Ευθυβούλου και Θεοφάνους Κατασκευές Αλουμινίου Λτδ ν. Λάζαρου Ευριπίδη, Αρ. Αγωγής: 971/06, 4.10.07 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2007:A120 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Π. Μιχαηλίδη, Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 971/06 Μεταξύ: Ευθυβούλου και Θεοφάνους Κατασκευές Αλουμινίου Λτδ, Ενάγοντας και Λάζαρου Ευριπίδη Εναγόμενος Ημερομηνία: 4.10.07 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες / Αιτητές: κ. Ν. Τσιαπαλής ----------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την υπό κρίση αίτηση οι Ενάγοντες / Αιτητές εξαιτούνται διατάγματος του Δικαστηρίου με το οποίο ο Εναγόμενος να εμποδίζεται να εισπράξει είτε προσωπικά είτε διά των υπαλλήλων ή αντιπροσώπων του οποιοδήποτε χρηματικό ποσό οφειλόμενο σε αυτόν από το Γενικό Λογιστήριο ή τον Γενικό Λογιστή της Δημοκρατίας υπό μορφή εφ' άπαξ καταβολής ή φιλοδωρήματος λόγω αφυπηρέτησης και/ή το ποσό για το οποίο εκδόθηκε απόφαση στην με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγή για τέτοιο χρόνο και υπό τέτοιους όρους όπως το Δικαστήριο ήθελε ορίσει. Της παρούσης αίτησης είχε προηγηθεί άλλη παρόμοια αίτηση ημερομηνίας 6.9.07, η οποία αποσύρθηκε με την άδεια του Δικαστηρίου στις 20.9.
- Της απόσυρσης της παλαιότερης αυτής αίτησης προηγήθηκε η καταχώρηση στις 17.9.07 αίτησης για έκδοση εντάλματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου. Η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε στις 25.9.
- Τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται η αίτηση είναι τα ακόλουθα: Εναντίον του Εναγόμενου εκδόθηκε στις 11.6.07 διάταγμα αποκοπής απολαβών για το ποσό των Λ.Κ.100,00 σεντ μηνιαίως από 1.8.07 και την 1η ημέρα κάθε επόμενου μήνα μέχρι εξόφλησης πλέον έξοδα. Το πιο πάνω διάταγμα θα καταστεί άνευ αντικειμένου, εφόσον ο Εναγόμενος, όντας μόνιμος αξιωματικός, πρόκειται να αφυπηρετήσει σύντομα από την Εθνική Φρουρά για λόγους υγείας. Κατά συνέπεια, η εκτέλεση της απόφασης θα καταστεί πολύ δύσκολη αν όχι αδύνατη. Με την αφυπηρέτησή του ο Εναγόμενος θα εισπράξει από την Δημοκρατία κάποιες δεκάδες χιλιάδες λίρες ως εφάπαξ πληρωμή λόγω αφυπηρέτησης ή ως φιλοδώρημα. Η έκδοση του αιτουμένου διατάγματος είναι απαραίτητη για να καταστεί δυνατή η ικανοποίηση του λαβείν των Αιτητών. Όπως και πιο πάνω αναφέρθηκε της παρούσης αίτησης προηγήθηκε η αίτηση ημερομηνίας 17.9.07 με την οποία ζητείται η έκδοση εντάλματος κατάσχεσης εις χείρας του Γενικού Λογιστή της Δημοκρατίας των ίδιων ποσών που με την παρούσα αίτηση ζητείται να διαταχθεί ο Εναγόμενος να μην εισπράξει, ήτοι αυτά που θα λάβει υπό μορφή εφ' άπαξ καταβολής ή φιλοδωρήματος λόγω αφυπηρέτησης. Το Δικαστήριο στις 20.9.07 όρισε την εν λόγω αίτηση στις 24.9.07 για επίδοση στον Γενικό Εισαγγελέα, ώστε ο τελευταίος να λάβει γνώση σύμφωνα με το άρθρο 77 του Κεφ. 6, όπως τροποποιήθηκε. Στις 24.9.07 εκπρόσωπος του Γενικού Εισαγγελέα ζήτησε από το Δικαστήριο χρόνο για να καταχωρήσει ένσταση στην έκδοση διατάγματος τύπου Garnishee nisi. Το Δικαστήριο όρισε την αίτηση για ακρόαση στις 5.10.
- Η υπό κρίση αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 4 του Κεφ. 6, όπως τροποποιήθηκε και τα άρθρα 31 και 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, όπως τροποποιήθηκε. Είναι σαφώς νομολογημένο, ότι το άρθρο 4 του Κεφ. 6 εφαρμόζεται μόνο όπου η περιουσία σχετικά με την οποία ζητείται το διάταγμα είναι αντικείμενο της αγωγής. Σκοπό δε έχει την προστασία μιας τέτοιας περιουσίας με την έκδοση των ειδικών διαταγμάτων που προβλέπει είτε κατά την διάρκεια της εκκρεμότητας της αγωγής είτε μέχρι την εκτέλεση της απόφασης. Στην υπόθεση Sophocles Mamas & Co v. Carl Borgward and The Chartered Bank of Nicosia
(1962)1 CLR 209 ειπώθηκαν, μεταξύ άλλων, τα εξής: «In any case there is clear authority to the effect that the Court has no power under s.4 of Cap. 6 to make an order affecting property not itself the subject of the action. We refer to the decision of the Court of Appeal in the case of Cyprus Palestine Plantations v. Olivier & Co CLR Vol. 16, p. 122». Σε μετάφραση: «Εν πάση περιπτώσει υπάρχει σαφής αυθεντία προς την κατεύθυνση ότι το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία κάτω από το άρθρο 4 του Κεφ. 6 να εκδώσει διάταγμα που να επηρεάζει περιουσία, η οποία δεν είναι το αντικείμενο της αγωγής. Αναφερόμαστε στην απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση Cyprus Palestine Plantations v. Olivier & Co CLR Vol. 16, σελ. 122». Καθίσταται σαφές από τα πιο πάνω, ότι το άρθρο 4 του Κεφ. 6 δεν έχει εφαρμογή στην παρούσα περίπτωση. Το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στο Δικαστήριο ευρύτερη εξουσία από αυτή που παρέχει το άρθρο 4 του Κεφ. 6 και δεν υπόκειται σε περιορισμούς όσον αφορά το αντικείμενό του. Εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις, οι οποίες καθορίζονται από το άρθρο αυτό, το Δικαστήριο έχει την διακριτική εξουσία σε κάθε πολιτική διαδικασία να εκδώσει οποιοδήποτε προστακτικό ή απαγορευτικό παρεπίμπτον διάταγμα που θα έκρινε δίκαιο ή πρόσφορο. Μια από τις προϋποθέσεις που θα πρέπει να ικανοποιηθεί προτού το Δικαστήριο ασκήσει την διακριτική του εξουσία για να εκδώσει ένα τέτοιο διάταγμα είναι ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθεί παρεπίμπτον απαγορευτικό διάταγμα. Το αν κατά πόσο οι πιο πάνω λέξεις αφορούν μόνο σε μεταγενέστερο στάδιο στην εκδίκαση μιας υπόθεσης ή περιλαμβάνουν και το στάδιο μετά την έκδοση της απόφασης και αφορούν και την ύπαρξη περιουσιακών στοιχείων προς ικανοποίηση τυχόν μελλοντικής απόφασης υπέρ του ενάγοντα δεν έχει αποφασισθεί από τα Κυπριακά Δικαστήρια. Στην Αγγλία είναι σαφώς νομολογημένο, ότι τα δικαστήρια έχουν την εξουσία να εκδίδουν παρεπίμπτοντα διατάγματα μεταξύ τελικής απόφασης και εκτέλεσης. Πάνω σε αυτήν την γραμμή εκδόθηκε στην υπόθεση Orwen Steel (Erection and Fabrication) Ltd v. Asphalt and Tarmac (UK) Ltd
(1984)QBD 747 διάταγμα τύπου Mareva προς υποβοήθηση της εκτέλεσης της απόφασης (in aid of execution). Αλλά και στην Κυπριακή υπόθεση Linmare Shipping v. Boustani
(1981)1 CLR 386 ο τότε Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Σαββίδης αποφάσισε, ότι παρεπίμπτον διάταγμα τύπου Mareva έπρεπε να συνεχίσει σε ισχύ προς υποστήριξη της εκτέλεσης της απόφασης, δηλαδή, και μετά την έκδοση της τελικής απόφασης μέχρι την εκτέλεσή της. Και αν ακόμη δεχτώ, ότι τα Κυπριακά Δικαστήρια έχουν εξουσία να εκδίδουν παρεπίμπτοντα διατάγματα μεταξύ τελικής απόφασης και εκτέλεσης αναφύεται το ερώτημα αν κατά πόσο η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος ζητείται προς υποβοήθηση ή υποστήριξη της εκτέλεσης της απόφασης που εκδόθηκε εναντίον του Εναγόμενου. Είμαι της άποψης, ότι η απάντηση θα πρέπει να είναι αρνητική. Ο σκοπός που υποβλήθηκε η παρούσα αίτηση είναι πρόδηλα η υποβοήθηση όχι αυτής καθ' εαυτής της εκτέλεσης της απόφασης, αλλά της διεκπεραίωσης της αίτησης για κατάσχεση εις χείρας τρίτου. Άλλη έννοια δεν θα μπορούσε να έχει η υπό κρίση αίτηση. Αυτό συνάγεται ευχερώς και από την αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου των Αιτητών. Είναι, όμως, και λογικό να το υποθέσει κανείς, αφού εν' όψει της σύντομης αφυπηρέτησης του Εναγόμενου από την εργασία του και της υποβολής της αίτησης για κατάσχεση εις χείρας τρίτου στο στάδιο αυτό η εν λόγω αίτηση θα καθίστατο άνευ αντικειμένου χωρίς την έκδοση του αιτουμένου διατάγματος. Με άλλα λόγια αυτό στο οποίο στοχεύουν οι Αιτητές με την υπό κρίση αίτηση είναι να προλάβουν, όπως τα χρήματα που οφείλονται στον Εναγόμενο να μην πληρωθούν σε αυτόν, αλλά να παραμείνουν στα χέρια του Γενικού Λογιστή, ώστε να μην στερείται αντικειμένου η αίτησή τους για κατάσχεση εις χείρας τρίτου. Αν η αίτηση για κατάσχεση εις χείρας τρίτου υποβαλλόταν ενωρίτερα ή σε χρόνο που θα επέτρεπε την διεκπεραίωσή της πριν την αφυπηρέτηση του Εναγόμενου έχω την πεποίθηση, ότι η υπό κρίση αίτηση δεν θα υποβαλλόταν, αφού σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα εξυπηρετούσε κανένα απολύτως σκοπό. Το εδάφιο 1 του άρθρου 32 προνοεί τα ακόλουθα: «Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστο δικαστήριο εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας δύναται να εκδίδει απαγορευτικό διάταγμα (παρεπίμπτον, διηνεκές ή προστακτικό) ή να διορίζει παραλήπτη εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας το δικαστήριο κρίνει τούτο δίκαιο ή πρόσφορο καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται ομού μετ' αυτού αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία». Υπό το φως των πιο πάνω η έκδοση του αιτουμένου διατάγματος δεν θα ήταν ούτε δίκαιη ούτε πρόσφορη. Τουναντίον, θα ήταν άδικο και αντινομικό και ταυτόχρονα θα αποτελούσε καταστρατήγηση των δικαιωμάτων του να εμποδισθεί ο Εναγόμενος να εισπράξει τα χρήματα στα οποία δικαιούται βάση Νομοθεσίας για να έχει αντικείμενο η αίτηση των Αιτητών για κατάσχεση εις χείρας τρίτου, η οποία κινδυνεύει να καταστεί άνευ αντικειμένου ένεκα του στάδιου στο οποίο αυτή καταχωρήθηκε. Ο σκοπός για τον οποίο ζητείται η έκδοση του αιτουμένου διατάγματος δεν εμπίπτει στους σκοπούς για τους οποίους εκδίδεται ένα διάταγμα κάτω από το άρθρο 32 του Ν. 14/60, που είναι, μεταξύ άλλων, η εξασφάλιση του ενάγοντα για την ικανοποίηση της απόφασης που ήθελε εκδοθεί υπέρ του ή της εκτέλεσης της απόφασης που ήδη εκδόθηκε προς όφελός του. Η διαπίστωση του Δικαστηρίου ότι δεν θα ήταν σκόπιμο να καταχωρηθεί η παρούσα αίτηση αν η αίτηση για κατάσχεση εις χείρας τρίτου υποβαλλόταν έγκαιρα επιβεβαιώνει το αντινομικό της αίτησης. Είναι φανερό, ότι η επίκληση του πιο πάνω άρθρου γίνεται προς εξυπηρέτηση σκοπών άλλων για τους οποίους αυτό θεσπίστηκε. Υπό το φως των πιο πάνω η αίτηση δεν θα μπορούσε να πετύχει. Συνακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται. (Υπ.) .............. Π. Μιχαηλίδης, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο