ο ιδιοκτήτης μηχανοκίνητου οχήματος έχει υποχρέωση να λαμβάνει όλα τα απαραίτητα εύλογα μέτρα για αποτροπή της χρησιμοποίησης του από οποιοδήποτε μη εξουσιοδοτημένο πρόσωπο. Μη εξουσιοδοτημένο πρόσωπο σημαίνει σύμφωνα με την ερμηνεία που δίδεται (βλ. Αρθρο 14 Α
(4)), κάθε πρόσωπο το οποίο δεν έχει ή δε δικαιούται να έχει άδεια οδήγησης της κατηγορίας του μηχανοκίνητου οχήματος σε σχέση με το οποίο διαπράχθηκε αδίκημα ή δεν καλύπτεται από το απαιτούμενο από το νόμο πιστοποιητικό ασφάλισης υπέρ τρίτου. Το πιο πάνω άρθρο διαφέρει από το άρθρο 3
(1)(β) του Νόμου περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων (Ασφάλεια Υπέρ Τρίτου) Κεφ. 333. Το άρθρο 3
(1)(β) του Νόμου περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων (Ασφάλεια Υπέρ Τρίτου) Κεφ. 333, καθορίζει την ποινική ευθύνη προσώπου (βλ. άρθρο 3
(3)του ίδιου Νόμου) το οποίο είτε χρησιμοποιεί μηχανοκίνητο όχημα σε οδό χωρίς να βρίσκεται σε ισχύ σχετικά με την χρήση του από το πρόσωπο αυτό, ασφαλιστήριο που αφορά ευθύνη έναντι τρίτου σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου, είτε αυτό προκαλεί ή επιτρέπει σε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να χρησιμοποιεί τέτοιο όχημα χωρίς να βρίσκεται σε ισχύ σχετικά με την χρήση του από το πρόσωπο αυτό, ασφαλιστήριο που αφορά ευθύνη έναντι τρίτου. Αναφορικά με την πράξη του ιδιοκτήτη οχήματος που, ο οποίος επιτρέπει ή ανέχεται μια τέτοια οδήγηση από άλλο πρόσωπο, για σκοπούς στοιχειοθέτηση αστικής ευθύνης και για την κάλυψη των ζημιών που προκλήθηκαν λόγω της αμέλειας του προσώπου που το χρησιμοποίησε, στο σύγγραμμα Clerk & Lindesell on Torts 12η έκδοση στην παράγραφο 1408 στην σελίδα 742 αναφέρονται τα εξής « Rather exceptionally, however the owner of a car who allows it to be driven by an uninsured driver, contrary to the Road Traffic Act,1930, is liable to be sued by a person whom the driver negligently injures.» Το πιο πάνω σύγγραμμα παραπέμπει στην υπόθεση Monk v. Warbey
(1935)1 K.B. 75 στην οποία τίθενται και οι προϋποθέσεις μια τέτοιας διεκδίκησης. (Η πιο πάνω υπογράμμιση είναι δική μου) Η άρνηση του εναγόμενου 2 ότι έδωσε τη συγκατάθεση στον εναγόμενο 1 να οδηγήσει το όχημα του με αριθμούς εγγραφής ΗΡΗ 486, επέβαλε την υποχρέωση στην ενάγουσα να παρουσιάσει τέτοια μαρτυρία σχετική με τις συνθήκες τις οποίες το όχημα λήφθηκε και οδηγήθηκε από τον εναγόμενο
- Τέτοια μαρτυρία δεν παρουσιάστηκε. Η πιο πάνω παραδοχή από μόνη της δεν προσθέτει οτιδήποτε στην υπόθεση της ενάγουσας, καθότι δεν μπορεί να στηρίξει εύρημα κάτω από ποιες συνθήκες το όχημα λήφθηκε και οδηγήθηκε από τον εναγόμενο
- Η καταδίκη του εναγόμενου 2, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες στην κατηγορία για μη ασφαλή φύλαξη του οχήματος του, η οποία είχε ως συνέπεια να ληφθεί και να οδηγηθεί από τον εναγόμενο 1 δεν μπορεί να στηρίζει εύρημα για την ύπαρξη συγκατάθεσης ή εξουσιοδότησης ή άδειας από μέρους του για να το οδηγήσει ο εναγόμενος 1 κατά τον ουσιώδη χρόνο. Στην υπόθεση Μαίττας ν. Γεωργίου κ.α ΑΑΔ 1 (Α) 1, το εφετείο επικύρωσε την απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, με την οποία απέρριψε την αγωγή εναντίον του εφεσιβλήτου 2 απαλλάσσοντας τον οποιασδήποτε εκ προστήσεως ευθύνη. Στην πιο πάνω υπόθεση λέχθηκαν τα εξής: «Ο εφεσίβλητος 2 ήταν ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης της μοτοσυκλέττας που οδηγούσε ο αδελφός του, εφεσίβλητος 1 και στην οποία επέβαινε ο εφεσείων. Το Δικαστήριο είχε ενώπιον του την μαρτυρία των εφεσιβλήτων 1 και 2 την οποία θεώρησε ορθή και αληθή. Από την μαρτυρία αυτή το μόνο συμπέρασμα που μπορούσε να εξαχθεί είναι αυτό στο οποίο κατέληξε το Δικαστήριο. Ότι ο εφεσίβλητος 1 οδηγούσε τη μοτοσυκλέττα χωρίς την συγκατάθεση του εφεσίβλητου 2 κατά συνέπεια δεν ήταν δυνατό να υποστηριχθεί οποιαδήποτε σχέση μεταξύ τους. Ορθά κατά συνέπεια το Δικαστήριο απάλλαξε τον εφεσίβλητο 2 οποιασδήποτε εκ προστήσεως ευθύνη». Συνεπακόλουθα και στην περίπτωση που θα μπορούσε ακόμη να στηριχθεί εύρημα ότι το όχημα του εναγόμενου 2 λήφθηκε και οδηγήθηκε από τον εναγόμενο 1, χωρίς όμως την συγκατάθεση του, αυτό από μόνο του δεν μπορεί να οδηγήσει στον καταλογισμό ευθύνης στον εναγόμενο 2, όπως η ευθύνη αυτή πηγάζει από τον νόμο και τα νομολογηθέντα Η εισήγηση για την δυνατότητα εφαρμογή της αρχής του «Res Ipsa Loquitur»: Με βάση το άρθρο 55 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148, πρέπει να συντρέχουν οι πιο κάτω προϋποθέσεις ώστε να ισχύει η νομική αρχή: Ότι το ατύχημα πρέπει να είναι τέτοιας φύσης ώστε να ήταν αδύνατο να συμβεί κάτω από κανονικές συνθήκες αν δεν υπήρχε αμέλεια Ο ενάγων να στερείται γνώσης ή τα μέσα να γνωρίζει τις ακριβείς συνθήκες που προκάλεσαν το συμβάν το οποίο οδήγησε στην ζημιά και Το αντικείμενο ή οι περιστάσεις που προκάλεσαν το ατύχημα πρέπει να είναι κάτω από τον απόλυτο έλεγχο και εποπτεία του εναγόμενου. Επίσης προϋπόθεση για την εφαρμογή του Res Ipsa Loquitur αποτελεί η αιτιώδης σχέση μεταξύ του συμβάντος και της ζημιάς η οποία προκαλείται (βλ. Fish v. Kapur and Another
(1948)2 All E.R.176) . Η πιο πάνω αρχή, η οποία αποτελεί κανόνα απόδειξης, εφαρμόζεται στις περιπτώσεις που ο εναγόμενος αδυνατεί να αποδείξει με μαρτυρία την αμέλεια του εναγόμενου, γιατί τα στοιχεία αναφορικά με τις πράξεις ή παραλείψεις του εναγόμενου βρίσκονται στην αποκλειστική γνώση του εναγόμενου. Από τα πιο πάνω αποδεικνύεται και η λογικότητα ύπαρξης ενός τέτοιου κανόνα. Έτσι στις περιπτώσει που εφαρμόζεται η αρχή, ο ενάγων αποδεικνύει μόνο το αποτέλεσμα της πράξης και το βάρος απόδειξης μετατίθεται στον εναγόμενο για να δείξει ότι δεν ήταν αμελής ώστε να τεθεί σε εφαρμογή η σχετική αρχή. Στην προκειμένη περίπτωση, η πιο πάνω αρχή δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής, η ενάγουσα όχι μόνο δεν ισχυρίζεται άγνοια γνώσης των ακριβών συνθηκών που προκάλεσαν το ατύχημα αλλά επικαλείται στις λεπτομέρειες αμελείας διάφορες πράξεις και παραλείψεις του εναγόμενου 1, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα να επισυμβεί το ατύχημα. Συνοψίζοντας όλα τα πιο πάνω οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι η αγωγή εναντίον του εναγόμενου 2 πρέπει να απορριφθεί και απορρίπτεται. Ενόψει της πιο πάνω κατάληψης και εφαρμόζοντας την αρχή ότι το επιτυχών μέρος δικαιούται στα έξοδα αυτά επιδικάζονται υπέρ του εναγόμενου 2 και εναντίον της ενάγουσας όπως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) Κ. Κουνίδου Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο